Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұяшық түрі
Cell type
Лангерханс жасушасы (ЛК) – теріде орналасқан макрофаг, бұрын дендриттік жасуша деп есептелген. Бұл жасушалардың құрамында Бірбек түйіршіктері деп аталатын органеллалар бар. Олар эпидермистің барлық қабаттарында кездеседі, ең көп таралғаны – спиноздық қабат. Сондай-ақ, олар папиллярлық дермада, әсіресе қан тамырларының маңында табылады.
A Langerhans cell (LC) is a tissue resident macrophage of the skin once thought to be a resident dendritic cell. These cells contain organelles called Birbeck granules. They are present in all layers of the epidermis and are most prominent in the stratum spinosum. They also occur in the papillary dermis, particularly around blood vessels,
Жалпы алғанда, теріде орналасқан макрофагтар иммундық тепе-теңдікті сақтауға және апоптоздық денелерді қабылдауға қатысады. Алайда, Лангерханс жасушалары дендриттік жасушаға ұқсас фенотипке ие болып, лимфа түйіндеріне көшіп, наив Т жасушаларымен өзара әрекеттесе алады. Лангерханс жасушалары жүктіліктің бірінші триместрінде эмбрионның сыртындағы сары қабықта пайда болатын алғашқы эритромиелоидты ата-текті жасушалардан дамиды және қалыпты жағдайда өмір бойы сақталады, қажет болған жағдайда жергілікті көбею арқылы жаңа жасушалармен толықтырылады. Егер тері қатты қабынып, мысалы, инфекциядан болса, қан моноциттері зақымдалған аймаққа тартылып, оларды алмастыратын ЛК-ға дифференциалданады. Лангерин – Лангерханс жасушалары мен дендриттік жасушаларында кездесетін белок. ЛК-да каннабиноид рецепторларының 2-ші типі (CB2) көп мөлшерде болады, олардың агонисттермен белсендірілуі қайта-қайта тудырылған созылмалы контактты дерматитте эозинофильдердің жиналуын және құлақтың ісігін азайтады.
Generally, tissue resident macrophages are involved in immune homeostasis and the uptake of apoptotic bodies. However, Langerhans cells can also take on a dendritic cell like phenotype and migrate to lymph nodes to interact with naive T cells. Langerhans cells derive from primitive erythro myeloid progenitors that arise in the yolk sac outside the embryo in the first trimester of pregnancy, and under normal circumstances persist throughout life, being replenished by local proliferation as necessary. If the skin becomes severely inflamed, perhaps because of infection, blood monocytes are recruited to the affected region and differentiate into replacement LCs. Langerin is a protein found in Langerhans cells, and dendritic cells. LCs contain a large amount of cannabinoid receptor type 2 (CB2), that by activation by agonists, attenuate both the recruitment of eosinophils and ear swelling in chronic contact dermatitis induced by repeated challenge.
Лангерханс жасушалы гистиоцитоз
Сирек кездесетін Лангерханс жасушалы гистиоцитозы (LCH) ауруында осы жасушаларға ұқсас жасушалардың көп мөлшері өндіріледі. Дегенмен, LCH жасушалары CD14-ке оң нәтиже береді, бұл моноциттердің белгісі және бұл аурудың гематопоэтикалық тектен екенін көрсетеді. LCH теріге, сүйекке және басқа да органдарға зақым келтіруі мүмкін.
In the rare disease Langerhans cell histiocytosis (LCH), an excess of cells similar to these cells are produced. However LCH cells stain positive to CD14 which is a monocyte marker and shows a different, hematopoietic origin for the disorder. LCH can cause damage to skin, bone and other organs.
АИТВ
Лангерганс жасушалары ВИЧ-тің жыныстық жолмен таралуында алғашқы жасушалық нысана болуы мүмкін, сондай-ақ олар инфекцияның мақсаты, резервуары және таралу векторы болып табылуы мүмкін. Лангерганс жасушалары адамдардың алқабында, кіндік безінде және ауыз қуысының шырыш қабығында кездеседі; ауыз қуысының шырыш қабығындағы концентрацияның төмен болуы, оның алқап пен кіндік безіне қарағанда ВИЧ инфекциясының аз ғана көзі екенін көрсетеді.
Langerhans cells may be initial cellular targets in the sexual transmission of HIV, and may be a target, reservoir, and vector of dissemination. Langerhans cells have been observed in foreskin, vaginal, and oral mucosa of humans; the lower concentrations in oral mucosa suggest that it is not a likely source of HIV infection relative to foreskin and vaginal mucosa.
Адам папиллома вирусы
Жоғары қауіпті адам папилломавирустары (HPV) – бүкіл әлемде маңызды аурулар мен өлім-жітімге себеп болатын жатыр мойны, қынап, анальдық және бас-мойын қатерлі ісіктері сияқты бірнеше қатерлі ісіктермен байланысты, жыныстық жолмен жұғатын вирустар. Жатыр мойны қатерлі ісігінің жартысынан астамы HPV16 вирусымен байланысты, ол қатерлі ісік тудыратын жоғары қауіпті генотиптердің ең көп таралғаны. Өмірлік циклы барысында HPV16 эпителийдің базальды жасушаларын жұқтырады және эпителий қабатындағы Лангерганс жасушаларымен өзара әрекеттеседі, олар эпителийге енген патогендерге қарсы иммундық жауапты бастауға жауапты. Алайда, HPV in vitro Лангерганс жасушаларын белсендірмейді, бұл оның in vivo иммундық бақылаудан қашуының маңызды механизмі болуы мүмкін. Атап айтқанда, HPV16 анексин A2/S100A10 гетеротетрамері арқылы Лангерганс жасушаларына енгенде, басушы сигналдар пайда болады және Лангерганс жасушаларының аралық иммундық жауабы болмайды. Лангерганс жасушаларын бағытталған иммундық қашу механизмі HPV генотиптерінің арасында сақталған сияқты, бұл вирустардың басқа қабыну оқиғалары болмағанда анықталмауын қамтамасыз етеді. Осы инактивацияланған Лангерганс жасушаларына ұшыраған T жасушалары анергиялық емес және кейіннен тиісті стимулдар алғанда HPV-ға қарсы белсендірілуі мүмкін. HPV-мен шақырылған жатыр мойны зақымдарындағы Лангерганс жасушаларының шар тәрізді, дендриттері жоқ екені және in vivo IL-10 басушы цитокинін бөлетіні көрсетілді. Авторлар сондай-ақ, зақымданулардағы IL-10 бөлетін иммунодепрессиялық Лангерганс жасушаларының саны мен IL-10 мөлшері гистопатологиялық ауырлық деңгейімен және HPV вирустық жүктемесімен сәйкес келетінін көрсетті, бұл HPV-нің Лангерганс жасушаларын in vivo бағыттайтын белсенді иммунодепрессиялық механизмі бар екенін көрсетеді.
High risk human papillomaviruses (HPV) are sexually transmitted viruses causally associated with several cancers including cervical, vaginal, anal, and head and neck cancers that cause significant morbidity and mortality worldwide. Over half of all cervical cancer cases are associated with HPV16, the most common of the cancer causing high risk genotypes. During its natural life cycle, HPV16 infects the basal cells of the epithelium and interacts with Langerhans cells within the epithelial layer, which are responsible for initiating immune responses against epithelial invading pathogens. However, HPV does not activate Langerhans cells in vitro, and this may represent a key mechanism by which HPV evades immune detection in vivo. Specifically, HPV16 entry into Langerhans cells via the annexin A2/S100A10 heterotetramer results in suppressive signaling and lack of Langerhans cell mediated immune responses. This Langerhans cell targeted immune escape mechanism seems to be conserved among different HPV genotypes enabling these viruses to remain undetected in the absence of other inflammatory events. T cells exposed to these inactivated Langerhans cells are not anergic, and can be activated against HPV upon receiving the appropriate stimuli at a later time point. It was demonstrated that Langerhans cells in HPV induced cervical lesions were spherical, lacked dendrites, and secreted the suppressive cytokine IL 10 in vivo. The authors further demonstrated that the number of IL 10 secreting immunosuppressive Langerhans cells, and the amount of IL 10 produced in lesions, corresponded with the severity of histopathology and HPV viral load, providing evidence of an active immunosuppressive mechanism employed by HPV that targets Langerhans cells in vivo.
Денге қызуы
Лангерханс жасушалары денге қызуын қоздыратын вирус даму кезеңінде алғашқы зарарланатын жасушалар болып табылады.
Langerhans cells are also the initial target of the virus that causes dengue fever during its development.
Қартайған кезде функцияның төмендеуі
Қартаю кезінде Лангерханс жасушаларының қозғалу қабілеті төмендейді. Бұл иммунитеттің нашарлауына алып келіп, теріні жұқпалы ауруларға және қатерлі ісіктерге осалдыққа түсіреді.
During ageing the capacity of Langerhans cells to migrate declines. This compromises immunity and exposes the skin to infectious diseases and cancer.
Тарих
Лангерханс жасушалары неміс дәрігері және анатомы Пол Лангерханстың құрметіне аталған, ол медицина студенті болып оқып жүрген 21 жасында бұл жасушаларды тапқан. Дендриттерге ұқсас түрі болғандықтан, ол жасушаларды қате түрде жүйке жүйесінің бір бөлігі деп санаған.
Langerhans cells are named after Paul Langerhans, a German physician and anatomist, who discovered the cells at the age of 21 while he was a medical student. Because of their dendrite like appearance, he mistakenly identified the cells as part of the nervous system.