Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Қабір ақындары", сондай-ақ "Шіркеу алабындағы ақындар" деп те аталатын, 18-ғасырдың романтизмге дейінгі кезеңдегі бірнеше ақындарды қамтиды. Олардың ерекшелігі – қабірдің болуынан туындаған өлім туралы мұңды ойларға берілуі, "бас сүйектер мен табыттар, ескерткіштер мен құрттар". Жеке бір өлімге айтылған жоқтаулардан асып, олардың мақсаты көбінесе сенсациялық болған жоқ. Ғасыр өте келе "қабір" поэзиясы "көркемдік" және қызық сезімдерді, сондай-ақ ежелгі ағылшын поэзиялық формалары мен халық поэзиясына тарихи қызығушылықты күшейтті. "Қабір ақындары" готикалық әдеби жанрдың және романтизм қозғалысының алға басушылары ретінде жиі танылады.
The "Graveyard Poets", also termed "Churchyard Poets", were a number of pre Romantic poets of the 18th century characterised by their gloomy meditations on mortality, "skulls and coffins, epitaphs and worms" elicited by the presence of the graveyard. Moving beyond the elegy lamenting a single death, their purpose was rarely sensationalist. As the century progressed, "graveyard" poetry increasingly expressed a feeling for the "sublime" and uncanny, and an antiquarian interest in ancient English poetic forms and folk poetry. The "graveyard poets" are often recognized as precursors of the Gothic literary genre, as well as the Romantic movement.
Шолу
Қабірлік мектеп – әр түрлі авторларды біріктіретін нақтыланбаған әдеби топтама; поэманы «қабірлік» поэмасы ететін нәрсе сын тұрғысынан даулы мәселе болып қалады. «Қабірлік мектеп» термині ең тар мағынасында төрт өлеңді білдіреді: Томас Грейдің «Ауылдық шіркеудің зиратында жазылған элегиясы», Томас Парнеллдің «Өлім туралы түнгі ойлар», Роберт Блэрдің «Зират» және Эдвард Янгтың «Түнгі толғаныстар». Ал кең мағынасында ол он сегізінші ғасырдың басында және ортасында танымал болған көптеген поэзия және прозалық туындыларды сипаттауы мүмкін. Бұл термин 1898 жылы Уильям Макнейл Диксон қолданғанға дейін ақындар мен олардың поэзиясын таныстыру үшін қолданылмаған. Кейбір әдеби сыншылар Милтонның ұсақ өлеңдерін қабірлік ақындар жазған ойлы өлеңдерге ең басты ықпал еткен деп санайды. Мысалы, У. Л. Фелпс былай деді: «Милтон романтизм қозғалысына формасымен емес, ой-пікірімен әсер етті; және «Жоғалған жұмақ» әрқашан оның ең ұлы туындысы саналса да, сол кезде оның кішкентай өлеңдері сияқты күшті болған жоқ; және соңғысында романтикалық жанға ең терең сіңген – «Il Penseroso» – ойлы, жайлы реніштің сүйіспеншілігі болды». Дегенмен, Реймонд Д. Хавенс, Харко де Маар және Эрик Партридж сияқты басқа сыншылар Милтонның өлеңінің тікелей ықпалын жоққа шығарып, қабірлік поэзияның әдеби үлгілердің жиынтығынан пайда болғанын айтады. Мысалы, Элизабет Сингер Роудың 1728 жылы жарық көрген «Өлімдегі достық: Өлілерден тірілерге жолданған жиырма хат» 1760 жылға дейін 27 рет басылған. Бұл танымалдылық, Паризо айтқандай, «орта ғасырдағы қайғылы ізгілікке деген сәнмен үйлесетін талғамды растайды». Ал басқа сыншылар көптеген өлеңдерді түпнұсқасыз деп атап, ақындар өздерінің өлеңдерінен жақсы екенін айтты. Қабірлік поэзияға қатысты сынның көп бөлігі жағымсыз болғанымен, басқа сыншылар мүлдем басқаша ойлады, әсіресе ақын Эдвард Янг туралы. Сыншы Изабелл Сент-Джон Блисс Эдвард Янгтың қабірлік мектеп стилінде өлең жазу қабілетін және оның ішінде христиандық тақырыптарды қосуын жоғары бағалады, ал Сесил В. Викер Янгты романтизм қозғалысының алға басушысы деп атап, оның туындыларын түпнұсқа деп сипаттады. Эрик Паризо қорқынышты сенімге жетелейтін күш ретінде қарастырып, қабірлік поэзияда «дінді қайта орнатып, қабірлік поэзияның қорқыныш пен ренішті қалай пайдаланғанын зерттегенде ғана, оның готикалық әдебиетке жасаған тұрақты үлесін толық түсіне аламыз» деді.
The Graveyard School is an indefinite literary grouping that binds together a wide variety of authors; what makes a poem a "graveyard" poem remains open to critical dispute. At its narrowest, the term "Graveyard School" refers to four poems: Thomas Gray's "Elegy Written in a Country Churchyard", Thomas Parnell's "Night Piece on Death", Robert Blair's The Grave and Edward Young's Night Thoughts. At its broadest, it can describe a host of poetry and prose works popular in the early and mid eighteenth century. The term itself was not used as a brand for the poets and their poetry until William Macneile Dixon did so in 1898. Some literary critics have emphasized Milton's minor poetry as the main influence of the meditative verse written by the Graveyard Poets. W. L. Phelps, for example, said: "It was not so much in form as in thought that Milton affected the Romantic movement; and although Paradise Lost was always reverentially considered his greatest work, it was not at this time nearly so effective as his minor poetry; and in the latter it was Il Penseroso — the love of meditative comfortable melancholy — that penetrated most deeply into the Romantic soul". However, other critics like Raymond D. Havens, Harko de Maar and Eric Partridge have challenged the direct influence of Milton's poem, claiming rather that graveyard poetry came from a culmination of literary precedents. For instance Elizabeth Singer Rowe's Friendship in Death: In Twenty Letters from the Dead to the Living, published in 1728, had 27 editions printed by 1760. This popularity, as Parisot says, "confirms the fashionable mid century taste for mournful piety." while other critics called many poems unoriginal, and said that the poets were better than their poetry. Although the majority of criticism about Graveyard poetry is negative, other critics thought differently, especially about poet Edward Young. Critic Isabell St. John Bliss also celebrates Edward Young’s ability to write his poetry in the style of the Graveyard School and at the same time include Christian themes, and Cecil V. Wicker called Young a forerunner in the Romantic movement and described his work as original. Eric Parisot claimed that fear is created as a spur to faith and that in Graveyard poetry, " it is only when we restore religion — to examine the various ways graveyard poetry exploited fear and melancholy — that we can fully grasp its enduring contribution to the Gothic "