Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
(1821–1895) Жаңа Зеландия саяхатшысы
(1821–1895) New Zealand politician
Кристофер Уильям Ричмонд (12 шілде 1821 – 3 тамыз 1895), көбінесе Уильям Ричмонд деп аталатын, 19 ғасырдағы Жаңа Зеландия саяхатшысы. 1856 және 1861 жылдар арасында бірнеше министрлік қызметтерді атқарды. Заңгер болып жұмыс істеді және жоғары судья болып тағайындалды.
Christopher William Richmond (12 July 1821 – 3 August 1895), generally called William Richmond, was a 19th century New Zealand politician. He held a number of Cabinet positions between 1856 and 1861. He worked as a lawyer and was appointed a senior judge.
Ерте өмір
Ричмонд 1821 жылғы 12 шілдеде Лондонда туған болуы мүмкін. Оның әкесі Кристофер Ричмонд, Уильям Ричмонд он жасқа толғанда қайтыс болды, соның салдарынан Уильямды анасы Мария (Лели) Уилсон жалғыз өзі тәрбиеледі. Ол унитариандық сенімде тәрбиеленді және унитариандық мектептерге қатысты. Оның денсаулығы нашар болды және өмірі бойы ауыр астмадан зардап шекті. 1841 жылдан 1843 жылға дейін ол Францияда болды, бірақ 1844 жылы түрлі заң кеңселерде жұмыс істеуге кірісті. Сонымен қатар, ол Ричард Холт Хаттонмен, жазушы және теологпен, жақын достық қарым-қатынас орнатты, ол оның көзқарастарына едәуір әсер етті.
Richmond was probably born in London on 12 July 1821. His father, Christopher Richmond, died when William Richmond was only ten years old, leaving William in the sole care of Maria (Lely) Wilson, his mother. He was raised in the Unitarian faith, and attended Unitarian schools. His health was always delicate, and he suffered from severe asthma throughout his life. From 1841 to 1843, he was in France, but in 1844, he began working in various law offices. He also developed a strong friendship with Richard Holt Hutton, a writer and theologian who influenced his views considerably.
Жаңа Зеландияға көшіп келу
1847 жылы Ричмонд заңгерлік тәжірибесін бастады, бірақ іскерлік жағдайы нашар болды. 1850 жылы оның екі кіші інісі, Джеймс Кроу Ричмонд және Генри Ричмонд, Жаңа Зеландиядағы Нью-Плимут қаласында жақсырақ өмір іздеді, ал Уильям Ричмонд оларға қосылуды ойлады. 15 қыркүйек 1852 жылы Ричмонд, Ричмондтың досы Ричард Холт Хаттонның әкесі Джозеф Хаттонның "ерекше интеллектуалдық күшке, моральдық адалдыққа және мінезінің тартымды табиғилығына ие ерекше әйел" деп сипаттаған Эмили Элизабет Аткинсонға үйленді. Олар некелескеннен кейін көп ұзамай, "Сэр Эдвард Пейджет" кемесімен Жаңа Зеландияға аттанды, оларға анасы, қарындасы, және Эмилидің екі ағасы – Гарри мен Артур Аткинсон (Гарри кейін премьер-министр болды) қосылды. Нью-Плимутқа келген соң Ричмонд заңгерлік қызметін қайта жаңғыртты және көп ұзамай жергілікті қоғамдастықтың белгілі бір өкіліне айналды.
Richmond became a practising lawyer in 1847, but business was poor. James Crowe Richmond and Henry Richmond, his two younger brothers, sought better fortunes in New Plymouth, New Zealand, in 1850, and William Richmond considered joining them. On 15 September 1852, Richmond married Emily Elizabeth Atkinson, described by Joseph Hutton (father of Richmond's friend Richard Holt Hutton) as "a remarkable woman of singular intellectual power, moral earnestness and charming spontaneity of character". Shortly after their marriage, the two set out for New Zealand on the Sir Edward Paget, being joined by his mother, his sister, and Harry and Arthur Atkinson (two brothers of Emily; Harry would later become Premier). In New Plymouth, Richmond re established his law practice, and soon became a prominent member of the local community.
Саяси мансап
1855 жылы 5 қарашада ол Жаңа Зеландияның екінші Парламентіне Нью-Плимут сайлау округін өкілдік етуге сайланды. Эдвард Стаффорд 1856 жылы 2 маусымда үкімет құрған кезде, Ричмонд Колониялық хатшы (қазіргі Ішкі істер министрінің алғашқысы) болуға шақыруды қабылдады. Генри Сеуэлл отставкаға кеткен кезде, Ричмонд Колониялық қазынашы (қазіргі Қаржы министрінің алғашқысы) болды, бірақ Сеуэлл 1859 жылы екі айға бұл лауазымға қысқа мерзімге қайта оралды. 1858 жылы 27 тамызда ол Жаңа Зеландияның алғашқы Ұлттық істер министрі болды, бірақ 1860 жылдың соңында бұл лауазымды Фредерик Уэлдқа жоғалтты. Ол сондай-ақ Кеден комиссары қызметін атқарды. Саяси тұрғыдан Ричмонд провинциялардың билігін шектеу қажет деп санайтын орталықшыл фракцияға жақын болды. Ричмонд маори институттары мен мәдениетін «реформалау» қажеттігіне де сенді, әсіресе жалпы жер иелігінің «жабайы коммунизмін» жою қажеттілігіне ерекше назар аударды. Ричмонд маорилерге деген пікірі өте төмен болды, оларды жабайылар деп есептеді. Ол 1860 жылы 28 қарашада өткен жалпы сайлауда расталды. Стаффорд үкіметі құлағаннан кейін, Ричмонд Парламентте ұзақ қалмады және 1862 жылдың 20 қаңтарында отставкаға кетті. Өмірінің соңында Ричмонд консервативтік көзқарастас болды, Либералдық партияның әйелдерге сайлау құқығын беру, жер салығы және табыс салығы туралы ұсыныстарын сынады. Ричмонд 1895 жылы 3 тамызда Веллингтонда қайтыс болды.
On 5 November 1855, he was elected to represent the Town of New Plymouth electorate in the 2nd New Zealand Parliament. When Edward Stafford formed a government on 2 June 1856, Richmond accepted an invitation to become Colonial Secretary (forerunner to the modern Minister of Internal Affairs). When Henry Sewell resigned, Richmond also became Colonial Treasurer (forerunner to the modern Minister of Finance), although Sewell briefly resumed this post for two months in 1859. On 27 August 1858, he became New Zealand's first Minister for Native Affairs, but lost this post to Frederick Weld in late 1860. He also served as Commissioner of Customs. Politically, Richmond aligned himself with the centralist faction, believing that the power of the provinces needed to be curtailed. Richmond also believed in the need to "reform" Māori institutions and culture, being particularly adamant about the need to eliminate the beastly communism of common land ownership. Richmond generally had a very low opinion of Māori, considering them to be savages. He was confirmed at the 1860 general election, which was held on 28 November. After the Stafford government fell, Richmond did not remain in Parliament for long, and he resigned on 20 January 1862. Towards the end of his life, Richmond became increasingly conservative, condemning the Liberal Party's proposals for women's suffrage, a land tax, and an income tax. Richmond died in Wellington on 3 August 1895.