Британ ақыны және суретші Адриан Хенри

Кіріспе

Британдық ақын және суретші Адриан Анри (10 сәуір 1932 – 20 желтоқсан 2000) – британдық ақын және суретші, ең әйгілісі – «Ливерпуль сахнасы» поэзиялық рок-тобының негізін қалаушы және Брайан Паттен мен Роджер Макгоумен бірге ең көп сатылған «Мерси дыбысы» антологиясындағы үш ақынның бірі ретінде танылған. Ливерпуль ақындарының үштігі 1960 және 1970 жылдардағы сол қаланың Мерсибит уақытының рухында көзге түсті. Эдвард Люси Смит «1945 жылдан бергі британ поэзиясында» оны үштіктің «теоретик» деп сипаттаған. Оның өлеңдегі халық мәдениетін бейнелеуі 1960 жылдардағы британ жастары арасында поэзияға қызығушылықты арттыруға көмектесті. Ол француз символистері мектебінің поэзиясы мен сюрреалистік өнердің ықпалында болды.

Өмір және мансап

Адриан Анридің әкесі Маврикийден келген теңізші болған, ол Анридің туған жері – Чешир графтығының Биркенхед қаласында қоныстанған. 1938 жылы алты жасында ол Рил қаласына көшіп барды. Ол Ньюкаслде өнерді оқыды және қысқа уақыт бойы Престон католик колледжінде өнер сабағын оқыды. Кейін Манчестер мен Ливерпуль өнер колледждерінде лекция оқыды. Ол сол кезеңдегі басқа да суретшілермен, соның ішінде поп-арт суретшісі Невилл Уэстонмен және концептуалды суретші Кит Арнаттпен тығыз байланыста болды. 1972 жылы Джон Мурс сыйлығында «Ет суреті II – Рене Магритт естелігіне» картинасы үшін маңызды жүлде алды. 1970 жылдары Мерсисайд өнер қауымдастығының және Ливерпуль өнер академиясының президенті болды, ал қаланың Джон Мурс университетінің құрметті профессоры атанды. Анри 10 жыл бойы Кэрол Энн Даффимен қарым-қатынаста болды, ол кейіннен Ұлыбританияның ақын лауреаты болды. Олар Даффи 16 жаста, Анри 39 жаста кездесіп, 1982 жылға дейін бірге тұрды. Анри бір рет Джойске үйленді, бірақ кейін ажырасып кетті. Оның баласы жоқ. Өмірінің соңғы 15 жылында оның серігі Кэтрин Марканджели болды. Оның мансабы суретші, ақын, мұғалім, рок-н-ролл орындаушысы, драматург және либретто жазушы ретінде әртүрлі салаларды қамтыды. Ол достарының арасында Джон Леннон, Джордж Мелли, Аллен Гинзберг, Вилли Расселл, Джон Виллетт және Пол Маккартниді атады. Макгоф пен Паттеннен айырмашылығы, Анри Лондонның сәнді өнер ортасынан бас тартып, Ливерпульде қалуды жөн көрді, себебі ол осы қаланы өте жақсы көретін. Оның көптеген жарияланымдарының ішінде «Мерси дыбысы» (Penguin, 1967) – Макгоф пен Паттенмен бірге шығарылған, үшеуіне де кең танымалдық әкелген ең көп сатылған поэзия антологиясы, «Жиналған өлеңдер, 1967–85» (Allison & Busby, 1986), «Мұнда болғандарыңды тілеймін» (Jonathan Cape, 1990) және «Солмайды» (Bloodaxe Books, 1994) бар. Ол «Ливерпуль сахнасы» тобының жетекшісі болды, ол поэзия мен музыкадан тұратын төрт LP шығарды. Ал бұрын, 1955 жылы, Ньюкаслдегі Король колледжінің скиффл тобында варшактарда ойнады. Ол тікелей поэзия оқуды жақтады және поэзиясын көптеген орындарда оқыды, сондай-ақ мектептер мен колледждерде поэзия шеберлік сабақтарын өткізді. Оның соңғы маңызды поэзия оқуларының бірі 1996 жылы «The Argotist» журналының тұсаукесерінде болды. 1986 жылы Анри Ұлттық акрил суретшілер қауымдастығының тұңғыш президенті болды, ол 1991 жылға дейін осы лауазымда болды, содан кейін ол 2000 жылы қайтыс болғанға дейін оның алғашқы мүшесі және демеушісі атанды. Ол 68 жасында Ливерпульде қайтыс болды, екі жыл бұрын өткерген инсульттің салдарынан толыққандай қалпына келе алмады. Өлер алдындағы түні Ливерпуль қалалық кеңесі оған Ливерпульдің мәдени өміріне қосқан үлесі үшін қаланың құрметті азаматы атағын берді. Сонымен қатар Ливерпуль университетінен құрметті докторлық дәрежесін алды. Ол өзінің ерте философиясын «Егер сіз мұны істей алатыныңызды ойласаңыз және оны жасағыңыз келсе – жасаңыз» деп сипаттады. 2012 жылы «Адриан Анри: Толық суретші» атты кітабы жарық көрді. «Толық суретші» Анридің 1960 және 1970 жылдардағы жұмыстарына, сондай-ақ осы кезеңдегі Ұлыбританиядағы өнер ортасының қызығушылығы мен динамикасына назар аударады. Анри өзіндік ерекшелігімен қатар, өзара байланысы жоғары қарсы мәдениеттің ортасында болды, бұл оның толық өнерді интердисциплинарлық өнер практикасының үлгісі ретінде қабылдауына мүмкіндік берді. Кітапты Occasional Papers, Көрмелік зерттеу орталығы, Ливерпуль Джон Мурс университеті және Париж Дидро университеті жариялады.

Adrian Henri's grandfather was a seaman from Mauritius who settled in Birkenhead, Cheshire, where Henri was born. In 1938, at the age of six, he moved to Rhyl. He studied art at Newcastle and for a short time taught art at Preston Catholic College before going on to lecture in art at both Manchester and Liverpool Colleges of Art. He was closely associated with other artists of the area and the era including the Pop artist Neville Weston and the conceptual artist Keith Arnatt. In 1972 he won a major prize for his painting Meat Painting II – In Memoriam Rene Magritte in the John Moores competition. He was president of the Merseyside Arts Association and Liverpool Academy of the Arts in the 1970s and was an honorary professor of the city's John Moores University. Henri had a 10 year relationship with Carol Ann Duffy, who later became Poet Laureate of the United Kingdom. The pair met when she was 16, him 39 at the time, and lived together until 1982. Henri married once, to Joyce; the couple later separated. He had no children. For the last 15 years of his life his partner was Catherine Marcangeli. His career spanned everything from artist and poet to teacher, rock and roll performer, playwright and librettist. He could name among his friends John Lennon, George Melly, Allen Ginsberg, Willy Russell, John Willett and Paul McCartney. Unlike McGough and Patten, Henri turned his back on the trendier London scene, and chose to remain in Liverpool, saying there was nowhere he loved better. His numerous publications include The Mersey Sound (Penguin, 1967), with McGough and Patten, a best selling poetry anthology that brought all three of them to wider attention, Collected Poems, 1967–85 (Allison & Busby, 1986), Wish You Were Here (Jonathan Cape, 1990) and Not Fade Away (Bloodaxe Books, 1994). He was the leading light of a band, the Liverpool Scene, which released four LPs of poetry and music. Earlier, in 1955, he played washboard in the King's College, Newcastle, Skiffle Group. He was a firm believer in live poetry reading, and read his poetry at many and varied venues as well as holding poetry workshops at schools and colleges. One of his last major poetry readings was at the launch of The Argotist magazine in 1996. In 1986 Henri became the first President of the National Acrylic Painters' Association, a post he held until 1991, after which he became its first Fellow and Patron until his death in 2000. He died in Liverpool, aged 68, having never properly recovered from a stroke that he had suffered two years previously. The night before his death, Liverpool City Council conferred on him the Freedom of the City in recognition of his contribution to Liverpool's cultural scene. He also received an honorary doctorate from the University of Liverpool. He described his early philosophy as "If you think you can do it and you want to do it—then do it." In 2012 Adrian Henri: Total Artist was released. Total Artist concentrates on Henri's work from the 1960s and 1970s, as well as capturing some of the excitement and dynamics of the art scene in Britain during this time. Henri was at the centre of a distinctive yet highly connected counter culture, providing an opportunity to consider his embrace of total art as a template for interdisciplinary art practice. Published by Occasional Papers, the Exhibition Research Centre, Liverpool John Moores University and Université Paris Diderot.