Сиегфрид Сассун: Соғыс ақыны және жазушысы

Кіріспе

Ағылшын соғыс ақыны және жазушысы (1886–1967)

Зигфрид Лорейн Сассон (8 қыркүйек 1886 – 1 қыркүйек 1967) – ағылшын соғыс ақыны, жазушы және әскері. Батыс майданында көрсеткен батылдығы үшін марапатталған ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың бас ақындарының біріне айналды. Оның өлеңдері окоптардағы қорқынышты жағдайды суреттегенімен қатар, Сассонның пікірінше, соғысқа ынтақтанған жанкүйерлікке себепкер болғандардың патриоттық сылтауларын сатиралық тұрғыда көрсетті. 1917 жылғы шілдеде «Әскерлік декларациясымен» соғыстың жалғасуына қарсы жеке наразылық білдірген Сассон қарулы күштердегі наразылықтың ортасы болды, нәтижесінде ол Крейглокхарт соғыс ауруханасына жіберілді. Осы кезеңде ол Уилфред Оуэнмен танысып, оған үлкен әсер етті. Кейін Сассон прозалық туындыларымен, әсіресе «Шерстон трилогиясы» деп аталатын үш томдық, көркемделіп жазылған автобиографиясымен танылды.

Ерте өмір

Зигфрид Сассон еврей әкесі мен англо-католик анасының ұлы ретінде, Кент графтығының Матфилд қаласындағы Харрисон Вейр салған Вейрли (сол құрылысшының атымен) деп аталатын неоготикалық сарайда өскен. Оның әкесі Альфред Езра Сассон (1861–1895), Сассон Дэвид Сассонның ұлы, Бағдаттан шыққан бай еврей Сассон саудагерлер әулетінің мүшесі болды. Альфред еврей дінінен тыс әйелге үйленгендіктен мұрагерлік құқығынан айырылды. Зигфридтің анасы Тереза Торникрофт әулетінен шыққан, Лондонның ең танымал мүсіндерін жасаған мүсіншілердің туысы болды – оның інісі сэр Хамо Торникрофт еді. Сассон әулетінде неміс қаны болған жоқ; анасы Вагнер операларын ұнатқандықтан оны Зигфрид деп атады. Оның екінші аты, Лорэйн, ол құрмет тұтқан дін қызметкерінің тегі еді. Зигфрид үш ұлдың екіншісі болды, ал қалғандары Михаэль мен Хамо еді. Ол төрт жасқа толғанда ата-анасы ажырасып кетті. Әкесінің апта сайын балаларын көруге келетін күндері Тереза өздігінен құнақ бөлмесіне жабылып, шығуға тырыспайтын. 1895 жылы Альфред Сассон туберкулезден қайтыс болды. Сассон Севеноакстағы Нью-Бикон мектебінде, Уилтширдегі Марлборо колледжінде және Кембридждегі Клэр колледжінде білім алды, онда 1905 жылдан 1907 жылға дейін тарихты оқыды. Ол Кембриджді дипломсыз тастап, 1907 жылдан кейін аң аулау, крикет ойнау және өлеңдер жазумен шұғылданды, олардың кейбіреулерін жеке басылым түрінде шығарды. Әкесі еврей дінінен тыс әйелге үйленгені үшін Сассон әулетінің мүлкінен айырылса да, Зигфридтің шағын жеке кірісі оған қарапайым өмір сүруге, еңбек етпестен күн көруге мүмкіндік берді. Кейіннен оған Рашель Биер атты тәтесі үлкен мұра қалдырды, соның арқасында ол Уилтширдегі Хайтсбери үйінің иесі болды. Оның алғашқы жарық көрген сәттілігі – 1913 жылғы «Нарцисс кісі өлтірушісі» Джон Мейсфилдтің «Мәңгілік мейірімділік» туындысының пародиязы болды. Роберт Грейвс «Барлық нәрсеге қош сау бол» атты кітабында оны «Мейсфилдтің пародиясы, бірақ ортасында пародия екенін ұмытып, жақсы Мейсфилдке айналған туынды» деп сипаттады.

Крикет

Сассон жас кезінде ауылдық крикет командасында ойнады, ал оның ағалары мен үш тәлімгері крикет спортына әуес болды. Марчанттар көршілес жер иелері еді, ал Франк Марчант 1890 мен 1897 жылдар аралығында округ командасының капитаны болды. Сассон Марлборо колледжінде өз үйі үшін ойнады, бірде 18 тасымалдамаға 7 қақпаны құлатты, сондай-ақ ол осы кезеңде «Крикет» журналына үш өлең жариялады.

Батыс майдан: әскери айқыш

Сессон жаңа еуропалық соғыс қаупі сезілген кезде әскерге қосылды және 4 тамыз 1914 жылы Ұлыбритания Германияға соғыс жариялаған күні Суссекс атты әскері құрамында қызмет етті. Аттан түсіп құлағанда қолын ауыр түрде сындырып, Англиядан кетпес бұрын жарақаттан жазыла алмады, 1915 жылғы көктемді емделумен өткізді. 29 мамыз 1915 жылы 3-ші батальонға (арнайы резерв), Royal Welch Fusiliers-ке екінші лейтенант болып тағайындалды. 1 қарашада оның кіші інісі Хамо Галлиполи жорығында қаза тапты, аяғы ампутацияланғаннан кейін кемеде көз жұмды. Сол айда Зигфрид Франциядағы Корольдік Уэльс фузилерлерінің 1-ші батальонына жіберілді, онда Роберт Грейвспен танысып, жақын дос болды. Өлеңге деген құштарлығымен біріккен олар бір-бірінің туындыларын жиі оқып, талқылайтын. Бұл Грейвстің поэзиясына айқын әсер етпесе де, оның «шынайы реализм» деп аталатын көзқарасы Сессонның поэзияның мәнін қалай түсінетініне терең ықпал етті. Ол көп ұзамай соғыстың қорқынышты шындығына қайғырып, жазу стилін түбірінен өзгертті: ең алғашқы өлеңдері романтикалық, дилетанттық тәттілікке толы болса, соғыс поэзиясы күшейе түсетін диссонанстық үнмен ерекшеленеді, ол бұрын патриоттық үгітпен мас болған оқырманға окоптардың ащы шындығын жеткізуге арналған. Шіріген мәйіттер, қираған дене мүшелері, лас-қоқыс, қорқақтық және өзіне-өзі қол салу сияқты егжей-тегжейлі суреттемелер оның сол кездегі туындыларының айрықша белгісі болып табылады, ал «ешқандай шындықты жасырмау» философиясы модернистік поэзияға қадам басқан қозғалысқа маңызды әсер етті. Сессонның Батыс майданындағы қызметі ерекше батылдыққа толы әрекеттермен ерекшеленді, соның ішінде неміс окобын жеке күшімен басып алу да бар. Гранаталармен қаруланып, алпыс неміс әскерін шашыратты: ол күндіз бомбалармен шабуыл жасады, екі мылтықпен жасырын оқ атып, окоптан қорқытып шығарды. Бұл бекергі ерлік болды, себебі күш-қуатты шақырудың орнына, неміс окобында отырып, өзімен бірге әкелген өлеңдер жинағын оқып бастады. Қайтып келгенде ешкімге хабарламады. Сол кездегі полковник Стоквелл оған қатты ашуланды. Мамец Вудқа шабуыл екі сағатқа кешіктірілді, өйткені британдық барлаушылар әлі де сыртта жүргені туралы хабарлама келіп түсті. «Британдық барлаушылар» – Зигфрид пен оның өлеңдер жинағы еді. «Егер сен ақылдырақ болғанда, сені DSO-мен марапаттар едім», – ашуланып айқайлады Стоквелл. Сессонның батылдығы соншалықты күшті болды, оның ротасының сарбаздары оның қасында болғанда ғана сенімділік сезінетіндерін айтты. Ол түнгі шабуылдарға, бомбалау тобына жиі қатысып, рота командирі ретінде қаталдық танытты. Әскерлердің бастан өткерген қорқыныш пен азаптан туған терең депрессия Сессонның парадоксалды түрде маньяк батылдығын тудырды, сондықтан оның әріптестері оны «Жабайы Джек» деп атады. 1916 жылдың 27 шілдесінде ол Әскери крестпен марапатталды; марапаттамада былай делінген: Роберт Грейвс Сессонды өзіне-өзі зиян келтіретіндей батылдық көрсеткені үшін мақтады. Кейін Сессон Виктория крестіне ұсынылды.

Sassoon joined the Army just as the threat of a new European war was recognized, and was in service with the Sussex Yeomanry on 4 August 1914, the day the United Kingdom declared war on Germany. He broke his arm badly in a riding accident and was put out of action before leaving England, spending the spring of 1915 convalescing. He was commissioned into the 3rd Battalion (Special Reserve), Royal Welch Fusiliers, as a second lieutenant on 29 May 1915. On 1 November, his younger brother Hamo was killed in the Gallipoli Campaign, dying on board the ship after having had his leg amputated. In the same month, Siegfried was sent to the 1st Battalion, Royal Welch Fusiliers, in France, where he met Robert Graves, and they became close friends. United by their poetic vocation, they often read and discussed each other's work. Though this did not have much perceptible influence on Graves' poetry, his views on what may be called "gritty realism" profoundly affected Sassoon's concept of what constituted poetry. He soon became horrified by the realities of war, and the tone of his writing changed completely: where his early poems exhibit a Romantic, dilettantish sweetness, his war poetry moves to an increasingly discordant music, intended to convey the ugly truths of the trenches to an audience hitherto lulled by patriotic propaganda. Details such as rotting corpses, mangled limbs, filth, cowardice and suicide are all trademarks of his work at this time, and this philosophy of "no truth unfitting" had a significant effect on the movement towards Modernist poetry. Sassoon's periods of duty on the Western Front were marked by exceptionally brave actions, including the single handed capture of a German trench. Armed with grenades, he scattered sixty German soldiers:He went over with bombs in daylight, under covering fire from a couple of rifles, and scared away the occupants. A pointless feat, since instead of signalling for reinforcements, he sat down in the German trench and began reading a book of poems which he had brought with him. When he went back he did not even report. Colonel Stockwell, then in command, raged at him. The attack on Mametz Wood had been delayed for two hours because British patrols were still reported to be out. "British patrols" were Siegfried and his book of poems. "I'd have got you a DSO, if you'd only shown more sense," stormed Stockwell. Sassoon's bravery was so inspiring that soldiers of his company said that they felt confident only when they were accompanied by him. He often went out on night raids and bombing patrols, and demonstrated ruthless efficiency as a company commander. Deepening depression at the horror and misery the soldiers were forced to endure produced in Sassoon a paradoxically manic courage, and he was nicknamed "Mad Jack" by his men for his near suicidal exploits. On 27 July 1916 he was awarded the Military Cross; the citation read:

Robert Graves described Sassoon as engaging in suicidal feats of bravery. Sassoon was also later recommended for the Victoria Cross.

Соғыс қарсылығы және Крейглокхарт

Сессонның ордендері мен абыройына қарамастан, 1917 жылы ол соғысқа қарсы күресуге шешім қабылдады. Оның соғысқа қарсы сезімінің бір себебі – досы Дэвид Катберт Томас қаза болуы болды, ол Шерстон трилогиясында «Дик Тилтвуд» кейіпкері ретінде бейнеленген. Сассон қайғысын жеңуге жылдар бойы тырысты. 1916 жылдың тамызында Сассон Оксфордтағы Сомервилл колледжіне келді, ол жараланған офицерлерді емдеуге арналған аурухана ретінде пайдаланылды. Ол былай деп жазды: «Ақ қабырғалы кішкентай бөлмеде терезенің арқылы колледждің көгалды алаңына қарап жату, алғашқы күндері жұмаққа ұқсады». Грейвс та Сомервиллге келді. «Оксфордтағы қыздар колледжіне бару туралы идеяңды неге маған ұсынбадың?» – деп жазды Сассон оған 1917 жылы. Сауығып қайтқаннан кейін, Сассон қызметке оралудан бас тартты; Бертран Рассел мен леди Оттолин Моррелл сияқты бейбітшіл достарының ықпалымен, ол өзінің жоғары офицеріне «Соғыс аяқталды: Салдаттың мәлімдемесі» деген хат жіберді. Бұл хат баспасөзге таратылып, Парламентте бір депутат оқыды. Кейбіреулер бұл хатты мемлекетке қарсы қылмыс деп санады («Мен бұл мәлімдемені әскери билікке қарсы әдейі жасалған наразылық ретінде жасаймын») немесе соғыс үкіметінің ниеттерін айыптады («Мен қорғаныс және азат ету соғысы ретінде бастаған соғыс енді агрессия мен жаулау соғысына айналды деп санаймын»). Сассонды әскери сотқа берудің орнына, соғыс жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары Иэн Макферсон оның қызметке жарамсыз деп шешіп, Эдинбургке жақын орналасқан Крейглокхарт соғыс ауруханасына жіберді, онда ол неврастениямен («қабықтан соққан») емделді. Көптеген жылдар бойы Сассонның белсенді қызметке оралудан бас тартқанға дейін Формби жағажайындағы теңізге MC лентасын лақтырғаны туралы әңгіме болды. Бірақ «Жаяу әскер офицерінің естеліктерінде» оның айтуынша, ол бұл әрекетті әскерилікке қарсы символдық жеңіліс ретінде емес, қараңғы көңіл-күйден арылу үшін жасаған. Оның сөзіне қарағанда, соғысқа дейінгі спорттық кубогының бірі де осы мақсатқа жеткілікті болар еді. Бұл орден Сассонның жалғыз ұлы Джордж қайтыс болғаннан кейін қайта табылды және кейін Сассонның мұрагерлері арасында дау тудырды. Крейглокхартта Сассон тағы бір ақын – Уилфред Оуэнмен танысты. Сассонның ықпалымен Оуэн жақсы өлең жазуға ұмтылысын жалғастырды. Оуэннің «Қияметке душар болған жастарға арналған әнұраны» қолжазбасының Сассонның қолымен түзетілген нұсқасы оның ықпалының дәлелі ретінде сақталған және қазір Лондондағы Императорлық соғыс мұражайында қойылған. Оуэн Сассонды «Китс, Мәсіх және Ілияс» деп атады, бұл оның Сассонға деген сүйіспеншілігі мен құрметінің тереңдігін көрсетеді. Екеуі де Франциядағы соғысқа оралып, бірақ Оуэн 1918 жылы, соғыс бітуге бір апта қалғанда қаза тапты. Сассон лейтенант болып жоғарылатылып, Палестинада болғаннан кейін 1918 жылдың 13 шілдесінде Францияға оралды. Сассон тағы да жараланды – хабарлауынша, достық оттан, яғни француздық Аррас маңында оны неміс деп қате санаған британдық сарбаздың оғынан жараланды. (Британдық онлайн таблоиды жариялаған 2018 жылғы мақалада бұл оқиғаның кездейсоқ емеуі мүмкін екені айтылды, бірақ бұл мәлімдеменің дұрыстығы күмәнді). Осы жарақаттан кейін ол соғыстың қалған бөлігін Ұлыбританияда өткізді. Осы уақытқа дейін ол капитанның міндетін атқарушы болып тағайындалған еді. 1919 жылдың 12 наурызында денсаулығына байланысты қызметтен босатылды, бірақ капитан шені сақталды. Соғыстан кейін Сассон Оуэннің шығармаларын кең аудиторияға таныстыруға үлкен үлес қосты. Олардың қарым-қатынасы Стивен Макдональдтың «Батырлар туралы емес» атты пьесасының негізгі тақырыбы болып табылады.

Despite his decorations and reputation, in 1917 Sassoon decided to make a stand against the conduct of the war. One of the reasons for his violent anti war feeling was the death of his friend David Cuthbert Thomas, who appears as "Dick Tiltwood" in the Sherston trilogy. Sassoon spent years trying to overcome his grief. In August 1916, Sassoon arrived at Somerville College, Oxford, which was used as a hospital for convalescing officers, with a case of gastric fever. He wrote: "To be lying in a little white walled room, looking through the window on to a College lawn, was for the first few days very much like a paradise". Graves ended up at Somerville as well. "How unlike you to crib my idea of going to the Ladies' College at Oxford", Sassoon wrote to him in 1917. At the end of a spell of convalescent leave, Sassoon declined to return to duty; encouraged by pacifist friends such as Bertrand Russell and Lady Ottoline Morrell, he sent a letter to his commanding officer titled Finished with the War: A Soldier's Declaration. Forwarded to the press and read aloud in the House of Commons by a sympathetic member of Parliament, the letter was seen by some as treasonous ("I am making this statement as an act of willful defiance of military authority") or at best as condemning the war government's motives ("I believe that the war upon which I entered as a war of defence and liberation has now become a war of aggression and conquest"). Rather than court martial Sassoon, the Under Secretary of State for War, Ian Macpherson, decided that he was unfit for service and had him sent to Craiglockhart War Hospital near Edinburgh, where he officially was treated for neurasthenia ("shell shock"). For many years it had been thought that, before declining to return to active service, Sassoon had thrown his MC ribbon into the sea at Formby beach. According to his description of this incident in Memoirs of an Infantry Officer he did not do this as a symbolic rejection of militaristic values, but simply out of the need to perform some destructive act in catharsis of the black mood which was afflicting him,

His account states that one of his pre war sporting trophies, had he had one to hand, would have served his purpose equally well. The actual decoration was rediscovered after the death of Sassoon's only son, George, and subsequently became the subject of a dispute among Sassoon's heirs. At Craiglockhart, Sassoon met Wilfred Owen, another poet. It was thanks to Sassoon that Owen persevered in his ambition to write better poetry. A manuscript copy of Owen's Anthem for Doomed Youth containing Sassoon's handwritten amendments survives as testimony to the extent of his influence and is currently on display at London's Imperial War Museum. Sassoon became to Owen "Keats and Christ and Elijah", according to a surviving letter which demonstrates the depth of Owen's love and admiration for him. Both men returned to active service in France, but Owen was killed in 1918, a week before Armistice. Sassoon was promoted to lieutenant, and, having spent some time in Palestine, eventually returned to France on 13 July 1918. Sassoon was wounded again—reportedly by friendly fire when he was injured by a shot to the head by a fellow British soldier who had apparently mistaken him for a German, near Arras, France (per a 2018 story published by a British online tabloid, it was suggested that the friendly fire incident was not accidental, however the veracity of this claim is in some question ). As a result of this injury, he spent the remainder of the war in Britain. By this time, he had been promoted to acting captain. He relinquished his commission on health grounds on 12 March 1919, but retained the rank of captain. After the war, Sassoon was instrumental in bringing Owen's work to the attention of a wider audience. Their relationship is the subject of Stephen MacDonald's play Not About Heroes.

Редактор және романист

Оксфордта біраз уақыт тұрған Сассон, оқудан гөрі әдеби достарына көбірек уақыт бөлді. 1918 жылдың қараша айында ол Блэкбернге Лейбористік партияның кандидаттығына түскен Филип Сноуденді қолдау үшін барды, ол соғыс кезінде бейбітшіл болған еді. Сассон Сноуден үшін сайлауалды сөздер сөйледі, кейін ол Сноуденнің парламенттегі соғысқа қарсы көзқарасына риза екенін және оған тасталған қара сөздерден ашуланғанын жазды. «Менің барлық саяси симпатияларым оған еді». Осыдан кейін саясатқа деген ынтасы азайғанмен, ол Лейбористік партияны қолдауын жалғастырды және 1929 жылы «олардың Ұлыбританияның жалпы сайлауында орындар алғанына қуанды». Сол сияқты, «1945 жылы Лейбористердің үлкен жеңісі туралы жаңалық оны қуантты, өйткені Бірінші дүниежүзілік соғыста жек көретін торилердің көпшілігі кетіп қалды». 1919 жылы Сассон социалистік «Daily Herald» газетінің әдеби редакторы болды. Ол 1919-1925 жылдары Вестминстердегі 54-ші Тафтон көшесінде тұрды; үй қазір жоқ, бірақ оның бұрынғы үйі орналасқан жерде ескерткіш тақта орнатылған. «Herald» газетінде жұмыс істеген кезінде Сассон Э.М. Форстер және Шарлотта Мью сияқты бірнеше көрнекті тұлғаларды рецензенттер ретінде жұмысқа алды және Арнольд Беннетт пен Осберт Ситвелл сияқты жазушылардан түпнұсқа материалдар тапсырды. Оның өнерге деген қызығушылығы музыкаға да қатысты. Оксфордта оқып жүргенде ол жас Уильям Уолтонмен танысты, ол оның досы және демеушісі болды. Уолтон кейіннен өзінің «Portsmouth Point» увертюрасын Сассонға оның қаржылық көмегі мен рухани қолдауы үшін арнады. Кейін Сассон АҚШ-қа лекциялық сапарға шықты, сондай-ақ Еуропа мен Ұлыбритания бойынша саяхаттады. Ол баспагер Фрэнки Шустерден автокөлік алды, және жүргізу шеберлігінің нашарлығы үшін достары арасында танымал болды, бірақ бұл оған оның берген мүмкіндігін толыққанды пайдалануына кедергі болмады. Сассон «Келісім» (1918) сияқты өлеңдерінде неміс сарбаздарына деген сезімін білдірді, ал соғыс аяқталғаннан кейін Германияда кеңінен саяхаттады, келесі он жылда бірнеше рет елге келді. 1921 жылы Сассон Римге барды, онда ол императордың немере інісі Гессен ханзадасы Филиппен кездесті. Екеуі біраз уақытқа ғашық болды, кейін Мюнхенге бірге демалуға барды. 1920 жылдардың ортасында олар бір-бірінен алыстады, бұл Жан Муркрофт Уилсон атап өткендей, географиялық қашықтыққа және Сассонның Филипптің оңшыл саясатқа деген қызығушылығының артуына байланысты болды. Сассон Германияға сапарларын жалғастырды. 1927 жылы ол Осберт және Сачеверелл Ситвеллмен бірге Берлин мен Дрезденге сапар шекті, ал 1929 жылы Стивен Теннантты Бавария ауылдық жеріндегі санаторийге сапарға алып жүрді. Сассон Уэльстің ақыны Генри Воганды өте құрметтеді. 1923 жылы Уэльске сапарында ол Воганның қабіріне, Пуис округінің Ллансанффред қаласына барып, сол жерде «Генри Воганның қабірінде» атты, оның бейбіт уақыттағы ең танымал өлеңдерінің бірін жазды. Оның үш жақын досының – Эдмунд Госс, Томас Харди және Фрэнки Шустердің – қысқа мерзім ішінде қайтыс болуы оның жеке бақытына соққы болды. Сол уақытта Сассон жаңа бағытқа бет бұруға дайындалып жатты. АҚШ-та жүргенде ол роман жазумен тәжірибе жасады. 1928 жылы ол прозаға көшті, «Түлкі аулаушының естеліктері» атты жасырын жарияланған көркем автобиографияның бірінші томын жазды, ол бірден классика ретінде қабылданды және оның авторына проза жазушысы ретінде жаңа даңқ әкелді. Бұл мемуарлар, оның қарапайым мінезді басты кейіпкері тек крикет ойнау, жылқыға міну және түлкі аулау сияқты елдік джентльменнің бос өмірімен ғана айналысады, көбінесе әзіл-қалжыңға толы, соғыс жылдарында оның шығармаларында сирек көрінетін Сассонның жаңа қырын ашады. Кітап 1928 жылы Джеймс Тейт Блэк сыйлығын жеңіп алды. Сассон одан кейін «Жаяу әскер офицерінің естеліктері» (1930) және «Шерстонның жолы» (1936) кітаптарын жазды. Кейінгі жылдары ол өзінің жастық шағы мен ерлік шағын үш томдық шынайы автобиографияда қамтыды, олар кеңінен танылды. Бұл «Ескі ғасыр», «Жастық шақ» және «Зигфридтің саяхаты» кітаптары еді.

Having lived for a period at Oxford, where he spent more time visiting literary friends than studying, Sassoon dabbled briefly in the politics of the Labour movement. In November 1918, he travelled to Blackburn to support the Labour candidate in the general election, Philip Snowden, who had been a pacifist during the war. Though a self confessed political novice, Sassoon delivered campaign speeches for Snowden, later writing that he 'felt grateful for [Snowden's] anti war attitude in parliament, and had been angered by the abuse thrown at him. All my political sympathies were with him.' While his commitment to politics waned after this, he remained a supporter of the Labour Party, and in 1929 'rejoiced that [they] had gained seats in the British general election.' Similarly, 'news of the massive Labour victory in 1945 pleased him, because many Tories from the class he had loathed during the First World War had gone.' In 1919 Sassoon took up a post as literary editor of the socialist Daily Herald. He lived at 54 Tufton Street, Westminster, from 1919 to 1925; the house is no longer standing, but the location of his former home is marked by a memorial plaque. During his period at the Herald, Sassoon was responsible for employing several eminent names as reviewers, including E. M. Forster and Charlotte Mew, and commissioned original material from writers like Arnold Bennett and Osbert Sitwell. His artistic interests extended to music. While at Oxford he was introduced to the young William Walton, to whom he became a friend and patron. Walton later dedicated his Portsmouth Point overture to Sassoon in recognition of his financial assistance and moral support. Sassoon later embarked on a lecture tour of the US, as well as travelling in Europe and throughout Britain. He acquired a car, a gift from the publisher Frankie Schuster, and became renowned among his friends for his lack of driving skill, but this did not prevent him making full use of the mobility it gave him. Sassoon had expressed his growing sense of identification with German soldiers in poems such as "Reconciliation" (1918), and after the war, he travelled extensively in Germany, visiting the country a number of times over the next decade. In 1921 Sassoon went to Rome, where he met the Kaiser's nephew, Prince Philipp of Hesse. The two became lovers for a while, later taking a holiday together in Munich. While they had become estranged by the mid 1920s, due in part to geographical distance and in part, as Jean Moorcroft Wilson notes, to Sassoon's increasing discomfort over Philipp's growing interest in right wing politics. Sassoon continued to visit Germany. In 1927 he travelled to Berlin and Dresden with Osbert and Sacheverell Sitwell, and in 1929 he accompanied Stephen Tennant on a trip to a sanatorium in the Bavarian countryside. Sassoon was a great admirer of the Welsh poet Henry Vaughan. On a visit to Wales in 1923, he paid a pilgrimage to Vaughan's grave at Llansantffraed, Powys, and there wrote "At the Grave of Henry Vaughan", one of his better known peacetime poems. The deaths within a short space of time of three of his closest friends – Edmund Gosse, Thomas Hardy and Frankie Schuster – came as setbacks to his personal happiness. At the same time, Sassoon was preparing to take a new direction. While in the U. S., he had experimented with a novel. In 1928, he branched into prose, with Memoirs of a Fox Hunting Man, the anonymously published first volume of a fictionalized autobiography, which was almost immediately accepted as a classic, bringing its author new fame as a prose writer. The memoir, whose mild mannered central character is content to do little more than be an idle country gentleman, playing cricket, riding and hunting foxes, is often humorous, revealing a side of Sassoon that had rarely been seen in his work during the war years. The book won the 1928 James Tait Black Award for fiction. Sassoon followed it with Memoirs of an Infantry Officer (1930) and Sherston's Progress (1936). In later years, he revisited his youth and early manhood with three volumes of genuine autobiography, which were acclaimed. These were The Old Century, The Weald of Youth and Siegfried's Journey.

Мұра

1985 жылғы 11 қарашада Сэсон Вестминстер аббаттығының Ақын бұрышында ашылған тасқа орнатылған 16 Ұлы соғыс ақынының бірі болды. Тасқа жазылған жазуды оның досы және соғыс ақыны Уилфред Оуэн жазған. Онда: «Менің тақырыбым – соғыс және соғыстың қайғысы. Поэзия – қайғыда» делінген. 2003 жылы «Естелік тақташа» жарық көрді, ол 1950-ші жылдардың соңында жазылған Сэссонның оқылымдарының аудио дискісін қамтиды. Оған «Жаяу әскер офицерінің естеліктері» және «Жастық шағы» кітаптарынан үзінділер, сондай-ақ «Шабуыл», «Укрытие», «Карнойда» және «Жарадан қайтыс болғандар» сияқты бірнеше соғыс өлеңдері мен соғыстан кейінгі туындылар енді. CD-ге Сэссонның Ұлы соғыс әріптестерінің үшi – Эдмунд Блуден, Эдгелл Рикворд және Генри Уильямсонның пікірлері қосылды. Зигфрид Сэссонның жалғыз баласы Джордж Сэссон 2006 жылы қатерлі ісіктен қайтыс болды. Джорджтың үш баласы болды, олардың екеуі 1996 жылы автокөлік апатында қаза тапты. Оның бірінші некеден туған қызы Кендалл Сэссон 2001 жылы құрылған Зигфрид Сэссон қорының бас меценаты. Сэссонның Әскери кресі 2007 жылдың мамырында оның отбасы тарапынан қайта табылып, сатуға шығарылды. Оны Каернарфондағы мұражайда көрсету үшін Уэльс корольдік фузилерлері сатып алды. Сэссонның басқа да қызмет медальдары 1985 жылға дейін талап етілмеді, содан кейін оның ұлы Джордж оларды Дройтвичте орналасқан Армия медальдар кеңсесінен алды. 1914–15 жылғы жұлдыз, Жеңіс медалі және Британ соғыс медалі, сондай-ақ Сэссонның CBE ордені және тағайындалу куәлігі 2008 жылы Sotheby's аукционында сатылды. 2009 жылдың маусым айында Кембридж университеті Сэссонның қағаздарының архивін оның отбасынан сатып алу жоспарларын жариялады, олар университет кітапханасының Сэссон коллекциясына қосылмақ. 2009 жылдың 4 қарашасында бұл сатып алу Ұлттық мұра ескерткіш қорынан 550 000 фунт стерлинг көмекпен қаржыландырылатыны хабарланды, яғни университет 1,25 миллион фунт стерлингтік толық бағаны қамтамасыз ету үшін бұрын алынған қаражатқа қосымша 110 000 фунт стерлинг жинау керек еді. Қаржы жиналды және 2009 жылдың желтоқсан айында университет қағаздарды алғанын хабарлады. Жинаққа Сэссонның Батыс майданында және Палестинада қызмет еткен кездегі соғыс күнделіктері, «Әскерлік декларацияның» (1917) жобасы, мектеп кезеңінен жазбалары және соғыстан кейінгі күнделіктері кірді. Жинақтағы басқа заттарға оның әйелі Хестерге жазған махаббат хаттары, фотосуреттер және басқа жазушылардың хаттары кірді. Сэссон университетте студент болған, сондай-ақ Клэр колледжінің құрметті мүшесі атанған; жинақ Кембридж университетінің кітапханасында сақталады. Жеке тұлғалардан басқа, қаржыландыру Монумент трастынан, JP Getty Jr трастынан және сер Зигмунд Варбургтің ерікті қонысынан түсті. 2010 жылы Кембридж университетінде «Арман дауыстары: Зигфрид Сэссон, естелік және соғыс» атты Сэссонның өмірі мен мұрағаты туралы ірі көрме өтті. Сэссонның бірнеше өлеңдері, оның өмірінде Сирил Рутхаммен бірлесіп жұмыс істеген, музыкаға қойылды. 2013 жылы Сэссонның ең танымал соғысқа қарсы өлеңдерінің бірінің ерте нұсқасының табылуынан кейін, өмірбаяншы ақын туралы өз жұмысының бөліктерін қайта жазатынын айтты. «Зұлматтар» атты өлеңде британдық әскерлердің неміс тұтқындарын өлтіруі туралы бастапқы нұсқада кейбір жолдар кесілген және басқалары жұмсатылған. Ақынның баспагері өлеңді жариялауға қорқып, оны кейінірек тазартылған нұсқада жариялау үшін сақтап қалды. Сэссонның өмірбаян авторы Жан Муркрофт Уилсон: «Бұл өте қызықты материал. Мен өзімнің өмірбаянымды қайта жазуды қалаймын және оның бір бөлігін қоса аламын. Бұл – қазына» деді. 2019 жылдың басында The Guardian газетінде Уорвик университетінің студенті Шекспирдің туған жері туралы трасттан Глен Бям Шоудың жазбаларын қарап жатып, оған арналған, толық жарияланбаған Сэссон өлеңін тапқаны туралы хабарланды.

On 11 November 1985, Sassoon was among 16 Great War poets commemorated on a slate stone unveiled in Westminster Abbey's Poet's Corner. The inscription on the stone was written by friend and fellow War poet Wilfred Owen. It reads: "My subject is War, and the pity of War. The Poetry is in the pity." The year 2003 saw the publication of Memorial Tablet, an authorised audio CD of readings by Sassoon recorded during the late 1950s. These included extracts from Memoirs of an Infantry Officer and The Weald of Youth as well as several war poems, including "Attack", "The Dug Out", "At Carnoy" and "Died of Wounds", and postwar works. The CD also included comment on Sassoon by three of his Great War contemporaries: Edmund Blunden, Edgell Rickword and Henry Williamson. Siegfried Sassoon's only child, George Sassoon, died of cancer in 2006. George had three children, two of whom were killed in a car crash in 1996. His daughter by his first marriage, Kendall Sassoon, is patron in chief of the Siegfried Sassoon Fellowship, established in 2001. Sassoon's Military Cross was rediscovered by his family in May 2007 and was put up for sale. It was bought by the Royal Welch Fusiliers for display at their museum in Caernarfon. Sassoon's other service medals went unclaimed until 1985 when his son George obtained them from the Army Medal Office, then based at Droitwich. The "late claim" medals consisting of the 1914–15 Star, Victory Medal and British War Medal along with Sassoon's CBE and Warrant of Appointment were auctioned by Sotheby's in 2008. In June 2009, the University of Cambridge announced plans to purchase an archive of Sassoon's papers from his family, to be added to the university library's Sassoon collection. On 4 November 2009, it was reported that this purchase would be supported by £550,000 from the National Heritage Memorial Fund, meaning that the University still needed to raise a further £110,000 on top of the money already received to meet the full £1.25 million asking price. The funds were raised and in December 2009 it was announced that the University had received the papers. Included in the collection are war diaries kept by Sassoon while he served on the Western Front and in Palestine, a draft of "A Soldier's Declaration" (1917), notebooks from his schooldays and post war journals. Other items in the collection include love letters to his wife Hester and photographs and letters from other writers. Sassoon was an undergraduate at the university, as well as being made an honorary fellow of Clare College; the collection is housed at the Cambridge University Library. As well as private individuals, funding came from the Monument Trust, the JP Getty Jr Trust and Sir Siegmund Warburg's Voluntary Settlement. In 2010, Dream Voices: Siegfried Sassoon, Memory and War, a major exhibition of Sassoon's life and archive, was held at Cambridge University. Several of Sassoon's poems have been set to music, some during his life, by Cyril Rootham, who co operated with the author. The discovery in 2013 of an early draft of one of Sassoon's best known anti war poems had a biographer saying she would rewrite portions of her work about the poet. In the poem "Atrocities", which concerned the killing of German prisoners by their British counterparts, the early draft shows that some lines were cut and others diluted. The poet's publisher was nervous about publishing the poem and held it for publication in an expurgated version at a later date. Sassoon biographer Jean Moorcroft Wilson said "This is very exciting material. I want to rewrite my biography and I probably shall be able to get some of it in. It's a treasure trove". In early 2019, it was announced in The Guardian that a student from the University of Warwick, whilst looking through Glen Byam Shaw's records at the Shakespeare Birthplace Trust, had serendipitously discovered a Sassoon poem addressed to the former, which had not been published in its entirety.

Танымал мәдениетте

1970 жылы "Серсенбілік ойын" ("The Wednesday Play") фильмінің "Mad Jack" атты бөлімі Сассонның соғыс кезіндегі тәжірибесі мен одан кейінгі кезеңдері, оның әскери крестінен бас тартуына әкелген жағдайларды көрсетеді. Сассон рөлін Майкл Джейстон сомдады. Пэт Баркердің "Жаңару" ("Regeneration") романы Сассонның өміріндегі осы кезеңнің көркемделіп жазылған баяны болып табылады және ол Джеймс Уилбидің Сассон, ал Джонатан Прайс Сассонның емделуіне жауапты психиатр В. Х. Р. Риверс рөліндегі фильмге түсірілді. Риверс Сассон үшін әкесіндей болды, ал оның 1922 жылы күрт қазасы Сассон үшін ауыр соққыға айналды. 2014 жылы Джон Херт ересек Сассонды, ал Морган Уоткинс жас Сассонды BBC-нің "Соғыстың қасіреті" ("The Pity of War") деректі-драмалық фильмінде ойнады. "Қорғаушылар тобы" ("The Burying Party") атты фильм (тамыз 2018 ж. шығарылды) Уилфред Оуэннің Крейглокхарт ауруханасынан Самбр шайқасына (1918) дейінгі соңғы жылын, соның ішінде ауруханада Сассонмен болған кездесуін көрсетеді. Мэтью Стайт Оуэн рөлін, ал Сид Феникс Сассон рөлін сомдайды. Питер Капальди мен Джек Лоуден 2021 жылы Теренс Дэвистің "Бенедиктион" фильмінде Сассонның рөлін ойнады. Тимоти Реноуф 2021 жылы Роберт Грейвс туралы "Лауреат" ("The Laureate") атты тарихи фильмде Сассонды бейнеледі. Стивен Римкус Сассон рөлін "Жас Индиана Джонс шежіресіндегі" ("The Young Indiana Jones Chronicles") "Сомма, 1916 жылғы тамыздың басы" ("Somme, Early August 1916") эпизодында ойнады.