Филип Эдвард Томас (1878-1917) – британ ақыны, жазушы, табиғатты зерттеуші. Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапты. Биографиясы, өлеңдері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық ақын және романист (1878–1917)
British poet and novelist (1878 1917)
Филип Эдвард Томас (3 наурыз 1878 – 9 сәуір 1917) – британдық поэзия және проза жазушысы. Ол кейде соғыс ақыны деп есептеледі, бірақ оның өлеңдерінің көпшілігі соғыс тәжірибесі туралы тікелей айтпайды. Ол өлең жазуды 36 жасында ғана бастады, бірақ оған дейін екі он жылдық бойы жемісті сыншы, өмірбаяншы, табиғатты және саяхаттарды сипаттаушы болып жұмыс істеген. 1915 жылы ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу үшін Ұлыбритания армиясына қосылды және 1917 жылы Аррас шайқасында Францияға келгеннен кейін көп ұзамай қаза тапты.
Philip Edward Thomas (3 March 1878 – 9 April 1917) was a British writer of poetry and prose. He is sometimes considered a war poet, although few of his poems deal directly with his war experiences. He only started writing poetry at the age of 36, but by that time he had already been a prolific critic, biographer, nature writer and travel writer for two decades. In 1915, he enlisted in the British Army to fight in the First World War and was killed in action during the Battle of Arras in 1917, soon after he arrived in France.
Түпбасқасы және ерте өмір
Эдвард Томас – Мэри Элизабет Таунсенд пен Филипп Генри Томастың ұлы, мемлекеттік қызметкер, автор, уағызшы және жергілікті саясаткер. Ол қазіргі Оңтүстік Лондондағы Ламбет ауданында, бұрын Суррейде дүниеге келген. Ол Бельвиль мектебінде, Баттерси грамматикалық мектебінде және Сент-Пол мектебінде білім алған. Томас отбасының көп бөлігі Уэльске жататын. Оның алты ұлы ата-бабасы туралы мәліметтер табылды, олардың бесеуі Уэльсте, ал біреуі Ильфракомбта туған. Оның барлық төрт атасы да Уэльсте туып өскен. Олардың ішіндегі әкесінің ата-бабалары Тредэгарда тұрған. Оның әжесі Рейчел Филипс сол жерде туып өскен, ал әкесі Генри Томас Нейтте туған, ол жерде шахтер болып жұмыс істеген, кейін қозғалтқыш жинаушы болған. Олардың ұлы Филипп Генри, Эдвард Томастың әкесі, Тредэгарда туып, балалық шағын сол жерде өткізген. Томастың анасының әкесі – Эдвард Томас Таунсенд, Маргарет пен Альдерман Уильям Таунсендтің ұлы, либералдық және чартист саясатында белсенді болған Ньюпорт саудагері. Анасының әжесі – Кэтрин Марендаз, Порт-Талботтың жанындағы Маргамнан, оның отбасы кем дегенде 1790 жылдардың соңынан бері жалға берілетін шаруалар болып келген. Олардың қызы Мэри Элизабет Таунсенд Филипп Генри Томасқа үйленді. Мэри мен Филип – Эдвард Томастың ата-анасы. Эдвард Томастың әкесі Филипп Генри Томас Тредэгарт жас кезінде Суиндонға (содан кейін Лондонға) кеткенімен, «Уэльспен байланыс берік болды». Ол өмірі бойы Оңтүстік Уэльстегі туыстарын көріп тұрды. Уэльске деген сезімі басқа да жолдармен көрінді. Этиқалық қоғам атынан Мертирге лекция оқуға және 1906 жылы Солтүстік Уэльстегі Ұлттық Эстеддфодқа сапарлар жасады. Филипп Генри Томас «Уэльс байланыстарын ыждағатпен дамытты», сондықтан Эдвард Томас пен оның бауырлары тіпті әкелері Ллойд Джорджты білгенін мақтанды. Әкесі сияқты, Эдвард Томас өмірі бойы Амманфорд, Ньюпорт, Суонси және Понтардулестегі көптеген туыстары мен достарына барып тұрды. Томас сондай-ақ жиырма жыл бойын алыс туысы, мұғалім, теолог және ақын Джон Дженкинспен (Гвили) дос болды. Гвилидің Томасқа арналған жоқтау өлеңінде олар Понтардуле мен Амманфорд маңындағы ауылдарда бірге жасаған көптеген серуендер суреттелген. Отбасының Уэльстің осы бөлігімен байланысы соншалықты мықты болғандықтан, Эдвард Томастың үш бауыры 1908 жылы Гвили мектеп директоры болған Амманфордтағы Уотсин Уинс академиясына оқуға жіберілді.
Edward Thomas was the son of Mary Elizabeth Townsend and Philip Henry Thomas, a civil servant, author, preacher and local politician. He was born in Lambeth, an area of present day south London, previously in Surrey. He was educated at Belleville School, Battersea Grammar School and St Paul's School, all in London. Thomas's family were mostly Welsh. Of his six great grandparents for whom information has been found, five were born in Wales, and one in Ilfracombe. All four of his grandparents had been born and brought up in Wales. Of these, his paternal grandparents lived in Tredegar. His grandmother, Rachel Phillips, had been born and brought up there, whilst his grandfather, Henry Thomas, who'd been born in Neath, worked there as a collier and then an engine fitter. Their son, Philip Henry, who was Edward Thomas's father, had been born in Tredegar and spent his early years there. Thomas's maternal grandfather was Edward Thomas Townsend, the son of Margaret and Alderman William Townsend, a Newport merchant active in Liberal and Chartist politics. His maternal grandmother was Catherine Marendaz, from Margam, just outside Port Talbot, where her family had been tenant farmers since at least the late 1790s. Their daughter, Mary Elizabeth Townsend, married Philip Henry Thomas. Mary and Philip were Edward Thomas's parents. Although Edward Thomas's father, Philip Henry Thomas, had left Tredegar for Swindon (and then London) in his early teens, “the Welsh connection was enduring.” He continued throughout his life to visit his relatives in south Wales. His feelings for Wales were also manifest in other ways. There were frequent journeys to Merthyr to lecture on behalf of the Ethical Society, and even a visit in 1906 to a National Eisteddfod in north Wales. Philip Henry Thomas “cultivated his Welsh connections assiduously,” so much so that Edward Thomas and his brothers could even boast that their father knew Lloyd George. Like his father before him, Edward Thomas continued throughout his life to visit his many relatives and friends in Ammanford, Newport, Swansea and Pontardulais. Thomas also enjoyed a twenty year friendship with a distant cousin, the teacher, theologian and poet, John Jenkins (Gwili), of the Hendy, just across the county border from Pontardulais. Gwili’s elegy for Thomas describes the many walks they took together in the countryside around Pontardulais and Ammanford. Such was the family’s connection to this part of Wales that three of Edward Thomas's brothers were sent to school at Watcyn Wyn’s Academy in Ammanford, where Gwili had become headmaster in 1908.
Оксфордтан Адлестропқа дейін
1898-1900 жылдары Томас Оксфордтың Линкольн колледжінде тарих пәнін оқыды. 1899 жылдың маусым айында ол Фулхэмде Хелен Беренис Ноблге (1877–1967) үйленді, ол әлі де студент болған кезінде, өмірін қаламмен көруге бекінді. Содан кейін ол кітап сыншысы болып жұмыс істеді, аптасына 15 кітапқа дейін шолу жасады. Соғыс басталғанға дейін ол тәжірибелі жазушы болған, әдеби сыншы және өмірбаяншы ретінде көп жариялаған, сондай-ақ ауыл шаруашылығы туралы да жазған. Ол 1913 жылы «Қуанышты Морган» романын жазды, ол «ұсынысқа толы тәртіпсіздік» деп сипатталды. Томас Лондонның Daily Chronicle газетінде әдеби сыншы болып жұмыс істеді және Уэльстің саяхат ақыны В. Х. Дэвистің жақын досы болды, оның мансабын дерлік жеке өзі дамытты. 1905 жылдан 1906 жылға дейін Томас әйелі Хеленмен және екі баласымен бірге Кент қаласының Севеноакс қаласына жақын орналасқан Эльс фермасында тұрды. Ол Дэвиске жақын жердегі шағын коттеджті жалға берді және оның жазуын барынша қолдады. Бірде Томас жергілікті дөңгелекшіге Дэвис үшін ағаштан жасалған жалған аяқ жасауды тапсырды. 1906 жылы отбасы Петерсфилд қалашығының шетіндегі Шығыс Гэмпширдегі Стипке көшті, олардың осы жерге қоныстануына пейзаж, Лондонмен байланысы және Bedales инновациялық аралас білім беретін жеке мектебіндегі білім беру мүмкіндігі себеп болды. Олар 1916 жылға дейін он жыл бойы Стипте және оның айналасында үш бөлек үйде тұрды, содан кейін Томас әскерге шақырылғаннан кейін Эссекке көшіп кетті. Олардың үшінші баласы Майфанви 1910 жылдың тамыз айында дүниеге келді. Томас поэзияны әдебиеттің ең жоғары түрі деп есептегенімен, оны үнемі шолу жасағанмен де, 1914 жылдың соңында ғана өзі ақын болды. Фросттың ең танымал өлеңі «Таңдалмаған жол» Томаспен бірге серуендеуден және Томастың қай бағытты таңдауға қатысты шешімсіздігінен шабыттанды. 1914 жылдың тамызына қарай Глостерширдегі Даймок ауылы Ласселс Аберкромби, Уилфрид Гибсон және Роберт Фрост сияқты бірқатар әдеби тұлғалардың мекеніне айналды. Эдвард Томас осы уақытта олардың қонағы болды. Томас 1914 жылдың 24 маусымында, Бірінші дүниежүзілік соғыс басталмас бұрын, өзінің пойзы Котсуолдс станциясында тоқтағаннан кейін, сол аттас өлеңінде Адлестроптың (қазіргі тасталған) теміржол станциясын мәңгілікке сақтап қалды.
Between 1898 and 1900, Thomas was a history scholar at Lincoln College, Oxford. In June 1899, he married Helen Berenice Noble (1877–1967) in Fulham, while still an undergraduate, and determined to live his life by the pen. He then worked as a book reviewer, reviewing up to 15 books every week. He was already a seasoned writer by the outbreak of war, having published widely as a literary critic and biographer as well as writing about the countryside. He also wrote a novel, The Happy Go Lucky Morgans (1913), a "book of delightful disorder". Thomas worked as literary critic for the Daily Chronicle in London and became a close friend of Welsh tramp poet W. H. Davies, whose career he almost single handedly developed. From 1905 until 1906, Thomas lived with his wife Helen and their two children at Elses Farm near Sevenoaks, Kent. He rented a tiny cottage nearby to Davies, and nurtured his writing as best he could. On one occasion, Thomas arranged for the manufacture, by a local wheelwright, of a makeshift wooden leg for Davies. In 1906 the family moved to Steep, East Hampshire, on the outskirts of the market town of Petersfield attracted by the landscape, its links with London, and schooling at the innovative co educational private school Bedales. They lived in and around Steep in three separate homes for ten years until 1916 when they moved to Essex following Thomas's enlistment. Their third child, Myfanwy, was born in August 1910. Even though Thomas thought that poetry was the highest form of literature and regularly reviewed it, he only became a poet himself at the end of 1914 Frost's most famous poem, "The Road Not Taken", was inspired by walks with Thomas and Thomas's indecisiveness about which route to take. By August 1914, the village of Dymock in Gloucestershire had become the residence of a number of literary figures, including Lascelles Abercrombie, Wilfrid Gibson and Robert Frost. Edward Thomas was a visitor at this time. Thomas immortalised the (now abandoned) railway station at Adlestrop in a poem of that name after his train made a stop at the Cotswolds station on 24 June 1914, shortly before the outbreak of the First World War.
Соғыс қызметі
1915 жылдың шілдесінде Томас, әскери қызметке шақырылмауға мүмкіндігі болған, үйленген ересек адам болғанына қарамастан, Суретшілер полкіне қатысты. Бұл шешіміне оның Америкаға қайтқан, бірақ Томасқа "Таңдалмаған жол" поэмасының алдын ала нұсқасын жіберген досы Фросттың ықпалы тиді. Фрост бұл өлеңді шешілмеушілікті, әсіресе Томаспен бірге көп серуендеген кезде көрсеткен оның ойкештігін жұмсақ сынайтын етіп жазған; алайда, көптеген адамдар поэманы Фросттың ниетінен ауыра түсінді, ал Томас та оны жеке қабылдап, әскерге түсу шешіміне соңғы түрткі болды. Дегенмен, 1936 жылы жазылған (кейіннен американдық архивтен табылган) командирі Франклин Лушингтонның хатында Томас "көкірегінен тікелей атылып өлген" деген шындық жазылған. У. Х. Дэвис оның қазасынан қатты қайғырды және оның естелік өлеңі "Қолданыста қаза тапқан (Эдвард Томас)" 1918 жылғы Дэвистің "Күшті сезімдер" жинағына енді.
Thomas enlisted in the Artists Rifles in July 1915, despite being a mature married man who could have avoided enlisting. He was unintentionally influenced in this decision by his friend Frost, who had returned to the U. S. but sent Thomas an advance copy of "The Road Not Taken". The poem was intended by Frost as a gentle mocking of indecision, particularly the indecision that Thomas had shown on their many walks together; however, most took the poem more seriously than Frost intended, and Thomas similarly took it seriously and personally, and it provided the last straw in Thomas's decision to enlist. However, a letter from his commanding officer Franklin Lushington written in 1936 (and discovered many years later in an American archive) states that in reality the cause of Thomas's death was being "shot clean through the chest". W. H. Davies was devastated by the death and his commemorative poem "Killed in Action (Edward Thomas)" was included in Davies's 1918 collection "Raptures".
Жеке өмір
Томас пен оның әйелі Хеленнің үш баласы болды: Merfyn есімді ұл және Bronwen мен Myfanwy қыздары. Соғыстан кейін Хелен Эдвардпен болған махаббаты мен ерте некелік өмірі туралы "Дәл осылай болды" (1926) атты автобиографиясында жазды; екінші том, "Соңы жоқ әлем" 1931 жылы жарық көрді. Кейіннен Myfanwy анасының бұл кітаптарды Томас қайтыс болғаннан кейін батып кеткен терең депрессиядан шығуға көмектесетін ем ретінде жазғанын айтты. Хеленнің қысқа естелігі "У. Х. Дэвистің есте қалуы" 1973 жылы, оның өлімінен кейін жарияланды. 1988 жылы Хеленнің жазбалары "Дауылдың қанаты астында" деген атпен кітапқа жиналып, оған "Дәл осылай болды" және "Соңы жоқ әлем" кітаптарынан бөлек, Хелен мен оның қызы Myfanwy-дың тағы бірнеше қысқа шығармалары және Роберт Фросттың оның күйеуіне жолданған алты хаты енді. Әкесі қайтыс болғанда бар болғаны алты жаста болған Myfanwy Thomas 1982 жылы Эдвард пен Хелен туралы "Осы сәнді күндердің бірінде" атты естеліктерін жариялады.
Thomas and his wife Helen had three children: a son, Merfyn, and daughters Bronwen and Myfanwy. After the war, Helen wrote about her courtship and early married life with Edward in the autobiography As it Was (1926); a second volume, World Without End was published in 1931. Myfanwy later said that the books had been written by her mother as a form of therapy to help lift herself from the deep depression into which she had fallen following Thomas's death. Helen's short memoir A Memory of W. H. Davies was published in 1973, after her own death. In 1988, Helen's writings were gathered into a book published under the title Under Storm's Wing, which included As It Was and World Without End as well as a selection of other short works by Helen and her daughter Myfanwy and six letters sent by Robert Frost to her husband. Myfanwy Thomas, only six when her father died, produced her own memoir of Edward and Helen, One of These Fine Days, in 1982.
Еске алу рәсімі
Эдвард Томас қоры 1980 жылы құрылды және Эдвард Томас есімін мәңгі есте қалдыру және оның өмірі мен шығармаларына қызығушылықты арттыруды мақсат етеді. Томас Вестминстер аббаттығындағы Ақындар бұрышында, Лондон қаласында, Беркширдегі Степ және Истбери шіркеулеріндегі ескерткіш терезелермен, Лондонның оңтүстігіндегі Стоквеллде, 14 Лансдаун Гарденс мекенжайындағы көк тақтамен және Лондон округі кеңесінің 61 Шелгейт Роуд SW11 мекенжайындағы тақтамен еске алынады. Оксфордтағы 113 Коули Роудта оған арналған тақташа да бар, ол Линкольн колледжіне түсуге дейін сол жерде тұрған, сондай-ақ Линкольн колледжінің JCR-дегі естелік тақтада бейнеленген. Шығыс Гэмпшир аудандық кеңесі Стептегі Shoulder of Mutton Hill төбесінде Томасқа арналған «әдеби серуен» жолын құрды, онда 1935 жылы орнатылған естелік тас бар. Жазуда оның бір эссесінен алынған соңғы жолдар келтірілген: «Мен тұрдым да шаршағанымды сезіндім, сапарыма жалғастырдым». «Филип Эдвард Томас – ақын-солдат» ретінде ол «Реджинальд Таунсенд Томас – актер-солдат, 1918 жылы қайтыс болды» және басқа да отбасы мүшелерімен бірге Солтүстік-Шығыс Суррей (Ескі Баттерси) зиратында жерленген. Ол Ник Дирдің «Қара жер мен ашық аспан» атты тарихи пьесасының кейіпкері болды, пьесаның премьерасы 2012 жылдың қараша айында Лондондағы Альмейда театрында өтті, онда Томас рөлін Пип Картер, ал оның әйелі Гелен рөлін Хэтти Морахан сомдады. 2013 жылдың ақпан айында оның «Сөздер» өлеңі The Guardian газетінде Карол Руменс аптаның өлеңі деп таңдалды. Эдвард Томасқа арналған зерттеу орталығы ашылды, онда марқұм Тим Уилтон Стир жинаған оның өзінің немесе оның туралы 1800-нен астам кітабы сақталған. Зерттеу орталығына алдын ала жазылу арқылы кіруге болады.
The Edward Thomas Fellowship was founded in 1980 and aims to perpetuate the memory of Edward Thomas and foster interest in his life and works. Thomas is commemorated in Poets' Corner, Westminster Abbey, London, by memorial windows in the churches at Steep and at Eastbury in Berkshire, a blue plaque at 14 Lansdowne Gardens in Stockwell, south London, where he was born and a London County Council plaque at 61 Shelgate Road SW11. There is also a plaque dedicated to him at 113 Cowley Road, Oxford, where he lodged before entering Lincoln College, as well as featuring on the memorial board in the JCR of Lincoln College. East Hampshire District Council have created a "literary walk" at Shoulder of Mutton Hill in Steep dedicated to Thomas, which includes a memorial stone erected in 1935. The inscription includes the final line from one of his essays: "And I rose up and knew I was tired and I continued my journey." As "Philip Edward Thomas poet soldier" he is commemorated, alongside "Reginald Townsend Thomas actor soldier died 1918", who is buried at the spot, and other family members, at the North East Surrey (Old Battersea) Cemetery. He is the subject of the biographical play The Dark Earth and the Light Sky by Nick Dear, which premiered at the Almeida Theatre, London in November 2012, with Pip Carter as Thomas and Hattie Morahan as his wife Helen. In February 2013 his poem "Words" was chosen as the poem of the week by Carol Rumens in The Guardian. A Study Centre dedicated to Edward Thomas, featuring more than 1,800 books by or about him collected by the late Tim Wilton Steer, has been opened in Petersfield Museum. Access to the Study Centre is available by prior appointment.
Поэзия
Томас өлеңдері күнделікті тілмен жазылған және көбінесе ағылшын ауылдарын көрсетеді. "In Memoriam" атты қысқа өлеңі оның поэзиясында соғыс және ауыл тақырыптарының қалай үйлесетінін көрсетеді. 1985 жылдың 11 қарашасында Томас Вестминстер аббаттығының Ақындар бұрышында ашылған тасқа жазылған 16 Ұлы соғыс ақынының қатарында болды. Жазуды оның әріптесі Уилфред Оуэн жасаған: "Менің тақырыбым – соғыс және соғыстың қайғысы. Поэзия – осы қайғыда". Британдық ақын лауреаты Тед Хьюз Томасты "баршамыздың әкесі" деп атады. Оның кем дегенде он тоғыз өлеңін Глостер композиторы Айвор Гурни музыкаға қосты. Томасқа арналған зерттеу орталығы Гэмпширдегі Петерсфилд мұражайында орналасқан.
Thomas's poems are written in a colloquial style and frequently feature the English countryside. The short poem In Memoriam exemplifies how his poetry blends the themes of war and the countryside. On 11 November 1985, Thomas was among 16 Great War poets commemorated on a slate stone unveiled in Westminster Abbey's Poet's Corner. The inscription, written by fellow poet Wilfred Owen, reads: "My subject is War, and the pity of War. The Poetry is in the pity." Thomas was described by British Poet Laureate Ted Hughes as "the father of us all." At least nineteen of his poems were set to music by the Gloucester composer Ivor Gurney. A study centre dedicated to Thomas is located at Petersfield Museum in Hampshire.
Басқа жазушыларға әсері
1918 жылы В. Х. Дэвис өзінің жақын досы және ұстазының қайтысын еске алу үшін «Қол соғыста қаза тапқан» (Эдвард Томас) өлеңін жариялады. Томасқа арналған басқа ақындардың өлеңдерін Энн Харви редакциялаған «Elected Friends: Poems For and About Edward Thomas» (1997, Enitharmon Press) және Гай Катбертсон мен Люси Ньюлин редакциялаған «Branch Lines: Edward Thomas and Contemporary Poetry» (2007, Enitharmon Press) кітаптарында табуға болады. Норман Дуглас Томастың өмірінде «біршама жабайылықтың, біраз мәнсіздіктің» жетіспеуінен кемшілікке ұшырағанын айтты. Ол тым жоғары талапты болды. Элеонора Фаржон Томастың жақын досы болды және оның қайтысынан кейін әйелімен жақын қарым-қатынаста болды. Ол өзінің хат алмасуынан 1958 жылы жарық көрген «Эдвард Томас: Соңғы төрт жыл» атты естеліктерін құрастырды. 1980 жылы жарық көрген «Қашқан жолдар» автобиографиясында Грэм Грин Томастың «Басқа» өлеңін (қонақүйден қонақүйге өзінің көлеңкесін ұстанған адам туралы) өзінің жалған тұлғамен күрескен тәжірибесін сипаттауда сілтеме жасайды. Томастың жинақталған өлеңдері 2002 жылдың қазан айында «Guardian Essential Library» поэзия бөліміне Эндрю Мотион таңдаған он кітаптың бірі болды. 2002 жылы жарық көрген «Жастық шақ» романында Дж. М. Кутзи британ поэзиясындағы модернизмге дейінгі формалардың сақталуына қызығушылық танытқан басты кейіпкері: «Британиядағы ақындардың мұратына не болды? Олар Эдвард Томас пен оның әлемінің мәңгілікке кеткенін қабылдамады ма?» деп өзіне сұрақ қояды. Ал ирланд сыншысы Эдна Лонгли 150 жолдық «Лоб» өлеңінің «Шөл дала» поэмасын таңғажайып түрде болжайтынын жазады: «Бұл биік Том, / Ағаштарды иеленді, және Шекспир залда / Бірде сөйледі». 1995 жылы жарық көрген «Уақытты қарызға алу» романында Роберт Годдард басты кейіпкердің үйін 1913 жылдан бастап Томас тұрған Степ ауылындағы Гринхайс жерінде орналастырады. Годдард Томастың өлеңдерінен алынған сезімдерді әңгіменің көңіл-күйіне енгізеді, сондай-ақ оның шығармаларынан цитаталарды қолданады. Уилл Селфтің 2006 жылғы «Дэйв кітабы» романының эпиграфы ретінде «The South Country» кітабынан алынған мына үзінді келтірілген: «Мен табиғаттың Лондонды мастодонтты сіңіргендей, оның торына орама табаны мен құрттарына қабірлерді толтыруға, ал шөбіне аяушылықпен жабуға, гүлдерді қосуға қалай оңай сіңіре алатынын ойлағым келеді, – Неронның қабіріне белгісіз қол оларды қосыпты». Балалар жазушысы Линда Ньюбери Томастың сол аттас өлеңінен шабыттанған «Лоб» (David Fickling Books, 2010, суретшісі Пэм Сми) романын жариялады, онда оның басқа да шығармаларына ишаралар бар. Ұлыбританиялық Barclay James Harvest рок-тобының бұрынғы мүшесі Woolly Wolstenholme 2004 жылы шыққан «Fiddling Meanly» концерттік альбомының бірінші әнінде Томастың «Adlestrop» өлеңінің әзіл-қалжың нұсқасын пайдаланды, онда ол өзін зейнеткерлер үйінде елестетеді және альбом жазылған жердің «атын» еске алады. 2011 жылдың 19 қаңтарында Вольстенхолмның жерлеу рәсімінде өлең оқылды. Стюарт Макони өзінің «Adventures on the High Teas» кітабында Томас пен «Adlestrop» туралы айтады. Макони 1966 жылы Бичингпен жабылған, қазір тасталып кеткен және өсіп кеткен станцияны аралайды. Роберт Макфарлейн өзінің 2012 жылғы «Ескі жолдар» кітабында Томас пен оның поэзиясын жолдарды зерттеу және адам санасының аналогы ретінде серуендеу контекстінде сынға алады. 2012 жылы жарық көрген «Тәтті тіс» романында Иан МакЭван кейіпкері «Adlestrop» өлеңін «жағымды, ескі заманның нәрсесі» деп атап, «таза болмыс сезімін, кеңістік пен уақытта тоқтап тұруды, апатты соғысқа дейінгі уақытты» көрсетеді. Томас өмірінің соңғы жылдары Маргарет Киппингтің StreetBooks баспасынан шыққан 2013 жылғы «Аңғал ағылшын» атты тарихи романында зерттеледі. 2018 жылдың 9 қарашасында «The Wall Street Journal» газетінде Аарон Шнурдың пікір мақаласы Бірінші дүниежүзілік соғыстың поэзиясын, соның ішінде Томастың «Бар, қайтадан кетті» өлеңін құрметпен еске алады. 1995 жылы Букер сыйлығын жеңіп алған Пат Баркердің Бірінші дүниежүзілік соғыс романы «The Ghost Road» Томастың «Roads» өлеңінен төрт жолды эпиграф ретінде келтіреді: «Қазір барлық жолдар Францияға саяхаттайды / Және тірілердің қадамы ауыр / Ал қайтып келгендер / Жеңіл билейді». Ақындық лауреат Эндрю Мотион Томастың «жүзігінші ғасыр поэзиясының дамуындағы маңызды орынды» иеленетінін айтады, өйткені ол В. Х. Оден мен Тед Хьюз сияқты ақындардың шығармаларында кездесетін қазіргі заманғы сезімталдықты Виктория және Эдуард поэзиясының поэтикалық тақырыптарына енгізді.
In 1918 W. H. Davies published his poem Killed in Action (Edward Thomas) to mark the personal loss of his close friend and mentor. Many poems about Thomas by other poets can be found in the books Elected Friends: Poems For and About Edward Thomas, (1997, Enitharmon Press) edited by Anne Harvey, and Branch Lines: Edward Thomas and Contemporary Poetry, (2007, Enitharmon Press) edited by Guy Cuthbertson and Lucy Newlyn. Norman Douglas considered Thomas handicapped in life through lacking "a little touch of bestiality, a little je m'en fous t ism. He was too scrupulous". Eleanor Farjeon was a close friend of Thomas and after his death remained close to his wife. From her correspondence she constructed her 1958 memoir Edward Thomas: The Last Four Years. In his 1980 autobiography, Ways of Escape, Graham Greene references Thomas's poem "The Other" (about a man who seems to be following his own doppelgänger from hotel to hotel) in describing his own experience of being bedeviled by an imposter. Thomas's Collected Poems was one of Andrew Motion's ten picks for the poetry section of the "Guardian Essential Library" in October 2002. In his 2002 novel Youth, J. M. Coetzee has his main character, intrigued by the survival of pre modernist forms in British poetry, ask himself: "What happened to the ambitions of poets here in Britain? Have they not digested the news that Edward Thomas and his world are gone for ever?" In contrast, Irish critic Edna Longley writes that Thomas's Lob, a 150 line poem, "strangely preempts The Waste Land through verses like: "This is tall Tom that bore / The logs in, and with Shakespeare in the hall / Once talked". In his 1995 novel, Borrowed Time, the author Robert Goddard bases the home of the main character at Greenhayes in the village of Steep, where Thomas lived from 1913. Goddard weaves some of the feeling from Thomas's poems into the mood of the story and also uses some quotes from Thomas's works. Will Self's 2006 novel, The Book of Dave, has a quote from The South Country as the book's epigraph: "I like to think how easily Nature will absorb London as she absorbed the mastodon, setting her spiders to spin the winding sheet and her worms to fill in the graves, and her grass to cover it pitifully up, adding flowers – as an unknown hand added them to the grave of Nero." The children's author Linda Newbery has published a novel, Lob (David Fickling Books, 2010, illustrated by Pam Smy) inspired by the Thomas poem of the same name and containing oblique references to other work by him. Woolly Wolstenholme, formerly of UK rock band Barclay James Harvest, has used a humorous variation of Thomas' poem "Adlestrop" on the first song of his 2004 live album, Fiddling Meanly, where he imagines himself in a retirement home and remembers "the name" of the location where the album was recorded. The poem was read at Wolstenholme's funeral on 19 January 2011. Stuart Maconie in his book Adventures on the High Teas mentions Thomas and "Adlestrop". Maconie visits the now abandoned and overgrown station which was closed by Beeching in 1966. Robert MacFarlane, in his 2012 book The Old Ways, critiques Thomas and his poetry in the context of his own explorations of paths and walking as an analogue of human consciousness. In his 2012 novel Sweet Tooth, Ian McEwan has a character invoke "Adlestrop," as a "sweet, old fashioned thing" and an example of "the sense of pure existence, of being suspended in space and time, a time before a cataclysmic war". The last years of Thomas's life are explored in A Conscious Englishman, a 2013 biographical novel by Margaret Keeping, published by StreetBooks. In the 9 November 2018 issue of The Wall Street Journal, an opinion commentary by Aaron Schnoor honored the poetry of World War I, including Thomas' poem "Gone, Gone Again". Pat Barker's 1995 Booker Prize winning novel of World War I, The Ghost Road, has as its opening epigraph four lines from Thomas's poem "Roads": "Now all roads lead to France/ And heavy is the tread/ Of the living; but the dead/ Returning lightly dance." Poet Laureate Andrew Motion has said that Thomas occupies "a crucial place in the development of twentieth century poetry" for introducing a modern sensibility, later found in the work of such poets as W. H. Auden and Ted Hughes, to the poetic subjects of Victorian and Georgian poetry.