Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын ақыны және католик діни қызметкері (1844–1889)
English poet and Catholic priest (1844–1889)
Джерард Мэнли Хопкинс (28 шілде 1844 – 8 маусым 1889) – ағылшын ақыны және иезуит діни қызметкері, оның өлімінен кейін шыққан шығармалары оны ағылшын поэзиясының көрнекті өкілдерінің қатарына қойды. Оның өлең өнері – әсіресе, «серпінді ритм» деген ұғымы – оны инноватор ретінде таныстырды, сондай-ақ оның көркем бейнелер мен табиғатты шебер пайдалану арқылы Құдайды мақтауы да ерекше көзге түсті. Хопкинстің толыққанды өлеңдері Роберт Бриджес еңбегі арқасында ғана оның өлімінен кейін антологияларда жарияланды, осылайша оның өнеріне жол ашылды. 1930 жылға қарай Хопкинстің шығармалары оның ғасырындағы ең жаңа және ерекше әдеби жетістіктердің бірі деп есептелді. Оның өнері 20 ғасырдың Т.С. Элиот, Дилан Томас, У.Х. Ауден, Стивен Спендер және Сесил Дей Льюис сияқты белгілі ақындарына үлкен әсер етті.
Gerard Manley Hopkins (28 July 1844 – 8 June 1889) was an English poet and Jesuit priest, whose posthumous fame places him among leading English poets. His prosody – notably his concept of sprung rhythm – established him as an innovator, as did his praise of God through vivid use of imagery and nature. Only after his death did Robert Bridges publish a few of Hopkins's mature poems in anthologies, hoping to prepare for wider acceptance of his style. By 1930 Hopkins's work was seen as one of the most original literary advances of his century. It intrigued such leading 20th century poets as T. S. Eliot, Dylan Thomas, W. H. Auden, Stephen Spender and Cecil Day Lewis.
Жас шағы мен отбасы
Джерард Манли Хопкинс Стратфордта, Эссексте (қазіргі Ұлы Лондон) Манли мен Кэтрин Хопкинстің, шамамен тоғыз баласының ең үлкені ретінде дүниеге келді. Ол Стратфордтағы Сент-Джонс англикан шіркеуінде крещение рәсімінен өтті. Оның әкесі теңіз сақтандыру фирмасын құрды және бір кезде Гавайидің Лондондағы бас консулы қызметін атқарды. Сонымен қатар, ол Хэмпстедтегі Сент-Джон шіркеуінде бір уақыт шіркеу күзетшісі болды. Оның әкесінің әкесі, Джон Симм Смит – дәрігер, Джон Китстің университеттегі әріптесі және эксцентрикті меценат Энн Твейтстің жақын досы болған. Оның туыстарының бірі – Гавай корольдығының саясаткері Чарльз Гордон Хопкинс. Ақын ретінде Хопкинстің әкесі «Философ тасы және басқа да өлеңдер» (1843), «Пиетас Метрика» (1849) және «Spicelegium Poeticum, Manley Hopkins өлеңдерінің жинағы» (1892) сияқты туындыларын жариялады. Ол «Таймс» газеті үшін поэзияны сынға алып, бір роман жазды. Кэтрин (Смит) Хопкинс – Лондон дәрігерінің қызы, ол музыканы және оқуды, әсіресе неміс философиясын, әдебиетін және Диккенстің романдарын өте жақсы көрген. Екеуі де дінге берілген, жоғары шіркеу англикандары болды. Кэтриннің әпкесі, Мария Смит Гиберне, сіңілі баласы Жерарды сурет салуға үйретті. Бұл қызығушылықты оның ағасы Эдвард Смит, оның үлкен әкесі Ричард Джеймс Лейн, кәсіби суретші және басқа да отбасы мүшелері қолдады. Хопкинс шебер суретші болды. Ол көркем өнерде алған алғашқы білімінің, кейін поэзиядағы жұмысына көмектесетінін сезді. Хайгеттегі ұстаздарының бірі Ричард Уотсон Диксон болды, ол оның берік досы және хат алысушысы болды. Хопкинс пансионатындағы үлкен оқушылардың арасында ақын Филип Стэнхоуп Ворсли Ньюдигейт жүлдесін жеңіп алғанын есіне алады.
Gerard Manley Hopkins was born in Stratford, Essex (now in Greater London), as the eldest of probably nine children to Manley and Catherine Hopkins, née Smith. He was christened at the Anglican church of St John's, Stratford. His father founded a marine insurance firm and at one time served as Hawaiian consul general in London. He was also for a time churchwarden at St John at Hampstead. His grandfather was the physician John Simm Smith, a university colleague of John Keats, and close friend of the eccentric philanthropist Ann Thwaytes. One of his uncles was Charles Gordon Hopkins, a politician of the Hawaiian Kingdom. As a poet, Hopkins's father published works including A Philosopher's Stone and Other Poems (1843), Pietas Metrica (1849), and Spicelegium Poeticum, A Gathering of Verses by Manley Hopkins (1892). He reviewed poetry for The Times and wrote one novel. Catherine (Smith) Hopkins was the daughter of a London physician, particularly fond of music and of reading, especially German philosophy, literature and the novels of Dickens. Both parents were deeply religious high church Anglicans. Catherine's sister, Maria Smith Giberne, taught her nephew Gerard to sketch. The interest was supported by his uncle, Edward Smith, his great uncle Richard James Lane, a professional artist, and other family members. Hopkins became a skilled draughtsman. He found his early training in visual art supported his later work as a poet. Among his teachers at Highgate was Richard Watson Dixon, who became an enduring friend and correspondent. Of the older pupils Hopkins recalls in his boarding house, the poet Philip Stanhope Worsley won the Newdigate Prize.
Оксфорд және діни қызметкер
Хопкинс Оксфордтың Баллиол колледжінде классикалық әдебиетті оқыды (1863–1867). Ол Оксфордта әлеуметтік өмірге белсенді қатысып, өнімді ақын ретінде бастаған, бірақ мінез-құлқындағы өзгерістер оны алаңдатқан сияқты. Ол жерде Роберт Бриджеспен (кейіннен Ұлыбританияның ақыны лауреаты) өмір бойына достық қарым-қатынас орнатты, бұл оның ақын ретінде дамуына және өлімнен кейінгі танымалдылығына үлкен әсер етті. Осы кезеңде ол жазушы және сыншы Уолтер Пэтермен оқыды, ол 1866 жылы оған сабақ берді және Хопкинс 1879 жылғы қазан айында Оксфордтан екінші рет кеткенге дейін досы болып қалды. 1865 жылғы 6 қарашадағы күнделік жазбасында Хопкинс өмірі мен шығармашылығы үшін аскетикалық мақсатты білдірді: «Бұл күні Құдайдың рақымымен Оның рұқсатын алғанға дейін барлық сұлулықтан бас тартуға бекіндім». 1866 жылғы 18 қаңтарда Хопкинс ең аскетикалық өлеңін, «Кәделеттілік әдеті» атты туындысын жазды. 23 қаңтарда ол поэзияны ораза кезінде тастап кетуге тиіс нәрселердің тізіміне қосты. Шілдеде ол католик болуға шешім қабылдады және қыркүйекте Оксфордқа дін ауысқандардың жетекшісі Джон Генри Ньюменмен кеңесу үшін Бирмингемге сапарлады. 1868 жылғы қыркүйекте Хопкинс Роемптон қаласындағы Манреса үйінде Альфред Уэлдтің жетекшілігімен иезуиттік жаңадан бастаушылыққа қабылданды. Екі жылдан кейін ол философиялық зерттеулер үшін Стонихерсттегі Сент-Мэри залына көшіп, 1870 жылғы 8 қыркүйекте кедейлік, тазалық және бағынушылыққа серт берді. Ол поэзияға деген қызығушылығының дінге толыққанды берілуіне кедергі келтіргенін сезінді. Алайда, 1872 жылы Дунс Скотты оқығаннан кейін, ол екеуінің қақтығысқан емес екенін түсінді. Ол 1868–1875 жылдары егжей-тегжейлі прозалық күнделік жазуды жалғастырды. Табиғатты сипаттауға деген құштарлығын баса алмай, ол музыка жазып, суреттер салды және шіркеудегі шаралар үшін «тарзымдар» жазды, оларды өзі осылай атады. Кейіннен ол уағыздар мен басқа да діни туындылар жазды. 1874 жылы Хопкинс классикалық әдебиетті оқыту үшін Манреса үйіне оралды. Уэльстегі Сент-Асафтың жанындағы иезуиттердің теологиялық оқу орнында, Сент-Беуно колледжінде оқып жүргенде, діни басшысы одан неміс кемесінің дауылда сүңгуін еске алу үшін өлең жазуды сұрады. Сондықтан 1875 жылы ол «Дичланд апаты» атты ұзақ өлеңін жазу үшін қайтадан қаламға ұстады, оған оқиға шабыттандырды – бұл теңіз апатында 157 адам, соның ішінде қатаң католиктерге қарсы заңдардың (Kulturkampf-қа қараңыз) салдарынан Германиядан кетіп бара жатқан бес францискан монах қызы қаза тапты. Бұл туындыда діни мәселелер де, сондай-ақ оның кейінгі өлеңдерінде кездесетін ерекше ырғақ пен өлшемдер де көрініс табады, олар оның ерте туындыларында жоқ. Ол тек трагедиялық оқиғаларды және батырлық ерліктерді ғана бейнелемейді, сонымен қатар оның бұл оқиғаларды Құдайдың жоғары мақсатына қалай келтіргенін көрсетеді. Өлең қабылданды, бірақ иезуиттік басылымда жарияланбады. Бұл сәтсіздік оның поэзияға деген күмәнін күшейтті, оның көп бөлігі өлімінен кейін ғана жарияланды. Хопкинс иезуиттердің қатал өмірін таңдады және кейде көңілі тоңды. Оның өмірбаянын жазған Роберт Бернард Мартин «жаңадан қажылыққа түскен адамның өмір сүру ұзақтығы осы жастағы жалпы халықтың еркектерінің қырық жылға қарағанда жиырма үш жылға артық болды» деп атап көрсетті. 1884 жылы Хопкинс Дублин университетінің колледжінде грек және латын тілдерінен профессор болды. Оның ағылшын тамыры мен сол кездегі ирландиялық саясатпен келіспеушілігі, сондай-ақ оның кішкентай бойы (5 фут (2 метр)), тартымсыз сыртқы келбеті және ерекшеліктері оның мұғалім ретінде тиімділігін төмендетті. Бұл және Ирландиядағы оқшаулануы оның сол кездегі өлеңдерінде көрініс тапқан қайғылы күйді күшейтті, мысалы «Мен ояндым және күн емес, қараңғылық құлдырағанын сезіндім». Олар «құдіретті сонеттер» деп аталды, бірақ олардың сапасы үшін емес, Хопкинс досы канон Ричард Уотсон Диксонның айтуынша, өйткені олар «құдіретті кристалға» жетті, яғни олар Хопкинс өмірінің соңғы кезеңінде мазалаған меланхолиялық күйзелісті кристалдастырды.
Hopkins studied classics at Balliol College, Oxford (1863–1867). He began his time in Oxford as a keen socialite and prolific poet, but seems to have alarmed himself with resulting changes in his behaviour. There he forged a lifelong friendship with Robert Bridges (later Poet Laureate of the United Kingdom), which would be important to his development as a poet and in establishing his posthumous acclaim. During this time he studied with the writer and critic Walter Pater, who tutored him in 1866 and remained a friend until Hopkins left Oxford for the second time in October 1879. In a journal entry of 6 November 1865, Hopkins declared an ascetic intention for his life and work: "On this day by God's grace I resolved to give up all beauty until I had His leave for it." On 18 January 1866, Hopkins composed his most ascetic poem, The Habit of Perfection. On 23 January, he included poetry in a list of things to be given up for Lent. In July, he decided to become a Roman Catholic and travelled to Birmingham in September to consult the leader of the Oxford converts, John Henry Newman. In September 1868, Hopkins began his Jesuit novitiate at Manresa House, Roehampton, under the guidance of Alfred Weld. Two years later he moved to St Mary's Hall, Stonyhurst, for philosophical studies, taking vows of poverty, chastity and obedience on 8 September 1870. He felt that his interest in poetry had stopped him devoting himself wholly to religion. However, on reading Duns Scotus in 1872, he saw how the two need not conflict. He continued to write a detailed prose journal in 1868–1875. Unable to suppress a desire to describe the natural world, he also wrote music, sketched, and for church occasions, wrote "verses", as he called them. He later wrote sermons and other religious pieces. In 1874, Hopkins returned to Manresa House to teach classics. While studying in the Jesuit house of theological studies, St Beuno's College, near St Asaph in Wales, he was asked by his religious superior to write a poem to commemorate the foundering of a German ship in a storm. So in 1875 he took up poetry once more to write a lengthy piece, "The Wreck of the Deutschland", inspired by the Deutschland incident, a maritime disaster in which 157 people died, including five Franciscan nuns who had been leaving Germany due to harsh anti Catholic laws (see Kulturkampf). The work displays both the religious concerns and some of the unusual metre and rhythms of his subsequent poetry not present in his few remaining early works. It not only depicts the dramatic events and heroic deeds, but tells of him reconciling the terrible events with God's higher purpose. The poem was accepted but not printed by a Jesuit publication. This rejection fed his ambivalence about his poetry, most of which remained unpublished until after his death. Hopkins chose the austere and restrictive life of a Jesuit and was gloomy at times. His biographer Robert Bernard Martin notes that "the life expectancy of a man becoming a novice at twenty one was twenty three more years rather than the forty years of males of the same age in the general population." In 1884, Hopkins became a professor of Greek and Latin at University College Dublin. His English roots and disagreement with the Irish politics of the time, along with his small stature (5 feet (2 m)), unprepossessing nature and personal oddities, reduced his effectiveness as a teacher. This and his isolation in Ireland deepened a gloom that was reflected in his poems of the time, such as "I Wake and Feel the Fell of Dark, not Day". They came to be known as the "terrible sonnets", not for their quality but according to Hopkins's friend Canon Richard Watson Dixon, because they reached the "terrible crystal", meaning they crystallised the melancholic dejection that plagued the latter part of Hopkins's life.
Соңғы жылдар
Бірнеше факторлар оның күйзеліске түсуіне және соңғы бес жылында поэзиялық шабыттың шектелуіне әкелді. Оның жұмыс жүктемесі ауыр болды. Ол Англиядан және достарынан алыс, Дублинде өмір сүруді ұнатпады. Дублиннің бұрынғы ғасырдың грузин дәуіріндегі сәнінен қаншалықты төмендегеніне көңілі қалды. Оның жалпы денсаулығы нашарлап, көру қабілеті төмендеді. Өзін қоршалғандай және көңілсіз сезінді. Әулетті иезуит ретінде ол өзін суретшілік дилеммада тапты. Діннің талаптарына сай келетін қарапайымдылықты бұзатындай сезінген мақтандықты басу үшін, ол өлеңдерін жарияламауға шешім қабылдады, бірақ Хопкинс кез келген нағыз ақынға сын мен қолдау үшін тыңдаушылар қажет екенін түсінді. Оның діни міндеттері мен поэзиялық дарыны арасындағы осы қайшылық оны екеуінде де сәтсіздікке ұшыраған сезімге жеткізді. Бірнеше жыл бойы аурудан және іш сүюден кейін, Хопкинс 1889 жылы 44 жасында обадан қайтыс болды және Гардинер-стриттегі Әулие Франциск Ксавьер шіркеуіндегі жерлеу рәсімінен кейін Гласневин зиратына жерленді. Ол өмірі бойы қазіргі кезде екіұшты немесе созылмалы депрессия деп аталатын аурудан зардап шеккен және терең қайғы-қасіретпен күрескен деп есептеледі. Дегенмен, өлім төсегіндегі соңғы сөздері: "Мен қатты бақыттымын, қатты бақыттымын" болды. Өмірінің соңына қарай Хопкинс бірнеше рет ұзақ депрессияға ұшырады. Оның "қорқынышты сонеттері" діни күмән мәселелерімен күреседі. Ол оларды Бриджеске "ұзақ, шаршаңқы жылдардың жұқа жинағы" деп сипаттады. "Шын мәнінде әділсізсің, Раббым" (1889) Еремия 12:1-ді қайталап, зұлымдардың неге гүлденгенін сұрайды. Бұл адал қызметкердің, өзін ескермегенін сезініп, шағымын ести алатын, бірақ тыңдағысы келмейтін құдайлық тұлғаға ("Мырза") деген ашу-ызасын көрсетеді. Хопкинс құрғаған тамырларды үмітсіздіктің метафорасы ретінде пайдаланады. Ақынның Құдайдан алыстауы "Мен ояндым және күнді емес, қараңғылықты сезіндім" деген өлеңде бейнеленген, онда ол таңертең оянғанда, дұғаларын "жақынға, азапты жатқанға жіберілген өлі хаттарға" теңейді. Аталған өлеңнің бастапқы жолы Ешқашан емес, әрқашан Жаратқан Иенің көз алдында таза болуға көмектеседі. "Ең жамансы жоқ, жоқ" және "Каррионның тыныштығы" да "қорқынышты сонеттер" қатарына жатады.
Several influences led to a melancholic state and restricted his poetic inspiration in his last five years. His workload was heavy. He disliked living in Dublin, away from England and friends. He was disappointed at how far Dublin had fallen from its Georgian elegance of the previous century. His general health suffered and his eyesight began to fail. He felt confined and dejected. As a devout Jesuit, he found himself in an artistic dilemma. To subdue an egotism that he felt would violate the humility required by his religious position, he decided never to publish his poems but Hopkins realised that any true poet requires an audience for criticism and encouragement. This conflict between his religious obligations and his poetic talent made him feel he had failed at both. After several years' ill health and bouts of diarrhoea, Hopkins died of typhoid fever in 1889 at the age of 44 years and was buried in Glasnevin Cemetery, after a funeral in St Francis Xavier Church in Gardiner Street, located in Georgian Dublin. He is thought to have suffered throughout his life from what today might be labelled bipolar disorder or chronic unipolar depression, and battled a deep sense of melancholic anguish. However, his last words on his death bed were, "I am so happy, I am so happy." Toward the end of his life, Hopkins suffered several long bouts of depression. His "terrible sonnets" struggle with problems of religious doubt. He described them to Bridges as "[t]he thin gleanings of a long weary while". "Thou Art Indeed Just, Lord" (1889) echoes Jeremiah 12:1 in asking why the wicked prosper. It reflects the exasperation of a faithful servant who feels he has been neglected, and is addressed to a divine person ("Sir") capable of hearing the complaint, but seemingly unwilling to listen. Hopkins uses parched roots as a metaphor for despair. The image of the poet's estrangement from God figures in "I wake and feel the fell of dark, not day", in which he describes lying awake before dawn, likening his prayers to "dead letters sent To dearest him that lives alas! away." The opening line recalls Lamentations 3:2: "He hath led me, and brought me into darkness, but not into light." "No Worst, There is None" and "Carrion Comfort" are also counted among the "terrible sonnets".
Ырғақсыз ырғақ
Хопкинстің тарихи маңыздылығының көп бөлігі оның поэзия формасына енгізген өзгерістермен байланысты, бұл дәстүрлі метрлік идеяларға қайшы келді. Хопкинске дейін орта ағылшын және қазіргі ағылшын поэзиясының көпшілігі ағылшын әдеби мұрасының нормандық жағынан мұраланған ырғақты құрылымына негізделген. Бұл құрылым екі немесе үш буынды "аяқтардың" қайталануына негізделген, әр қайталанудағы баса айтылған буын бірдей орынға түседі. Хопкинс бұл құрылымды "жүгіріс ырғағы" деп атады, және ол өзінің алғашқы өлеңдерінің кейбіреулерін осы ырғақта жазса да, англосаксон дәстүрінің ескі ырғақты құрылымына қызығушылық танытты, оның ең танымал мысалы – «Беовульф». Хопкинс өзінің ырғақты құрылымын «серпімді ырғақ» деп атады. Серпімді ырғақ әр түрлі буын саны бар аяқтардың айналасында құрылады, әдетте бір аяқта бірден төрт буынға дейін болады, және басымдық әрқашан аяқтың бірінші буынына түседі. Бұл дәстүрлі метрге қарсы шыққан Робинсон Джефферстің «қозғалыстық қысымына» ұқсас. Хопкинс серпімді ырғақты жүгіріс ырғағының шектеулерінен қашу жолы ретінде қарады, ол поэзияны сөзсіз «біркелкі және жаман» болуға итермелейді деді. Осылайша, Хопкинстің серпімді ырғағы еркін өлеңнің көп бөлігін болжауға болатын құбылыс ретінде қарастырылады. Оның туындылары заманауи Рафаэльге дейінгі және неоромантизм мектептерімен тікелей байланысы жоқ, бірақ ол олардың табиғатты сипаттауға деген сүйіспеншілігін бөліседі және көбінесе модернистік поэзияның алға басушысы немесе екі поэтикалық дәуірдің арасындағы көпір ретінде қарастырылады.
Much of Hopkins's historical importance has to do with the changes he brought to the form of poetry, which ran contrary to conventional ideas of metre. Prior to Hopkins, most Middle English and Modern English poetry was based on a rhythmic structure inherited from the Norman side of English literary heritage. This structure is based on repeating "feet" of two or three syllables, with the stressed syllable falling in the same place on each repetition. Hopkins called this structure "running rhythm", and although he wrote some of his early verse in running rhythm, he became fascinated with the older rhythmic structure of the Anglo Saxon tradition, of which Beowulf is the most famous example. Hopkins called his own rhythmic structure sprung rhythm. Sprung rhythm is structured around feet with a variable number of syllables, generally between one and four syllables per foot, with the stress always falling on the first syllable in a foot. It is similar to the "rolling stresses" of Robinson Jeffers, another poet who rejected conventional metre. Hopkins saw sprung rhythm as a way to escape the constraints of running rhythm, which he said inevitably pushed poetry written in it to become "same and tame". In this way, Hopkins sprung rhythm can be seen as anticipating much of free verse. His work has no great affinity with either of the contemporary Pre Raphaelite and neo romanticism schools, although he does share their descriptive love of nature and he is often seen as a precursor to modernist poetry, or as a bridge between the two poetic eras.
Эротикалық
1970 жылы антиквариат кітап сатушысы Тимоти д'Арч Смит Хопкинске жасырылған гомоэротикалық құштарлықтарды таңдады, ол Хопкинс Роберт Бриджестің алыс туысы, досы және Этон колледжінің оқушысы Дигби Макворт Долбенмен кездескеннен кейін белгілі бір деңгейде нақтылана түсетінін айтты, ол "христиандық Урандық" еді. 1991 жылы Роберт Бернард Мартин өзінің "Джерард Мэнли Хопкинс: Өте жеке өмір" атты өмірбаянында Хопкинс 1865 жылдың ақпанында Оксфордта Долбеннің 17 жасқа толуына орай Долбенмен алғаш кездескенде, бұл "[оның] студенттік жылдарындағы ең маңызды эмоционалдық оқиға, тіпті бүкіл өміріндегі ең маңыздысы" болғанын жазды. Мартин Хопкинс екінші адаммен сексуалдық жақындыққа түскенін білгенде қатты қорқытылатынын болжады. Хопкинс Долбен туралы "Досым қайда?" және "Соңғы басталған" атты екі өлең жазған. Долбеннің өлеңдерінің алғашқы басылымын және Хопкинстің өлеңдерін редакциялаған Роберт Бриджес екінші өлеңді "ешқашан басылмауы керек" деп ескерткен, бірақ Бриджес оны алғашқы басылымға (1918) қосты. Оның Долбенге деген сезімдерінің табиғатын көрсететін тағы бір көрсеткіш – Хопкинстің жоғары шіркеулік дін қызметкері оған Долбенмен тек хат арқылы ғана байланысуға рұхсат берген сияқты. Хопкинс Долбенді қайта көрмеді, ал олардың қарым-қатынасының жалғасуы екі жылдан кейін, 1867 жылдың маусымында Долбеннің суға батуымен күрт аяқталды. Долбенге деген Хопкинстің сезімі сол кезде салқындаған сияқты, бірақ оның өлімі оған үлкен әсер етті. "Айнымалы түрде, тағдыр Долбеннің өлімі арқылы оның ұзақ өмірінен гөрі көбірек сыйлаған болуы мүмкін, [] Хопкинстің көптеген ең жақсы өлеңдері – Долбенге, оның жоғалған жақынына және оның музасына деген қайғылы сағынышпен сіңген." Хопкинс пен Долбен арасындағы қарым-қатынас 2017 жылы жарық көрген "Хопкинс жұмбағы" романында зерттелді. Хопкинстің кейбір өлеңдері, мысалы, "Бұрықшының алғашқы қасиет қабылдауы" және "Эпиталамион" гомоэротикалық тақырыптарды қамтиды, бірақ екінші өлең Роберт Бриджес сақталған фрагменттерден құрастырған. 2006 жылы М.М. Кейлор Хопкинсті Уран ақындарымен байланыстыруды ұсынды, олардың шығармалары көп жағдайда Уолтер Патердің прозалық еңбектерінен туындаған, Хопкинстің Ұлы емтихандарына академиялық жетекшісі және кейіннен өмір бойы досы болған. Кейбір сыншылар гомоэротикалық интерпретациялардың тым тенденциозды екенін немесе оларды жыныстық, сексуалдық ерекшеліктері бар "гомосексуалдық" терминіне қарағанда "гомосоциалдық" кеңірек санатына жатқызуға болатынын айтты. Хопкинстің күнделік жазбалары, олар әйелдік сұлулыққа айқын таңдануды ұсынады. 2000 жылы Джустус Джордж Лоулер Роберт Мартиннің өмірбаянын сынға алып, Мартиннің "өз көзіндегі гомосексуалдық өмірбаянының шаңынан гетросексуалдық сәулені көре алмайтынын" айтты. Гомоэротикалық интерпретацияларды тудыратын өлеңдерді тек сублимация жаттығулары ретінде емес, діни сенімнің күшті көрінісі ретінде қарастыруға болады, бұл сенім оның отбасында шиеленіс тудырып, тіпті оны қажетсіз өзімшіл деп санаған кейбір өлеңдерін өртеп жіберуге итермеледі. 2000 жылы Джулия Савилл поэмадағы діни бейнелерді Хопкинстің гомосексуалистік болмысы мен құштарлығымен байланысты шиеленісті білдіру тәсілі деп қарады. Кристофер Рикс Хопкинс көптеген тәубелік амалдарға қатысқанын атап өтті, "бірақ бұл өзін-өзі жазалаудың бәрі оған өзін-өзі жазалау емес, олар оның ісі немесе оның Әкесінің ісі туралы не болғанын түсінуі".
In 1970, Timothy d'Arch Smith, antiquarian bookseller, ascribed to Hopkins suppressed homoerotic impulses which he views as taking on a degree of specificity after Hopkins met Robert Bridges's distant cousin, friend, and fellow Etonian Digby Mackworth Dolben, "a Christian Uranian". In 1991, Robert Bernard Martin wrote in his biography Gerard Manley Hopkins: A Very Private Life, that when Hopkins first met Dolben, on Dolben's 17th birthday in Oxford in February 1865, it "was, quite simply, the most momentous emotional event of [his] undergraduate years, probably of his entire life." Martin considered it "probable that [Hopkins] would have been deeply shocked at the reality of sexual intimacy with another person." Hopkins had composed two poems about Dolben, "Where art thou friend" and "The Beginning of the End". Robert Bridges, who edited the first edition of Dolben's poems as well as Hopkins's, cautioned that the second poem "must never be printed", though Bridges himself included it in the first edition (1918). Another indication of the nature of his feelings for Dolben is that Hopkins's high Anglican confessor seems to have forbidden him to have any contact with Dolben except by letter. Hopkins never saw Dolben again, and any continuation of their relationship was abruptly ended by Dolben's drowning two years later in June 1867. Hopkins's feeling for Dolben seems to have cooled by that time, but he was nonetheless greatly affected by his death. "Ironically, fate may have bestowed more through Dolben's death than it could ever have bestowed through longer life [for] many of Hopkins's best poems – impregnated with an elegiac longing for Dolben, his lost beloved and his muse – were the result." Hopkins's relationship with Dolben was explored in the 2017 novel The Hopkins Conundrum. Some of Hopkins's poems, such as The Bugler's First Communion and Epithalamion, arguably embody homoerotic themes, although the second poem was arranged by Robert Bridges from extant fragments. In 2006, M. M. Kaylor, argued for Hopkins's inclusion with the Uranian poets, a group whose writings derived, in many ways, from prose works of Walter Pater, Hopkins's academic coach for his Greats exams and later a lifelong friend. Some critics have argued that homoerotic readings are either highly tendentious, or that they can be classified under the broader category of "homosociality", over the gender, sexual specific "homosexual" term. Hopkins's journal writings, they argue, offer a clear admiration for feminised beauty. In 2000, Justus George Lawler criticised Robert Martin's biography by suggesting that Martin "cannot see the heterosexual beam for the homosexual biographical mote in his own eye it amounts to a slanted eisegesis". The poems that elicit homoerotic readings can be read not merely as exercises in sublimation but as powerful renditions of religious conviction, a conviction that caused strain in his family and even led him to burn some poems that he felt were unnecessarily self centred. In 2000, Julia Saville viewed the religious imagery in the poems as Hopkins's way of expressing the tension with homosexual identity and desire. Christopher Ricks noted that Hopkins engaged in a number of penitential practices, "but all of these self inflictions were not self inflictions to him, and they are his business – or are his understanding of what it was for him to be about his Father's business."
Оқшаулау
Хопкинс өмірінің соңғы бес жылын Дублин университетінің классика профессоры ретінде өткізді. Хопкинстің 1885 жылғы оқшаулануы көп қырлы болды: иезуит, англикандық отбасынан және туған жерінен алшақтаған, саяси келеңсіздер кезінде Дублинде сабақ берген ағылшын, өнер және діни шақыруларын үйлестіруге тырысқан, басылмаған ақын.
Hopkins spent the last five years of his life as a classics professor at University College Dublin. Hopkins's isolation in 1885 was multiple: a Jesuit distanced from his Anglican family and his homeland, an Englishman teaching in Dublin during a time of political strife, an unpublished poet striving to reconcile his artistic and religious callings.
Өзгелерге әсер ету
Рикс Хопкинсті "Викториан дәуірінің ең түпнұсқа ақыны" деп атады. Хопкинс поэзиядағы модернистік қозғалысты бастауға Т. С. Элиоттан гөрі кем емес ықпал еткен деп саналады. Оның эллипстік тіркестермен, екіұшты мағыналармен және ерекше әңгімелесу ырғақтарымен жасаған тәжірибелері В. Х. Ауден мен Дилан Томас сияқты ақындарға еркіндік сыйлады. Хопкинс сондай-ақ Гана ақыны және романисі Коджо Лэйнге тікелей әсер етті, оның "Аспанда ине жоқ" деген өлеңі Хопкинстің "Желқой" өлеңінің мәдениаралық аудармасы деп есептеледі. Санта-Клара университетінде ағылшын тілінен Герард Мэнли Хопкинс, SJ профессоры қызметін атқарған американдық жазушы Рон Хансеннің "Шеттегілер" романы Хопкинстің "Германияның қасіреті" туындысын көркемдеп бейнелейді. Дублин университетінің колледжіндегі Джерард Мэнли Хопкинс ғимараты оның құрметіне аталған.
Ricks called Hopkins "the most original poet of the Victorian age." Hopkins is considered as influential as T. S. Eliot in initiating the modernist movement in poetry. His experiments with elliptical phrasing and double meanings and quirky conversational rhythms turned out to be liberating to poets such as W. H. Auden and Dylan Thomas. Hopkins also had a direct influence on the Ghanaian poet and novelist Kojo Laing, whose poem "No needle in the sky" has been called an intercultural translation of Hopkins's "The Windhover". The American author Ron Hansen's novel, Exiles, who held the Gerard Manley Hopkins, SJ, Professorship in English at Santa Clara University, dramatises Hopkins' composition of The Wreck of the Deutschland. The Gerard Manley Hopkins Building in University College Dublin is named after him.
Жазбалар
Ричард Остин «Сұлулықтың иесіне қайта оралу» кітабында Хопкинстің өлеңдерін оқиды. Джереми Нортам «Ұлы ақындар» кітабында Хопкинстің өлеңдерін оқиды. Американдық әнші-сазгер Натали Мерчант 2010 жылы шыққан «Leave Your Sleep» альбомында Хопкинстің «Көктем мен күз: жас балаға» өлеңін музыкаға қойды. Автор Саймон Эдж өзінің «Хопкинс жұмбағы» романына қосымша жазбада «Германияның апаты» поэмасын оқиды. Пол Келли (австралиялық музыкант) 2018 жылғы «Nature» альбомында «God's Grandeur» әнін орындайды.
Richard Austin reads Hopkins's poetry in Back to Beauty's Giver. Jeremy Northam reads Hopkins's poetry in The Great Poets. American singer/songwriter Natalie Merchant set Hopkins's poem Spring and Fall: To a Young Child to music on her 2010 album Leave Your Sleep. Author Simon Edge reads The Wreck of The Deutschland in a recording to accompany his novel The Hopkins Conundrum. Paul Kelly (Australian musician) sings God's Grandeur on his 2018 album Nature.