Шорнемэд форты – 1860ж. Теміз өзеніне жасалған шабуылдардан қорғау үшін салынған, бірақ батқылық топырақтан зардап шеккен бұрынғы артиллериялық бекініс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шорнмид форты – 1860 жылдары Темзаға теңізден болатын шабуылдан қорғау үшін салынған, қазір қолданылмайтын артиллериялық бекініс. Франциямен қарым-қатынастың шиеленіскен кезеңінде салынған бұл форт өзеннің оңтүстік жағалауында, Темзаның солтүстік және батысқа қарай тік бұрылатын жерінде орналасқан. Осы жерде 18 ғасырдан бері салынған үшінші форт, бірақ батпақты жерде болғандықтан, жердің шөгуіне себеп болды. Бір кезде форт түрлі ірі калибрлі артиллериялық қарулармен жабдықталған, олардың мақсаты жақын орналасқан екі Темза бойындағы фортқа көмек көрсету болған. Дегенмен, жердің шөгуінің ауқымы қаруларды қолдануды қауіпті етіп, 20 ғасырдың басында форттан қарулары алынып тасталды. Шорнмид форты 1870 жылы құрылысы аяқталғаннан бастап 1950 жылдарға дейін пайдаланылды. 1960 жылдары Корольдік инженерлер армиясының бұзу мектебі оның көп бөлігін қиратты. Казармалар мен әкімшілік ғимараттар толығымен жойылды, ал казематтардың алдыңғы бөлігі мен астындағы қоймалар ғана сақталды, бірақ соңғылары суға толып, кіру мүмкін емес. Форттың қалған бөліктері мен оның төңірегіндегі аумақ табиғат қорығының құрамына кіреді және жұртшылыққа ашық.
Shornemead Fort is a now disused artillery fort that was built in the 1860s to guard the entrance to the Thames from seaborne attack. Constructed during a period of tension with France, it stands on the south bank of the river at a point where the Thames curves sharply north and west, giving the fort long views up and downriver in both directions. It was the third fort constructed on the site since the 18th century, but its location on marshy ground led to major problems with subsidence. The fort was equipped for a time with a variety of large calibre artillery guns which were intended to support two other nearby Thamesside forts. However, the extent of the subsidence meant that it became unsafe for the guns to be fired and the fort was disarmed by the early 20th century. Shornemead Fort was in use from its completion in 1870 to its abandonment in the 1950s. Much of it was demolished by the Army Demolition School of the Royal Engineers in the 1960s. The barracks and administrative buildings have been completely destroyed and only the front of the casemates survives along with the magazines underneath, though the latter are now flooded and inaccessible. The surviving fragments of the fort and the area around it are part of a nature reserve and can be visited by the public.
Ерте дамуы
Темза өзенін XVI және XVII ғасырларда Грейвсенд пен Тилбери маңында салынған бірнеше бекіністер қорғады, бірақ олар XVIII ғасырдың соңында пайда болған жаңа буын артиллерияның қатеріне қарсы жеткіліксіз болды. Бірінші Шорнмид форты казарма, жарақхана және қорғанысқа ие ойыстармен жабдықталды, ал гарнизонның азық-түлік қорын толықтыру және мылтықтардың ағаш бөліктерін жасау үшін жаңғақ ағаштары отырғызылды. Наполеон жеңілгеннен кейін батарея тастап кетілді. Ол 1840 жылдардың ортасында Көлхаус фортымен бірге қайта салынды. Екінші Шорнмид форты 1848-52 жылдары француз әскери инженері Монтелембердің идеялары негізінде, сол кездегі басқа британдық форттарда қолданылған бастиондық жобалаудан ерекшеленетін жаңашыл жобамен салынды. Бұл бірінші форт сияқты ашық батарея болды, бірақ әлдеқайда көп және күшті артиллериямен – он үш 32 pdr. зеңбірекпен, олардың әрқайсысының ату қашықтығы бар. Ол Темзаның төменгі ағысында, Грейвсендтен шығысқа қарай үшбұрыш тәрізді бекіністер жүйесін құруды ұсынды. Бұл Эссекс жағалауындағы ескі Көлхаус фортын жаңа бекініспен алмастыруды, сондай-ақ қазіргі Шорнмид фортын ауыстыруды және Клиффте толығымен жаңа форт салуды қамтиды. Форттардың орналасуы олардың қаруларынан өзара біріккен ату доғаларын жасауға мүмкіндік беретін еді. Бастапқыда форттар Чатемге дейін созылатын қорғаныс желісінің бөлігі болуы жоспарланған, бірақ осы тізбектің қалған бөлігі ешқашан салынбады. Шорнмид өте стратегиялық маңызға ие деп есептелді, өйткені ол кемелердің баяулауға мәжбүр болатын өзен бұрылыстарын бақылап тұрды, осылайша оларды жауға осал ететін еді.
The Thames was guarded by a number of forts built around Gravesend and Tilbury in the 16th and 17th centuries but these were inadequate against the threat of the new generation of artillery that had emerged by the end of the 18th century. The first Shornemead Fort was provided with a barracks, magazine and defensible gorges and was planted with walnut trees nearby to supplement the garrison's food supply and provide wood for the stocks of their muskets. After the defeat of Napoleon the battery was abandoned. It was rebuilt in the mid 1840s, along with Coalhouse Fort. The second Shornemead Fort was constructed between 1848–52 to a polygonal plan inspired by the ideas of the French military engineer Montalembert, in a novel move away from the bastioned trace design used in other British forts of the time. It was an open battery like the first fort, but with much more numerous and powerful artillery – thirteen 32 pdr. guns on traversing carriages, each with a range of It recommended that a triangle of forts should be established on the lower Thames, east of Gravesend. This would involve replacing the old Coalhouse Fort on the Essex shore with a new fortification, similarly replacing the existing Shornemead Fort and building a wholly new fort at Cliffe. The location of the forts would enable interlocking arcs of fire from their guns. It was originally intended that the forts would form part of a line of defences running all the way to Chatham, but the rest of this chain was never built. Shornemead was regarded as being in a particularly strategic location as it commanded river bends at which ships would have to slow down, making them more vulnerable.
Құрылыс
Шорнмид қамалының үшінші және соңғы нұсқасы 1861 және 1870 жылдар аралығында шамамен 211,063 фунт стерлинг қаржыға салынды. Ол бұрынғысына қарағанда әлдеқайда ірілеу болды, осал ашық орналасуларды тікелей артиллериялық оққа төтеп бере алатын өте берік казематтармен алмастырды. Олардың қалыңдығы бірнеше есе артты, болат пен ағаш қабаттары гранитпен қапталған. 1895 және 1907 жылдар аралығында Шорнмид форты қарусыздандырылды. Топырақ шөгіп, орнатылған қаруларды оқ ату үшін конструкциялық тұрғыдан қауіпті еткендіктен, сондай-ақ ол сол кезде стратегиялық маңызын жойды. Бір кезде Теңіз жаяу әскері бөлімі (су асты кеншілері), Корольдік инженерлер оны жақын маңдағы су асты кен қоймасымен байланысты оқу орталығы ретінде пайдаланды. 1913 жылы форттан тыс орналасқан позицияларда екі 12 фунттік QF зеңбірегі қайта орнатылды, ал 1941 жылы төтенше жағдайға арналған батарея ретінде тағайындалды. Шорнмид фортының казармалық жайлары Милтон мылтық полигонында оқудан өткен сарбаздар үшін көп жылдар бойы қолданылды. Фортта тұрақты қызметкерлер орналасты, ал казармаларда оқу залдары, қызметкерлерге арналған тұрғын үйлер және тіпті форттың шығыс жағына салынған жүзу бассейні болды.
The third and final iteration of Shornemead Fort was constructed between 1861 and 1870 at an estimated cost of £211,063. It was substantially larger than its predecessor, replacing the vulnerable open emplacements with immensely strong casemates capable of resisting direct artillery fire. They were over thick, with layers of steel and wood faced with granite. At some point between 1895 and 1907, Shornemead Fort was disarmed. Subsidence had made it structurally unsafe for its emplaced guns to be fired, and it was in any case strategically redundant by that point. It was used for a time by the Thames Militia Division (Submarine Miners), Royal Engineers, as a training facility linked with the nearby submarine mining depot. It was temporarily re armed in 1913 with two 12 pdr. QF guns in emplacements outside the fort and again in 1941 when it was designated as an emergency battery. The barrack accommodation of Shornemead Fort was used for many years by soldiers training on the nearby Milton rifle range. A permanent staff was based at the fort, and the barracks included lecture rooms, staff accommodation and even a swimming pool built to the east of the fort.