Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық суретші сэр Артур Эрнест Стритон (8 сәуір 1867 – 1 қыркүйек 1943) – австралиялық пейзаж суретшісі және Австралиялық Импрессионизм деп белгілі Гейдельберг мектебінің бас мүшесі.
Australian painter
Sir Arthur Ernest Streeton (8 April 1867 – 1 September 1943) was an Australian landscape painter and a leading member of the Heidelberg School, also known as Australian Impressionism.
Ерте өмір
Стритон 1867 жылғы 8 сәуірде Виктория штатының Гелонг қаласының оңтүстік-батысындағы Маунт Дюнидте Чарльз Генри мен Мэри (құрметті әкесі Джонсон) Стритонның төртінші баласы ретінде дүниеге келді. Оның отбасы 1874 жылы Мельбурн қаласының Ричмонд елді мекеніне көшті. Оның ата-анасы 1854 жылы Австралияға келе жатқан ағылшын эмигранттары еді. 1882 жылы Стритон Ұлттық галерея мектебінде Джордж Фоллингсбиден сурет өнерін үйренуге кірісті. 1885 жылы Стритон Виктория өнер академиясымен бірінші рет өнер туындыларын көрмеге қойды. Ол Чарльз Тройделдің литография шеберханасында шәкірт болып жұмыс істеді.
Streeton was born in Mount Duneed, Victoria, south west of Geelong, on 8 April 1867, the fourth child of Charles Henry and Mary (née Johnson) Streeton. His family moved to the Melbourne suburb of Richmond in 1874. His parents were English migrants who had met on their voyage to Australia in 1854. In 1882, Streeton commenced art studies with George Folingsby at the National Gallery School. In 1885, Streeton exhibited works for the first time with the Victorian Academy of Art. He found employment as an apprentice lithographer under Charles Troedel.
Мансап
1886-87 жылдың жазында он тоғыз жастағы Стритон Том Робертс пен Фредерик Маккаббинмен Ментон жағажайында ашық ауада сурет салатын кезінде танысты. Екеуі де Стритонның жұмысына жоғары баға берді және оны Ментонда да, Бокс Хиллде де құрған суретшілер лагерлеріне шақырды. Кейін Чарльз Кондер оларға қосылды, осымен екі жылдық тығыз шығармашылық байланыс басталды, және олар кейіннен австралиялық импрессионизм деп аталған Гейдельберг мектебінің негізгі құрамын құрады. Осы кезеңде Стритонның шеберлігі жылдам жетілді, ал 1888 жылға қарай ол Викторияның ең талантты жас суретшілерінің бірі деп есептелді. 1888 жылдың мамыр айына қарай Стритон досы Робертстің Коллинз көшесіндегі Гросвенор Чемберс студиясында көрмеге қатысып, сурет салған болуы мүмкін.
During the summer of 1886–87, Streeton, aged nineteen, first befriended Tom Roberts and Frederick McCubbin while painting en plein air at Mentone Beach. The pair greatly admired Streeton's work and invited him to join them at artists' camps they had established in both Mentone and Box Hill. They were later joined by Charles Conder, beginning a two year period of close creative companionship, and forming the core group of what became known as the Heidelberg School movement, later also called Australian impressionism. Streeton's work rapidly improved during this period, and by 1888 he was widely considered one of Victoria's most gifted young painters. Streeton was exhibiting and perhaps painting in the studio of his friend Roberts at Grosvenor Chambers, Collins Street by May 1888.
Иглмонт лагері, Гейдельберг
1888 жылғы жазғы құрғақшылықта Стритон поездбен Мельбурн қаласының орталығынан солтүстік-шығысқа қарай 11 шақырым жердегі Хайдельбергке, ауыл шаруашылығы және мал өсіруге қолайлы тартымды маңайға сапарлады. Ол Луи Бувелоттың 1866 жылы Темплстоу маңында салған «Жазғы түс» атты картинасының орнына жаяу бара жазуды жоспарлаған, оны Стритон «Викториядағы тұңғыш көркем пейзаж» деп есептеген. Гейдельбергке қайтар жолда, қолында ылғалды кенеппен, ол досы және пленэр суретшісі Дэвид Дэвистің жеңешісі Чарльз Дэвиспен кездесті. Чарльз оған «көркемдік иелік» құқығын берді – Тау басындағы тасталып қалған үй, Ярра аңғарынан Данденонгқа дейінгі көрікті көріністерге ие. Стритон үшін Иглмонт (осылай аталып кетті) – қоғамдық көлікпен жеңіл қол жетімді, шамалы оқшауланған ауылдық жер, идеалды жұмыс ортасы болды. Үйдің өзі Гейдельберг теміржол станциясына келген келушілерге көрінетін. Стритон алғашқы бірнеше түнді Иглмонтта иесінің жалға алушы фермері Джек Уиланмен (Стритонның 1890 жылғы «Пионер» картинасындағы «Селектордың үйі» (Уилан бөректе), суретінде бейнеленген) бірге өткізді және жиһазы жоқ бөлмелерде еденде ұйықтады. Үйге келген алғашқы түндері Стритон оны «қырылдап, әуесті» дейді. Ұзақ қараңғы дәліз өткеннің көріністерімен толы болғандай көрінді, ал сыртында Оңтүстік крестінің жарқырауына қарсы қараңғылық кеңінен жайылған. Бірақ темекі мен шарап қараңғылыққа қарсы денсаулыққа пайдалы болды. Сонымен бірге Стритон 1888 жылғы қазан айында Том Робертстің шақыруымен Сиднейден келген суретші Чарльз Кондермен танысты. Стритоннан бір жас кіші Кондер, эмигрант импрессионист Жироламо Нерлидің суретшілік әдістерінен әсер алып, пленэр өнеріне берілгендігін көрсетті. Кондер мен Робертс 1889 жылғы қаңтарда Иглмонттағы Стритонға қосылып, үйге шағын түзетулер енгізуге көмектесті. Қиын тұрмыс жағдайларына қарамастан, Стритон қанағаттанды: «Жаңа пейзаждың сұлулығымен қоршалған, ыстық, құрғақшылық және шыбырлаумен, тіршілік көрінетін нәрсеге мұқтаж болсақ та, біз тырысқандықтан және үштік бақытты болдық». Кейін сыншылар екі суретшінің Иглмонт картиналарының кейбіреулерін серіктес туындылар деп сипаттады, себебі екі суретші де көбінесе бірдей көріністер мен тақырыптарды «алтын және көк» палитрасын қолданады, оны Стритон «Австралиядағы табиғаттың түстер схемасы» деп санады. Осы кезеңде Стритонның ең танымал екі туындысы жасалды – «Алтын жаз, Иглмонт» (1889) және «Ағын жылжиды және мәңгі жылжиды» (1890) – әрқайсысы алтыннан төселген жазықтардың күн сәулесіндегі жайылымдық көрінісі, ал алыстағы көк Corhanwarrabul көрінеді. 1891 жылы Бойд өнер әулетінің Артур Меррик және Эмма Минни «Алтын жаз, Иглмонт» картинасын Еуропаға алып барды, онда ол Лондондағы Корольдік академияда австралиялық суретшінің алғашқы туындысы ретінде көрсетілді және 1892 жылғы Париж салонында құрметті марапатқа ие болды.
In the summer drought of 1888, Streeton travelled by train to the attractive agricultural and grazing suburb of Heidelberg, 11 km north east of Melbourne's city centre. He intended to walk the remaining distance to the site where Louis Buvelot painted his 1866 work Summer afternoon near Templestowe, which Streeton considered "the first fine landscape painted in Victoria". On the return journey to Heidelberg, wet canvas in hand, Streeton met Charles Davies, brother in law of friend and fellow plein air painter David Davies. Charles gave him "artistic possession" of an abandoned homestead atop the summit of Mount Eagle estate, offering spectacular views across the Yarra Valley to the Dandenongs. For Streeton, Eaglemont (as it became known) was the ideal working environment—a reasonably isolated rural location accessible by public transport. The house itself could be seen by visitors as they arrived at Heidelberg railway station. Streeton spent the first few nights at Eaglemont alone with the estate's tenant farmer Jack Whelan (who appears in Streeton's "pioneer" painting The selector's hut (Whelan on the log), 1890), and slept upon the floor, the rooms being bare of furniture. Of his first few nights at the house, Streeton said it was "creaking and ghostly. A long dark corridor seemed full of past visions, and out of doors a blurred rich blackness against the sharp brilliance of the Southern Cross But tobacco and wine weighed healthily against the darkness". About the same time, Streeton met the artist Charles Conder, who travelled down from Sydney in October 1888 at the invitation of Tom Roberts. One year Streeton's junior, Conder was already a committed plein airist, having been influenced by the painterly techniques of expatriate impressionist Girolamo Nerli. Conder and Roberts joined Streeton at Eaglemont in January 1889 and helped make some modest improvements to the house. Despite austere living conditions, Streeton felt content: "Surrounded by the loveliness of the new landscape, with heat, drought, and flies, and hard pressed for the necessaries of life, we worked hard, and were a happy trio."). Later, critics would describe some of the pair's Eaglemont paintings as companion pieces, as both artists often painted the same views and subjects using a high keyed "gold and blue" palette, which Streeton considered "nature's scheme of colour in Australia". Two of Streeton's best known works were painted during this period—Golden Summer, Eaglemont (1889) and Still glides the stream, and shall for ever glide (1890)—each a sunlit pastoral scene of golden paddocked plains stretching to the distant blue Corhanwarrabul. In 1891, Arthur Merric and Emma Minnie of the Boyd artistic dynasty took Golden Summer, Eaglemont to Europe where it became the first painting by an Australian born artist to be exhibited at the Royal Academy, London, and was awarded a Mention honourable at the 1892 Paris Salon.