Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Балтық мемлекеті, 1200-1561 жылдар
Baltic state, 1200s–1561
Тевтон орденінің мемлекеті (Civitas Ordinis Theutonici) – Солтүстік Еуропадағы Балтық теңізінің оңтүстік-шығыс жағалауында орналасқан теократиялық мемлекет. Ол 13 ғасырдың басында Пруссия аймағындағы Солтүстік крест жорықтары кезінде Тевтон орденінің рыцарьлары құрған. 1237 жылы Ливониялық қылышбастарлар Пруссияның Тевтон орденімен бірігіп, оның тармағы – Ливония ордені (ал олардың мемлекеті, қазіргі Эстония мен Латвияны қамтитын Терра Мариана, Тевтон орденінің мемлекетінің бір бөлігіне айналды) ретінде белгілі болды. 15 ғасырдың басында мемлекеттің ең үлкен аумағына Чельмен жері, Курляндия, Готланд, Ливония, Эстония, Неймарк, Померелия (Гданьск Помераниясы), Пруссия және Самогития кірді. 1410 жылғы Грунвальд және 1435 жылғы Вилкомиер шайқастарынан кейін мемлекет құлдырауға бет бұрды. 1466 жылғы Торнь бейбіт шартында кең аумақтарды жоғалтқаннан кейін, оның пруссиялық тармағының қалған бөлігі Монастырлық Пруссия (Prusy zakonne) немесе Тевтон Пруссиясы (Prusy krzyżackie) деп аталды және 1525 жылға дейін Польша Корольдігінің бір бөлігі және феодалы ретінде өмір сүрді. Ливониялық тармақ Ливония Конфедерациясына қосылып, 1561 жылға дейін оның құрамында өмір сүруін жалғастырды.
The State of the Teutonic Order (Civitas Ordinis Theutonici) was a theocratic state, located along the southeastern shore of the Baltic Sea in northern Europe. It was formed by the knights of the Teutonic Order during the early 13th century Northern Crusades in the region of Prussia. In 1237, the Livonian Brothers of the Sword merged with the Teutonic Order of Prussia and became known as its branch — the Livonian Order (while their state, Terra Mariana, covering present day Estonia and Latvia, became part of the State of the Teutonic Order). At its greatest territorial extent during the early 15th century, the State encompassed Chełmno Land, Courland, Gotland, Livonia, Estonia, Neumark, Pomerelia (Gdańsk Pomerania), Prussia and Samogitia. Following the battles of Grunwald in 1410 and Wilkomierz in 1435, the State fell into decline. After losing extensive territories in the imposed Peace of Thorn in 1466, the extant territory of its Prussian branch became known as Monastic Prussia (Prusy zakonne) or Teutonic Prussia (Prusy krzyżackie) and existed until 1525 as a part and fiefdom of the Kingdom of Poland. The Livonian branch joined the Livonian Confederation and continued to exist as part of it until 1561.
Шолу
Пруссия мен Польшаның Мазовиялық Чельмно жерінде XIII ғасырда құрылған мемлекет, негізінен XIII ғасырда Пруссиялық крест жорығының балтық пруссиялықтарына қарсы және XIV ғасырда Польша мен Литваның көрші елдеріне жасаған шапқыншылықтарының нәтижесінде кеңейді. Сонымен қатар, 1237 жылы Терра Мариананы басқарған Ливониялық семсербастар Тевтон орденіне Ливония ордені ретінде қосылды. 1346 жылы Дания королі Эстония герцогтігін Тевтон орденіне 19 000 Кёльн маркасына сатты. Егемендік Даниядан Тевтон орденіне 1346 жылдың 1 қарашасында ауысты. 14-15 ғасырлар тоғысында Тевтон ордені Готланд және Ноймарк аумақтарын уақытша иеленді, бірақ оларды келесі онжылдықтарда сатты. Тарихы бойында Тевтон мемлекеті Польша мен Литвамен көптеген соғыстар жүргізіп, екі елді тығыз одақ және жеке одақ құруға ынталандырды, бұл 16 ғасырда Польша-Литва одақтастығының құрылуына әкелді. 1410 жылы Грунвальд шайқасында жеңілгеннен кейін Тевтон орденінің ыдырауы басталды, Самогития аймағы Литваға қайтарылды. Тевтон орденінің пруссиялық тармағы Померелияны (бұрынғы поляк аймақтары – Чельмно жері және Гданьск Помераниясы) қайтарды және 1466 жылғы Торнь бейбіт шартынан кейін Пруссияның батыс бөлігін (Вармия, сондай-ақ Помезания және Погезанияның бір бөлігін) Польшаға берді. Польша Корольдігіне өткен аумақтар Корольдік Пруссияның поляк провинциясын құрады, ал шығыс бөлігі Тевтон орденінің билігінде қалды, кейіннен Монастырлық Пруссия (Пруссия zakonne) немесе Тевтон Пруссиясы (Пруссия krzyżackie) деп аталды. Орденнің негізгі (пруссиялық) тармағының монастырлық мемлекеті 1525 жылы протестанттық реформация кезінде секуляризацияланды және Хогенцоллерндер әулеті басқаратын Пруссия герцогтігіне айналды, Польша тәжінің феодалы болып қала берді, кейін Польша-Литва одақтастығының феодалы болды. Ливониялық тармақ 1422-1435 жылдары құрылған Ливония конфедерациясының құрамында жалғасты, ол 1559 жылы Литва Ұлы Княздығының протекторатына айналды, соңында секуляризацияланып, 1561 жылы Курляндия және Семигалия герцогтігіне, сондай-ақ Ливония герцогтігіне бөлінді, екі герцогтік те Литва Ұлы Княздығының феодалы болды.
Established in Prussia and the Polish Masovian Chełmno Land in the 13th century, the state expanded mostly as a result of the 13th century Prussian Crusade against the pagan Baltic Prussians and the 14th century invasions of neighboring Christian countries of Poland and Lithuania. In addition, the Livonian Brothers of the Sword controlling Terra Mariana were incorporated into the Teutonic Order as its autonomous branch, the Livonian Order in 1237. In 1346, the Duchy of Estonia was sold by the King of Denmark for 19,000 Cologne marks to the Teutonic Order. The shift of sovereignty from Denmark to the Teutonic Order took place on 1 November 1346. At the turn of the 14th and 15th centuries, the Teutonic Order temporarily acquired the territories of Gotland and Neumark, which, however, it sold in the following decades. Throughout its history, the Teutonic state waged numerous wars with Poland and Lithuania, encouraging the two countries to form a close alliance and personal union, which eventually led to the creation of the Polish–Lithuanian Commonwealth in the 16th century. Following its defeat in the Battle of Grunwald in 1410 the Teutonic Order fell into decline, the region of Samogitia was restored to Lithuania. The Prussian branch of the Teutonic Order returned Pomerelia (the previously Polish regions of Chełmno Land and Gdańsk Pomerania) and ceded the western part of Prussia (Warmia, as well as parts of Pomesania and Pogesania) to Poland after the Peace of Thorn in 1466. The territories ceded to the Kingdom of Poland formed the Polish province of Royal Prussia, while the eastern part remained under Teutonic Order rule, known thereafter as the Monastic Prussia (Prusy zakonne) or Teutonic Prussia (Prusy krzyżackie), as a feudal fief and integral part of the Kingdom of Poland. The monastic state of the Order's main (Prussian) branch was secularized in 1525 during the Protestant Reformation to become the Duchy of Prussia ruled by the House of Hohenzollern, remaining a fiefdom of the Polish Crown and later the Polish–Lithuanian Commonwealth. The Livonian branch continued as part of the Livonian Confederation established in 1422–1435, which became a protectorate of the Grand Duchy of Lithuania in 1559, and was finally secularised and split into the Duchy of Courland and Semigalia, as well as the Duchy of Livonia in 1561, both duchies being fiefs of the Grand Duchy of Lithuania.
Ескі Пруссиядағы поляктар
Ежелгі пруссиялықтар Тевтон орденінің шабуылына дейін көптеген жаулап алу әрекеттеріне қарсы тұрды. Польшаның Болеслав I 997 жылы Праганың Адалбертін жіберу арқылы сәтсіз жаулаулар тізбегін бастады. 1147 жылы Польшаның Болеслав IV Киев Русінің көмегімен Пруссияға шабуыл жасады, бірақ оны бағындыра алмады. Содан кейін көптеген басқа әрекеттер жасалды, ал Мазовияның герцогы Конрад I тұсында 1209, 1219, 1220 және 1222 жылдары ірі шайқастар мен крест жорықтарымен күшейтілді. Батыс Балтық пруссиялықтары көптеген жорықтарды сәтті тойтарып, Конрадқа қарсы шабуыл жасады. Дегенмен, оңтүстіктегі пруссиялықтар мен йотвингтердің жерлері жаулап алынды. Йотвингтер жері қазіргі Польшаның Подляск воеводиясы аумағында орналасқан. Пруссиялықтар поляк немесе мазовиялық әскерлерді Йотвингтен ығыстыруға тырысты, ол бұл кезде ішінара жаулап алынып, қиратылып, дерлік толығымен халықсыз қалған еді.
The Old Prussians withstood many attempts at conquest preceding that of the Teutonic Knights. Bolesław I of Poland began the series of unsuccessful conquests when he sent Adalbert of Prague in 997. In 1147, Bolesław IV of Poland attacked Prussia with the aid of Kievan Rus', but was unable to conquer it. Numerous other attempts followed, and, under Duke Konrad I of Masovia, were intensified, with large battles and crusades in 1209, 1219, 1220 and 1222. The West Baltic Prussians successfully repelled most of the campaigns and managed to strike Konrad in retaliation. However, the Prussians and Yotvingians in the south had their territory conquered. The land of the Yotvingians was situated in the area of what is today the Podlaskie Voivodeship of Poland. The Prussians attempted to oust Polish or Masovian forces from Yotvingia, which by now was partially conquered, devastated and almost totally depopulated.
Папа жарлықтары
1208 жылы Мазовияның Конрады ежелгі пруссиялықтарға қарсы крест жорығын шақырды, бірақ ол сәтті болмады. Конрад, Пруссияның бірінші епископы Кристианның кеңесімен, 15 рыцарьдан тұратын Добрынь орденін құрды. Алайда, орден тез жеңіліске ұшырады, соның салдарынан Конрад Пападан тағы бір крест жорығын және Тевтон орденінен көмек сұрады. Нәтижесінде, ежелгі пруссиялықтарға қарсы крест жорықтарын жариялайтын бірнеше жарлықтар шығарылды. Еуропаның көптеген рыцарьдарын қамтыған крест жорықтары алпыс жылға созылды. 1211 жылы Венгрияның Андраш II Тевтон орденіне Бурзенландты берді. 1225 жылы Андраш II Тевтон рыцарьдарын Трансильваниядан қуды, олар Балтық теңізіне көшуге мәжбүр болды. 1224 жылдың басында император Фридрих II Катанияда Ливония, Пруссия және Самбия, сондай-ақ бірқатар көршілес провинциялар императорлық билікке бағынышты екенін жариялады. Бұл жарлық провинцияларды жергілікті билеушілердің емес, тікелей Рим-католик шіркеуінің және Киелі Рим императорының билігіне бағындырды. 1224 жылдың соңында Папа Онорий III бүкіл христиан әлеміне моденалық епископ Вильгельмді Ливония, Пруссия және басқа елдерге Папалық легаты етіп тағайындағанын хабарлады. 1226 жылғы Риминидегі Алтын бұқа және 1234 жылғы Риетидегі Папалық бұқаның нәтижесінде Пруссия Тевтон орденінің иелігіне көшті. Орден 1230 жылы Пруссия крест жорығын бастады. Олардың басқаруымен ормандық жерлер тазартылып, батпақты жерлер егістікке айналдырылды, осының нәтижесінде көптеген қалалар мен ауылдар, соның ішінде Мариенбург (Мальборк) және Кенигсберг (Калининград) құрылды.
Konrad of Masovia had already called a crusade against the Old Prussians in 1208, but it was not successful. Konrad, acting on the advice of Christian, first bishop of Prussia, established the Order of Dobrzyń, a small group of 15 knights. The Order, however, was soon defeated and, in reaction, Konrad called on the Pope for yet another crusade and for help from the Teutonic Knights. As a result, several edicts called for crusades against the Old Prussians. The crusades, involving many of Europe's knights, lasted for sixty years. In 1211, Andrew II of Hungary enfeoffed the Teutonic Knights with the Burzenland. In 1225, Andrew II expelled the Teutonic Knights from Transylvania, and they had to transfer to the Baltic Sea. Early in 1224, Emperor Frederick II announced at Catania that Livonia, Prussia with Sambia, and a number of neighboring provinces were under imperial immediacy. This decree subordinated the provinces directly to the Roman Catholic Church and the Holy Roman Emperor as opposed to being under the jurisdiction of local rulers. At the end of 1224, Pope Honorius III announced to all Christendom his appointment of Bishop William of Modena as the Papal Legate for Livonia, Prussia, and other countries. As a result of the Golden Bull of Rimini in 1226 and the Papal Bull of Rieti of 1234, Prussia came into the Teutonic Order's possession. The Knights began the Prussian Crusade in 1230. Under their governance, woodlands were cleared and marshlands made arable, upon which many cities and villages were founded, including Marienburg (Malbork) and Königsberg (Kaliningrad).
Құрылған қалалар
Эльба және Одер өзендері арасындағы жаңадан құрылған қалалардан өзгеше, Тевтон орденінің қалалары көшелердің әлдеқайда тұрақты, тікбұрышты жоспарына ие болды, бұл олардың жоспарлы негізде салынғанын көрсетеді. Қалалар күшті бекітілген, бұл ертедегі қарсылық көрсеткен жергілікті ескі пруссиялықтармен ұзақ созылған қақтығыстарға себеп болды, олардың әскерлері орденнің шақырушыларының басшылығында болды. Қалаларға көбінесе Магдебург құқығымен қалалық жеңілдіктер берілді, бірақ Эльбинг (Эльблаг) қаласы Любек тұрғындарының қолдауымен құрылғандықтан, Любек құқығымен құрылды – бұл ерекше жағдай. Ганза лигасының мүшелері пруссиялық қалалардан келген саудагерлерді өздеріне жақын санады, бірақ сонымен қатар орденнің үлкен магистрін Ганза диетасында Пруссияны білдіретін жалғыз аумақтық билеуші ретінде қабылдады. Лиганың толыққанды мүшелері тек алты пруссиялық Ганза қаласының – Браунсберг (Браниево), Кульм (Хелмно), Данциг (Гданьск), Эльбинг, Кенигсберг және Торн (Торунь) саудагерлері болды, ал басқа пруссиялық қалалардың саудагерлері төмен мәртебеге ие болды. Тевтон орденінің Гданьск (Данциг) және оны қоршаған аймақты аннексиялауы және иеленуі Польша патшалары I Владислав және III Казимир Ұлымен үнемі дауланып келді, бұл Польша-Тевтон соғысына (1326-1332) және, соңында, 1320 және 1333 жылдары Папа сотындағы сот процесіне әкелді, ол Польшаның пайдасына шешім шығарды, бірақ Тевтон рыцарлары оған бағынбады және аннексияланған польшалық территорияларды оккупациялауды жалғастырды. Дегенмен, Ганза лигасының мүшелері оған қарсы бірігуге бел буған жоқ. Бірақ Вальдемар IV Англияға бет алған пруссиялық сауда кемелерін Ересундта тоқтатып алғанда, Книпродтың үлкен магистрі Винрих Любекке Данияға қарсы соғыс одағын ұсыну үшін барды, оны Ганзаның Венд-Саксон үшінші бөлігін құрайтын маңызды қалалар кейбір тартыншақтықпен қабылдады. Вальдемар IV голландтық Кампен қаласына және Зюдерзеедегі басқа да қалаларға шабуыл жасады, сондықтан Пруссия мен Кампен, Эльбург және Хардервик сияқты голланд қалалары Данияға қарсы одақтасты. Батыс Рейннің төменгі ағысынан шығысқа қарай Ливонияға дейінгі аймақтағы қалалар қосылды. Пруссиядан басқа, тағы үш аумақтық серіктес – Шауенбург пен Холштейн Рендсбургтың Генрих II, Мекленбургтың Альберт II және оның ұлы Швецияның Альберті одаққа қосылып, құрлық және теңіз арқылы шабуыл жасап, Данияны 1370 жылы Штральзунд шартына қол қоюға мәжбүр етті. 1371 жылы қарым-қатынас жақсарғандықтан сауда қайта басталды, бірақ 1388 жылға дейін қайтадан нашарлады. 1369/1370 жылғы Литва крест жорығы кезінде Рудау шайқасында Тевтон жеңісімен аяқталды, Пруссия ағылшын рыцарларынан айтарлықтай қолдау алды. Орден Балтық теңізінде голланд, саксон және венд Ганза саудагерлерімен бәсекелесе бастаған ағылшын саудагерлерін құттықтады және оларға Данциг пен Эльбинг қалаларында бекіністер ашуға рұқсат берді. Бұл сөзсіз Ганзаның қалған бөлігімен қақтығысқа әкелді, ол Англияның Ричард II-імен жоғары баждар бойынша қызу дауласып жатты. Саудагерлер қанағаттанарлық емес келісімге қол жеткізу үшін күресті. Үлкен магистр Конрад Зёлльнер фон Ротенштейн Англиямен барлық сауданы дереу тоқтатты. Қалалар келіссөздер жүргізуді және ағылшын тауарларын конфискациялау сияқты жауап беру шараларын қабылдауды жөн санады.
Unlike newly founded cities between the rivers Elbe and Oder the cities founded by the Teutonic Order had a much more regular, rectangular sketch of streets, indicating their character as planned foundations. The cities were heavily fortified, accounting for the long lasting conflicts with the resistive native Old Prussians, with armed forces under command of the knights. The cities were usually given Magdeburg law town privileges, with the one exception of Elbing (Elbląg), which was founded with the support of Lübeckers and thus was awarded Lübeck law. The members of the Hanseatic League did consider merchants from Prussian cities as their like, but also accepted the Grand Master of the Order as the sole territorial ruler representing Prussia at their Hanseatic Diets. Only merchants from the six Prussian Hanseatic cities of Braunsberg (Braniewo), Culm (Chełmno), Danzig (Gdańsk), Elbing, Königsberg and Thorn (Toruń) were considered fully fledged members of the league, while merchants from other Prussian cities had a lesser status. The Teutonic Order's annexation and possession of Gdańsk (Danzig) and the surrounding region was consistently disputed by the Polish kings Władysław I and Casimir III the Great—claims that led to the Polish–Teutonic War (1326–1332) and, eventually, lawsuits in the papal court in 1320 and 1333, which ruled in favor of Poland, however, the Teutonic Knights did not comply and continued to occupy the annexed Polish territories. However, the members of the Hanseatic league were undecided whether to unite against him. But when Valdemar IV then captured Prussian merchant ships in the Øresund on their way to England, Grand Master Winrich of Kniprode travelled to Lübeck to propose a war alliance against Denmark, accepted with some reluctance only by the important cities forming the Wendish Saxon third of the Hanse. Since Valdemar IV had also attacked ships of the Dutch city of Kampen and other destinations in the Zuiderzee, Prussia and Dutch cities, such as Kampen, Elburg and Harderwijk, allied themselves against Denmark. More cities, from the Lower Rhine area in the west to Livonia in the east, joined. Besides Prussia, three more territorial partners, Henry II of Schauenburg and Holstein Rendsburg, Albert II of Mecklenburg, and the latter's son Albert of Sweden, joined the alliance, attacking via land and sea, forcing Denmark to sign the Treaty of Stralsund in 1370. While the relations had eased by 1371 so that trade resumed, they soured again until 1388. During the Lithuanian crusade of 1369/1370, ending with the Teutonic victory in the Battle of Rudau, Prussia enjoyed considerable support from English knights. The Order welcomed English Merchant Adventurers, starting to cruise in the Baltic, competing with Dutch, Saxon and Wendish Hanseatic merchants, and allowed them to open outposts in its cities of Danzig and Elbing. This necessarily brought about a conflict with the rest of the Hansa, which was in a heavy argument with Richard II of England, over levies of higher dues. The Merchants struggled to achieve an unsatisfactory compromise. Grand Master Conrad Zöllner von Rothenstein immediately terminated all trade with England. The cities preferred to negotiate and take retaliatory actions, such as counter confiscation of English merchandise.
Конрад фон Юнгинген
XV ғасырдың басында Тевтон орденінің мемлекеті Конрад (Конрад) фон Юнгингеннің басшылығымен өзінің билігінің шыңына жетті. Тевтон флоты Пруссия мен Готландтағы базалардан Балтық теңізін бақылап отырды, ал Пруссия қалалары Тевтон рыцарьдарының, олардың жасақтарының, Пруссиялық шаруалардың және неміс жалдамалы әскерлерінен құралған тұрақты әскерді күтіп алуға жеткілікті салық түсімдерін қамтамасыз етті. 1402 жылы Бранденбург маркграфтығын билеген Люксембург әулеті Польшамен келісімге келді, соған сәйкес Польша Жаңа Марк аймағын сатып алып, қайта қосып алмақшы болды. Бірақ сол жылы Люксембургтер бұл аймақты Польшамен бұрынғы келісімдерге қарамастан Тевтон орденіне кепілге берді, және орден оны 1454 және 1455 жылдары Кёльн және Меве шарттары арқылы Бранденбург қайта сатып алғанға дейін өз бауырында сақтап тұрды. Бұл аумақты орденнің иеленуі орден мен Солтүстік Германиядағы оның әріптестері арасындағы байланысты нығайтса да, орден мен Польша-Литва одағы арасындағы шиеленісті қарым-қатынасты одан әрі күшейтті. 1407 жылдың наурыз айында Конрад өт кісінетінен туған аурудың салдарынан қайтыс болды, оның орнын оның кіші інісі Ульрих фон Юнгинген басты. Ульрихтың басшылығымен Тевтон мемлекеті өзінің тұрақсыз билігінен құлап, ішкі саяси тартыстарға, Польша-Литва одағымен үздіксіз соғыстарға және қарызға батты.
At the beginning of the 15th century, the State of the Teutonic Order stood at the height of its power under Konrad (Conrad) von Jungingen. The Teutonic navy ruled the Baltic Sea from bases in Prussia and Gotland, and the Prussian cities provided tax revenues sufficient to maintain a significant standing force composed of Teutonic Knights proper, their retinues, Prussian peasant levies, and German mercenaries. In 1402, the Luxembourg dynasty, which ruled the Margraviate of Brandenburg, reached an agreement with Poland in Kraków, according to which Poland was to purchase and re incorporate the region of New March (Neumark). Later that year, however, the Luxembourgs gave the region in pawn to the Teutonic Order despite prior arrangements with Poland, and the Order kept it until Brandenburg redeemed it again in 1454 and 1455, respectively, by the Treaties of Cölln and Mewe. Though the possession of this territory by the Order strengthened ties between the Order and their secular counterparts in northern Germany, it exacerbated the already hostile relationship between the Order and Polish–Lithuanian union. In March 1407, Konrad died from complications caused by gallstones and was succeeded by his younger brother, Ulrich von Jungingen. Under Ulrich, the Teutonic State fell from its precarious height and became mired in internal political strife, near constant war with Polish–Lithuanian union, and crippling war debts.
Польшаға шығындар, Польшаның билігі
1408 жылы Конрад Летцкау королева Маргарет I-нің дипломаты қызметін атқарды және Орденнің Готландты Данияға сатуын ұйымдастырды. Орден Генрих фон Плауэнды Тевтон иелігіндегі Шығыс Померанияны (Померелияны) қорғауға тағайындады, ол дереу Помезаниядағы Мариенбург қамалының қорғанысын нығайтуға кірісті. Генрих фон Плауэн 1410 жылы Мариенбургтің қоршауы кезінде Тевтон орденін басқарды. Соңында фон Плауэн Бас шеберлікке дейін көтеріліп, 1411 жылы Польша королі Владыслав II Ягиелломен Бірінші Торнь шартты жасасты. Келесі ірі поляк-тевтон соғысы 1431-1435 жылдары Тевтон орденінің Польшаға тағы бір шабуыл жасауынан кейін басталды және Польша үшін тиімді болған Бжест Куявский бейбіт шартымен аяқталды.
In 1408, Conrad Letzkau served as a diplomat to Queen Margaret I and arranged that the Order sell Gotland to Denmark. The Order assigned Heinrich von Plauen to defend Teutonic held Eastern Pomerania (Pomerelia), who moved rapidly to bolster the defence of Marienburg Castle in Pomesania. Heinrich von Plauen was elected vice grand master and led the Teutonic Knights through the Siege of Marienburg in 1410. Eventually von Plauen was promoted to Grand Master and, in 1411, concluded the First Treaty of Thorn with King Władysław II Jagiełło of Poland. The next major Polish–Teutonic war was fought in 1431–1435, after the Teutonic Knights invaded Poland again, and was ended in the Peace of Brześć Kujawski, which was favorable for Poland.
Археология
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан бері Орден мемлекетінің бекіністері археологиялық қазбалар арқылы зерттелді, әсіресе он төртінші ғасырда салынған немесе кеңейтілгендері. Бүгінде қамалдар Орденнің Балтық аймағындағы ең жақсы сақталған материалдық мұрасы болып табылады, археологиялық деректерде ағаш, топырақ және кірпіштен салынған мысалдар кездеседі. Орден мемлекетінің ең алғашқы қамалдары қоршалған аумаққа жапсырылған қарапайым ғимараттардан тұрды. Төртбұрышты қызыл кірпіштен салынған құрылыстар монастырлық ғимараттардың типін білдірсе де, бір қанатты қамалдар ағаш мұнаралармен бірге салынуын жалғастырды. Қамалдар дәстүрлі жоспармен салынған жағдайда, жатақхана, асхана, ас үй, кеңес бөлмесі, шағын шіркеу немесе ғимарат, емхана және бекініс қабырғасынан шығып тұратын мұнара сияқты бірнеше қоғамдық кеңістіктерді қамтыды.
Fortifications of the Ordensstaat have been examined through archaeological excavation since the end of World War II, especially those built or expanded during the fourteenth century. Fortifications are generally the best preserved material legacy of the Order's presence in the Baltic today, and timber and earth, as well as brick examples, are attested in the archaeological record. The earliest castles in the Ordensstaat consisted of simple buildings attached to a fortified enclosure and, whilst the quadrangular red brick structure would come to typify convent buildings, single wing castles would continue to be built alongside timber towers. Where they followed the conventional layout, castles included a connected set of communal spaces such as a dormitory, refectory, kitchen, chapter house, a chapel or church, an infirmary, and tower projecting over the moat.
Мариенбург бекінісі
Мариенбургтің құрылысы он үшінші ғасырдың үшінші ширегінде басталды және он бесінші ғасырдың ортасына дейін жалғасты. Қасқырдың жанында 25 гектар жерді алып жатқан елді мекен пайда болды. 1286 жылы қала құқықтары берілген, оның қамалы Орден салған кез келген қамалынан үлкен. 1997 жылдан бері сыртқы қамал 1350-ші жылдардың ортасына дейінгі мерзімге қазба жұмыстарымен толықтай зерттелді. Мариенбургте 8 метр биіктіктегі Марияның түрлі түсті мүсіні сақталған, ол жасанды тастан жасалған және бастапқыда мозаикалық плиткалармен әшекейленген. Мария рыцарьлардың ең маңызды қамқоршысы және Тевтон орденінің діни рәсімдерінің орталығы болғандықтан, олардың ең маңызды қамалында оның осындай әсерлі бейнелерін кездестіруге таң қалмайсыз.
Construction began on Marienburg during the third quarter of the thirteenth century, and work continued on it until the middle of the fifteenth century. A settlement developed alongside the castle, which together enclosed 25 hectares. Granted town rights in 1286, its castle is larger than any other built by the Order. Since 1997 the outer bailey has been thoroughly excavated, dating to the mid 1350s. Preserved at Marienburg was a polychrome statue of Mary about eight meters in height, made of artificial stone and originally decorated with mosaic tiles. Mary was the most important patron of the knights and central to the liturgy of the Teutonic Order, so it is not surprising to find such striking representations of her at their most prominent castle.
Монеталар
Монеталар 1250 жылдардың соңынан бастап соғыла бастады. Олар көбінесе қарапайым дизайнда болды, бір жағында Орденнің кресті бейнеленген, бірақ бұл крестовый жорыс, отарлау және оны қолдайтын инфрақұрылым Пруссия крестовый жорығының басты күндерінен бастап бірге дамыған деген пікірді қуаттайды.
Coins were minted from the late 1250s. These were often simple in design, stamped with the cross of the Order on one side, but support the notion that crusading, colonisation, and a supporting infrastructure went hand in hand from the earliest years of the Prussian Crusade.