Кіріспе

Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолының жолаушылар пойызы «Сан-Диеган» – Атчисон, Топека және Санта-Фе темір жолының атаулы жолаушылар пойыздарының бірі және бұл темір жол үшін маңызды пойыз болды. Оның 203 километрлік (126 шақырым) маршруты Лос-Анджелестен (Калифорния штаты) оңтүстікке қарай Сан-Диегоға дейін созылды. Оған 70–79 нөмірлі пойыздар (1952 жылы RDC пойыздары іске қосылғанда 80–83 нөмірлері қосылды) тағайындалды. Лос-Анджелес – Сан-Диего дәлізі Санта-Фе үшін, Нью-Йорк – Филадельфия дәлізі Пенсильвания темір жолы үшін болғандай маңызды болды. Жаз айларында күндізгі трафик тығыздығы әр бағытта он пойызға жете алатын. Лос-Анджелес/Оранж округінің шекарасынан Сан-Диегоға дейін пойыз «Серф желісі» (ресми түрде Лос-Анджелес бөлімшесінің төртінші ауданы) арқылы өтті, ол Тынық мұхитынан 100 футтан (30 метрден) кем қашықтықта орналасқан көптеген учаскелері болғандықтан осылай аталды. Алғашқы «Сан-Диеган» 1938 жылдың 27 наурызында күніне екі рет қатынап, бір пойыз құрамымен жүріп өтті. 1941 жылы жеткізілген екінші пойыз құрамы әр бағытта төрт жылдам пойыздың іске қосылуын қамтамасыз етті. Ауыр салмақты құралдар әр бағытта бесінші рейс жасады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Сан-Диегодағы әскери базалардан демалысқа шыққандардың көп болуына байланысты «Сан-Диеган» пойызының қосымша (бірақ ауыр салмақты) рейстері қажет болды, ал Дел-Мардағы жылқы жарысы маусымындағы жарыс трассаларына арналған қосымша рейстер жолаушылар пойызының жүріп өткен қашықтығын арттырды. 1971 жылдың 1 мамырында Amtrak елдегі жолаушылар тасымалын басқаруды өз мойнына алғаннан кейін «Сан-Диеган» пойызын пайдалануды жалғастырды. 1980 және 1990 жылдары Central Coast бағытын кеңейткеннен кейін, Amtrak 2000 жылдың 1 маусымында бұл бағытты «Pacific Surfliner» деп қайта атады.

Өмірбаян

Лос-Анджелес пен Сан-Диего арасындағы Сурф-линияның құрылысы 1880 жылдың 12 қазанында Калифорнияның оңтүстік теміржол компаниясы құрылған кезде басталды. 1882 жылдың 2 қаңтарында Калифорнияның оңтүстігі Оушенсайдтың солтүстігіндегі Национал-Сити мен Фолбрук-Джанкшн арасында жолаушылар және жүк тасымалын жүзеге асыра бастады. Санта-Фе Калифорнияның оңтүстік теміржолын өз бақылауына алды және 1888 жылдың 12 тамызында Лос-Анджелес пен Сан-Диего арасындағы желіні аяқтады. Бастапқыда "Қысқа жол" деп аталған бұл бағыт, Санта-Федің Темекула каньоны арқылы салынған бұрынғы ұзақ жолын алмастырды. 1930 жылдары Сурф-линия күніне төрт рет қатынады, ал орташа сапар уақыты 3,5 сағатты құрады.

Сан-Диего

1930 жылдардың аяғында жылдамды ағымды пойыздар өзгеріс кезеңінде болды. Union Pacific Railroad M 10000 сияқты тұрақты құрамдар тоқтатылған кезде (соңғысы, Illinois Central 121, 1936 жылы салынған), темір жолдар әлі де жабдықтар жиынтығын тапсырыс берді, бұл жиынтықтар белгілі бір пойызбен бірге қалады. 1937–1938 жылдары Санта-Фе жолаушылар паркін жаңарту үшін үлкен бағдарламаға кірісті: ол Chief, Super Chief және El Capitan пойыздарына жаңа жиынтықтарды енгізді және үш жаңа пойыз қосты – Chicagoan, Kansas Cityan және San Diegan. San Diegan пойызына екі дәстүрлі, ауыр салмақты пойыз қосылды. 1940 жылдың 31 желтоқсаны: 2-10-2 үлгісіндегі 1676 номерлі локомотив, 135 номерлі пойыздың “Түнгі жағалау” бағытында, 40 вагондан тұратын жүк пойызымен Лос-Анджелес қаласына бет алғанда, кешкі сағат 9:00-ден кейін Дель-Мардың оңтүстігіндегі тіктеуден жолдан шығып кетті, соңынан 8 жүк вагоны да жолдан шықты. Тағы тоғыз вагон жолдан шығып кетті, бірақ құлап түспеді. Апатта локомотив экипажының үш мүшесі қаза тапты, барлық қираған заттарды тауып алуға көп уақыт кетті; тек бір вагон ғана суға жақын жағажайға жетті. Оқиға болған жерде судың сіңіп кетуі жол төсемін әлсіретіп, рельстердің кеңеюіне себеп болды. 1941 жылдың 8 маусымы: Желіге тағы бір жеңіл пойыз қосылды. Қызметтер күн сайын төрт рет жылдам пойыздармен және бір рет дәстүрлі құралдармен жүргізіледі. 1941 жылдың 27 қазанында бесінші бумен жұмыс істейтін пойыз кестеге қосылды, бұл Сан-Диего базаларына және одан әскери қызметкерлерді тасымалдау қажеттілігіне байланысты. Бұл жартылай жылдам пойыз толық буфет вагонын, тамақтану орнын және бұрын Окленд пен Бейкерсфилд арасында Valley Flyer ретінде жүретін үш вагонын тасымалдайды. Жолды өтетін пойыздардың саны күн сайын орташа есеппен 16-ға дейін өседі. 1942 жыл: тәулігіне орташа пойыз саны 42-ге дейін өседі. Пойыз құрамы 13 вагонға дейін кеңейіп, әрқайсысы күніне 512 мильді жүзеді. АҚШ Теңіз комиссиясына тиесілі, бірақ ATSF белгілері бар 10-12 бұрынғы Оңтүстік Тынық мұхиты қалааралық тіркеме вагондарынан тұратын пойыздар пойыздар жиынтығының екі шетінде дәстүрлі байланыстырғыштармен жабдықталған және қосымша жолаушылар жүгін басқару үшін пайдалануға берілді. 1943 жылдың сәуір айында: Әскери қозғалыстардың көбеюіне байланысты кесте үш сағатқа дейін ұзартылды. 1943 жылдың 10 мамыры: Санта-Фе соғыстың көбейген қозғалысын қамтамасыз ету үшін Ла-Мирада мен Фуллертон арасындағы Сан-Диего желісі бойымен екінші магистральды жолды қосады. Желіде орталықтандырылған жол қозғалысын басқару жүйесі орнатылған. 1952 жылдың 21 мамырында: Санта-Феде екі Budd Rail дизельді машиналар орналасады, DC191 және DC192 номерлерімен іске қосылды. Екі вагон бірігіп, күніне екі рет жол жүріп тұрады. Олардың бірі - 2 сағат 15 минутқа созылатын тоқтамайтын экспресс-рейс. 1953 жылдың 25 тамызы: Санта-Фе 3751 соңғы бумен жұмыс істейтін пойыздарды (72 және 73 номерлері) “Surf Line” желісінде тартады. 1954 жылдың 10 қаңтары: Сан-Диегода солтүстікке қарай жүретін пойыздарды “айнату” қажеттілігін жою үшін дөңгелек бақылау вагондарын пайдалану тоқтатылады. 1956 жылдың 22 қаңтарында Редондо тұйықтауындағы пойыз апаты. Сан-Диегоға бағытталған екі RDC (82 номерлі пойыз) Лос-Анджелес жолаушылар терминалының оңтүстігінде, Калифорния штатының Редондо тұйықтауында кешкі жылдамдықпен болған апатта 69 миль/сағатта жолдан шығып, 30 адам қаза тауып, 117 адам ауыр жарақат алды. Бұл апат “Surf Line” желісінде бірліктердің жұмысын тоқтатты. Авария туралы радио хабарлау Sigalert-тің алғашқы негізгі қолданылуларының бірі болды (ол кезде “Sigmon Traffic Alert” деп аталатын). 1956 жылдың наурызы: General Motors компаниясының Aerotrain эксперименталды рейстерді Сан-Диегода өткізді. Оны тұрақты қызметке орналастыру туралы ой тез арада тасталады, өйткені барлық пойыздар желісінің әр шетінде бұрылуы керек және Сорренто биіктігінде көмекші локомотивтерді қажет етеді. 1956 жылдың 28 сәуірінде: ауыр салмақты жергілікті пойыздар 70 және 75 номерлері сатылымның төмендеуіне байланысты тоқтатылды. 1956 жылдың жазында: Санта-Федегі El Capitan өзінің жаңа “Hi Level” машиналарын насихаттау үшін Сан-Диегоға үш демонстрациялық сапар жасайды. Темір жол San Diegan пойызының соңғы вагондарының вестибюль қақпасына жарық барабандарын (бұрын дөңгелек аяқ бақылау вагондарына орнатылған) қоя бастайды. Желідегі қызмет күн сайын алты рет қайтаруға дейін қысқартылады. 1958 жылдың жазында: қызмет күн сайын бес рет және демалыс күндері қосымша пойыздармен қысқартылады. 1958 жылдың 19 қарашасында F4D Skyray истребителі Эль-Торо әскери-теңіз флотының әуе станциясында ұшу жолағынан өтіп, оңтүстікке қарай жүретін 74 номерлі пойызбен сағатына 75 миль (121 км) жылдамдықпен соқтығысады. Барлық үш локомотив және 3430, 3165, 3144, 1399, 3100, 3094, 3082 номерлері жолдан шығып кетеді. Қаза болғандар жоқ және тек бірнеше адамдар ғана жарақат алды. 1959 жылдың 14 қаңтарында: 75 номерлі пойызды күшті тұманмен басқарып келе жатқан 20C номерлі локомотив Ирвин қаласындағы теміржол өткелінде ауыр жүк көлігімен соқтығысады; локомотив қатты зақымданып, жөндеуге жіберіледі. Ауа райының нашар болуына байланысты айналада да көптеген автомобиль апаттары болады. 1959 жылдың 4 желтоқсанында: сағат 00:30-ға дейін бірнеше минут қалғанда, 136 номерлі жүк пойызы, “Түнгі жағалау” бағытындағы шығысқа қарай бағытталған, Сан-Диегоға бара жатқанда, Сан-Хуан Капистрано станциясынан рұқсатсыз шыққан батысқа қарайғы “SBX” (San Bernardino Extra) пойызымен соқтығысады. Нәтижесінде болған соқтығысуда 259 және 269 номерлі локомотивтер (екі де EMD F7 үлгісінде) зақымданып, бірнеше вагон жолдан шығып кетеді. 1964 жылдың 31 шілдесінде: 70 және 81 номерлеріндегі почта пойыздары тоқтатылды, өйткені Лос-Анджелес пен Сан-Диего арасындағы барлық почта жүк көліктерімен тасымалданады (Санта-Федің почта шарты 1 шілдеде аяқталды және жаңаланбады). 1965 жыл: қызмет күн сайын үш рет қайтаруға дейін қысқартылады (73–78 номерлі пойыздар) 2 сағат 55 минуттық кесте бойынша. 1965 жылдың 22 желтоқсанында: Сан-Диегоға бағытталған San Diegan пойызы Анахайм қаласындағы State College Boulevard теміржол өткелінде толы барқытпен жүктелген жүк көлігімен соқтығысады. Бас Alco PA локомотивінің ұзын мұрны локомотив экипажының өмірін сақтап қалды, бірақ қатты зақымданып, жарамсыз деп танылып, металл терісіне жіберіледі. 61L және 51C локомотивтері, 3084, 3156, 3152, 3179 және 3076 номерлері жолдан шығып кетеді. 1967 жылдың 11 ақпанында: Күшті тұман жағдайында Сан-Диегоға бағытталған San Diegan пойызы Санта-Ана депосына жақындағанда Fruit Street өткелінде Orange County қоқыс тасымалдау көлігіне соқтығысады. Жолдан шығу болмайды, бірақ ұшқан шыныдан 8 жолаушы жарақат алды.

Амтрак

Амтрак 1971 жылғы 1 мамырда АҚШ-тағы көптеген қалааралық жолаушылар пойыздарын өз бақылауына алды. Сан-Диегоның үш айналыс рейсінің екеуін сақтап қалды. 1976 жылдан бастап Калифорния штаты қосымша қызметтерді қаржыландырды: төртінші айналыс сапар 1976 жылдың 1 қыркүйегінде, бесіншісі 1977 жылдың 24 сәуірінде, алтыншысы 1978 жылдың 14 ақпанында және жетіншісі 1980 жылдың 26 қазанында іске қосылды. 1984 жылдың 29 сәуірінен 1985 жылдың 28 сәуіріне дейін Амтрак Лос-Анджелес пен Сан-Диего арасында экспресс қызметін сынақтан өткізді. Бұл қызмет бизнес-клиенттерге бағытталған және әдеттегі Сан-Диего пойыздарына қарағанда аз аялдама жасады. Солтүстік-Шығыс дәлізіндегі жоғары жылдамдықты қызметтерге ұқсатып, Metroliner деп аталды, бірақ танымал болмады және жолаушылар саны аз болды. Оны тоқтатқаннан кейін Амтрак жетінші Сан-Диего рейсін қайта іске қосып, маршрутқа Custom класын енгізді. 1988 жылдың 26 маусымында күніне бір айналыс сапар Санта-Барбараға дейін созылды. 1995 жылы бір айналыс сапар Сан-Луис-Обиспоға дейін жетті. 1996 жылдың шілдесінде Del Mar ат жарысы маусымының ең қызу кезінде IC3 Flexliner екі апталық сынақ режимінде пайдаланылды. 1998 жылдың қарашасында күнделікті он бірінші айналыс сапары қосылды. 2000 жылдың 1 маусымында пойыз Сан-Диегодан Лос-Анджелесқа он бір айналыс сапар жасайтын "Пасифик Сурфлайнер" деп аталды. Оның бесеуі Санта-Барбараға, ал екеуі Сан-Луис-Обиспоға барады.