Уильям Шольто Дуглас: Британ әскери қолбасшысының өмірбаяны
Sholto Douglas, 1st Baron Douglas of Kirtleside
Уильям Дуглас (1893-1969) – британдық әуе маршалы, Ұлыбританияны қорғаудағы «үлкен қанат» стратегиясының жақтаушысы. Екінші дүниежүзілік соғыстағы рөлі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Корольдік Әуе күштері маршалы (1893–1969)
British Marshal of the Royal Air Force (1893–1969)
Корольдік Әуе күштері маршалы Уильям Шолто Дуглас, 1-ші Барон Дуглас Кертлсайд (23 желтоқсан 1893 – 29 қазан 1969) – Корольдік Әуе күштерінің жоғары дәрежелі қолбасшысы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыста ұшқыш, содан кейін ұшқыштар тобының командирі, ал соңында эскадрилья командирі болып қызмет еткеннен кейін, соғыстар аралық кезеңде ұшқыш-нұсқаушы болып жұмыс істеді, кейін Әуе министрлігінде Бастық штабтың міндеттері бойынша директоры және Әуе штабының орынбасары болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Дуглас Ұлыбритания шайқасында стратегиялық мәселелер бойынша басқа жоғары лауазымды қолбасшылармен келіспеушіліктерге ұшырады. Дуглас "Үлкен қанат" стратегиясын, яғни жаудың бомбалаушыларынан Ұлыбританияны қорғау үшін көптеген истребительдерді пайдалану арқылы, белсендірек қақтығысуды жақтады. Одан кейін ол Истребительдер бас қолбасшысы болып тағайындалды, осы қызметінде Ұлыбритания шайқасындағы шығындардан кейін бас қолбасшылықтың күшін қайта жаңғыртуға, сондай-ақ неміс Люфтваффесінен әуедегі бастаманы тартып алу үшін шабуылға көшуге жауапты болды. Дуглас RAF Жерорта теңізі командованиесінің әуе офицері болды, ол Эгей теңізіндегі Родос және Додеканес аралдарына жоспарланған британдық десанттық операцияны, яғни "Accolade" операциясын қолдады және ол тоқтатылғанына көңілі толмады. Соғыстан кейін ол Германиядағы британдық оккупациялық аймақтың командирі болды. 1949 жылдан 1964 жылға дейін ол British European Airways компаниясының төрағасы қызметін атқарды.
Marshal of the Royal Air Force William Sholto Douglas, 1st Baron Douglas of Kirtleside, (23 December 1893 – 29 October 1969) was a senior commander in the Royal Air Force. After serving as a pilot, then a flight commander and finally as a squadron commander during the First World War, he served as a flying instructor during the inter war years before becoming Director of Staff Duties and then Assistant Chief of the Air Staff at the Air Ministry. During the Second World War Douglas clashed with other senior commanders over strategy in the Battle of Britain. Douglas argued for a more aggressive engagement with a "Big Wing" strategy, i. e. using massed fighters to defend the United Kingdom against enemy bombers. He then became Air Officer Commanding in Chief of Fighter Command in which role he was responsible for rebuilding the command's strength after the attrition of the Battle of Britain, but also for bringing it on the offensive to wrest the initiative in the air from the German Luftwaffe. Douglas went on to be Air Officer Commanding in Chief of RAF Middle East Command in which role he was an advocate of Operation Accolade, a planned British amphibious assault on Rhodes and the Dodecanese Islands in the Aegean Sea, and was disappointed when it was abandoned. He became commander of the British Zone of Occupation in Germany after the war. From 1949 to 1964 he served as chairman of British European Airways.
Ерте өмір
Профессор Роберт Лэнгтон Дугластың және оның әйелі Маргарет Джейн Дугластың (құрметті әкесі Кэннон болған) ұлы Дуглас, Эммануэль мектебінде, Тонбридж мектебінде және Оксфорд университетінің Линкольн колледжінде білім алды.
Born the son of Professor Robert Langton Douglas and his wife Margaret Jane Douglas (née Cannon), Douglas was educated at Emanuel School, Tonbridge School and Lincoln College, Oxford.
Ерте әскери мансап
1914 жылғы 15 тамызда Дуглас Корольдік далалық артиллериясының екінші лейтенанты болып тағайындалды. 1915 жылғы қаңтарда командирімен келіспеушілікке ұшырағаннан кейін, ол No. 2 эскадрильяға бақылаушы ретінде ауысты. Көп ұзамай ол ұшқыш болып оқып, No 1301 Корольдік Аэроклуб сертификатын алды. 1915 жылғы 9 маусымда лейтенант болып тағайындалды. 1915 жылғы шілдеде Шорхэмдегі No. 14 эскадрильяға, содан кейін 1915 жылғы тамызда Батыс майданында B.E.2c ұшақтарымен No. 8 эскадрильяға ауысты. 1915 жылғы желтоқсанда уақытша капитан шенімен ұшу командирі болып тағайындалды. 1916 жылғы қаңтарда Монтроудағы No. 18 эскадрильяға қосылды. 1916 жылғы 14 қаңтарда Әскери крестпен марапатталды. Дуглас No. 43 эскадрильяның командирі болып тағайындалды, ол 1916 жылғы сәуірде Батыс майданында Sopwith 1½ Strutters ұшақтарымен, ал 1916 жылғы 1 шілдеде уақытша майор болып тағайындалғаннан кейін, 1917 жылғы тамызда Батыс майданында S.E.5 ұшақтарымен No. 84 эскадрильяның командирі болды. 1919 жылғы 8 ақпанда Ұшқыштардың Еңбегі үшін айрықша крестімен марапатталды. Соғыстан кейін Дуглас Хандли Пейдж компаниясында және коммерциялық ұшқыш ретінде қысқа уақыт жұмыс істеді, содан кейін 1920 жылы Хью Тренчардпен кездейсоқ кездескеннен кейін Корольдік әуе күштеріне қайта оралды. 1920 жылғы 25 наурызда эскадрилья жетекшісі лауазымына тұрақты түрде бекітілгеннен кейін, Дуглас Корольдік әуе күштерінің штаб колледжіне оқуға түсіп, төрт жыл бойы ұшу нұсқаушысы болып қызмет етті. 1927 жылы Императорлық қорғаныс колледжіне оқуға түсуге дейін нұсқаушылық қызметін жалғастырды. 1932 жылғы маусымда Императорлық қорғаныс колледжінде нұсқаушы болды, содан кейін 1935 жылғы 1 қаңтарда әуе коммодоры шеніне көтеріліп, 1936 жылғы 1 қаңтарда Әуе министрлігінде штабтық міндеттер директоры болды. 1938 жылғы 1 қаңтарда әуе вице-маршалы шеніне көтеріліп, 1938 жылғы 17 ақпанда Әуе штабының көмекші бастығы болды.
Douglas was commissioned as a second lieutenant in the Royal Field Artillery on 15 August 1914. In January 1915, following a disagreement with his commanding officer, he transferred to the Royal Flying Corps joining No. 2 Squadron as an observer. He soon trained as a pilot and earned Royal Aero Club certificate No 1301. Promoted to lieutenant on 9 June 1915, he became a pilot with No. 14 Squadron at Shoreham in July 1915 and then transferred to No. 8 Squadron, flying B. E.2c aircraft on the Western Front, in August 1915. Appointed a flight commander with the rank of temporary captain in December 1915, he joined No. 18 Squadron at Montrose in January 1916. He was awarded the Military Cross on 14 January 1916. Douglas went on to be officer commanding No. 43 Squadron, flying Sopwith 1½ Strutters on the Western Front, in April 1916 and, having been promoted to temporary major on 1 July 1916, he became then officer commanding No. 84 Squadron, flying S. E.5s on the Western Front, in August 1917. He was awarded the Distinguished Flying Cross on 8 February 1919. After the war Douglas worked briefly for Handley Page and as a commercial pilot before rejoining the Royal Air Force in 1920 after a chance meeting with Hugh Trenchard. After being granted a permanent commission as a squadron leader on 25 March 1920, Douglas attended the RAF Staff College and then served as a flight instructor four years. he continued his work as an instructor before attending the Imperial Defence College in 1927. he became an instructor at the Imperial Defence College in June 1932 and then, having been promoted to air commodore on 1 January 1935, he became Director of Staff Duties at the Air Ministry on 1 January 1936. Promoted to air vice marshal on 1 January 1938, he went on to be Assistant Chief of the Air Staff on 17 February 1938.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940 жылы 22 сәуірде Екінші дүниежүзілік соғыс толыққанды басталған кезде ол Әуе штабының бас қолбасшысының орынбасары тағайындалды. 1940 жылы 11 шілдеде Бат орденінің серігі атағымен марапатталды. 1940 жылы Дуглас пен Траффорд Ли Малори, №11-топтың басшысы Кит Парк және Жауынгерлік әскерлердің бас қолбасшысы Хью Даудинг Британия шайқасының стратегиясы бойынша пікір келіспеді. Дуглас «Үлкен қанат» стратегиясын, яғни Ұлыбританияны жаудың бомбалаушыларынан қорғау үшін көптеген истребительдерді жинақтап пайдалануды жақтады. 1940 жылы қазанда Чарльз Портал Әуе штабының бастығы болғаннан кейін, ол Дугласты қолдады, Парк пен Даудингті қызметтен шеттетуге және Даудингтің орнына Дугласты Жауынгерлік әскерлердің Бас қолбасшысы етіп тағайындады, 1940 жылы 25 қарашада әуе маршалы шеніне көтерді. 1941 жылы 1 шілдеде Бат орденінің кавалер-командующийы болды, ал 1942 жылы 14 сәуірде әуе маршалы шеніне ие болды. Осы шамада Премьер-министр Уинстон Черчилль Дугласты Қытай-Бирма-Индия театрына басшылық етуге ұсынды, бірақ АҚШ армиясының штаб бастығы генерал Джордж Маршалл Дугластың американдықтарды жақтырмауы себепті тағайындауға келіспеді. Жауынгерлік әскерлердің бас қолбасшысы ретінде Дуглас Британия шайқасындағы шығындардан кейін әскердің күшін қайта жаңғыртуға, сондай-ақ неміс Люфтваффесінен ауадағы басымдыққа қол жеткізу үшін оларды шабуылға шығаруға жауапты болды. Сондықтан ол «Цирк» атты, толыққанды сәтті болмаған шабуылдық операцияның негізгі ұйымдастырушысы болды, онда көптеген истребительдер бомбалаушылармен бірге жақсы ауа-райы кезінде Солтүстік Францияның үстінен өтті. 1942 жылы 1 шілдеде Дуглас уақытша әуе маршалына көтерілді. 1945 жылы шілдеде Британдық оккупациялық әскерлерінің бас қолбасшысы болды. 1946 жылы 1 қаңтарда Бат орденінің Ұлы кресімен марапатталды. 1946 жылы 1 қаңтарда Корольдік әуе күштерінің маршалына көтерілген Дуглас 1946 жылы мамыр айында Германиядағы британдық оккупациялық аймақтың екінші басшысы болды. Дуглас 1947 жылы зейнеткерлікке шығып, 1949 жылы BEA төрағасы болды, ол 1964 жылға дейін осы лауазымда қалды. Ол екі томдық автобиографиялық еңбек, Бірінші дүниежүзілік соғысты қамтитын «Жауынгерлік жылдар» және Екінші дүниежүзілік соғысты қамтитын «Басқару жылдары» атты кітаптарын жариялады. Дуглас 1969 жылы 29 қазанда Нортгемптон ауруханасында қайтыс болды және Лондонның Страндтағы Сент Клемент Дэйнс шіркеуіне жерленді. Ол дінге сенбеген адам болды.
On 22 April 1940, with the Second World War well under way, he was made Deputy Chief of the Air Staff. He was appointed a Companion of the Order of the Bath on 11 July 1940. During 1940, Douglas and Trafford Leigh Mallory clashed with the head of No. 11 Group, Keith Park, and the head of Fighter Command, Hugh Dowding, over strategy in the Battle of Britain. Douglas argued for a more aggressive engagement with a 'Big Wing' strategy i. e. using massed fighters to defend the United Kingdom against enemy bombers. When Charles Portal was made Chief of the Air Staff in October 1940 he supported Douglas, moving Park and Dowding and appointing Douglas to replace Dowding as Air Officer Commanding in Chief of Fighter Command, with the temporary rank of air marshal on 25 November 1940. He was advanced to Knight Commander of the Order of the Bath on 1 July 1941 and promoted to the substantive rank of air marshal on 14 April 1942. At around this time Prime Minister Winston Churchill recommended Douglas to command the China Burma India Theater but General George C. Marshall, the U. S. Army Chief of Staff, refused to accept the appointment due to Douglas's well known dislike of Americans. As commander in chief of Fighter Command, Douglas was responsible for rebuilding the command's strength after the attrition of the Battle of Britain, but also for bringing it on the offensive to wrest the initiative in the air from the German Luftwaffe. He was therefore one of the main orchestrators of the only partially successful Circus offensive whereby large wings of fighters accompanied by bombers would take advantage of good weather to sweep over Northern France. Douglas was promoted to temporary air chief marshal on 1 July 1942. he became Commander in Chief, British Air Forces of Occupation in July 1945. He was advanced to Knight Grand Cross of the Order of the Bath on 1 January 1946. Promoted to Marshal of the Royal Air Force on 1 January 1946, Douglas became the second commander of the British Zone of Occupation in Germany in May 1946. Douglas retired in 1947 and became chairman of BEA in 1949, a post he retained until 1964. He published two volumes of autobiography, Years of Combat, covering the First World War, and Years of Command covering the Second World War. Douglas died in hospital in Northampton on 29 October 1969 and was buried at St Clement Danes in The Strand in London. He was an atheist.
Отбасы
Киртлсайдтың лорды Дуглас үш рет үйленген. Бірінші әйелі Беатрис Мей Хадд болды, олар 1919 жылдың 1 тамызында Суррейдегі Кройдон қаласындағы Тіркеу кеңсесінде неке қиып, баласыз ажырасып кетті. Екінші әйелі 1933 жылы Джоан Лесли (қызметтес аты Денни) болды; бұл неке де баласыз аяқталып, 1952 жылы ажырасты. Үшінші әйелі 1955 жылы Хейзел Уокер болды, олардан Кэтрин есімді қызы дүниеге келді.
Lord Douglas of Kirtleside was married three times. First he married Beatrice May Hudd on 1 August 1919 at The Registry Office in Croydon, Surrey; they were childless and divorced in 1932. Secondly he married Joan Leslie (née Denny) in 1933; this marriage was also childless and ended in divorce in 1952. Thirdly he married Hazel Walker in 1955; they had one daughter, Katharine.