Британдық климатолог Брайан Хоскинс: Ауа-райын болжау ғылымының негізін қалаушы
Brian Hoskins
Британдық климатолог Брайан Хоскинс: ауа райының экстремалды құбылыстарын түсіну және болжау негізін қалау үшін 2024 жылғы Жапония сыйлығының иегері. Климат, дауылдар, ғылым.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Британдық климатолог (1945 жылы туған)
British climatologist (born 1945)
Профессор сэр Брайан Джон Хоскинс, CBE FRS, (1945 жылғы 17 мамырда туған) – британдық динамикалық метеоролог және климатолог, Лондон Император колледжінде және Рединг университетінде қызмет етеді. Ол профессор Джон Майкл Уоллеспен бірге "Ресурстар, энергия, қоршаған орта және әлеуметтік инфрақұрылым" саласындағы "Ерекше ауа райы құбылыстарын түсіну және болжау үшін ғылыми негіз қалау" жетістігі үшін 2024 жылғы Жапония сыйлығына ие болды. Математика білімімен оның зерттеулері атмосфералық қозғалысты фронттар масштабынан Жер масштабына дейін түсінуге бағытталған, ол үшін теориялық және сандық модельдердің кең ауқымын пайдаланды. Ол, әсіресе, потенциалдық вихрьті қолдану арқылы экстратропикалық циклон және фронтогенездің математикалық теориясы бойынша жұмыстарымен танымал. Сонымен қатар, ол Үндістан муссоны және жаһандық жылыну сияқты метеорологияның көптеген салаларында зерттеулер жүргізді, соңғы кезде Стерн шолуына және IPCC төртінші бағалау есебіне үлес қосты. 1996 жылы ол метеоролог Марк Дж. Родвеллмен бірге Үндістан/Азия жазғы муссоны мен Жерорта теңізі климаты арасындағы климаттық байланысқа қатысты Родвелл-Хоскинс механизмі гипотезасын ұсынды.
Professor Sir Brian John Hoskins, CBE FRS, (born 17 May 1945) is a British dynamical meteorologist and climatologist based at the Imperial College London and the University of Reading. He is a recipient of the 2024 Japan Prize along with Professor John Michael Wallace in the field of "Resources, Energy, the Environment, and Social Infrastructure" for "Establishment of a scientific foundation for understanding and predicting extreme weather events". He is a mathematician by training, his research has focused on understanding atmospheric motion from the scale of fronts to that of the Earth, using a range of theoretical and numerical models. He is perhaps best known for his work on the mathematical theory of extratropical cyclones and frontogenesis, particularly through the use of potential vorticity. He has also produced research across many areas of meteorology, including the Indian monsoon and global warming, recently contributing to the Stern review and the IPCC Fourth Assessment Report. In 1996, he and the meteorologist Mark J. Rodwell [d], formulated the Rodwell–Hoskins mechanism hypothesis on the climatic teleconnection between the Indian/Asian summer monsoon and the climate of the Mediterranean.
Мансап
Хоскинс 1966 және 1970 жылдары Ұлыбританияның Кембридж университетінен математика пәні бойынша B.A. (1-ші сыныптық құрмет) және PhD ғылыми дәрежелерін алды. Содан кейін ол 1976–1981 жылдары атмосфералық модельдеу бойынша оқытушы, ал 1981 жылдан қазірге дейін Рединг университетінде метеорология профессоры қызметін атқарып келеді. Хоскинс 1990–1996 жылдары Рединг университетінің метеорология кафедрасының меңгерушісі, ал 1998–2000 жылдары Корольдік метеорологиялық қоғамның президенті болды. Ол 1999 жылдан бері Корольдік қоғамның кеңес мүшесі, сондай-ақ ғылыми-зерттеу профессоры (2001 жылдан қазірге дейін) және Лондон Император колледжіндегі Грантем климаттық өзгерістер институтының алғашқы директоры (2008–2014) болды. Хоскинс метеорологияны үкімет, өнеркәсіп және қоғамда қолдану қажеттігі туралы көптеп сөз сөйледі. Ол сонымен қатар Лондон Император колледжінде климаттық өзгерістер жөніндегі Грантем институтын құруға қатысты. Ол Ұлыбританиядағы экологиялық зерттеулердің көп бөлігін қаржыландыратын және қолдайтын Табиғи ортаны зерттеу жөніндегі кеңес мүшесі болды және Метеорологиялық қызметте көптеген лауазымдарды атқарды, соңғы кезде атқарушы емес директор және Ғылыми кеңес төрағасы болып жұмыс істеді. Ол Климаттық өзгерістер жөніндегі үкіметаралық комиссияның ғылыми бағалауларына үлес қосты. Сондай-ақ, ол климаттық өзгерістер экономикасы жөніндегі Стерн шолуына қатысты және Ұлыбритания 2050 жылға қарай көмірқышқыл газының шығарындыларын 60%-ға азайтуға ұмтылу керек деп ұсынған Қоршаған ортаны ластау жөніндегі Корольдік комиссияның мүшесі болды. Ол Ұлыбританияның Климаттық өзгерістер жөніндегі комитетіне тағайындалды, бұл комитет 2050 жылға қарай парниктік газдар шығарындыларын 80 пайызға азайту бойынша үкіметтің шешіміне зор ықпал етті.
Hoskins gained a B. A. (1st Class Honors) and PhD in mathematics from the University of Cambridge, UK, in 1966 and 1970, respectively. He was then Reader in atmospheric modelling (1976–1981) and professor of meteorology (1981–present) at the University of Reading. He was Head of the Department of Meteorology (1990–1996) at the University of Reading and President of the Royal Meteorological Society (1998–2000). He was a Royal Society council member (1999–present) and research professor (2001–present) and the first Director of the Grantham Institute for Climate Change at Imperial College London (2008–2014). Hoskins has spoken on behalf for the use of meteorology in government, industry and society. He was also part of establishing the Grantham Institute for Climate Change at Imperial College London, an international centre for climate change research. He has been Council member for the Natural Environment Research Council that funds and supports most of the environmental research in the UK, and has held numerous roles for the Met Office, most recently as non executive director and Chairman of the Scientific Advisory Board. He has made contributions to the Intergovernmental Panel on Climate Change scientific assessments. He contributed to the Stern review of the economics of climate change and was also a member of the Royal Commission on Environmental Pollution which recommended that the UK should aim for a 60% reduction in emissions of carbon dioxide by 2050. He was appointed to the UK Committee on Climate Change, which has been influential in the Government's decision to commit to an 80 percent reduction in greenhouse gas emissions by 2050.