Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Белфаст пен Даун қаласын байланыстырған бұрынғы ирланд темір жолы.
Former Irish railway linking Belfast with County Down
Тарих
Компания 1846 жылдың 26 маусымында тіркелді, ал Белфасттан Холивудқа дейінгі желінің алғашқы бөлігі 1848 жылдың 2 тамызында жолаушылар тасымалына ашылды. Желі 1865 жылдың 1 мамырында ашылған Белфаст, Холивуд және Бангор темір жолы (BHBR) арқылы Бангорға дейін ұзартылды және 1884 жылы BCDR компаниясы сатып алды. Даунпатрикке бағыт 1859 жылдың 25 наурызында ашылды. Даунпатриктен Ньюкаслға дейінгі желі Downpatrick, Dundrum and Newcastle Railway компаниясымен 1869 жылдың 25 наурызында салынды және 1884 жылдың 14 шілдесінде BCDR компаниясының меншігіне өтті. Темір жолдың алғашқы бас инженері сэр Джон Макнейл болды, ол темір жолдың батпақты Квоил өзенінен өтуіне жағдай жасады. Баллинахинчке 1858 жылы Баллинахинч торабы арқылы қосымша желі ашылды. 1892 жылы Даунпатриктен Ардгласқа дейінгі тармақ желісі, сондай-ақ Даунпатриктегі айналма желісі ашылды. Бұл Даунпатриктен тыс жерде "үшбұрыш" пішіндес жол жүйесінің пайда болуына әкелді, бұл Белфаст пен Ньюкасл арасындағы пойыздарға Луп платформасында жолаушыларды жинап алып, түсіруге мүмкіндік берді, олар жергілікті пойызбен сол жерден Даунпатриктегі басты станцияға жеткізілетін болды. Үшбұрыштық орналасудың арқасында пойыздар Downpatrick басты станциясынан Белфастқа немесе Ньюкаслға тікелей қатынауға қабілетті болды. Ньюкаслдан Каслвелланға дейінгі қосымша желі 1906 жылдың 24 наурызында ашылды.
The company was incorporated on 26 June 1846 with the first section of line from Belfast to Holywood opening for traffic on 2 August 1848. The line was further extended to Bangor by the Belfast, Holywood and Bangor Railway (BHBR), opening on 1 May 1865, and acquired by the BCDR in 1884. The line to Downpatrick was opened on 25 March 1859. The line from Downpatrick to Newcastle was built by the Downpatrick, Dundrum and Newcastle Railway, opening on 25 March 1869 and absorbed by BCDR on 14 July 1884. The railway's first chief engineer was Sir John Macneill, who was responsible for allowing the railway to cross the marshy River Quoile. A branch to Ballynahinch was opened in 1858 via Ballynahinch Junction. A branch line from Downpatrick to Ardglass was opened in 1892, as was a loop line at Downpatrick. This resulted in a 'triangle' shaped track layout just outside of Downpatrick, allowing trains between Belfast and Newcastle to collect and drop off passengers at the Loop Platform, who would be ferried between there and the main station at Downpatrick by a local train. Thanks to the triangular layout, trains were still capable of operating directly from the main Downpatrick station to Belfast or Newcastle. The branch from Newcastle to Castlewellan was opened on 24 March 1906.
Бу кемелері
1881 жылғы BH&BR заңы компанияға Холивуд пен Бангор арасында темір жол салуға ғана емес, сонымен қатар "Белфаст, Холивуд және Бангор арасында жақсартылған және тиімді байланыс орнату мақсатында" бу кемелерін іске қосуға рұқсат берді. BH&BR бұл құқығын пайдаланбады, бірақ бірнеше жылдан кейін B&CDR компаниясы оны сатып алғаннан кейін, соңғысы маршрутта жолаушылар тасымалымен айналысатын бу кемелерін іске қосты. B&CDR 1891 жылдан бері жолаушылар тасымалымен айналысатын палубалық бу кемелерін пайдаланған Глазго және Оңтүстік-Батыс темір жолынан (G&SWR) кеңес алды. 1893 жылғы маусымға қарай G&SWR жаңа кемеге тапсырыс берді, оны J&G Thomson Clydebank-те салуға тиіс болды. Содан кейін екі темір жол компаниясы Thomson-нан G&SWR және B&CDR үшін сәл өңделген үлгідегі екі бауырлас кемеге тапсырыс берді. Thomson 1893 жылдың 20 мамырында Slieve Donard кемесін суға түсірді және ол 20 маусымда Белфаст пен Бангор арасында қызмет етуге кірісті. Ол Даун окрусінің Моурн тауларының ең биік шыңы – Слив Донардтың атымен аталады. 1893 жылдың қазан айында B&CDR сәл үлкенірек палубалық бу кемесіне тапсырыс берді, оның аты Моурн тауларының екінші ең биік шыңы – Слив Бернагтың атымен аталады. Ол 1894 жылдың 1 мамырында Белфаст шығанағында алғашқы сапарын жасады. Donard және Bearnagh Доннегалл кейі мен Бангор арасында жұмыс істеді, олардың арасында дүйсенбіден сенбіге дейін күніне алты рет, ал жексенбіде бес рет рейстер жасады. Дүйсенбіден сенбіге дейін күніне бір рет түстен кейінгі рейстер жағалау бойымен Donaghadee қаласына дейін созылды. Сенбі күндері түстен кейін басқа рейстер Бангордан Белфаст шығанағының арғы жағындағы Ларн қаласына жалғасты. Сол жазда жергілікті бу кемелер компаниясы – «Жаңа Белфаст, Бангор және Ларн бу кемелер компаниясы» таратылып, B&CDR оның екі кемесін сатып алды. Бұл кемелер Thomson ұсынған кемелерге қарағанда ескі және кішкентай болды, сондықтан B&CDR оларды көп пайдаланбаған сияқты. Bangor Castle 1888 жылдан бері Саутгемптон, Уайт аралы және Оңтүстік Англия Корольдік пошта бу кемелер компаниясына жалға берілген және 1899 жылы жойылды. 1899 жылы темір жол Slieve Donard кемесін P & A Campbell ойын-саяхат бу кемелер компаниясының негізін қалаушы Александр Кэмпбеллге сатты. Slieve Bearnagh B&CDR компаниясында қалды, кейде Ардс түбегіндегі Портаферриге, Оңтүстік Даундағы Ardglass қаласына, сондай-ақ Антрим графтығының жағалауындағы Ларн және Портруш қалаларына экскурсиялар жасады, одан бөлек Белфаст шығанағындағы тұрақты маршрутында да жүріп тұрды. 1911 жылғы жазғы маусымның соңында B&CDR Slieve Bearnagh кемесін сатуға шығарды және бұрынғыларынан сәл үлкен жаңа палубалық бу кемесіне тапсырыс берді. А & J Inglis компаниясы (Глазгоу) 1912 жылдың 12 маусымында жаңа кеме – PS Erin's Isle кемесін суға түсірді және бір айдан кем уақыт ішінде оны жабдықтады. 1912 жылдың 19 маусымында темір жол Slieve Bearnagh кемесін Шотландияның шығыс жағалауында қызмет ету үшін D&J Nicol of Dundee компаниясына сатты. Erin's Isle 1912 жылдың 12 шілдесінен бастап 1915 жылдың 29 қыркүйегінде төртінші жазғы маусымы аяқталғанға дейін B&CDR қызметінде болды. 1915 жылдың 20 қарашасында Әскери-теңіз министрлігі оны айына 400 фунт стерлингке Корольдік теңіз күштерінің мина іздеуші кемесі ретінде пайдалануға алды. 1919 жылдың 7 мамырында ол минаға ұшырап, суға батып кетті, ал Әскери-теңіз министрлігі 53 676 фунт стерлинг өтемақы төледі. Алайда темір жол жаңа кемеге 64 000 фунт стерлинг қажет екенін анықтады және бу кемелерін иеленуге қайта оралмауды шешті.
The BH&BR Act of 1881 authorised that company not only to have a railway built between Holywood and Bangor but also to run steamships "for the purpose of establishing an improved and efficient communication between Belfast, Holywood and Bangor". The BH&BR did not exercise this power, but several years after it had been taken over by the B&CDR the latter company started running scheduled passenger steamship services on the route. The B&CDR took advice from the Glasgow & South Western Railway (G&SWR), which had been running passenger paddle steamers since 1891. For the 1893 season the G&SWR had ordered a new ship, , to be built by J&G Thomson at Clydebank. The two railways then ordered from Thomson's two sister ships of a slightly revised design: for the G&SWR and for the B&CDR. Thomson's launched Slieve Donard on 20 May 1893 and she entered service between Belfast's Donegall Quay and Bangor on 20 June. She was named after Slieve Donard, the highest peak in the Mourne Mountains in County Down. In October 1893 the B&CDR ordered a slightly larger paddle steamer, , named after Slieve Bearnagh, the second highest peak in the Mourne Mountains. She made her first voyage on Belfast Lough on 1 May 1894. Donard and Bearnagh worked between Donegall Quay and Bangor, between them providing six sailings per day from Mondays to Saturdays and five on Sundays. From Mondays to Saturdays one mid afternoon sailing per day extended around the coast to Donaghadee. On Saturday afternoons other sailings continued from Bangor across Belfast Lough to Larne. Later that summer a local steamer line, the New Belfast, Bangor and Larne Steamboat Company, went into liquidation and the B&CDR bought two of its ships, and , from the receivers. These ships were older and smaller than those that Thomson had supplied, and the B&CDR seems to have made little use of them. Bangor Castle had been on charter to the Southampton, Isle of Wight and South of England Royal Mail Steam Packet Company since 1888 and was scrapped in 1899. In 1899 the railway sold Slieve Donard to Alexander Campbell, co founder of the P & A Campbell pleasure steamer company. Slieve Bearnagh remained with the B&CDR, occasionally making excursions to Portaferry on the Ards Peninsula, Ardglass in south Down, and Larne and Portrush on the coast of County Antrim in addition to her regular scheduled route on Belfast Lough. At the end of the 1911 summer season the B&CDR put Slieve Bearnagh up for sale and ordered a new paddle steamer, again slightly larger than her predecessors. A & J Inglis of Pointhouse, Glasgow launched the new ship, PS Erin's Isle, on 12 June 1912 and fitted her out in less than a month. On 19 June 1912 the railway sold Slieve Bearnagh to D&J Nicol of Dundee for service on the east coast of Scotland. Erin's Isle was in B&CDR service from 12 July 1912 until her fourth summer season ended on 29 September 1915. On 20 November 1915 the Admiralty requisitioned her for £400 per month to be a Royal Navy minesweeper. On 7 May 1919 she was sunk by a mine, for which the Admiralty paid £53,676 compensation. However, the railway found that a new ship would cost £64,000 and decided not to return to owning steamships.
Ольстер көлік басқармасы
1946 жылы Солтүстік Ирландия үкіметі Солтүстік Ирландияның ішінде толығымен орналасқан барлық қоғамдық көлікті бір басқару органына біріктіретінін жариялады. 1948 жылғы Көлік заңы (NI) Ольстер көлік басқармасын құрды, ол 1 қазан күні BCDR-ді, ал 1 сәуірде Солтүстік округтер комитетін қабылдады. 1950 жылдың 15 қаңтарында UTA Комбер мен Ньюкасл, Баллинахинч түйіскездігі мен Баллинахинч, сондай-ақ Даунпатрик пен Ардгласс арасындағы бұрынғы BCDR желілеріндегі қызметін тоқтатты. Солтүстік Ирландия көлік трибуналы 1949 жылдың 15 желтоқсанында осы жабылуларға рұқсат берген болатын. UTA 1950 жылдың 22 сәуірінде Баллимакаретт түйіскездігі мен Донагади арасындағы қызметін тоқтатты. Темір жол компаниясы шамамен 80 000 фунт стерлинг өтемақы төлеуге міндетті болды, бұл компанияның қаржылық тұрғыдан әлсіреуіне және 1948 жылы оның мерзімінен бұрын мемлекеттік меншікке өтуіне әкелді.
In 1946 the Northern Ireland Government announced that it would unite under a single authority all public transport that was wholly within Northern Ireland. The Transport Act (NI) 1948 created the Ulster Transport Authority which took over the BCDR on 1 October 1948 and the Northern Counties Committee on 1 April 1949. On 15 January 1950 the UTA withdrew services on the former BCDR lines between Comber and Newcastle; Ballynahinch Junction and Ballynahinch; and Downpatrick and Ardglass. The Northern Ireland Transport Tribunal had authorised these closures on 15 December 1949. The UTA withdrew services between Ballymacarrett Junction and Donaghadee on 22 April 1950. The Railway had to pay out some £80,000 in compensation, which crippled the company financially, leading to its early nationalisation in 1948.
Даунпатрик және Даун округінің темір жолы
Даунпатрик және Каунти-Даун темір жолы (DCDR) Солтүстік Ирландиядағы бұрынғы BCDR Белфаст-Ньюкасл басты жолының бір бөлігіндегі жалғыз ирланд стандартты темір жол мұрасын сақтайды. Ол бірнеше шақырымдық жолдың толыққанды қалпына келтірілген бөлігін, соның ішінде әйгілі «Даунпатрик айналымы» мен түпнұсқа қалпына келтірілген платформасын пайдаланады. DCDR жол бойында төрт теміржол стансасын басқарады, олардың бірі – бастапқы BCDR айналым платформасы. Теміржолда BCDR жылжымалы құрамдарының және мұражай экспонаттарының мол жинағы бар, олардың көп бөлігі жұртшылыққа көрсетіледі. DCDR логотипі бұрын BCDR қолданған монограмманың негізінде жасалған.
The Downpatrick and County Down Railway (DCDR) operates the only Irish Gauge heritage railways in Northern Ireland on part of the former BCDR Belfast Newcastle main line. It has fully restored and operates several miles of track, including the famous 'Downpatrick Loop', complete with original restored platform. The DCDR operates four railway stations on the line, one of which was the original BCDR Loop Platform. The railway holds a vast collection of BCDR rolling stock and museum artefacts, the majority of which are on display for the public to enjoy. The DCDR's logo is based on a monogram previously used by the BCDR.
Сақтау
Белфаст және Каунти Даун темір жолына тиесілі болған жеті вагон сақталып қалды. Олардың арасында Queen's Quay-де BCDR құрастырған алты дөңгелекті үш вагон, темір жолдың үш рельсті моторларының бірі, 1897 жылғы құрама боги вагоны, BCDR-дің No. 153 вагоны және BCDR кейін сатып алған Ұлы Солтүстік темір жолының Дундалк қаласында салынған алты дөңгелекті вагоны бар. Queen's Quay-де салынған алты дөңгелекті үшінші No. 18 вагонынан басқа, бәрі Даунпатрик және Каунти Даун темір жолында орналасқан. Қазірге дейін боги вагоны No. 148 және бұрынғы рельсті мотор No. 72 толық қалпына келтірілді, ал No. 153 вагоны жөндеуден өтуде. Басқа вагондар темір жол аумағында күтім күтуді күтіп тұр. Сонымен қатар, Ольстер көлік мұражайында бір BCDR локомотиві сақталған: 1901 жылы Бейер, Пикок және компаниясы құрастырған BCDR No. 30. 1951 жылы Ольстер көлік басқармасы локомотивті 230 деп қайта нөмірледі және компания оны стационарлық көрме үшін сақтап қалды. Бұл Ирландияда қалған 5' 3" еңістікпен жүретін 19 бу локомотивтің бірі.
Seven carriages that were once owned by the Belfast and County Down Railway have survived into preservation. Among them are three six wheeled carriages built at Queen's Quay by the BCDR, one of the railway's three railmotors, an 1897 composite bogie coach, the BCDR's royal saloon No. 153, and a six wheeled carriage built at Dundalk by the Great Northern Railway that was later purchased by the BCDR. All of these apart from six wheeled third No. 18, built at Queen's Quay, are located at the Downpatrick and County Down Railway. So far, bogie coach No. 148 and ex railmotor No. 72 have been fully restored, while No. 153 is part way through overhaul. The other coaches owned by the railway are awaiting maintenance on site. In addition, one BCDR locomotive has been preserved at the Ulster Transport Museum: BCDR No. 30, which was built in 1901 by Beyer, Peacock & Company. The engine was renumbered 230 by the Ulster Transport Authority in 1951, and preserved by the company for static display. It is one of only 19 remaining 5' 3" gauge steam locomotives left in Ireland.
Жабылудан кейін
Белфаст пен Ньюкасл арасындағы жолдың көп бөлігі 1950 жылдардың басында және ортасында Ольстер көлік басқармасымен, жол жабылғаннан кейін көп ұзамай демонтаждалды. Кейбір учаскелерін фермерлер сатып алды, ал кейбіреулері кейіннен жаяу жолдар ретінде пайдаланылды, мысалы, Дундрумның солтүстігіндегі бұрынғы жол. Бұрын айтылғандай, жолдың бір бөлігі Downpatrick және County Down теміржолымен қайта жаңартылды. Белфасттан Комберге дейінгі жол 2000 жылдары Комбер Гринвейіне айналдырылды – 7 мильдік (11 км) жаяу және велосипед жолы.
Much of the line between Belfast and Newcastle was lifted in the early to mid 1950s by the Ulster Transport Authority, shortly after the closure of the line. Some of the trackbed was purchased by farmers, while some was later used for walkways: for example, the stretch of former line North of Dundrum. As already mentioned, some of the line was relaid by the Downpatrick and County Down Railway. The line from Belfast to Comber was converted in the 2000s to The Comber Greenway, a 7 mile (11 km) walk and cycleway.