Освего Фортының Тарихы: Нью-Йорк Штатының Мұражайы

Кіріспе

Нью-Йорк штатының тарихи орны, АҚШ.

Форт-Онтарио – АҚШ-тың Нью-Йорк штаты, Освего округіндегі Освего қаласының жанында орналасқан тарихи бекініс. Ол Нью-Йорк штатының меншігінде және «Форт-Онтарио мемлекеттік тарихи орны» мұражайы ретінде жұмыс істейді.

География және ерте тарих

Форт Онтарио Освего өзенінің шығыс жағында, Онтарио көліне қарайтын биік жерде орналасқан. Онтарио форты – британдықтардың Онтарио көлінің шығыс жағындағы аймақты қорғау үшін салған бірнеше форттарының бірі. Алғашқы Онтарио форты 1755 жылы француз-үнді соғысы кезінде, өзеннің қарсы жағындағы Освего фортындағы қорғанысты күшейту үшін салынды. Сол кезде ол «Алты ұлттың форты» деп аталды, бірақ 1756 жылы Освего форты шайқасында француз әскері фортты қиратты және 1759 жылы британдықтар оны қайта салды. Понтиак соғысының аяқталуымен Понтиак тыныштық сақтауға шақырды және Нью-Йоркке сапар шегуге келісті, онда 25 шілдеде Форт-Онтариода Уильям Джонсонмен ресми келісім жасады. Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде 1778 жылдың шілдесінде британдықтар фортты тастап кеткеннен кейін 3-ші Нью-Йорк полкінің жасағы оны қиратты. Британдықтар 1782 жылы фортқа оралып, оны қайта салды. 1783 жылы полковник Маринус Уиллет фортқа шабуыл жасауға тырысты, бірақ сәтсіз аяқталды. Ұлыбритания соғыс аяқталғаннан кейін, 1796 жылға дейін, Джей шартына қол қойылғанға дейін фортты өз бақылауында ұстады. 1921 жылы форт қайтадан жаяу әскер базасына айналды, бастапқыда 28-ші жаяу әскер полкі, ал 1933 жылы АҚШ-тың 1-ші жаяу әскер дивизиясының 2-ші бригадасы Форт-Онтариода орналасты, бірақ 1940 жылдың 1 маусымында бригада таратылды. Осы кезеңде форттың ішіндегі бірнеше тарихи ғимараттар қалпына келтіріліп, шөпті қоршауларда гольф алаңы салынды. 1940 жылы форт 60 жаңа ғимаратпен 3000 жаңа шақырылғандар үшін әскери жинақтау орталығы ретінде қайта жаңартылды, бірақ оның орнына бірнеше Ұлттық гвардияның зениттік бөлімшелерінің базасы ретінде пайдаланылды. Америка Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқан кезде Форт Онтарио афроамерикалық әскери полиция үшін оқу орталығы ретінде қайтадан пайдаланылды. Соғыстың соңында, 1944 жылдың тамызынан 1946 жылдың ақпанына дейін фортта шамамен 982 еврей босқыны тұрды. Форт-Онтариодағы шұғыл босқындарға арналған баспана – соғыс кезінде АҚШ-тың еврей босқындарын баспанаға алуға жасаған жалғыз әрекеті. Соғыс аяқталғаннан кейін босқындар АҚШ азаматтығына қабылданбауы мүмкін болғандықтан, интернатта ұсталды. 1946 жылдың қаңтарында оларға азаматтық беруге рұқсат ету туралы шешім қабылданды және ақпан айына дейін барлық еврей босқындарына Форт-Онтариодан кетуге рұқсат берілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін АҚШ армиясы фортты жапты, бірақ Форт-Онтариодағы кейбір ғимараттар әлі де Армия резервінің оқулары үшін қолданылады. Қалпына келтірілген форт мемлекеттік тарихи ескерткіш ретінде жұртшылыққа ашық. 1970 жылы ол тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Форттың қазіргі орналасуына офицерлік пәтерлер #1, ұнтақ қоймасы, сарбаздар казармасы, қойма және офицерлік пәтерлер #2 кіреді. Тұннельдің кіреберісінде де екі күзет үйі бар.

Fort Ontario is located on the east side of the Oswego River on high ground overlooking Lake Ontario. Fort Ontario was one of several forts erected by the British to protect the area around the east end of Lake Ontario. The original Fort Ontario was erected in 1755, during the French and Indian War, in order to bolster defenses already in place at Fort Oswego on the opposite side of the river. At that time its name was the "Fort of the Six Nations," but the fort was destroyed by French forces during the Battle of Fort Oswego in 1756 and rebuilt by British forces in 1759. At the conclusion of Pontiac's War, Pontiac urged moderation and agreed to travel to New York, where he made a formal treaty with William Johnson at Fort Ontario on July 25, 1766. During the American Revolutionary War, a detachment from the 3rd New York Regiment destroyed the fort in July, 1778, after the British abandoned it. The British returned and rebuilt the fort in 1782. There was an aborted attack on the fort by Colonel Marinus Willet in 1783. The British held the fort after the war was over until 1796 after the signing of Jay's Treaty. In 1921, the fort again became an infantry base, initially the 28th Infantry Regiment and in 1933, the 2nd Brigade of the U. S. 1st Infantry Division called Fort Ontario home until the brigade was deactivated on June 1, 1940. During this period, some of the historic buildings inside the fort were restored and a golf course was laid out on the grassy ramparts. In 1940, the fort was refurbished as an induction center for new conscripts with 60 new buildings for 3,000 men, but it was used instead as a base for several National Guard anti aircraft units. As America entered World War II, Fort Ontario was repurposed again as a training center for African American
military police. Later in the war, the fort was home to approximately 982 Jewish refugees, from August 1944 to February 1946. The Fort Ontario Emergency Refugee Shelter was the only attempt by the United States to shelter Jewish refugees during the war. After the end of the war the refugees were kept in internment because of disagreements concerning whether or not to allow them to become United States citizens. In January 1946, the decision was made to allow them to become citizens, and by February all of the Jewish refugees were allowed to leave Fort Ontario. Although closed by the U. S. Army after World War II, some of the buildings at Fort Ontario are still used for training by the Army Reserve. The restored fort is open to the public as a state historic site. It was listed on the National Register of Historic Places in 1970. The current layout of the fort includes Officer Quarters #1, the Powder Magazine, the Enlisted Men's Barracks, the Storehouse, and Officer Quarters #2. There are also two guardhouses by the entrance of the tunnel to the main entrance.