Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұзын дәнекерленген металл цилиндрлерден жасалған түтікпен жабдықталған жарылғыш құрылғы.
Explosive device utilizing a tube of long welded metal cylinders
Тұрақты тағандық оқ-дәрі – нысананы кесіп өтетін үлкен шеңберге таралатын, сақина тәрізді жарылыс фрагменттерінің таралу схемасын көрсететін арнайы оқ-дәрі. Ол әуе шабуына қарсы және зымыранға қарсы ракеталарда қолданылады.
A continuous rod warhead is a specialized munition exhibiting an annular blast fragmentation pattern, thus when exploding it spreads into a large circle cutting through the target. It is used in anti aircraft and anti missile missiles.
Ертедегі әуе шабуылына қарсы оқ-дәрілер
Бірінші дүниежүзілік соғыста мылтық пен пулемет оқтары алғашқы әскери ұшақтарға қарсы қолданылды. Ұшақтар мылтық пен пулемет патрондарының қашықтығынан жоғарырақ ұшқанда артиллерия қолданылды. Ұшаққа тигізу ықтималдығы төмен болғандықтан, артиллериялық снарядтар ұшақтың шамамен биіктігінде жарылып, жарылыс орнының маңына бөлшектерді шашырату үшін жасалған. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін, жоғары ату жылдамдығымен, жақсартылған жарылғыш механизмдермен және үлкен калибрлі ұшуға қарсы қару-жарақтар қолданыла берді. Бұл оқтар мен ұсақ бөлшектер көбінесе ұшақ корпусында кішкентай тесіктер жасады. Егер оқ немесе бөлшектер ұшқышқа немесе ұшақтың маңызды бөлігіне (жаңа отын құбыры, қозғалтқышты салқындату жүйесінің бөлігі, басқару беттерін иелендіретін маңызды сым немесе гидравликалық желі) тимесе, ұшақ жұмыс істеуін жалғастырды. Кейбір зениттік артиллериялық снарядтар ұшаққа зақым келтіру үшін ұзын, жұқа бөлшектерге бөлінуге арналған. Мұндай бөлшектердің жасаған тесіктері жоғары жылдамдықты ұшақтардың айналасындағы ауа ағынын бұзуға бейім болды, бірақ бірдей өлшемдегі снарядтан шыққан бөлшектердің саны азайғандықтан, тигізу ықтималдығы төмендеді. Бұл мәселе екінші дүниежүзілік соғыстан кейін қарулардың орнына ұшаққа қарсы зымырандар дамығанда маңыздырақ болды. Аз сандағы зымырандарға, бірдей өлшемдегі және құнындағы артиллериялық снарядтардың ұшақты жою ықтималдығымен тең келетін жақсартылған жарылғыш қабыс қажет болды. 1952 жылы жиналмалы үздіксіз таяқшалы жарылғыш қабыс тұжырымдамасы ұсынылды. Джонс Хопкинс университетінің қолданбалы физика зертханасы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің әуеге қарсы зымыран қорғанысы бағдарламасын дамыту аясында үздіксіз кеңейтілетін таяқшалы жарылғыш қабысты ойлап тапты. Жарылғыш қабыстың егжей-тегжейі, оны пайдалану қажеттігі тумағанша құпия сақталды.
Rifle and machine gun bullets were used against early military aircraft during World War I. Artillery was used when aircraft flew above the range of rifle and machine gun cartridges. Since the probability of actually striking the aircraft was small, artillery shells were designed to explode at the approximate altitude of the aircraft to throw a shower of fragments in the vicinity of the explosion. Similar anti aircraft weaponry with larger calibers, higher rates of fire, and improved fuzes continued to be used through World War II. These bullets and small fragments often made small holes in the airframe. Unless a bullet or fragment struck the pilot, or some critical part of the airframe, (like a fuel line, part of the engine coolant system, a critical wire or hydraulic line actuating control surfaces), the aircraft remained operational. Some anti aircraft artillery projectiles were designed to fragment into long, thin pieces in an attempt to inflict damage on the airframe. Holes made by such fragments were more likely to cause destructive disruption of airflow around high speed aircraft, but the hit probability was lowered for the smaller number of fragments from a warhead of equal size. The problem became more significant as anti aircraft missiles were developed to replace guns after World War II. A smaller number of missiles would require an improved warhead to match the aircraft destruction probability of the larger number of artillery projectiles potentially carried by a weapon of the same size and cost. The concept of a folded continuous rod warhead was suggested in 1952. The Applied Physics Laboratory of Johns Hopkins University invented the Continuous Expanding Rod Warhead as part of its Navy contracted development of the U. S. Navy's anti air missile defense program. The details of the warhead were Top Secret until its use was no longer needed.
Құрылыс
Жұп санындағы жеке болат таяқтар параллель орналастырылып цилиндр құрайды. Таяқтардың ұштары дәнекерленеді – бірінші және екінші таяқ жоғары жағынан, екінші және үшінші төменгі жағынан, және осылайша форманың айналасы бойында жалғаса береді.
An even number of individual steel rods are arranged in parallel to form a cylinder. The ends of the rods are welded together—the first rod and the second rod are welded together at the top, the second and third at the bottom, and so on all the way around the form.
Операция
Жарылыс кезінде жоғары қуатты жарылғыш зат тағандарға импульс береді, оларды кеңдеп жатқан шеңбер бойымен сыртқа қарай итеріп шығарады. Жарылғыш заттан туындаған қысым толқыны тағандардың бойымен біркелкі әсер етуі керек, сондықтан жарылыс линзасына ұқсас соққы толқынын қалыптастыру үшін белгілі бір түзеткіш қолданылады. Тағандар жеткілікті жұмсақ (икемді) болуы керек, сонда олар сынбай, дәнекерленген біріктірулерін бұзбай кеңейе алады, ал жарылу жылдамдығы 1150 м/с-тан аспауы тиіс, бұл тағандарға осы жерлерде иілуге мүмкіндік береді. Бірқатар аралық нүктеде сақина цилиндрлік қаптаманың ішінде зигзаг тәрізді (көтеріліп-түсірілетін) пішінге ие болады. Толық кеңею кезінде сақина дөңгелек болып, бір жазықтықта орналасады. Содан кейін сақина үзіліп, біртіндеп бір немесе бірнеше түзу тағанға айналады. Тағанның ракетаға қатысты жалпы импульсі шамамен нөлге тең болғандықтан, оның тиімділігі сынған сақина кеңейген сайын жылдам төмендейді. Бұл жылдам кеңейіп жатқан сақина ұшаққа тигенде, эквивалентті фрагменттік снарядтан тиімдірек болуы мүмкін: тағандар сақинасы фрагменттелген снарядқа қарағанда үлкен беттік аумақты қамтамасыз етеді. Кейінгі сынақтар кері нәтижелер көрсетті.
When detonated, the high explosive imparts momentum to the rods, thrusting them outward in an expanding circle. The pressure wave from the explosive needs to act evenly on the rods over their length, so some sort of tamper is used to shape the shock wave similar to an explosive lens. The rods are sufficiently soft (ductile) to allow the expansion without breaking the rods or the welded joints, and the detonation velocity is limited to under 1,150 m/s, allowing the rods to bend at these locations instead. At some intermediate point the ring will have a zig zag (alternating direction) appearance within a cylindrical envelope. Upon ultimate expansion the ring is circular and contained within a plane. The ring will then break and ultimately tend to form one or more straight rods. Since the net momentum of the rod relative to the missile is roughly zero, its effectiveness will rapidly diminish as the broken ring expands. This rapidly expanding ring, when hitting the aircraft, can be more effective than an equivalent fragmentation warhead: the ring of rods provides a larger surface area than a fragmented ballistic. Subsequent implementations indicated the opposite.