Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Диан Эстер Каннингэм (Dianne Esther Cunningham; 5 желтоқсан 1939 жылы туған) – Канаданың Онтарио провинциясының бұрынғы саяхатшысы. Ол 1988 жылдан 2003 жылға дейін Онтарио заңнамалық жиналысының прогрессивті консервативті депутаты және Майк Харрис пен Эрни Ивс үкіметтерінде министр болды.
Canadian politician
Dianne Esther Cunningham (born December 5, 1939) is a former politician in Ontario, Canada. She was a Progressive Conservative member of the Legislative Assembly of Ontario from 1988 to 2003, and a cabinet minister in the governments of Mike Harris and Ernie Eves.
Өмірбаян
Каннингэм жеке өмірінде бастауыш мектеп мұғалімі болып жұмыс істеді және 1973 жылы Лондон, Онтарио қаласының мектеп кеңесіне сайланып, саясатқа қадам басты. Ол бұл лауазымды он бес жыл сақтап, сонымен қатар Онтарионың Қоғамдық және әлеуметтік қызметтер министрлігінде жоспарлау офицері болып жұмыс істеді.
Cunningham worked as an elementary school teacher in private life, and entered politics by winning a seat on the London, Ontario school board in 1973. She retained that position for fifteen years, and also served as a Planning Officer for the Ontario Ministry of Community and Social Services.
Саясат
Каннингэм 1988 жылы Лондон Солтүстік сайлау округінен Онтарио заң шығарушы органына сайланды. Бұл округ бұрын либералдық деп есептелген және либералдық премьер-министр Дэвид Петерсонның орындығына жақын орналасқан; Каннингхэмнің жеңісі оны шағын тори фракциясының көтеріліп келе жатқан жұлдызы етті. 1990 жылы ол сол кезде үшінші орында тұрған Консервативтер партиясының төрағалығына үміткер болды, бірақ партияның алғашқы бір мүше, бір дауыс бойынша өткен сайлауында Майк Харриске жеңілді. Ол «қызыл тори» саналды, бірақ Канаданың танымал емес прогрессивті консервативті премьер-министрі Брайан Малронимен салыстыру оған зиян келтірді. Харриске жеңілуі партияның саяси бағытын өзгертті. Каннингэм 1990 жылғы провинциялық сайлауда қайта сайланды, бірақ оны Жаңа демократиялық партия жеңді. Келесі бес жылда торилер «Ақылдың революциясы» деп аталған оңшыл саясатты әзірледі. Каннингэм бұл процеске үлкен үлес қоспады. Дегенмен, ол 1990 жылдан 1995 жылға дейін партияның жетекшісінің орынбасары және фракция жетекшісі қызметін атқарды. Ол 1995 жылғы провинциялық сайлауда торилердің жеңісімен қайта сайланды. Харрис үкіметінің ішкі шеңберіне кірмегенімен, ол үкіметаралық істер министрі және әйелдер мәселелеріне жауапты министр болып тағайындалды. Ол Харрис үкіметінің бірінші мерзімінде осы лауазымдарды сақтап қалды. 1998 жылы ол Хью Сегалды Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының төрағалығына қолдады. 1999 жылғы провинциялық сайлауда Каннингэм Лондон Солтүстік Орталық округінде провинциялық парламент мүшесі (МПП) Марион Бойдты аз айырымымен жеңді (Харис үкіметі бұрын провинциялық округтердің санын 130-дан 103-ке дейін азайтқан, көптеген МПП-ны бір-біріне қарсы сайлауға мәжбүрлеген). Сайлаудан кейін ол Оқу-білім, колледждер және университеттер министрі болып тағайындалды және келесі төрт жыл бойы осы лауазымды сақтап қалды. Сонымен қатар, 2001 жылдың 8 ақпанында ол әйелдер мәселелері жөніндегі министр болып қайта тағайындалды. 2002 жылы ол партия төрағасы ретінде Майк Харристің орнын алмастыру үшін Эрни Ивсті қолдады. Каннингэмді оның ведомствосы Онтарионың орта мектеп жүйесінен OAC деңгейлерін жоюды басқарғаны үшін жиі сынады. Бұл шешім стандартты жоғары мектеп дипломдық бағдарламасын бес жылдан төрт жылға дейін қысқартты және саясат күшке енген кезде жаңа университет студенттерінің «қос тобына» әкелді. Университетке түсу балы жоғары деңгейде саналды; мысалы, Батыс Онтарио университеті қабылдау шегін 80%-ға дейін көтерді. Осының салдарынан көптеген студенттер өздері қалаған университетке түсе алмады және ведомствоның нашар жоспарлауы жиі кінәланды. Ол 2003 жылғы сайлауда қайта сайлануға түсті, бірақ Онтарио либералдық партиясын билікке әкелген үлкен жеңісте 6000-нан астам дауыспен Деб Мэтьюске жеңілді.
Cunningham was elected to the Ontario legislature for the riding of London North in a 1988 by election. The riding had previously been Liberal, and bordered on the seat belonging to Liberal Premier David Peterson; Cunningham's victory made her a rising star in the small Tory caucus. She ran for the leadership of the then third place Conservatives in 1990, losing to Mike Harris in the party's first one member, one vote election for leader. She was considered a Red Tory, but was hurt by comparisons to Brian Mulroney, Canada's unpopular Progressive Conservative Prime Minister. Her loss to Harris led to a major shift in the political orientation of the party. Cunningham was re elected in the 1990 provincial election, which was won by the New Democratic Party. During the next five years, the Tories developed a series of right wing policy initiatives which became known as the "Common Sense Revolution". Cunningham was not a major contributor to this process. She did, however, serve as her party's Deputy Leader and Caucus Whip from 1990 to 1995. She was easily re elected in the 1995 provincial election, which the Tories won. While not in the Harris government's inner circle, she was appointed to cabinet in the minor portfolios of Minister of Intergovernmental Affairs and Minister responsible for Women's Issues. She retained these positions throughout the Harris government's first term. In 1998, she supported Hugh Segal for the leadership of the Progressive Conservative Party of Canada. In the provincial election of 1999, Cunningham narrowly defeated New Democratic Party Member of Provincial Parliament (MPP) Marion Boyd in the redistributed riding of London North Centre (the Harris government had previously reduced the number of provincial ridings from 130 to 103, forcing many MPPs to run against one another). Following the election, she was promoted to Minister of Training, Colleges and Universities, and retained that portfolio for the next four years. She was also re appointed as Minister responsible for Women's Issues on February 8, 2001. In 2002, she supported Ernie Eves to replace Mike Harris as party leader. Cunningham was often criticized for the way her department managed the elimination of OAC levels from Ontario's high school system. The decision reduced the standard high school honours degree program from five years to four, and resulted in a "double cohort" of new university students when the policy first came into effect. University entrance marks were raised to what some considered high levels; for example, the University of Western Ontario raised their entrance cutoff to an 80% average. Because of this, many students were unable to attend the university of their choice, and poor departmental planning was frequently blamed. She ran for re election in the 2003 election, but lost to Deb Matthews by over 6,000 votes in the landslide victory that brought the Ontario Liberal Party to power.
Кейінгі өмірі
Сайлаудан кейін ол Лоуренс Ұлттық саясат және басқару орталығының директоры қызметіне тағайындалды.
After the election, she was appointed Director of the Lawrence National Centre for Policy and Management.