Кинода түсірілім кезінде жазылған дыбыс – синхронды дыбыс. Дыбыстық киноның пайда болуынан бері кең қолданылады. Алғашқы синхронизация ақ дақпен белгіленген жазба құрылғысы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фильм түсірілімі кезінде жазылған дыбыс. Синхронды дыбыс (синхронды дыбыс жазу) – фильм түсірілімі кезінде тіркелген дыбыс. Дыбыстық фильмдердің пайда болуынан бері киноматографияда кеңінен қолданылып келеді.
Sound recorded at the time of the filming of movies
Sync sound (synchronized sound recording) refers to sound recorded at the time of the filming of movies. It has been widely used in movies since the birth of sound movies.
Тарих
Тіпті үнсіз фильмдер дәуірінде де кинолар дыбыспен, көбінесе пианинода ойналатын музыкалық аспаптармен немесе экран әрекетімен бірге темп ұстайтын оркестрмен көрсетілді. Алғашқы синхронизация ақ нүктемен белгіленген жазу құрылғысы болды. Ақ нүкте айналғанда, оператор камераны түсіріліммен синхронды ету үшін қолмен айналдыратын. Бұл әдіс кейін ойнату үшін қайталанып, проекторшы кинопроекторды қолмен айналдыратын. "Бір жүйелі" дыбыс дыбысты бастапқы камера пленкасының бір бөлігіне оптикалық түрде немесе пленка жиегі бойындағы магниттік жабынға магниттік түрде жазды. "Екі жүйелі" дыбыс тәуелсіз камералар мен дыбыс жазғыштарды пайдаланды. Алғашқы синхронды дыбыс стандарты AC (айнымалы ток) моторларымен жұмыс істейтін жазғыштар мен камераларды қолданды. Кейіннен 50 Гц немесе 60 Гц синусоидты толқын, пилоттон деп аталатын, аудио жазғыштың екінші параллель жолына жазылды. Екі жүйелі пленкада камера мен жазғыштың жылдамдық өзгеруі, сондай-ақ магниттік жазба таспасының серпімділігі диалогты тиісті кадрға синхронды қосу үшін белгілі бір шараларды қажет етті. Дыбыс жазғышта екінші, параллель, синхронды немесе "пилоттон" жолын қосу бүгінгі күнге дейін қолданылатын ең көп таралған әдіс болды. Видеожазуда синхронизация электронды түрде жасалады және әдетте екі жүйелі дыбыс деп аталады.
Even in the silent film era, films were shown with sounds, often with musical accompaniment by a pianist or an orchestra keeping time with the screen action. The first synchronization was a turning recording device marked with a white spot. As the white spot rotated, the cameraman hand cranked the camera to keep it in sync with the recording. The method was then repeated for playback, but with the projectionist hand cranking the film projector. "Single system" sound recorded sound optically to part of the original camera film, or magnetically to a stripe of magnetic coating along the film edge. "Double system" sound used independent cameras and sound recorders. The first sync sound standard used recorders and cameras both powered by AC (alternating current) motors essentially clock motors. Later the 50 Hz or 60 Hz sine wave, called a Pilottone, was recorded on a second parallel track of an audio recorder. In double system film, speed variations of camera and recorder, as well as the elasticity of the magnetic recording tape, requires some positive means of keying the dialogue to its appropriate film frame. The inclusion on the sound recorder of a second, parallel, sync or "Pilotone" track, has been the most common method in use until today. In video recording, synchronism is electronically generated and generally called dual system sound
Түсірілім алаңында камераны DC мотор басқарады, оның жылдамдығын 24 кадр/секундта тұрақтап тұру үшін басқару құрылғысы немесе мотор білігіне қосылған синхронды импульс генераторы қолданылуы мүмкін. Камерадан дыбыс жазғышқа синхронды импульсті жеткізетін кабель бар. Синхронды импульс әдетте 50 немесе 60 Гц синусоидты толқын, оның RMS амплитудасы шамамен 1 вольт болады. Бұл екі жүйелі дыбыс жазуын бастапқы камера пленкасымен сәйкес келетін тік бұрандалы тесіктері бар магниттік пленкаға көшіруге немесе "синхрондауға" болады. Бұл екі тік бұрандалы медианы "Moviola" немесе Steenbeck сияқты жазық монтаждау үстелі арқылы синхронды дыбыс монтаждау үшін пайдалануға болады. Уақыт анықтамасы ретінде камертонды (кейінірек сағаттар тербелісті электронды кристалды қолданды) пайдаланған "Bulova Accutron" сағатының пайда болуымен камераны дыбыс жазғышқа кабельмен қосу қажеттігі жойылды. Камера жылдамдығын бір осциллятор басқарды, ал жазғыштағы екінші осциллятор пилоттонды жасады. Бұл әдісті 1960 жылдары Ричард Ликок атты кинорежиссер әзірледі. Ол "Direct Cinema" деп аталды. Кинооператорлар студиядан шығып, көбінесе қолмен ұсталатын камералармен түсіру үшін түсірілім алаңдарына шықты. 1972 жылы Bell & Howell компаниясы "Filmosound" деп аталатын Super 8 дыбыстық кино түсіру жүйесінің тұтынушылық нұсқасын шығарды. Камераға компакт-кассеталық магнитофон қосылды, камерада жаңа кадр ашылған сайын магнитофонға бір импульс жіберілді. Ойнату кезінде кассеталық магнитофонның импульсі проектор жылдамдығын басқару үшін пайдаланылды. Сол кезде MIT архитектура бөлімінің кино секциясының профессоры Рикки Ликок кристаллмен басқарылатын камера, кристаллмен жасалған пилоттонды кассеталық магнитофон, магниттік пленкаға жазатын құрылғы, жазық монтаждау үстелі және проектордан тұратын Super 8 кино өндірісі жүйесін жасады. MIT/Ликок жүйесі Polaroid компаниясының негізін қалаушы Эдвин Лэндтен 300 000 долларлық грантпен қаржыландырылды. 1973 жылы Super8 дыбыс жазғышында магниттік пленкаға тікелей жазуды басқару үшін кадрға бір импульс техникасы қолданылды. Super8 дыбыс жазғышы осы жаңа "цифрлық" синхронды импульспен кассетаға жазылған дыбысты "синхрондауға" болады. Бүгінде цифрлық видеокамералар мен цифрлық дыбыс жазғыштар электронды түрде синхрондалады, олар екі жүйелі бейне өндірісі үшін қолданылады.
On location, a camera is driven by a DC motor, with some sort of governor control to hold it fairly accurate at 24 fps, a sync pulse generator geared to the movement or motor shaft could be employed to provide the sync pulse output. A cable conducts the sync pulse from camera to sound recorder. The sync pulse is typically a sine wave of 50 or 60 Hz with an RMS amplitude of approximately 1 volt. This double system audio recording could then be transferred or "resolved" to sprocketed magnetic film, with sprocket holes that match one to one with the original camera film. These two sprocketed media could be run through a "Moviola" or flat bed editing table such as the Steenbeck for synchronous sound editing. With the introduction of the Bulova "Accutron" watch that used a tuning fork as a time reference (watches later used an oscillating electronic crystal), the camera no longer needed to be connected to the sound recorder with a cable. The camera speed was controlled by one oscillator, and a second oscillator in the recorder generated the Pilotone. This method was developed in the 1960s by pioneering filmmaker Richard Leacock. It was called Direct Cinema. Filmmakers abandoned the studio and went out on location to film, often with hand held cameras. In 1972, Bell & Howell brought out a consumer version of a double system Super 8 sound filmmaking system called "Filmosound". A compact cassette recorder was attached to the camera with a cable that transmitted a single pulse to the recorder every time a new frame of film was exposed in the camera. On playback, the cassette recorder pulse was used to control the projector speed. At that time, Ricky Leacock, a professor in the MIT architecture department film section, developed a Super 8 film production system with a crystal controlled camera, a crystal generated Pilotone cassette recorder, a sprocketed magnetic film recorder, a flatbed editing table, and a projector. The MIT/Leacock System was funded with a $300,000 grant from the founder of Polaroid, Edwin Land. In 1973, the one pulse per frame technique was used to control recording directly onto sprocketed magnetic film in the Super8 Sound Recorder. The Super8 Sound Recorder could also "resolve" sound that had been recorded onto cassette tape with this new "digital" sync pulse. Today, digital video cameras and digital sound recorders synchronize electronically, being used for double system video production.
Азиядағы синхронды дыбыс
Гонконгта синхронды дыбыс 1990 жылдарға дейін кеңінен қолданылмады, себебі қалыпты жағдайдағы шулы орта және төмен өндіріс бюджеті мұндай тәсілді тиімсіз етіп көрсетті. Синхронды дыбыспен түсірілген үнді фильмдерінің қатарында 1931 жылы шыққан алғашқы үнділік сөйлейтін "Алам Ара" және Сатьяжит Райдың "Патхер Панчали" сияқты авторлық кинолар бар. Сол кездегі танымал Митчелл камерасы шусыз жұмыс істеуге мүмкіндік берді. Дегенмен, түсіру ортасының студиядан нақты орынға ауысуымен, сондай-ақ көшпелі, бірақ шулы Arri 2c камерасының танымалдылығының артуына байланысты, 60-шы жылдардың ортасынан бастап синхронды дыбыспен түсіру азайып кетті. Осылайша, 1960 жылдан кейін түсірілген көптеген үнді фильмдері, Болливуд фильмдері де синхронды дыбысты қолданбады, сондықтан 2001 жылғы "Лаган" және "Дил Чахта Хай" фильмдері осы мүмкіндігі үшін ерекше аталып өтті. Бүгінгі күнге дейін үнді киноиндустриясында диалогтарды постпродакшнде дубляждау әдетке айналған.
In Hong Kong, sync sound was not widely used until the 1990s, as the generally noisy environment and lower production budgets made such a method impractical. Indian films shot using sync sound include the first Indian talkie Alam Ara released in 1931 and art house films such as Satyajit Ray's Pather Panchali. The then popular Mitchell camera, which could be operated silently made it possible to shoot in sync sound. However, due to the change of shooting environments from studios to locations, as well as the surging popularity of the more portable but noisy Arri 2c camera, shooting with sync sound became less common during the mid 60s. Thus, most Indian films, including Bollywood films, shot after the 1960s do not use sync sound and for that very reason the 2001 films Lagaan and Dil Chahta Hai were noted for its use. The common practice in the Indian film industry, even today, is to dub the dialogues during post production.