Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сербияда туған американдық ақын (1938–2023)
Serbian born American poet (1938–2023)
Душан Симич (9 мамыр 1938 – 9 қаңтар 2023), Чарльз Симич деп белгілі, сербиялық-американдық ақын және «Париж шолуы» журналының поэзия бөлімінің редакторы болды. Ол 1990 жылы «Дүние аяқталмайды» атты өлеңдер жинағы үшін Пулитцер сыйлығын алды, ал 1986 жылы «Таңдалған өлеңдер, 1963–1983» және 1987 жылы «Солмайтын блюз» өлеңдері үшін Пулитцер сыйлығына үміткер болды. 2007 жылы АҚШ Конгресі кітапханасының он бесінші ақындық кеңесшісі болып тағайындалды.
Dušan Simić (, ; May 9, 1938 – January 9, 2023), known as Charles Simic, was a Serbian American poet and co poetry editor of the Paris Review. He received the Pulitzer Prize for Poetry in 1990 for The World Doesn't End and was a finalist of the Pulitzer Prize in 1986 for Selected Poems, 1963–1983 and in 1987 for Unending Blues. He was appointed the fifteenth Poet Laureate Consultant in Poetry to the Library of Congress in 2007.
Алғашқы жылдар
Душан Симич Белградта дүниеге келген. Оның балалық шағында, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, ол және оның отбасы Белградтың салған бомбалауынан қашу үшін бірнеше рет үйлерін тастап кетуге мәжбүр болды. Симичтің айтуынша, соғысқа толы Еуропада өскен кезі оның көзқарасын қалыптастырды. Кортленд ревьюге берген сұхбатында ол: "Мен миллиондаған босқынның бірі болғаным маған үлкен әсер етті. Өзімнің шағын бақытсыздығымнан басқа, талай оқиғаны естідім. Өмірімде көрген зұлымдық пен ақымақтыққа әлі де таң қаламын" деді. Симич 1954 жылы он алты жасында әкесіне қосылу үшін ағасы мен анасымен бірге АҚШ-қа көшіп келді. Нью-Йоркте бір жыл тұрғаннан кейін ол отбасымен бірге Иллинойс штатының Оук-Парк қаласына көшіп, онда орта мектепті бітірді. 1961 жылы ол АҚШ армиясына алынды, ал 1966 жылы Нью-Йорк университетін бітіріп, оқу ақысын төлеу үшін түнімен жұмыс істеді.
Dušan Simić was born in Belgrade. In his early childhood, during World War II, he and his family were forced to evacuate their home several times to escape indiscriminate bombing of Belgrade. Growing up as a child in war torn Europe shaped much of his worldview, Simic stated. In an interview from the Cortland Review he said, "Being one of the millions of displaced persons made an impression on me. In addition to my own little story of bad luck, I heard plenty of others. I'm still amazed by all the vileness and stupidity I witnessed in my life." Simic immigrated to the United States with his brother and mother to join his father in 1954, when he was sixteen. After spending a year in New York, he moved with his family to Oak Park, Illinois, where he graduated from high school. In 1961, he was drafted into the U. S. Army, and in 1966, he earned his B. A. from New York University while working at night to cover the costs of tuition.
Мансап
Симик 1970-жылдардың басында және ортасында әдеби минималист ретінде таныла бастады, қысқа, образды өлеңдер жазып. Сыншылар Симиктің өлеңдерін «тығыз құрылған қытай жұмбақ қораптары» деп атады. Ол өзі: «Сөздер жазғы ыстықтағы шыбырлағандай бетке ұшады, ал ақын – тек таңырқаған бақылаушы ғана» деді. 1973 жылдан бастап Нью-Гэмпшир университетінде американдық әдебиет және шығармашылық жазу профессоры болды және Нью-Гэмпшир штатының Страффорд қаласында тұрды. Симик джаз, өнер және философия сияқты алуан түрлі тақырыптарда жазды. Оған Эмили Дикинсон, Пабло Неруда және Фатс Уоллер үлкен әсер етті. Ол аудармашы, эссеші және философ болды, қазіргі американдық поэзияның жай-күйі туралы пікір білдірді. «The Paris Review» журналының поэзия редакторы лауазымын атқарды, кейін оның орнын Дэн Чиассон басты. 1995 жылы Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды, 1998 жылы академия стипендиясын алды, ал 2000 жылы Америка ақындары академиясының канцлері болып сайланды. Симик 2007 жылғы «Griffin Poetry Prize» сыйлығының төрешісі болды және «The New York Review of Books» журналына өлеңдер мен проза жазуын жалғастырды. 2007 жылы Америка ақындары академиясынан 100 000 АҚШ доллары көлеміндегі «Wallace Stevens Award» сыйлығын алды. Симикті Конгресс кітапханашысы Джеймс Биллингтон Конгресс кітапханасының он бесінші ақын-консультанты лауазымына тағайындады, ол Дональд Холлдан кейін осы қызметке келді. Симикті лауреат еткен Биллингтон оның поэзиясының «керемет және ерекше сапасын» атап өтті. 2011 жылы Симик «поэзиядағы өмірлік жетістіктері» үшін жыл сайын табыс етілетін «Frost Medal» медаліне ие болды. Симиктің көптеген қолжазбалары мен оның туындыларына қатысты материалдар Нью-Гэмпшир университетінің кітапханасындағы Мильн арнайы коллекциялары мен мұражайында сақтаулы.
Simic began to make a name for himself in the early to mid 1970s as a literary minimalist, writing terse, imagistic poems. Critics have referred to Simic's poems as "tightly constructed Chinese puzzle boxes". He himself stated: "Words make love on the page like flies in the summer heat and the poet is merely the bemused spectator." He was a professor of American literature and creative writing at University of New Hampshire beginning in 1973 and lived in Strafford, New Hampshire. Simic wrote on such diverse topics as jazz, art, and philosophy. He was influenced by Emily Dickinson, Pablo Neruda, and Fats Waller. He was a translator, essayist, and philosopher, opining on the current state of contemporary American poetry. He held the position of poetry editor of The Paris Review and was later replaced by Dan Chiasson. He was elected to the American Academy of Arts and Letters in 1995, received the Academy Fellowship in 1998, and was elected a chancellor of the Academy of American Poets in 2000. Simic was one of the judges for the 2007 Griffin Poetry Prize and continued to contribute poetry and prose to The New York Review of Books. He received the US$100,000 Wallace Stevens Award in 2007 from the Academy of American Poets. Simic was selected by James Billington, Librarian of Congress, to be the fifteenth Poet Laureate Consultant in Poetry to the Library of Congress, succeeding Donald Hall. In choosing Simic as the poet laureate, Billington cited "the rather stunning and original quality of his poetry". In 2011, Simic was the recipient of the Frost Medal, presented annually for "lifetime achievement in poetry". Simic's extensive papers as well as other material about his work are held at the University of New Hampshire Library Milne Special Collections and Archives.
Жеке өмір және өлім
1964 жылы Симич сәнгер Хелен Дубинге үйленді, олардың екі баласы дүниеге келді. 1971 жылы ол америкалық азаматтыққа қол жеткізді. Симич 2023 жылдың 9 қаңтарында 84 жасында деменцияның салдарынан қайтыс болды.
Simic married fashion designer Helene Dubin in 1964, and their union produced two children. In 1971, he became an American citizen. Simic died of complications of dementia on January 9, 2023, at age 84.