Кіріспе
Нэнси Клара Куннард (1896–1965) – ағылшын жазушысы, мұрагер және саяси белсенді. Ол британдық жоғарғы тапта дүниеге келді және өмірінің көп бөлігін расизм мен фашизмге қарсы күреске арнады. Ол 20-шы ғасырдың көрнекті жазушылары мен суретшілеріне шабыт берді, олардың ішінде Уиндэм Льюис, Алдус Хаксли, Тристан Цара, Езра Паунд және Луи Арагон – оның ғашықтарының арасында болды, сондай-ақ Эрнест Хемингуэй, Джеймс Джойс, Константин Бранкузи, Лэнгстон Хьюз, Ман Рэй және Уильям Карлос Уильямс та бар. MI5 құжаттары оның үнді дипломаты, шешен және мемлекет қайраткері В. К. Кришна Менонмен байланыста болғанын көрсетеді. Соңғы жылдары ол психикалық ауруға шалдықты, сонымен қатар денсаулығы нашарлады. Париждегі Кошен ауруханасында қайтыс болғанда салмағы 26 кг (57 фунт / 4 тас, 1 фунт) болды.
Nancy Clara Cunard (10 March 1896 – 17 March 1965) was a British writer, heiress and political activist. She was born into the British upper class, and devoted much of her life to fighting racism and fascism. She became a muse to some of the 20th century's most distinguished writers and artists, including Wyndham Lewis, Aldous Huxley, Tristan Tzara, Ezra Pound and Louis Aragon—who were among her lovers—as well as Ernest Hemingway, James Joyce, Constantin Brâncuși, Langston Hughes, Man Ray and William Carlos Williams. MI5 documents reveal that she was involved with Indian diplomat, orator, and statesman V. K. Krishna Menon. In later years she suffered from mental illness, and her physical health deteriorated. When she died in the Hôpital Cochin, Paris, she weighed only 26 kg (57 pounds / 4 stone, 1lb).
1910-шы жылдар
Куньардтың әкесі Сэр Бач Куньард, «Куньард Лайны» кеме тасымалдау бизнесінің мұрагері, поло және түлкі аулауға қызығушылық танытқан барон болған. Оның анасы Мод Элис Берк, американдық мұрагер, ол Емеральд есімін қабылдап, Лондонның белгілі қоғамдық өміріндегі қонақүй иесіне айналды. Нэнси Лестерширдегі Невилл Холт отбасылық есімдігінде өскен. 1911 жылы ата-анасы ажырасқаннан кейін ол анасымен бірге Лондонға көшіп келді. Ол Франция мен Германияда оқыған бірнеше пансиондық мектептерде білім алды. Лондонда ол балалық шағының көп бөлігін анасының ұзақ жылдар бойы құрметтеген романист Джордж Мурмен бірге өткізді. Тіпті Мур оның әкесі болған деген де қауесет тарады, бірақ бұл көбінесе жоққа шығарылса да, оның өсіп келе жатқан кезінде оның өмірінде маңызды рөл атқарғаны сөзсіз. Кейін ол «GM»-ға деген құрметін еске алып, естелік жазбасын жазды. 1916 жылдың 15 қарашасында ол Галлиполиде жарақат алған крикетші және әскери офицер Сидни Фэрбернге үйленді. Девон мен Корнуоллдағы бал айларынан кейін олар Лондонда Нэнсидің анасы оларға үйлену сыйлығы ретінде берген үйде тұрды. Олар 1919 жылы ажырасып, 1925 жылы ресми түрде ажырасты. Осы кезде ол ықпалды «The Coterie» тобының жанында болды, әсіресе Айрис Тримен байланыста болды. Ол Ситвеллдер редакциялаған «Дөңгелектер» антологиясына үлес қосты, онда ол атау өлеңін ұсынды; бұл жобаның бастамасы оған тиесілі болған деседі. Куньардтың жақыны Питер Броутон Аддерли соғыс аяқталуға бір ай қалғанда Францияда қаза тапты. Оны білгендердің көптегені ол Аддерлидің қазасынан ешқашан толыққанды жазыла алмады деп айтады.
Париж
Нэнси Кунард 1920 жылы Парижге көшіп келді. Сол жерде ол әдеби модернизм, сюрреализм және дада ағымдарымен байланыс жасады. Оның көптеген өлеңдері осы кезеңде жазылған. Париждегі алғашқы жылдары Майкл Арленмен жақын қарым-қатынаста болды. 1920 жылы оған толыққанды түсініксіз себептермен жатыр жоғарылатылу операциясы жасалды, ол өлімге әкелуі мүмкін еді. Ол жазылып, жүктілік туралы алаңдамай белсенді жыныстық өмір сүре алды. Олдос Хакслимен болған қысқа ғана қарым-қатынасы оның бірнеше романдарына әсер етті. Ол "Антик Хей" (1923) романындағы Майра Вивеаш және "Пойнт-Контер-Пойнт" (1928) романындағы Люси Тантамоунт кейіпкерлерінің прототипі болды. Парижде Кунард көп уақытын американдық суретші Юджин Маккоунмен өткізді, оны өзінің шәкірті етіп алды. Осы кезеңде ол алкогольге тәуелді болған және басқа да есірткілерді қолданған болуы мүмкін деген болжам бар. 1928 жылы, ол өзінің "Hours Press" баспасын құрған жылы, Генри Краудермен танысты, олар 1933 жылға дейін бірге өмір сүрді.
Жеке стилі
Кунардтың стилі, Африка мәдениетінің артефактілеріне деген құлшынысымен қалыптасқан, таңғаларлықтай конвенцияға бағынбаған еді. Ол ұнатқан ірі габаритті зергерлік бұйымдар ағаш, сүйек және піл сүйегінен жасалған, бұл жергілікті шеберлер қолданған табиғи материалдар еді, олар қоздырылған және даулы болды. Оның екі қолына таққан, білектен шынтаққа дейін жететін білезіктері эксцентриктік әшекейлер саналды, бұл бұқаралық ақпарат құралдарының назарын тартып, сол заманғы фотографтар үшін көрнекті сюжеттік материал болды. Ол көбінесе африкалық шабыттанған коллекциясын, ағаш текшелерінен жасалған мойын әшекейлерін киіп, кубизм идеяларына құрмет көрсеткен. Бастапқыда эксцентрикалық мұрагердің богемдік әуесі деп есептелген бұл стиль, сән әлемі тарапынан авангард ретінде мойындалып, «варварлық көрініс» деп аталды. Бушерон сияқты беделді зергерлік үйлер африкалық стильдегі алтын моншақтан жасалған білезіктерді жасады. Бушерон қымбат бағалы тастардан бас тартып, олардың орнына жасыл малахит пен керемет күлгін түсті пурпурит минералын қолданды. Ол бұл жоғары сапалы бұйымды 1931 жылғы Колониялық көрмеде таныстырды. Ол Сэмюэл Беккеттің жеке басылған тұңғыш жұмысы – «Whoroscope» (1930) өлеңін, Боб Браунның «Сөздерін» және Паундтың «XXX Кантоларының жобасын» жариялады. Кунард Джордж Мур, Норман Дуглас, Ричард Олдингтон және Артур Саймонс сияқты ескі достарының шығармаларын басып шығарды, сондай-ақ Генри Краудердің музыкасымен әртүрлі авторлардың өлеңдерінен құралған «Генри Музыка» кітабын, Лора Райдингтің екі кітабын, Джон Родкердің жинақталған өлеңдерін, Рой Кэмпбеллдің, Гарольд Актонның, Брайан Ховард пен Уолтер Лоуэнфельстің өлеңдерін жариялады. 1931 жылы Уин Хендерсон баспасөздің күнделікті жұмысын өз қолына алды, сол жылы ол сексолог Хавелок Эллистің «Жылаңаштықты қайта бағалау» атты соңғы кітабын жариялады.
Саяси белсенділік
1928 жылы (Луи Арагонмен екі жылдық қарым-қатынастан кейін) Кунард Парижде жұмыс істейтін афроамерикалық джаз музыканты Генри Краудермен қарым-қатынас бастады. Ол АҚШ-тағы нәсілдік саясат және азаматтық құқықтар мәселелерінде белсенділік танытып, Гарлемге сапар шекті. 1931 жылы ол «Қара адам және ақ әйел» атты памфлетін жариялады, ол Кунардтың анасынан келген «Қызым негрді біледі ме?» деген сөзін келтіре отырып, нәсілшілдік көзқарастарға шабуыл жасады. Ол негізінен африкалық-америкалық жазушылардың – Лэнгстон Хьюз бен Зора Нил Херстон сияқты авторлардың өлеңдерінен, көркем және ғылыми еңбектерінен тұратын «Негр антологиясын» редакциялады. Онда Джордж Пэдмордың және Кунардтың өзінің Скоттсборо ісі жөніндегі жазбалары да бар болды. 1932 жылдың мамырында, кітап жарыққа шығудан екі жыл бұрын, осы жобаға баспасөз назары ауғаннан кейін Кунард анонимді қорқыту хаттары мен жеккөрушілік хаттар алды, олардың бір бөлігін кітапта жариялады. Ол «басқалары одан да жаман, сондықтан американдық мәдениеттің бұл бөлігін жариялау мүмкін емес» деп өкініш білдірді. Ол өзін анархист деп жариялады.
Кейінгі өмірі
Соғыстан кейін Кунард Реанвильдегі үйінен бас тартып, көп саяхат жасады. 1948 жылдың маусым айында ол Тринидадтан Ұлыбританияға кемемен жол тартты. Бұл кеме және сапар кейіннен кеңінен танымал болды, себебі кемедегі басқа жолаушылардың арасында соғыстан кейінгі Батыс Үндістаннан Ұлыбританияға келген алғашқы үлкен иммигранттар тобы болды. 1948 жылдың қыркүйегінде ол Дордонь аңғарындағы Ламоте-Фенелон француз ауылында шағын үйді жалға алды. Кейінгі жылдары ол психикалық аурулар мен нашар денсаулықтан, сондай-ақ алкоголизм, кедейлік және өзін-өзі жоқ қылу әрекеттерінен күштірек зардап шекті. Оның денесі Англияға кремациялау үшін қайтарылды, ал күлі Париж қаласындағы Пьер-Лашез зиратына жіберілді. Оның күл-талқаны 9016 нөміріндегі ыдыста сақталған.