.30 Carbine патроны: M1 винтовкасы үшін жеңіл оқ-дәрі. Тарихы, дамуы, .32 Winchester-ден айырмашылығы, және 2-ші Дүниежүзілік соғыстағы рөлі туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
M1 карабине арналған жеңіл мылтық патроны. .30 Carbine (7.62×33 мм) – 1940 жылдары пайда болған M1 карабинеде қолданылатын жиексіз карабин/мылтық патроны. Бұл M1 карабинінің 458 мм ұзындығындағы стволынан атуға арналған жеңіл мылтық патроны.
Light rifle cartridge for M1 Carbine
The .30 Carbine (7.62×33mm) is a rimless carbine/rifle cartridge used in the M1 carbine introduced in the 1940s. It is a light rifle round designed to be fired from the M1 carbine's 18 inch (458 mm) barrel.
Тарих
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін АҚШ армиясы "жеңіл мылтық" жобасын бастады. Бұл жобаның мақсаты – көмекші персонал мен тыл бөлімдерін стандартты M1911A1 .45 ACP тапаншасынан артық оттық күші мен дәлдігі бар, ал стандартты M1 Garand .30 06 мылтығынан немесе .45 ACP Thompson субмашиналық мылтығынан екі есе жеңіл қарумен қамтамасыз ету болды. .30 Carbine патронын Winchester компаниясы жасады, ол негізінен 7.62 мм калибрлі, жиегі жоқ .30 патроны болып табылады. Бұл патрон 1906 жылғы .32 Winchester өздігінен қайта зарядталатын патроны, ал ол 1905 жылғы Winchester Model 1905 мылтығы үшін енгізілген. (.30 Carbine патронының салыстырмалы түрде түзу корпусы мен дөңгелек түріндегі оғы кейбір адамдарды оның пистолеттерде қолдануға арналғаны туралы жаңылыс ойға түсірді.) .30 Carbine патроны жеңіл оқ (110 гранға қарсы 165 гран) және жақсартылған ұнтақ қолданады. Нәтижесінде, оның бастапқы жылдамдығы шамамен 41%-ға жоғары, ал әсер ету энергиясы .32 WSL патронынан 27%-ға артық. Алғашқыда Winchester компаниясына патрон жасау тапсырылды, бірақ ол карабиннің дизайнын ұсынбады. Басқа компаниялар мен жеке дизайнерлер бірнеше карабин дизайндарын ұсынды, бірақ көптеген прототиптердің сенімділігі төмен болды немесе мақсатты салмақтан – 5 фунттан айтарлықтай ауытқыды. Армия офицері Рене Студлер Винчестерді Эд Браунинг бастаған және Маршалл "Карбин" Уильямс сияқты Винчестер инженерлері жетілдірген Винчестер M2 .30 06 мылтығының дизайнын .30 Carbine патронына бейімдеуге болатынына көндірді. Соның нәтижесінде M1 карабині пайда болды. M1 карабині жаяу әскер офицерлеріне, пулеметшілерге, артиллерия және танк экипаждарына, десантшыларға және басқа да байланыс қызметкерлеріне, үлкен және ауыр M1 Garand мылтығының орнына берілді. Кавалериялық барлау бөлімдері негізінен карабинмен қаруланды. Қарудың бастапқыда 15 оқтық ажыратылатын дүңгіршесі болды. Карабин мен патрон жаяу әскердің негізгі қаруы ретінде емес, сондай-ақ кейінірек шабуылдық мылтықтар үшін жасалған күшті аралық патрондармен салыстырылмады. M2 карабині Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында таңдамалы отпен жұмыс істейтін механизммен жабдықталды, ол жоғары жылдамдықпен (850–900 айналым) толық автоматты түрде ату мүмкіндігін берді және 30 оқтық дүңгіршесі болды. M1 және M2 карабиндері Корея соғысы кезінде де қолданылды. Соғыстан кейінгі АҚШ армиясының бағалауында "50 метрден асып кеткен қашықтықта карабиннің дәлдігін анықтайтын деректер жоқ. Жазбаларда карабинмен қарсыластың әскерін осы қашықтықта немесе одан да сәл қашықта атып түсірудің бірнеше мысалы бар. Бірақ олардың саны өте аз болғандықтан, ешқандай жалпы қорытынды жасауға болмайды. Карабин атысы өлтіруге жеткен жағдайларда, шамамен 95 пайыз жағдайда нысана 50 метрден аз қашықтықта құлады". Бағалауда сондай-ақ "командирлер өз әскерлерінің карабиннің автоматты режиміне бейімделуіне кем дегенде екі-үш ұрыс қажет болғанын атап өтті, сонда ғана олар алғашқы ұрыс кезінде оқ-дәріні ысырапқа жібермейді. Тәжірибелерінен кейін олар оны жартылай автоматты түрде қолдана бастады, бірақ адам факторына осы түзетуді енгізу үшін ұзақ ұрыс тәжірибесі қажет болды" делінген.
Shortly before World War II, the U. S. Army started a "light rifle" project to provide support personnel and rear area units a weapon with more firepower and accuracy than the standard issue M1911A1 .45 ACP handgun and half the weight of the standard issue M1 Garand .30 06 rifle or the .45 ACP Thompson submachine gun. The .30 Carbine cartridge was developed by Winchester and is basically a rimless .30 caliber (7.62 mm) version of the much older .32 Winchester Self Loading cartridge of 1906 introduced for the Winchester Model 1905 rifle. (The .30 Carbine's relatively straight case and round nose bullet have misled some to believe it was designed for use in pistols.) The .30 Carbine uses a lighter bullet (110 grain versus 165 grain) and improved powder. As a result, it has approximately 41% higher muzzle velocity with 27% more impact energy than the parent .32 WSL cartridge. At first, Winchester was tasked with developing the cartridge but did not submit a carbine design. Other firms and individual designers submitted several carbine designs, but most prototypes were either unreliable or grossly off the target weight of five pounds. Army Ordnance Major Rene Studler persuaded Winchester that the Winchester M2 .30 06 rifle, a design started by Ed Browning and perfected by Winchester engineers including Marshall "Carbine" Williams, could be scaled down for the .30 Carbine cartridge. The result was the M1 carbine. The M1 carbine was issued to infantry officers; machine gun, artillery and tank crews; paratroopers; and other line of communications personnel in lieu of the larger, heavier M1 Garand. Cavalry Reconnaissance units were primarily armed with the carbine. The weapon was originally issued with a 15 round detachable magazine. The carbine and cartridge were not intended to serve as a primary infantry weapon, nor was it comparable to more powerful intermediate cartridges later developed for assault rifles. The M2 carbine was introduced late in World War II with a selective fire switch allowing optional fully automatic fire at a rather high rate (850–900 rpm) and a 30 round magazine. The M1 and M2 carbines continued in service during the Korean War. A postwar U. S. Army evaluation reported that "[t]here are practically no data bearing on the accuracy of the carbine at ranges in excess of 50 yards. The record contains a few examples of carbine aimed fire felling an enemy soldier at this distance or perhaps a little more. But they are so few in number that no general conclusion can be drawn from them. Where carbine fire had proven killing effect, approximately 95 percent of the time the target was dropped at less than 50 yards." The evaluation also reported that "[c]ommanders noted that it took two to three engagements at least to settle their men to the automatic feature of the carbine so that they would not greatly waste ammunition under the first impulse of engagement. By experience, they would come to handle it semiautomatically, but it took prolonged battle hardening to bring about this adjustment in the human equation."
Азаматтық мақсатта
M1 карабинының коллекционерлік, спорттық және қайта жандандыру мақсатында қолданылуының арқасында .30 Carbine патроны азаматтар арасында кең таралды. Аң аулауда ол кішкентай және орташа ойынға арналған патрон саналады. 1958 жылы қысқа ғұмырлы J. Kimball Arms Co. компаниясы, сәл үлкейтілген High Standard Field King .22 нысаналық тапаншасына ұқсайтын .30 Carbine калибрлі тапанша шығарды. Ruger Blackhawk револьвері .30 Carbine патронына арналған, ол 1960-жылдардың соңынан бері каталогтарда ұсынылып келеді. Стандартты үкіметтік оқтар , зауыттық және қолмен жасалған оқтармен шамамен бірдей жылдамдыққа жетеді, ал қысқа ұңғылы қарулар үшін тиімділік артығырақ дыбыссыз реттеледі. Plainfield Machine Corp. 1964 жылдан 1983 жылға дейін "Enforcer" деп аталған .30 калибрлі тапанша жасады. M1 карабинына ұқсас болғанымен, оның ағаш бөлігі болмағандықтан, ол қол тапаншасы ретінде жасалды. 1983 жылы Iver Johnson компаниясына сатылып, Enforcer 1986 жылға дейін өндірісте болды. Бұл патронға арналған басқа қол тапаншаларының ішінде Thompson Center Contender бар. Plainfield Machine 1960 жылдан 1977 жылға дейін M1 карабиндерін өндірді, содан кейін оларды Iver Johnson Corp сатып алды, ол 1993 жылғы 50 жылдық мерейтойлық модельге дейін оларды өндірді. Taurus Raging Thirty және AMT AutoMag III де .30 Carbine патронымен ұсынылды.
The popularity of the M1 carbine for collecting, sporting, and re enactment use has resulted in continued civilian popularity of the .30 Carbine cartridge. For hunting, it is considered a small to medium game cartridge. In 1958, the short lived J. Kimball Arms Co. produced a .30 Carbine caliber pistol that closely resembled a slightly scaled up High Standard Field King .22 target pistol. The Ruger Blackhawk revolver chambered for the .30 Carbine round has been in the catalogs since the late 1960s. Standard government issue rounds reach over , with factory loads, and handloads producing similar velocities or tuned for more efficient short barrel performance without excessive blast. Plainfield Machine Corp. made a .30 caliber pistol from 1964 to 1983 named the "Enforcer". While similar to the M1 carbine, it lacked the stock, thereby making it a handgun. Sold to Iver Johnson in 1983, the Enforcer continued in production until 1986. Other handguns chambered for this cartridge include the Thompson Center Contender. Plainfield Machine produced M1 carbines from 1960 to 1977, when they were bought out by Iver Johnson Corp, who has manufactured them at least until a 50th anniversary model in 1993. The Taurus Raging Thirty and AMT AutoMag III were also offered in .30 Carbine.
Синонимдер
.30 M1 Карбин
7.62×33 мм
.30 SL (өздігінен жүктелетін)
.30 M1 Carbine
7.62×33mm
.30 SL (Self Loading)
Басты жағдай ретінде
.30 Carbine патроны Мелвин М. Джонсонның "MMJ 5.7" патронының негізі болды, бұл патрон кеңінен .22 Spitfire (5.7x33 мм) деп аталды, осылай полковник Джонсон өз қайта құралданған немесе қабырғасы ауыстырылған және патрондық ұясы өзгертілген Carbine мылтықтарын атады. .30 Carbine патронының гильзасын .224 калибрлі оққа дейін тарылтып, оның баллистикасын .22 Hornet баллистикасына негіздеу арқылы, M1 Carbine мылтығының тиімді ату қашықтығын арттыруға, сонымен бірге кері соққыны және "деңгелек көтерілуін" азайтуға тырысты. Plainfield Machine Company (кейін Iver Johnson's Arms компаниясы сатып алды) осы патронға арналған M1 Carbine мылтығының спорттық үлгісін сатты, бірақ одан тек шамамен 500 данасы ғана жасалды.
The .30 Carbine cartridge was the basis for Melvin M. Johnson's "MMJ 5.7" cartridge, colloquially called the .22 Spitfire (5.7x33mm) after what Col Johnson named his rebarreled or relined and rechambered Carbines. By necking the .30 Carbine's case down to a .224 caliber bullet and basing the cartridge ballistics around those of the .22 Hornet, he was attempting to improve the effective range of the M1 Carbine while reducing recoil and "muzzle rise". The Plainfield Machine Company (later taken over by Iver Johnson's Arms) sold a sporting rifle copy of the M1 carbine chambered for this cartridge but only about 500 were made.