Онтарионың су астындағы жоғалған қаласы: Дикинсон Лэндингі

Кіріспе

Дикинсонның қонуы – Канаданың Онтарио провинциясындағы су астындағы қала-шар. Бұл Онтарионың жоғалған ауылдарының бірі, ол 1958 жылы Сент-Лоуренс каналының салынуы салдарынан мәңгілікке су астында қалды. Дикинсонның қонысындағы тұрғындар мен кәсіпкерлер канал құрылысы басталар алдында Инглисайд қаласына көшірілді.

Тарих

Шамамен 1669 жылы Дикинсонның қонысын француз саяхатшысы Ла Салль Лонг-Солт деп аталатын шағын теңіз жолындағы сауда бекеті ретінде құрды. Су жиегінде кемелерді тоқтатуға қолайлы, ұзын, төменгі жер тілімі пайда болды. Кейін, дилижанс дәуірінде бұл кішкентай ауыл жермен немесе өзенмен келген шаршаған саяхатшыларға тоқталып демалуға мүмкіндік берді. 1860 жылы Уэльс ханзадасы Альберт Эдуард Дикинсонның қонысына келді, теміржол станциясында тоқтады және Лонг-Солт бұрқасынан бу кемесімен өтті. Альберт Эдуард кейіннен VII Эдуард патша болды. Ханзада кемежайдан бу кемесіне өткендіктен, жергілікті тұрғындар оның сапарының естелігін сақтауды сұрады, сол себепті Дикинсонның қонысындағы почта бөлімі оның құрметіне «Уэльс» деп аталды. Алғашқы медицина қызметкері – қала тұрғындары «Бабушка Хупл» деп атаған әйел болды. Ол өнерді жеті жыл бойы жергілікті тайпалардың арасында тұрғаннан кейін үйренді. Ол тұтқынға алынды, себебі тайпалар оның балалық шағындағы үйін өртеп, ата-анасын өлтірді, ағасын тұтқынға алды, кейін ол олармен келіспегендіктен оны да өлтірді. 1811 жылы Арчибальд есімді нағыз дәрігер ауылға көшіп келді. Аультсвилл, Фарранс Пойнт, Дикинсон Лэндинг және Уэльс сияқты бірнеше қалалардың жойылуы жоспарланған, ал тұрғындары мен құрылыстары Инглисайд және Лонг-Солт деп аталған жаңа құрылған екі қалаға көшірілді. Бұл қалалар қазір «Жоғалған ауылдар» деп аталады. Ғимараттарды жылжытудан басқа, жоба жолдар мен теміржол жолдарын да жылжытуды талап етті. Ирокез және Моррисбург сияқты екі маңызды қаланың бөліктері жоғары жерге салынды. Су тасқыны ресми түрде 1958 жылдың 1 шілдесінде «Су басу күні» деп белгіленді. Бастапқы жоспар Лонг-Солттағы бұрқастың күшін азайту үшін оны суға батыруды көздеген. Сонымен қатар, Америка жағында теңізге жүретін кемелердің ішкі аймақтарға өтуіне мүмкіндік беретін терең су арнасы жоспарланды. Жобалар бойынша, Канада жағы су тасқынының негізгі бөлігін көтеруі керек болды, себебі Онтарио жағалауы Нью-Йорк штанынан төмен болды.

In approximately 1669, Dickinson's Landing was founded by French explorer La Salle as a trading post at the rapids that were known as Long Sault. There was a natural formation of a long low shelf of land at the water's edge that facilitated mooring of watercraft. Later, during the days of the stagecoach, the small hamlet provided a place where weary travelers could stop and rest, whether they arrived by land or river. In 1860, the Prince of Wales, Albert Edward visited Dickinson's Landing, stopped at the train station and took a ride over Long Sault rapids in a steam. Albert Edward would later become King Edward VII. As the then prince had walked from a wharf onto the steamer, the local citizens requested a remembrance of his visit and therefore the post office in Dickinson's Landing was renamed "Wales" in honor of his visit. The first practicing medical practitioner was a woman whom the town's residents referred to as Granny Hoople. She learned her craft after living amongst the Native Americans for seven years. She had been taken captive after the Native Americans burned her childhood home, killed her parents, took her brother captive and then killed him after he became a troublemaker with them. In 1811, an actual medical doctor, named Dr. Archibald moved to the hamlet. Several of those towns, including Aultsville, Farran's Point, Dickinson's Landing and Wales were planned to be eliminated and residents and structures were moved to two newly created towns named, Ingleside and Long Sault. Those towns are now referred to as the "Lost Villages". In addition to the relocation of buildings, the project called for movement of roads, and railroad tracks. Two significant towns, Iroquois and Morrisburg had sections built on higher ground. The flooding officially began on what became known as Inundation Day which was scheduled for 1 July 1958. The original plans further called to reduce the severity of the rapids at Long Sault by effectively flooding the rapids. Further, a deep water canal was planned for the American side to permit ocean going vessels to travel further inland. The plans required the Canadian side of the river to take the brunt of the flooding as the shore line in Ontario was shallower than in New York State.