Канададағы су астындағы қала – Милл Рошес. 1958-жылы құрылыс салдарынан суға батқан, тарихи маңызы бар елді мекен. Онтарионың жоғалған ауылдары туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Онтариодағы көшпелі қала, Канада
Ghost Town in Ontario, Canada
Милле Рош – Канаданың Онтарио провинциясындағы су астында қалған көшпелі қала. Бұл Онтарионың жоғалған ауылдарының бірі, ол 1958 жылы Сент-Лоуренс теңіз жолының салынуына байланысты толығымен суға батты. Милле Роштегі тұрғындар мен кәсіпкерлер теңіз жолының құрылысы басталар алдында Лонг-Солт жаңа қаласына көшірілді. Милле Рош – Леви Аддисон Олттың туған жері, ол қаладағы белгілі және беделді отбасында дүниеге келді. Есейген соң Огайо штатының Цинциннати қаласына көшіп, 1900 жылдардың басында сәтті кәсіпкер және қаланың саябақтар жөніндегі комиссары болды. Ол сондай-ақ Шек аралындағы отбасына тиесілі үлкен жер учаскесін сыйға тартып, осы жерде Олт паркі құрылды.
Mille Roches is an underwater ghost town in the Canadian province of Ontario. It is one of Ontario's Lost Villages, which were permanently flooded by the creation of the St. Lawrence Seaway in 1958. Families and businesses in Mille Roches were moved to the new town of Long Sault before the seaway construction commenced. Mille Roches was the birthplace of Levi Addison Ault, born into a well known and established family in the town, who moved to Cincinnati, Ohio as an adult and became a successful businessman and the city's commissioner of parks in the early 1900s. Ault also donated a large parcel of family owned land on Sheek's Island, which became Ault Park.
Милле-Рош пен аймақтың этникалық тарихы
Шығыс Онтарио әрқашан адамдардың қозғалысы мен жаулау арқылы өтетін жол, дәліз болған. Еуропалық отарлаудан бұрын мохоктар мен алты ұлттық ирокездер Сент-Лоуренс аңғарында қоныстанды және шабуылдар жасады. Француздар мен британдықтар осы су жолы үшін күресті, ал 1812-14 жылдардағы американдық революциядан кейін ол американдықтар мен канадалықтардың шайқас алаңына айналды. Әр түрлі уақытта, Шығыс Онтарионың қалған бөлігі сияқты, ол биліктен қашуға немесе шетелдегі қақтығыстардан қауіпсіз жағдай іздеген көшіп келушілердің үйіне де айналды. Ертедегі қоныстану көбінесе құжатталмаған, бірақ ауызша тарихтар мен ертегі есептер қоныс салушылардың, саудагерлердің және фермерлердің ресми мойындалмас бұрын осы аймақта ұзақ уақыт өмір сүргенін көрсетеді. Жергілікті халық тіркелген және жазылған тарихқа енген кезде, аймақтық халық француз канадалықтары, оджибве және мохок тұрғындарының қоспасынан тұрды. Мұға дейін АҚШ-тың (бұрынғы Он үш колония) ағылшын тілді лоялистері мен босқындары, француз канадалықтары және акадиялық көшіп келушілер, сондай-ақ кейінірек шотланд және ирланд көшіп келушілері мен босқындары қосылды. Бұл әртүрлі топтар уақыт өте келе араласып, бірікті, отбасылық аты мен тарихтары Шығыс Онтариоға, әсіресе Стормонт, Дундас және Гленгари округтеріне тән, сонымен қатар Кингстонның шығысындағы лоялистік қоныс аймағына да тән әртүрлі мәдениеттердің араласуын көрсетті. Аймақта еврей саудагерлері, шеберлер мен саудагерлерден бастап бұрынғы құлдарға дейін басқалар да елеулі үлес қосты. Мысалы, 1871 жылы 93 жасында қайтыс болған Джон Бейкер Канадада құлдықта туған соңғы адам болған деседі. Жоғарғы Канададағы құлдық кезең-кезеңмен жойылды, 1793 жылы құлдарды импорттауға тыйым салынды және 1819 жылы Жоғарғы Канаданың бас прокуроры Джон Робинсон Канадада тұратын барлық құлдар енді бос екенін жариялады. Бұрынғы құлдардың көпшілігі өздері бос болған қоғамдарға қоныстанып, бірікті. 1833 жылға қарай Британ Солтүстік Америкасы мен Империядағы барлық құлдар бос болды, бұл әлем тарихында құлдықты жойған алғашқы ірі держава болды. Бұл Миллс-Рош ауылына да әсер етті, себебі ол бұрынғы құлдардың қоныстанған жері болды. Американдық революцияның салдарынан жаңа АҚШ-та қуғын-сүргіннен қашқан лоялистерді орналастыру үшін Жоғарғы және Төменгі Канада (кейін Онтарио және Квебек) ресми түрде бөлінді. Оңтүстік Онтариоға жер бөлу Шығыс Онтариоға үлкен өзгерістер әкелді. Корнуолл (және оның айналасындағы аймақ), бастапқыда «Royal Township #2» және «Johnstown» деп аталған, қиын жағдайға толы болды және өзін-өзі сендірудің жергілікті мәдениетін қалыптастырды. Милле-Роштің қоныс салушылары мен тұрғындары лоялистердің келуінен кейін Корнуолл экономикалық орталығы ретінде одан әрі тығыз байланысқан аймаққа тиімді интеграцияланды.
Eastern Ontario was always a highway or corridor through which people moved, a corridor used by migration and conquest. Prior to European colonization, the Mohawks and Six Nations Iroquois settled and raided through the St. Lawrence valley. The French and British fought over the waterway, and after the American revolution, in 1812–14, it became a battleground between Americans and Canadians. At various times, much like the rest of Eastern Ontario, it also became a home for migrants looking to escape authorities or find safe haven from overseas conflicts. Early settlement is largely undocumented, though oral histories and early accounts suggest that settlers, traders and farmers lived in the area long before formal recognition. When the local population emerged into registered and recorded history, the regional population was already a mixture of French Canadian, Ojibwe and Mohawk residents. To this was added an influx of American English loyalists and refugees from the Thirteen Colonies (now the United States), French Canadian and Acadian migrants, and, later, Scottish and Irish immigrants and refugees. These different groups mixed and integrated over time, with family names and histories reflecting a blending of different backgrounds that was generally typical of Eastern Ontario, especially the "United Counties" of Stormont, Dundas and Glengarry, but also true of the general area of Loyalist settlement east of Kingston. Smaller but noted contributions in the region were made by others, from Jewish traders, craftsmen and merchants to former slaves. John Baker, for example, who died in 1871 at the age of 93, was said to be the last Canadian born into slavery. Slavery was ended in the colony of Upper Canada in stages, beginning in 1793 when importing slaves was banned and culminating in 1819, when Upper Canada Attorney General John Robinson declared any slaves living in Canada were now free. Most of these former slaves settled and integrated into the communities where they were freed. By 1833, all slaves in British North America and the Empire were free, the first major power in world history to abolish slavery. This affected even the village of Milles roches, as a place where former slaves settled. The aftermath of the American Revolution resulted in the formal division of Upper and Lower Canada (later, Ontario and Quebec) to accommodate loyalists fleeing persecution in the new United States. Distribution of land throughout Southern Ontario brought major change to Eastern Ontario. Cornwall (and the surrounding area), originally called "Royal Township #2" and "Johnstown", was a rough place, and bred a local culture of self reliance. Mille Roches' settlers and residents were more effectively integrated into the increasingly tight knit region after the Loyalist arrival, with Cornwall as its economic centre.
Интеграция және қоғамдастық
Милле Рош, сол кезде Канадада көптеген жергілікті қауымдастықтар сияқты, әлеуметтік тұрғыдан жақсы үйлесім тапқандығымен ерекшеленді. Жергілікті тұрғындар экономикалық мигранттардың, босқындардың және мүмкіндік іздеушілердің қосылысынан құралды, олар әртүрлі әлеуметтік топтар мен этникалық топтарды біріктірді. Аймақтың оқшаулығы мен биліктің қолдауының немесе араласуының болмауы, ауыл тұрғындарының бір-біріне көмектесуге міндетті болғанын көрсетті. Алғашқы халық өте жомарт болды, ал ирокездер жаңа келгендерді қабылдап, өзгерістерге бейімделуімен әйгілі болды. Осының салдарынан аймақтағы көптеген адамдардың тегінде жергілікті тайпалардан шыққандар бар, ал туыстық байланыстар ұзақ жылдар бойы ресми резервацияларды және олардың төңірегіндегі аймақты байланыстырып келді.
Mille Roches, like many of the local communities, was unusual in Canada at the time for being quite socially integrated. Characterized by a mix of economic migrants, refugees and opportunists, the local population was a blend of different social classes and ethnic backgrounds. The interdependence demanded by isolation and the lack of either support or interference from authorities meant that villagers in the region were obliged to rely on each other for support. The original native population was remarkably welcoming, and the Iroquois were especially known for integrating newcomers and adapting to change. Many people in the region have some native ancestry as a result, and family bonds have long linked the formal reservations and the surrounding area.
Өсім және даму
Көптеген басқа да орындардың ішінде Милле Рош бастапқыда Сент-Лоуренс өзенімен су тасымалын қиындатқан. Ондағы таяздықтар терең корпусты мұхит кемелерінің Ұлы көлдер алабына ішкі аймаққа өтуіне кедергі келтірді. Кемелерді түсіріп, жүкті құрлықпен тасып, қайта тиеу қажет болатын. Өзеннің осы бөлігінде канал салу туралы ұсыныстар ерте заманда айтылған. Милле Рош маңындағы аймақ еуропалықтар ресми түрде қоныстанғанға дейін ұзақ жылдар бойы тартымды, құнды және ізделіс жолындағы қара тастың көзі ретінде пайдаланылған. Қаланың солтүстігінде Монреальдегі жеткізушілер бұрыннан пайдаланған әк тас кен орындары болды. Француз тіліндегі қала атауы аймақтағы көптеген тасты құрылымдарға немесе өзенде жүзуге кедергі келтіретін таяздықтарға сілтеме жасайды. Ресурстарды дамыту кезінде, шағын шаруа қожалықтары Еуропалықтардың Онтариоға қоныстану тарихының басында, аймаққа келіп жатқан мигранттардың арқасында пайда бола бастады, және осы қоныстың көп бөлігі құжатталмаған. 1780 жылдан 1830 жылға дейін, Лоялисттердің қоныстануының нәтижесінде ресми мойындалғаннан кейін, даму баяу, бірақ тұрақты болды және маңызды ауыл пайда болды. Өсімге су энергиясын пайдалану ықпал етіп, көптеген диірмендердің ашылуына себепкер болды. Осы жердің құнды тас кен орындарымен үйлесіп, астық ұнтақтауда, тас кесу және өңдеуде, тоқыма өндірісінде және су энергиясынан пайда көре алатын басқа да кәсіптерде шағын өркендеу орын алды. 1835 жылдың тамызында оның халқы өз пошта бөлімімен марапатталды. Корнуолл каналы 1834 жылы Сент-Лоуренс алабына және Ұлы көлдерге саяхатты жеңілдету үшін салынды. Айыныштысы, канал қаланы құрлықтан бөліп, өзеннің ортасында арал құрды. Уақыт өте келе ауыл солтүстікке қарай кеңейіп, ақырында бір қалаға айналды, ол каналдың бір жағында "ескі" Милле Рошқа, ал солтүстік материкте "жаңа" Милле Рошқа бөлінді. Каналдың бағыты ауылдың құлдырауына себеп болды, және бұл аймақ 1850 жылдары теміржол келгеннен кейін ғана жақсарды. Олт отбасы аймақтың өркендеуінің мысалы болды. Олар тоқыма фабрикаларын басқарды. Леви Аддисон Олт осы отбасының ұлы ретінде дүниеге келді. Милле Рош сонымен қатар niche кәсіпорындарымен, оның ішінде өте беделді Брукс жиһаз компаниясымен, сондай-ақ көптеген салалардағы дарынды шеберлермен танымал болды. 1800 жылдардың соңы мен 1900 жылдардың басында каналдар мен шлюздерді салу жұмыс орындарын, үлкен кемелерді және электр энергиясын өндіру станцияларын әкелді. Теміржол байланыстары, әсіресе Корнуоллде орналасқан жоғары мектептер сияқты қоғамдық қызметтерге басқа жергілікті қауымдармен қажетті байланыс жасады.
Among many other sites, Mille Roches was originally an obstacle for water navigation up the St. Lawrence river. Rapids prevented the deep bottomed hulls of ocean going ships from moving inland into the Great Lakes basin. Boats would have to unload, their contents carted and carried overland, and then be re loaded. Calls for building a canal at this spot on the river came very early. The area immediately around Mille Roches had been used as a source of attractive, highly prized and sought after black stone for a long period before being formally settled by Europeans. North of the townsite were limestone quarries, which had already been in use by suppliers in Montreal, and the name of the town in French refers to either the large numbers of rocky formations in the area or the rapids which prevented river navigation. With resource development, mall farmsteads started appearing early in the history of European settlement in Ontario as migrants filtered into the region, and much of this settlement is undocumented. From 1780 to 1830, after formal recognition resulting from Loyalist settlement, development was slow but steady and a substantial village emerged. Growth was spurred by the use of water power and spawned the development of a large number of mills. Combined with the valuable local stone deposits, the result was a mini boom in grain milling, stone cutting and milling, and textile operations, and other businesses that could benefit from water power. In August, 1835, its people were rewarded with their own post office. The Cornwall Canal was built in 1834, to facilitate travel to the upper St Lawrence basin and the Great Lakes. Unfortunately, the canal cut the town off from the mainland, creating an island in the middle of the river. Over time, the village expanded to the north, eventually forming one town that was split in the middle into "old" Mille Roches on one side of the canal and "new" Mille Roches on the mainland to the north. The canal's course caused the decline of the village and the area only improved with the arrival of railways in the 1850s. The Ault family was an example of the burgeoning prosperity of the area. They ran textile mills. It was this family into which Levi Addison Ault was born. Mille Roches was also known for niche businesses, including the very respected Brooks Furniture Company, as well as a range of talented craftspeople in many industries. Canal and lock construction in the late 1800s and early 1900s brought work, large boats and electric power generation stations. Railway connections provided much needed connections to other local communities for public services, such as high schools, which were located largely in Cornwall.