Өсімтік тіндері: Склерейдтер – қатаң қабырғалы, берік ұлпа құраушы жасушалар. Алманың қабығы мен гуаваның құмды текстурасын құрайды. Пайдасы мен түрлері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өсімдік тінінің түрі
Plant tissue type
Склереидтер – көптеген өсімдіктерде берік тіндердің кішкентай шоғырларын құрайтын, қабықтары өте қалың, лигнификацияланған склеренхима жасушаларының қысқартылған түрі. Көптеген склереидтер алманың өзегін құрайды және гуаваның кедір-бөдір текстурасын жасайды. Склереидтердің пішіні әртүрлі болғанымен, жасушалар көбінесе изодиаметриялық, просенхиматикалық, екі салалы немесе күрделі тарамдалған болады. Олар шоғырларға бірігуі мүмкін, шеткерде орналасқан толық түтіктерді құрауы мүмкін, немесе паренхима тіндерінің ішінде жеке жасушалар немесе жасушалардың кішкентай топтары түрінде кездесуі мүмкін. Оқшауланған склероид жасушасы идиобласт деп аталады. Склереидтер әдетте эпидермисте, негізгі тінде және қантамырлар тінінде кездеседі. "Склереид" терминін Александр Чирх 1885 жылы енгізген.
Sclereids are a reduced form of sclerenchyma cells with highly thickened, lignified cellular walls that form small bundles of durable layers of tissue in most plants. The presence of numerous sclereids form the cores of apples and produce the gritty texture of guavas. Although sclereids are variable in shape, the cells are generally isodiametric, prosenchymatic, forked, or elaborately branched. They can be grouped into bundles, can form complete tubes located at the periphery, or can occur as single cells or small groups of cells within parenchyma tissues. An isolated sclereid cell is known as an idioblast. Sclereids are typically found in the epidermis, ground tissue, and vascular tissue. The term "sclereid" was introduced by Alexander Tschirch in 1885.
Шығу тегі
Склероидтар паренхима жасушаларының кешіккен склерозы арқылы қалыптасады немесе дамудың басында жекеленген склероид бастамаларынан пайда болады. Склерификация әдетте жасуша қабырғасының қалыңдауымен және беріктігінің артуымен жүзеге асады. Флоэмада, тіндік өткізу функциясын тоқтатқан жасушаларда склерификация басталуы мүмкін. Қан тамыр тінінде склеридтер камбий және прокамбий жасушаларынан дамиды.
Sclereids are created through belated sclerosis of parenchyma cells or can arise from sclereid primordia that are individualized early in development. Sclerification typically involves thickening of the cell wall, increasing rigidity. In the phloem, when tissue ceases to function in conduction cells may begin sclerification. In vascular tissue, sclereids will develop from cambial and procambial cells.
Стеклолық склеридтер
Хоя карнозаның тамырлы аймағында склеридтердің тірегі табылады, ал Хоя және Подокарпус түрлерінің сабақтарының орталық бөлігінде склеридтердің топтары кездеседі. Бұл қалың жасуша қабырғалары мен көптеген ойықтары бар, жақын орналасқан паренхима жасушаларына ұқсайтын склеридтер. Осы ұқсастық бұл склеридтердің бастапқыда паренхима жасушалары болғанын, бірақ склерификация процесінен өткендіктен қазір паренхима емес, склерид жасушаларына айналғанын көрсетеді. Бұл склеридтер брахисклеридтер немесе тас жасушалардың мысалы болып табылады. Склерификация кезінде осы талшықты склерид жасушалары бастапқы көлемінен бірнеше жүз есеге ұлғайса, басқа паренхима жасушалары тек екі-үш есе ғана өседі.
In the vascular region of the stem of Hoya carnosa, a column of sclereids can be found, and in the pith of stems of Hoya and Podocarpus groups of sclereids can be found. These are sclereids with thick cell walls and numerous pits, resembling adjacent parenchyma cells. This resemblance suggests that these sclereids are originally parenchyma cells, but are so sclerified that they are now sclereid cells rather than parenchyma cells. These sclereids are an example of brachysclereids, or stone cells. During sclerification these fiberlike sclereid cells can increase by several hundred times their original size, compared to other parenchyma cells that only increase by two or three times.
Жеміс склереидтері
Жемістердегі склереидтер пішіні мен қолданылуы жағынан әртүрлі болады. Алмұртта бұрын пайда болған склереидтердің үстіне өсетін концентрлі кластерлерден склереидтер пайда болады. Бұл алмұрт склереидтері, сондай-ақ қайталама жемістердегі склереидтер, склерификация кезінде жасуша қабырғасы қалыңдайғанда жиі шекаралы шұңқырлар түзеді. Алмалардағы созылған склереидтер қабаттары тұқымдарды қоршап тұратын эндокарпты құрайды.
Sclereids in fruits vary in form and use. In pears, sclereids from concentric clusters that grow about earlier formed sclereids. These pear sclereids, as well as sclereids within quince fruit, often form bordered pits when the cell wall increases in thickness during sclerification. In apples, layers of elongated sclereids form the endocarp that encloses the seeds.
Тұқымдық склереидтер
Тұқымның пісіп жетілу кезінде қабығының қатаюы көбінесе склерификация арқылы жүзеге асады, яғни эпидермисте және эпидермистің астындағы екіншілік жасуша қабырғалары қалыңдайды. Бұл склерификацияға қаламшөп тұқымдары мысал болады. Бұршақ, бұршақ және соя тұқымдарының эпидермисінде ірі склеридтер бағаналар түзеді, ал эпидермистің астында сүйек пішіндес остеосклеридтер кездеседі. Кокос тұқымының қабығында склеридтер көптеген шекаралы ойықтарға ие. Тұқым қабығында табылған бұл ірі макросклеридтер протодермадан пайда болады.
The hardening of seed coats during ripening often occurs through sclerification, when the secondary cell walls are thickened in the epidermis and below the epidermis. Leguminous seeds are examples of such sclerification. Larger sclereids form columns in the epidermis of pea, bean, and soybean seeds, and bone shaped osteosclereids occur beneath the epidermis. In the seed coats of coconuts, sclereids possess numerous bordered pits. These larger macrosclereids found in seed coats are of protodermal origin.