"Көп нұсқалы қуаныш"

Кіріспе

1943 жылы Джордж Стивенс түсірген фильм.

"Көп болған сайын жақсы" – 1943 жылғы американдық романтикалық комедиялық фильм, режиссері Джордж Стивенс, басты рөлдерде Жан Артур, Джоэл МакКреа және Чарльз Кобёрн. Фильмнің сценарийін Роберт Рассел, Фрэнк Росс, Ричард Флорной және Льюис Р. Фостер Гарсон Каниннің "Екі адам көп" атты түпнұсқа сценарийінен (автор аталмаған) жазды. Оқиға Вашингтон қаласында өтеді, фильм Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі тұрғын үй тапшылығын күлкілі жағдайлар арқылы көрсетеді. Фильм 16-шы "Оскар" сыйлығына алты номинация ие болды, олардың ішінде "Үздік фильм", Стивенс үшін "Үздік режиссер", Артур үшін "Үздік актриса", "Үздік түпнұсқа сценарийі" және "Үздік бейімделген сценарийі" бар. Кобёрн "Үздік қосалқы актер" сыйлығын жеңіп алды. Бұл фильм 1966 жылы "Жүргін, қашпа" деген атпен қайта түсірілді, басты рөлдерде Кери Грант, Саманта Эггар және Джим Хаттон ойнады. Оқиға орны 1964 жылғы жазғы Олимпиадаға байланысты тұрғын үй тапшылығына тап болған Токио қаласына көшірілді.

Сюжет

Пенсияға шыққан миллионер Бенджамин Дингл Вашингтонға тұрғын үй тапшылығы бойынша кеңесші ретінде келеді және оның қонақ үйі екі күнге бос болмайтынын біледі. Ол бөлмедес іздейтін жарнаманы көріп, күмәнді жас әйел Конни Миллиганды пәтерінің жартысын жалға беруге көндіреді. Содан кейін Дингл сержант Джо Картермен кездеседі, ол бірнеше күн бойы шетелге жөнелтілуді күтіп, тұру үшін үйі жоқ. Оны Конниге лайықты, таза, тартымды жас жігіт ретінде танып, Дингл оған жартысын жарым жарым жалға береді. Конни жаңа келісім туралы білгенде, екі адамға да кетуге бұйырады, бірақ ол ерлі-зайыптылардың жалға алу ақысын жұмсағандықтан, оған мойынсұнуға мәжбүр болады. Джо мен Конни бір-біріне тартылады, бірақ ол өркөкірек бюрократ Чарльз Ж. Пендергастпен тұрмысқа шыққан. Конидің анасы қауіпсіздік үшін емес, махаббат үшін үйленді, және Кони сол қателікті қайталамауға бел буған. Дингл Пендергастпен іскерлік түскі асқа кездеседі және көргендерімен алаңдайды. Ол Джо үй иесіне жақсырақ сай келеді деп шешті. Бір күні Дингл тым асып түседі, Джоға Конидің жеке күнделігін, оның ішінде Джо туралы ойларын дауыстап оқиды. Ол бұл туралы білгенде, екеуінің де ертеңіне кетуін талап етеді. Дингл оқиғаға толық кінәлі болып, өзінің қазір бос қонақ үйіне қайтты. Оның орнына, Джоны түнгі ұйқысыз көшеде жүріп, түнде үйде қалдырады. Джо Конниді өзімен бірге кешкі асқа шақырады. Ол бұған қарсы, бірақ егер Пендергаст оны сол күні кешкі сағат 8-ге дейін шақырмаса, солай етеді. Сағат 8-де Джо екеуі кетуге дайын, бірақ құмар жасөспірім көрші оның кеңесін сұрайды және Пендергаст төменге келгенше оны кешіктіреді. Джо Коннидің сүйіктісін көруге тырысып, жұптың терезеден бинокльмен бірге кетіп бара жатқанын байқайды. Жас көрші не істеп жатқанын сұрағанда, Джо оған жапондық барлаушы екенін айтады. Дингл Джоны кешкі асқа шақырады. Сол жерде Дингл Пендергаст пен Конниге тап болады және онымен алғаш рет кездесіп отырмын деп жүріп, Джоны да солай етуге мәжбүр етеді. Купидонды ойнап, Дингл Пендергастты жұмысынан әңгімелесіп алаңдатып, ақырында оны қонақ үй бөлмесіне алып барады, сонда Конни мен Джо екеуі бірге бола алады. Джо Конниді үйге шығарып салады. Екі жігіт романтикалық өткендерін бөлісіп, үйдің алдында бір-бірінен құшақтап, құшақтасып жатыр. Жүрегінде ұйықтамаған Джо жатын бөлмесінің қабырғасы арқылы оны сүйетінін мойындайды. Ол оған өзі де солай сезінетінін айтады, бірақ оған үйленуден бас тартады, өйткені ол Африкаға кеткенде олар бір-бірінен ажырасуға мәжбүр болады. Олардың қоңырау шалулары мен есеп берулері екі ФБР агенттерінің келуімен тоқтатылады, оларға жапон шпионының сол жерде тұрғаны туралы хабар беріледі. Джо мен Конниді ФБР-дің штаб-пәтеріне алып кетеді. Олар Динглдің Джоның кінәсіздігіне кепілдік беретін адам екенін айтады. Дингл пен Пендергастпен бірге келіп, от шашудың болатынына сенімді. Сұрақ-жауап барысында Джо мен Коннидің бір мекен-жайда тұрғаны анықталды. Олар Динглден олардың өмір сүру шарты мүлдем кінәсіз екенін айтуын сұрағанда, ол оларды танымайтынын айтады. Станция сыртында Дингл өзінің атын қорғауға өтірік айтқан. Олар таксимен үйлеріне бара жатқанда, бәрі бір-бірімен ақылдасып, бір ұяттан аулақ болу үшін не істеу керектігін талқылайды. Кони Пендергаст өзінің абыройын ғана ойлағанда ашуланады. Бір таксидегі басқа жолаушы журналист болған кезде, Пендергаст оның артынша жүгіріп, қалыңдығы Джомен бірге тұрғаны туралы жазуға кедергі келтіреді. Дингл Конниге Джоға үйленсе, дағдарыс болдырмалатынын және олар тез арада ажырасуды алатынын айтады. Олар оның кеңесін тыңдап, Оңтүстік Каролинаға ұшып барып, үйленуді жүзеге асырады, онда лицензияны Вашингтонға қарағанда тез алуға болады. Үйге оралғанда, Конни Джоға өзінің соңғы түні өз пәтерінде өткізуге рұқсат береді. Динглдің болжауы бойынша, Конидің Джоға деген қызығушылығы оның күмәндануын жеңе алады; Динглдің төменгі қабатта тұратын ерлер тобын екі жатын бөлмесінің арасындағы қабырғаны алып тастауға шақыруы осыған ықпал етеді. Сыртта Дингл пәтер есігіндегі жеке куәлікті өзгертіп, енді ол сержантқа тиесілі деп оқиды. және Картер ханым.

Retired millionaire Benjamin Dingle arrives in Washington, DC, as an adviser on the housing shortage, and finds that his hotel suite will not be available for two days. He sees an ad for a roommate and talks the reluctant young woman, Connie Milligan, into letting him sublet half of her apartment. Then Dingle runs into Sergeant Joe Carter, who has no place to stay for several days while waiting to be shipped overseas. Recognizing him as a high minded, clean cut, attractive young man suitable for Connie, Dingle rents him half of his half. When Connie finds out about the new arrangement, she orders both men to leave, but is forced to relent because she has already spent the pair's rent. Joe and Connie are attracted to each other, though she is engaged to pompous bureaucrat Charles J. Pendergast. Connie's mother married for love, not security, and Connie is determined not to repeat that mistake. Dingle happens to meet Pendergast at a business luncheon and is put off by what he sees. He decides in earnest that Joe would be a better match for his landlady. One day, Dingle goes too far, reading aloud to Joe from Connie's private diary, including her thoughts about Joe. When she finds out, she demands they both leave the next day. Dingle takes full blame for the incident, and retreats to his now available hotel room. Rather than turn him out to a sleepless night of roaming the streets, Connie allows Joe to remain in the apartment till the next morning. Joe asks Connie to go to dinner with him. She is reluctant to, but decides she will if Pendergast does not call for her by 8:00 that evening. At 8:00, Joe and she are ready to leave, but a nosy teenaged neighbor seeks her advice and delays her until Pendergast arrives downstairs. Seeking to get a look at Connie's beau, Joe spies on the couple leaving together from the window with a pair of binoculars. When the young neighbor asks what he is doing, Joe flippantly tells him he is a Japanese spy. Dingle calls Joe to meet him for dinner. There, Dingle bumps into Pendergast and Connie, and pretends he is meeting her for the first time, forcing Joe to do the same. Playing Cupid, Dingle distracts Pendergast in talk about his work, eventually maneuvering him up to his hotel room so that Connie and Joe can be alone together. Joe walks Connie home. The two share their romantic pasts and end up kissing on the front steps. Inside, a sleepless Joe confesses through his bedroom wall that he loves her. She tells him she feels the same way, but refuses to marry him, as they will soon be forced apart when he leaves for Africa. Their cooing and billing is interrupted by the arrival of two brusque FBI agents, who have been tipped off that a Japanese spy is living there. Joe and Connie are taken to FBI headquarters. They identify Dingle as someone who can vouch for Joe's identity and innocence. Dingle arrives, bringing Pendergast, certain that fireworks will ensue. It comes out during questioning that Joe and Connie live at the same address. When they ask Mr. Dingle to tell Pendergast that their living arrangement is purely innocent, he denies knowing them. Outside the station, Dingle says he lied to protect his reputation. Taking a taxi home, they all discuss what to do to avoid a scandal. Connie grows angry when Pendergast thinks only of his own reputation. When another passenger in the shared cab turns out to have been a reporter, Pendergast runs after him to try to stop him from writing about his fiancée cohabiting with Joe. Dingle assures Connie that if she marries Joe, the crisis will be averted, and they can get a quick annulment afterwards. They follow his advice and fly to South Carolina to wed, where a license can be more quickly obtained than in DC. Returning home, Connie allows Joe to spend his final night in her apartment. As Dingle had foreseen, Connie's attraction to Joe may yet overcome her misgivings; this is facilitated by Dingle having conscripted a group of men living downstairs to remove the wall between their two bedrooms. Outside, Dingle changes the ID card on the apartment door to read that it now belongs to Sgt. and Mrs. Carter.

Өндіріс

Жан Артур «The More The Merrier» жобасын бастады, драматург және жазушы Гарсон Канинге «Two's a Crowd» атты әңгімесін сценарийге беру үшін 25 000 доллар төледі. Ол Конни рөлін ойнап, Columbia Studios студиясымен келісімшартын аяқтауды үміттенеді, себебі студия басшысы Гарри Конмен арақатынасы нашарлағандықтан келісімшарт оған ауыр тиеді. Канин сценарийді Роберт Расселл және Артурдың күйеуі Франк Росспен бірлесіп жазды. Артур осы жобаға режиссер Джордж Стивенсті (онымен ол жақында «Қаладағы қызық әңгімелер» (1942) фильмінде жұмыс істеген) және Жоэл МакКреаны да шақырды. Басты түсірілім 1942 жылдың 11 қыркүйегі мен 19 желтоқсаны аралығында өтті, ал қосымша «инсерттер» 1943 жылдың қаңтар айының соңында түсірілді. Стивенс, мінсіздікке ұмтылатын режиссер, әр көріністі көп рет түсіріп, түрлі бұрыштардан операторлық жұмыс жасады. МакКреа еске алады, түсірілім кезінде студия басшысы Кон оған: «Стивенс не істеп жатыр, соншама фильмге не қажет? Ол бір фильмге менің түсірген бес фильмімнен де көп пленка қолданды», – деген екен. Стивенс Columbia Studios студиясымен үш фильмге келісімшарт жасаған еді және «The More the Merrier» фильмімен келісімшарт бойынша міндеттемелерін орындады. Бұрын ол Columbia студиясында Кэри Грантпен екі фильм түсірген: «Penny Serenade» (1941) мелодрамасы және «Қаладағы қызық әңгімелер» (1942) комедиялық драмасы. «The More the Merrier» фильмін аяқтағаннан кейін ол Солтүстік Африкаға армияның жауынгерлік фотосурет бөлімімен бірге аттанды. «The More the Merrier» Стивенстің соңғы комедиясы болды, содан кейін ол драма және вестерн жанрларына көшті. Алғашқы нұсқаларында «The More The Merrier» фильмі «Екі адам тым көп» деп аталатын. Тағы да қарастырылған атаулар: «Вашингтондық оқиға», «Толық бумен алға», «Кел, кел, бәрі», және «Merry Go Round» – көрермендер арасында осы атау ең жақсы нәтиже көрсетті. Алайда, Вашингтон шенеуніктері «Вашингтон қызметкерлерінің бейшаралықтарын» көрсететін атау мен сюжеттік желіге қарсылық білдірді. Соңында «The More the Merrier» атауы мақұлданды. Бұл екеудің арақатынасы он жылдан астам уақытқа сонады, олар «Күміс отряд» (1930) романтикалық мелодрамасында танысқан. МакКреа бастапқыда студия оны Джо Картер рөліне бекітуге дайын екеніне күмән келтірді, егер рөл жақсы болса, олар Кэри Грант немесе Гэри Куперді таңдаған болар деп ойлады, бірақ кейін бұл рөл оның комедиялық рөлдерінің сүйіктісіне айналды.

Jean Arthur got the ball rolling on The More The Merrier, paying playwright and writer Garson Kanin $25,000 to adapt his short story "Two's a Crowd" into a screenplay. She hoped to take the role of Connie and serve out her contract with Columbia Studios, which had become irksome due to her deteriorating relationship with studio boss Harry Cohn. Kanin co wrote the script with Robert Russell and Frank Ross, Arthur's husband. Arthur also brought director George Stevens (with whom she had recently worked on The Talk of the Town (1942)) and co star Joel McCrea to the project. Principal photography took place between September 11 and December 19, 1942, with additional "inserts" filmed in late January 1943. Stevens, known as a perfectionist, filmed many takes of each scene and shot from multiple angles. McCrea recalled that studio boss Cohn approached him during production, saying, "What's that son of a bitch Stevens doing, making all that film? He used more exposed film in one picture than in any five pictures I've ever made." Stevens was working under a three film contract at Columbia Studios, and completed the terms of his contract with The More the Merrier. He had previously shot two Cary Grant vehicles at Columbia – melodrama Penny Serenade (1941) and comic drama The Talk of the Town (1942). Immediately after finishing work on The More the Merrier, he went to North Africa with the Army's combat photography unit. The More the Merrier was Stevens' last comedy, as he turned to drama and Westerns after the war. In early drafts, The More The Merrier was titled "Two's a Crowd". Other titles considered included "Washington Story", "Full Steam Ahead", "Come One, Come All", and "Merry Go Round", which actually tested best with audiences. Washington officials, though, objected to a title and plot elements that suggested "frivolity on the part of Washington workers". The More the Merrier was finally approved as the title. The pair had a working relationship dating back more than a decade, having met on precode romantic melodrama The Silver Horde (1930). McCrea was initially suspicious that the studio was willing to cast him as Joe Carter, feeling that if it were a good part, they would have pursued Cary Grant or Gary Cooper, but the role later became his own favorite of his comic performances.

Қабылдау

Қазіргі сын-пікірлер көбінесе оңтайлы болды. The New York Times газетінен Bosley Crowther «The More the Merrier» фильмін «көктемнің аяғындағы ыстық, жаңарып тұратын күн сәулесі» деп сипаттады. Ол үш негізгі актерді, сценарийшілерді және режиссерді жоғары бағалап, Кобёрнге «фильмнің күлкілі ядросы» деп атап, «жұмысты өте жақсы атқарып шықты» деді. Harrison's Reports жазды: «Тамаша ойын-сауық! Джордж Стивенстің шеберлікпен режиссерлік жұмысы және Жан Артур, Джоэл МакКреа мен Чарльз Кобёрннің керемет актерлік шеберлігі осы фильмді Голливудтың соңғы маусымдардағы ең жарқын және көңілді комедияларының біріне айналдырды». The New Yorker журналынан Дэвид Ларднер былай деп жазды: «Көптеген асыққан комедиялар сияқты, бұл фильм де соңына қарай біраз шашырап кетеді, себебі жинақталған барлық жаңылыстықтар логиканы толығымен құрбан етпей шешілуі керек, бірақ олай болмайды. Дегенмен, бұл жаңылыстықтар тек қана қалыптасып жатқанда және оларды түзету туралы ешкім ойланбайтын болса, бәрі жақсы». Time Out Film Guide атап көрсетті: «Сентиментальдыққа қарай кейінгі бетбұрысқа қарамастан, бұл фильм сергітетін, жақын комедия болып қала береді». TV Guide онлайн шолуында (2022 жылғы мәлімет бойынша) фильм «тамаша актерлік өнермен ерекшеленетін, керемет және көтеріңкі комедия» деп сипатталды және Кобёрн «керемет, таңғажайып оңайлықпен бір сахнадан екінші сахнаға көшіп, көрермендердің назарын өзіне аударды» деп мақталды. 2017 жылға дейін Rotten Tomatoes сайтындағы 16 шолу негізінде 94% жаңа рейтингіге ие болды.

Үй медиасы

Фильм 1-ші аймақ DVD форматында жарық көрді.