Америка Азамат Соғысы: Миссисипи өзені үшін шайқас

Кіріспе

Америка Азамат соғысының шайқасы

1861 жылдың сәуір айында басталған Америка Азамат соғысы кезінде АҚШ және Конфедерация Миссисипи өзенін бақылауды өз стратегияларының маңызды бөлігі деп санады. Конфедерация өзенді қажетті жабдықтауларды тасымалдау үшін пайдалануды жалғастыруды қалады; ал Одақ осы жабдықтау жолын тоқтатып, Конфедерация штаттары мен аумақтарын бөліп тұратын кедіргі жасауды көздеді. Оңтүстік үшін Миссисипидің Қызыл өзеннің сағасын қамтитын бөлігі ерекше маңызды болды. Қызыл өзен Конфедерация үшін шығыс пен батыс арасындағы маңызды жабдықтауды тасымалдаудың негізгі жолы болды: тұз, мал және жылқылар Транс-Миссисипи батысынан төмен ағып келді; ал кері бағытта шығыстан адамдар мен қару-жарақ ағып келді. 1862 жылдың көктемі мен жазында Одақ Миссисипи өзенін солтүстік және оңтүстік жақтан бақылауын күшейтті. Өзен сағасынан Флаг-офицер Дэвид Г. Фаррагут басқарған флот Фортс-Джексон және Сент-Филип шайқасында Конфедерацияның бекіністері арқылы жорықтап, Нью-Орлеанды басып алды. Чарльз Х. Дэвис басқарған екінші Одақ флоты Мемфис, Теннесси штатын басып алды, Мемфис шайқасының бірінші кезеңінде Конфедерацияның өзендік күштерін жеңгеннен кейін. Өзеннің орталық бөлігін пайдалануды жалғастыра алуы үшін Оңтүстік Виксбург және Порт-Гадсон қалаларында бекініс жасады. Порт-Гадсон биіктігін нығайту туралы алғашқы идея Оңтүстіктің бекініс қорғанысының шебері, Миссисипи армиясының қолбасшысы генерал Пьер Г. Т. Борегардтан шықты. 1862 жылдың наурыз айында Борегард төменгі Миссисипидің қолбасшысы генерал-майор Мансфилд Ловеллге хат жазып, "Мемфистен солтүстікке қарайғы қорғанысымыздың құлауына қарсы сақтық шарасы ретінде Порт-Гадсонды нығайтуды" ұсынды. 1862 жылдың маусым айында генерал-майор Эрл Ван Дорн Джефферсон Дэвиске: "Мен Батон-Руж бен Порт-Гадсонды қалаймын" деп жазды. Батон-Руж Одақтың қолына тигеннен кейін бірнеше күн өткен соң, Конфедерация генералы Джон С. Брекинридж 4000 әскермен генерал Ван Дорнның тілегін орындап, Батон-Руж бен Байо-Сара арасында орналасқан Порт-Гадсонды генерал Дэниел Рагглздің басқаруымен басып алды. 1862 жылдың 15 тамызында 4-луизианалық жаяу әскерлер осы жерге келді. Тарихшы Джон Д. Винтерстің айтуынша, "Порт-Гадсон, Батон-Руж сияқты, өзендегі ең мықты бекіністердің бірі болды, ал жартастарға орналасқан батареялар өзеннің барлық жағалауын бақылай алды". Бұл француз-үнді соғысындағы Сент-Лоуренс өзеніндегі Квебек қаласының жағдайына ұқсас еді. Порт-Гадсонға қарсы Одақтың әрекеттеріне саяси күш 1862 жылдың қараша айындағы сайлаудан кейін пайда болды. Огайо, Индиана және Иллинойс штаттарындағы республикалықтардың базасы демократтардың ұятты жеңістерінен шайқалды. Индиана губернаторы Оливер П. Мортонның Линкольнге жазған қызу хатында "Солтүстік-Батыстың тағдыры тепе-теңдікте дірілдеп тұр" делінген. Оның айтуынша, Огайо өзені бойындағы Одақ штаттарының тәуелсіз саудасы бүкіл Миссисипиді Одақ бақылауымен қалпына келтірілмесе, Одақ одан әрі ыдырауы мүмкін. Мортон Огайо, Индиана және Иллинойс штаттары Солтүстік-Шығыстан бөлініп, Конфедерацияға қосылу қаупі бар деп сенді, бұл одан да тиімді мүмкіндікке айналуы мүмкін. Сонымен қатар, осы штаттардың оңтүстік аймақтарына Оңтүстіктен келген адамдар қоныстанған, олардың көпшілігі осы аймақ пен оның мәдениетімен байланысты болды. Саяси жарылыстардың қаупі Линкольн әкімшілігін әрекетке итермеледі. Генерал-майор Натаниал Банкс Техасқа жорық жасау жоспарынан бас тартып, Бенджамин Батлерге Перс шығанағы департаментінің басшылығын тапсырды. Барлық армиялардың Одақтың бас қолбасшысы Генри Уэгер Халлек Банкске президент Линкольннің "Миссисипи өзенін ашу біздің барлық әскери және теңіз операцияларының бірінші және ең маңыздысы болып табылады және сіз оны орындау үшін бір сәт те кешіктірмейсіз деп үміттенеміз" дегенін жеткізді. 1862 жылдың 4 желтоқсанында Банкс және оның экспедициясы Нью-Орлеанға бағытталды. 1863 жылдың мамыр айында Одақтың құрлық және теңіз күштері Миссисипи өзенінің барлық ұзындығын бақылауға алуды көздеген науқанды бастады. Генерал-майор Улисс С. Грант басқарған бір армия оңтүстік қолындағы өзеннің солтүстік бөлігіндегі Виксбургтегі Конфедерацияның бекінісіне қарсы операцияларды бастады, ал генерал-майор Натаниел П. Банкс басқарған екінші армия бір мезгілде оңтүстік бөлігіндегі Порт-Гадсонға шабуыл жасады.

From the time the American Civil War started in April 1861, both the U. S. and Confederates made controlling the Mississippi River a major part of their strategy. The Confederacy wanted to keep using the river to transport needed supplies; the Union wanted to stop this supply route and drive a wedge that would divide Confederate states and territories. Particularly important to the South was the stretch of the Mississippi that included the mouth of the Red River. The Red was the Confederacy's primary route for moving vital supplies between east and west: salt, cattle, and horses traveled downstream from the Trans Mississippi West; in the opposite direction flowed men and munitions from the east. In the spring and early summer of 1862, the Union advanced their control of the Mississippi from both the north and the south. From the mouth of the river, a fleet commanded by Flag Officer David G. Farragut fought its way through Confederate fortifications in the Battle of Forts Jackson and St. Philip, resulting in the capture of New Orleans. A second Union fleet commanded by Charles H. Davis occupied Memphis, Tennessee, after defeating Confederate riverine forces in the First Battle of Memphis. To make sure it could continue to use the middle section of the river, the South fortified positions at both Vicksburg and Port Hudson. The initial idea of fortifying the heights of Port Hudson came from the south's master of fixed defenses, General Pierre G. T. Beauregard, Commander, Army of the Mississippi. Writing to Major General Mansfield Lovell, Commander of the lower Mississippi in March 1862, Beauregard recommended, " the fortification of Port Hudson as a measure of precaution against the fall of our defenses north of Memphis." In June 1862, Major General Earl Van Dorn wrote Jefferson Davis: "I want Baton Rouge and Port Hudson". A few days after the fall of Baton Rouge to the Union, Confederate General John C. Breckinridge with 4,000 men, carried out the wishes of General Van Dorn by occupying Port Hudson, situated between Baton Rouge and Bayou Sara, with troops under the command of General Daniel Ruggles. Soldiers of the 4th Louisiana Infantry arrived at the site on August 15, 1862. According to historian John D. Winters, "Port Hudson, unlike Baton Rouge, was one of the strongest points on the river, and batteries placed upon the bluffs could command the entire river front." It was a position similar to that of Quebec City on the St. Lawrence River in the French and Indian War. The political momentum behind the Union actions against Port Hudson came from the elections of November 1862. The Republican base, centered in Ohio, Indiana, and Illinois, had been shaken by embarrassing Democratic victories. A dramatic letter from Indiana Governor Oliver P. Morton to Lincoln claimed that "The fate of the North West is trembling in the balance." His implication was that unless the independent trade of Union states along the Ohio River was restored by Union control of the entire Mississippi, further breakup of the Union was possible. Morton believed the states of Ohio, Indiana, and Illinois were in danger of breaking away from the Northeast to join the Confederacy, which was increasingly becoming the more lucrative opportunity. In addition, the southern areas of these states had been settled by people from the South, many of whom maintained their identification with that region and its culture. The threat of political fractures galvanized the Lincoln administration into action. Major General Nathanial Banks was diverted from a possible expedition to Texas and given Benjamin Butler's command of the Department of the Gulf. The Union commander of all armies, Henry Wager Halleck, said to Banks that President Lincoln "regards the opening of the Mississippi River as the first and most important of all our military and naval operations, and it is hoped that you will not lose a moment in accomplishing it." On December 4, 1862, Banks and his expedition put to sea for New Orleans. In May 1863, Union land and naval forces began a campaign they hoped would give them control of the full length of the Mississippi River. One army under Maj. Gen. Ulysses S. Grant commenced operations against the Confederacy's fortified position at Vicksburg at the northern end of the stretch of the river still in Southern hands, while another army under Maj. Gen. Nathaniel P. Banks simultaneously attacked Port Hudson at the southern end.

Қалдықтың іргетасы

Порт-Гадсон шығыс жағалауда, Миссисипи өзенінің иілісінде, Батон-Руждан 40 шақырым жоғарыда орналасқан. Қаланың төбелері мен жоталары өте қиын жерді құрайды, терең, тығыз орманды шатқалдар, батпақтар мен қамыстықтар табиғи бекініс жасады. Қала айналасындағы аймақтан мақта мен қантты өзенмен төменге тасымалдауға арналған порт болды. Маңыздылығына қарамастан, соғыс басталғанда қалада небары бірнеше ғимарат және 200 адам болды. Өзен оңтүстікке қарай ығысып, доктар шамамен 1 шақырымға оңтүстікке жылжыды. 1862 жылы солтүстік-шығысқа қарай 31 шақырымдағы Клинтон қаласына теміржол салынды. Порт-Гадсон мен Клинтон теміржолының жалпы ұзындығы 34 шақырымды құрады. Бұл теміржол Луизиананы басқа штаттармен және Конфедерация күштерінің негізгі жиналу ортасы болған Камп Мурмен байланыстыратын Нью-Орлеан, Джексон және Ұлы Солтүстік теміржолымен қосылмады. 1862 жылға қарай теміржолдың жолдары тозған, темір жолақтары шіріген тіреулерге тігілген. Жылжымалы құрамның барлығы бір локомотивтен, бір жолаушылар вагонынан және алты ашық және жабық вагондардан тұрды. Бұл пойызға ең көп дегенде бірнеше жүз сарбаз сыйып, ауыр қару-жарақ пен оқ-дәрілерді тасымалдауға жарамсыз болды. Өзеннен тәуелсіз көлік болмауы Порт-Гадсонның қорғаныс қабілетін шектеуі мүмкін еді. Бекініс жоспарларының бастапқы нұсқалары генерал Брекинридждің бас инженері капитан Джеймс Ноккеттің көмегімен жасалды. Брекинридж өзінің инженерлік штабын берумен қатар, Рэгглзге Клинтон мен Порт-Гадсон теміржолын пайдалану арқылы қажетті жабдықтар мен құралдарды жинауға және құрылыс үшін жергілікті жұмыс күшін пайдалануға рұқсат берді. Жерге төсеу жұмыстарының үш түрлі жоспары қарастырылды: бұрыштармен қоршалған сыртқы бекіністермен қолдау көрсетілген орталық форттың артиллериялық қарулары, өзен бойымен орналасқан лунеттер тізбегі және бүкіл позицияны қоршап тұрған редуттар, траншеялар мен парапеттердің үздіксіз сақинасы. Бірінші нұсқа қару-жарақтарды тым кішкентай аумақта шоғырландыратындықтан және осылайша артиллериялық оққа тию ықтималдығын арттыратындықтан қабылданбады. Үшінші нұсқадан бас тартты, өйткені қоршаудың болуы күмәнді болды және мұндай ауқымды жұмыстарды салу тым қиын болар еді, өйткені сақинаның шеңбері сегіз шақырымды (13 км) құрап, қорғаныс үшін 35 000 адам мен 70 артиллериялық құрал қажет болар еді. Лунеттер тізбегі Порт-Гадсон биіктіктерін қорғаудың ең жақсы жоспары деп танылды және өзенге қарай жеті лунеттен тұратын тізбек салу жұмыстары басталды. Алайда, генерал Брекинриджке көп ұзамай әскерлерінің көп бөлігін Кентуккиге көшіру бұйрығы берілді және 18 тамызда ол Рэгглстің басшылығымен бекіністерді салуға 1500 адамды қалдырып кетті. Рэгглстің 42 фунттық гладкоствольная пушкасы болды, ол оны бірден орнатты, оны сол жылы Батон-Руж шайқасында қиратылған CSS Arkansas кемесінің бұрынғы теңізшілерімен жабдықтады. Жақын арада "Самтер" кемесінен тағы екі 32 фунттық пушка қосылды.

Port Hudson was sited on an 80 feet (24 m) bluff on the east bank above a hairpin turn in the Mississippi River 25 mile (40 km) upriver from Baton Rouge. The hills and ridges in the area of the town represented extremely rough terrain, a maze of deep, thickly forested ravines, swamps, and cane brakes creating a natural fortress. The town was a port for shipping cotton and sugar downriver from the surrounding area. Despite its importance, the city had only a few buildings and 200 people at the start of the war. The river had shifted south and the docks had been moved about .5 mile (1 km) south. In 1862, a railroad was constructed to the town of Clinton, 19 mile (31 km) to the northeast. The entire length of the Port Hudson and Clinton railroad was 21 mile (34 km). It did not connect with the New Orleans, Jackson, and Great Northern railroad that connected Louisiana with other states and with Camp Moore, the main mustering point for Confederate forces in the department. Also by 1862 the railroad was run down, the track consisting of strips of iron nailed flat to rotten ties. The entire rolling stock consisted of one locomotive, one passenger car, and six box and flat cars. This train could accommodate only a few hundred troops at the most and was inadequate for hauling heavy guns and their ammunition. This lack of transport independent of the river would limit the defensibility of Port Hudson. Initial plans for fortifications were drawn up with the assistance of Captain James Nocquet, chief engineer for General Breckinridge. Along with loaning his engineering staff, Breckinridge also authorized Ruggles to gather needed supplies and tools using the Clinton and Port Hudson railroad, and whatever labor the area could provide for construction. Three different layouts for earthworks were considered: a central fort mounting cannon supported by angled outworks, a line of lunettes arranged along a line, and a continuous ring of redoubts, trenches, and parapets surrounding the entire position. The first option was rejected for concentrating the positions armament into too small a target, and thus making it too vulnerable to bombardment. The third option was rejected because a siege was considered unlikely, and the task of building such extensive works too ambitious since the circumference of the ring would have been eight miles (13 km.) and required 35,000 men and 70 pieces of artillery for defense. The line of lunettes was determined to be the best plan for the defense of the Port Hudson heights, and construction started on a line of seven fronting the river. General Breckinridge was soon ordered to take most of his troops to Kentucky, however, and on August 18 he left, leaving only 1,500 men to work on the fortifications under Ruggles's command. Ruggles did have a forty two pounder smoothbore cannon, which he mounted immediately, manned by former sailors of the CSS Arkansas, which had been destroyed in the Battle of Baton Rouge that year. Two thirty two pounders were shortly added from the abandoned wreck of the Sumter.

Аймақ әскер-теңіз флоты қорғанысты бағалайды

Генерал Рагглз 1862 жылдың 29 тамызында Порт-Хадсонды бригадир генерал Уильям Нельсон Ректор Биллге тапсыруға және әскерлерінің бір бөлігін Миссисипиге жіберуге бұйрық алды. Осы күні Одақтың теңіз күштері Миссисипи өзенін бақылау үшін Порт-Хадсонның қаруларын басып алуға кірісті. Одақтың импровизацияланған канонерлік кемесі USS Anglo American, ағаштан жасалған дөңгелекті бу кемесі, Порт-Хадсонды өтіп, Виксбургтегі коммодор Дэвид Диксон Портердің флотына қосылу үшін өзенмен жоғары қарай беттеді. Порт-Хадсоннан атылған оқтарға түскенімен, ылғалданған патрондар мен оқ-дәрі жетіспеуіне байланысты жауап бере алмады. "Англо-Америкалық" Портердің флотына қосылып, Порт-Хадсонның бекіністері туралы хабарлады. Портер 7 қыркүйекте "Эссекс" және "Англо-Америкалық" кемелерімен көтерілісшілердің позициясын бомбалау арқылы жаңа қауіпке жауап берді. Одақтың теңіз күштері Порт-Хадсонға көп зиян келтірмеді, бірақ "Эссекс" елеулі зақымдар алды. Портер Порт-Хадсонде 35-40 ауыр қару бар екенін хабарлады, бұл үлкен асыра сілтеу болды. Одақ аймаққа қосымша кемелерді жеткізуді кейінге қалдырған кезде, Билл бекіністерді біртіндеп кеңейтті. Бұл жұмыс өзеннің Одақ бақылауындағы бөліктерінің және оның позициясын қолдаған жеткіліксіз теміржол және жол жүйесінің кедергісінен баяулады. Осы кезде Конфедерация президенті Джефферсон Дэвис Порт-Хадсон мен Клинтон теміржолын Миссисипи штатының Джексон қаласына қосу, Виксбург пен Порт-Хадсон арасында резервтерді ауыстыруға мүмкіндік беретінін түсінді. Конфедерациядағы темір және көлік тапшылығы мұндай құрылысты мүмкінсіз етті. Билл Дэвистен Порт-Хадсон аймағында әскери жағдай режимін орнатуды сұрады, бірақ Дэвис одан бас тартты. Билл Порт-Хадсон мен Клинтоннан келген жарақат алған сарбаздарға арналған аурухананы Джексон, Луизианадағы Centenary колледжінде құруға тырысты, бірақ орын жеткіліксіз болды. Конфедерация бюрократиясы гарнизондық провоз маршалы Джон С. Миллерге гарнизонды азық-түлікпен, медициналық жабдықтармен, казармалармен, төсек-орындармен және олардың денсаулығы үшін қажетті басқа да материалдармен қамтамасыз ету үшін қоймалар мен көліктердің логистикалық жүйесін құруды қиындатты. Қорғаныс үшін жер қазбаларын пайдалану, оларды күтіп ұстау үшін үздіксіз еңбек қажет болды және денсаулыққа зиянды болды, сонымен қатар гарнизонның денсаулығының нашарлауына себеп болды. Жақсы жабдықтау желілерінің болмауы, аштық және аурулар Порт-Хадсон позициясының тұрақты проблемалары болып қала берді және гарнизон сарбаздарының жағдайын жақсартуға жасалған барлық күш-жігерді басып тастады. Луизиана штатының жеке сарбазы Роберт Д. Патрик былай деп жазды: "Мен әскерде болғаннан бері мұндай қиындыққа ешқашан тап болған емеспін, шындығында мен аштықтан өлдім дерлік". Сонымен қатар, Порт-Хадсон мен Миссисипидің батысындағы аймақтар арасындағы коммерциялық белсенділік күшейді, өйткені Порт-Хадсон Транс-Миссисипимен байланысты жалғыз нүкте болып қалды. Бұл Порт-Хадсонның шектеулі көлік құралдарын одан да көп бөлуге әкелді.

General Ruggles was ordered to turn over command of Port Hudson to Brigadier General William Nelson Rector Beall on August 29, 1862, and take some of his troops to Mississippi. This was the day that the Union Navy began to contest the guns of Port Hudson for control of the Mississippi. The improvised Union gunboat USS Anglo American, a wooden side wheel steamboat, passed Port Hudson moving upriver to join with Commander David Dixon Porter's fleet at Vicksburg. Although struck many times by shot from Port Hudson, it was unable to return fire due to wet cartridges and an ammunition shortage. The Anglo American joined Porter's fleet and reported the fortifications at Port Hudson. Porter responded to the new threat by bombarding the Rebel position with the Essex and the Anglo American on September 7. The Union fleet did little damage to Port Hudson, but the Essex received significant damage. Porter reported 35 to 40 heavy guns at Port Hudson, a considerable exaggeration. During the lull in action when the Union delayed bringing more ships into the area, Beall slowly expanded the fortifications. This work was slowed because of interference from Union controlled portions of the river and the inadequate rail and road system supporting his position. By this time, Confederate President Jefferson Davis realized that connecting the Port Hudson and Clinton railway to Jackson, Mississippi, would be invaluable in allowing reserves to be switched between Vicksburg and Port Hudson, depending upon which was most threatened. A desperate shortage of iron and transport within the Confederacy made such construction impossible. Beall asked Davis to impose martial law in the region of Port Hudson in order to commandeer more workers for construction, but Davis denied this also. Beall endeavored to set up a hospital at Centenary College at Jackson Louisiana for invalided troops from Port Hudson and Clinton, but the space proved inadequate. Confederate bureaucracy had made it difficult for Garrison Provost Marshal John C. Miller to construct a logistical system of warehouses and transports to supply the garrison with food, medical supplies, barracks, bedding, and other material necessary for their health. The use of earthworks for fortification, which required unending labor to maintain and were unhealthful to live in, also contributed to the poor health of the garrison. Poor supply lines, starvation, and disease were to remain the constant problems of the Port Hudson position, and overwhelm efforts to improve conditions for the soldiers of the garrison. Louisiana Private Robert D. Patrick wrote: " never since I have been in the army have I fared so badly and in truth I have been almost starved." At the same time commercial activity between Port Hudson and areas west of the Mississippi increased, because Port Hudson became the sole remaining link with the Trans Mississippi. This tended to tie up even more of Port Hudson's limited transport facilities.

Фаррагуттың флоты Хадсон портынан өтеді

Фаррагут шабуыл күшін 1863 жылдың 13 наурызына дейін жинады. Бұл флотта төрт негізгі әскери кеме және үш канонерлік қайық болды. Негізгі әскери кемелері – «Хартфорд», «Ричмонд» және «Мононгахела» атты соғыс шлюптері және «Миссисипи» бу кемесіндегі фрегаты. Канонерлік қайықтар – «Альбатрос», «Дженеси» және «Кинео» болды. Фаррагут флотты өзінің флагманы «Хартфордтан» басқарды. Алғашқы алты кеме парлы шабуыл бағанасында біріктірілді, ал «Миссисипи» арттан өзі келді. Фаррагут кемелерді түнгі шабуылға мұқият дайындады, бұл дайындық Джексон және Сент-Филипс форттары шайқасына ұқсас болды: кемелерді шайқасқа дайындады, түнгі шайқаста көрінуді жақсарту үшін қару палубаларын ақтады және қолдау үшін минометтік қайықтарды жақынға шақырды. Сонымен қатар, ол шабуылдаушы кемелердің зәкір тізбектерін шабуыл кемелерінің бортына байлап, импровизациялық броня ретінде пайдаланды. Алайда, ол Нью-Орлеанды қорғайтын форттарды басып алу үшін жүйелі түрде қорғанысты тексеріп, тұрақты бомбалау жүргізбеді. Жетінші батарея атыс позициясы ыстық болды, оның оқ-дәрілері ағаштан жасалған әскери кемелерге қарсы тиімді болды. Басқа дайындықтарға түнгі уақытта өзенді жарықтандыру үшін қарағайдан жасалған үйінділерді дайындау және жау кемелерінің жақындап келуін ескерту үшін өзен жағасындағы бақылау бекеттерінен ракеталар ату кірді. Бұл ракеталардың біріншісі 1863 жылдың 14 наурызында сағат 23:20-да Фаррагут флоты жақындағанда атылды. Бірден 9-шы батареядан 203 мм-лік жылмақ оқ «Альбатросқа» атылды, содан соғыс басталды. Одақ флоты өзенмен үнемі жоғары қарай жылжыды және Порт-Хадсон төбелеріндегі төменгі конфедерациялық батареяларға олардың қарулары тиген кезде кең жағалаулардан жалпы атыс бастады. Порт-Хадсонның солтүстігіндегі өзен қисығының жанындағы батыс жағалаудағы сағаларды болдырмау үшін блефтердің жағалауын құшақтаған кемелерге нысана алу қиын болды, себебі конфедерациялық қарулар жеті лунеттің қабырғаларына орнатылған. Ескерту: картаның төменгі сол жағындағы ақпараттық қойындысында CVI емес, CLVI деп жазылуы керек. Теңіз шабуылынан кейін Банкс Фаррагутты қолдау үшін Батон-Ружға қайтарған 17 000 әскерін кері шегерді. Порт-Хадсонға қарсы шабуылдың болмауы және кері қайтқандағы күшті жаңбыр Одақ әскерлерінің рухын төмендетті. Порт-Хадсонға қарсы теңізден жасалған эпизодтық бомбалаудан басқа, Вашингтоннан прогресс көрсету үшін қысым көрсеткен Банкс генерал-майор Тейлордың конфедерациялық күштеріне қарсы батыс Луизианада науқан бастады және Александрияны және Қызыл өзендегі бекіністі басып алды. Оны тікелей Порт-Хадсонға шабуыл жасауға Грант әскерінің Виксбургке қарсы күшейтілуі және Порт-Хадсон гарнизонының маңызды бөлігі Виксбургтегі Пембертонға жіберілгені туралы хабар итермеледі. 1863 жылдың 11 мамырында Батлердің қара полктерінің бірі – 3-ші Луизиана тума гвардиясы Банкс әскерлерінің Порт-Хадсонға қарсы қозғалысын қолдау үшін көпірлер салуды бастады. Алдыңғы қадамды полковник Бенджамин Генри Гриерсонның атты әскер бригадасы бастады, олар 2 мамырда Банкс әскерлеріне қосылды, олар конфедераттардың қатарынан жасаған атақты шабуылдан кейін келді. Барлық алға жылжу үш армия дивизиясының солтүстік-батыстан Баю-Сарадан және Батон-Руждан оңтүстіктен келе жатқан екі дивизиядан құралған қысқыш қозғалысын қамтыды. Екі топтың кездесуі Порт-Хадсонды қоршап алады. Банкс әскерлерінің Батон-Руждағы жетекші дивизияларының бірі 21 мамырда Плейнс-Стоур шайқасында конфедераттармен кездесті. Конфедераттар кері шегінді, ал 22 мамырға дейін операцияның барысында 30 000-нан 40 000 адамға дейін көбейген Банкс әскерлері Порт-Хадсон қорғанысын толық қоршады. Банкс бекіністерді тез басып алып, солтүстікке қарай армиясын алып, Виксбургте Грантке көмектесуді жоспарлады.

Farragut had gathered his attack force by March 13, 1863. This fleet consisted of four principal warships and three gunboats. The principal warships were the sloops of war Hartford, Richmond, and Monongahela and the steam paddle frigate Mississippi. The gunboats were Albatross, Genesee, and Kineo. Farragut commanded this fleet from his flagship, Hartford. The first six vessels were lashed together in an attack column of pairs, with Mississippi bringing up the rear by herself. Farragut had made fairly elaborate preparations of the vessels themselves for a night attack resembling the Battle of Forts Jackson and St. Phillip, clearing the ships for action, whitewashing the gun decks to improve visibility for night action, and bringing up mortar boats for support. He also had the anchor chains of the attacking ships lashed to the sides of the attack ships as improvised armor. He did not however, make the systematic survey of defenses and sustained bombardment that supported the battle for the passage of the forts guarding New Orleans. Battery Number Seven was a heated shot position, using ammunition particularly effective against wooden warships. Other preparations included preparing piles of pine wood to be ignited to illuminate the river for night action, and observation posts near the river to fire rockets to warn of the approach of enemy vessels. The first of these rockets was fired at 11:20 pm on March 14, 1863, at the approach of Farragut's fleet. Instantly an eight inch (203 mm) smoothbore shell from Battery 9 was fired at Albatross, beginning the battle. The Union fleet advanced steadily upriver, beginning a general fire of broadsides as soon as their guns bore on the lower Confederate batteries on the Port Hudson slopes. The heavier Confederate guns, mounted over the walls of the seven lunettes on the crest of the bluffs, had difficulty aiming at the ships, which were hugging the shorelines of the bluffs in order to avoid shoals on the western shore near the curve of the river north of Port Hudson. Correction, Info box in lower left map should also read Plate CLVI rather than CVI.]] After the naval attack, Banks retreated the 17,000 troops he had intended as a diversion to support Farragut back to Baton Rouge. The lack of an attack against Port Hudson, and a powerful rainstorm endured on the retreat lowered morale in the Union force. Other than sporadic naval bombardments against Port Hudson, Banks, under pressure from Washington to show progress, launched a campaign against Major General Taylor's Confederate forces in western Louisiana and gained control of Alexandria and a foothold on the Red River. What finally brought him to leading an attack directly against Port Hudson was the prospect of reinforcements from Grant's army arrayed against Vicksburg, and word that a significant part of the Port Hudson garrison had been sent to Pemberton in Vicksburg. On May 11, 1863, the 3rd Louisiana Native Guards, one of Butler's black regiments, began building bridges to support the movement of Banks's forces against Port Hudson. Leading the advance was the cavalry brigade of Colonel Benjamin Henry Grierson, which had joined Banks's forces on May 2 after their famous raid through the Rebel lines. The entire advance involved a pincer movement with three army divisions advancing from the northwest from Bayou Sara meeting two divisions advancing from the south from Baton Rouge. The meeting of the two groups would surround Port Hudson. One of Banks's lead divisions from Baton Rouge encountered Confederates on May 21 at the Battle of Plains Store. The Confederates were driven back, and by May 22, Banks's forces, which increased in strength from 30,000 to 40,000 men as the operation progressed, had completed an investment of the Port Hudson defenses. Banks hoped to overrun the entrenchments quickly, then take his army northward to assist Grant at Vicksburg.

Бірінші жаяу әскер шабуылдары

Қоршау және бекітілген нысандарға шабуыл жасау, әскери операциялардың ең күрделі және қиын түрлерінің бірі болып саналады. Азамат соғысы кезінде осы мәселелер бойынша ең авторитетті саналған тұлға – он жетінші ғасыр француз инженері, көптеген еуропалық бекініс жүйелерін жобалаған және көптеген сәтті қоршауларды ұйымдастырған Вобан маркизі болды. Порт-Гадсонның Конфедерациялық жер қазбалары және артиллериялық лунеттерді пайдалануы оның ықпалын көрсетеді. Генерал Гарднер Литтл Сэнди Крикке жақын аймақтардағы Конфедерацияның астық диірменін және жабдықтау дүкендерін қорғайтын пикеттерді нығайтты, себебі ол бұл жерде қоршау болатынын күтпеген еді. Конфедерацияның басқа әскерлері бекіністерден тыс қалды, олар полковник Джон Л. Логанның басшылығымен 1200 сарбаздан тұрды. Бұл Гарднердің барлық кавалериясы, 9-шы Луизиана батальоны, Партизан рейнджерлері және Роберт батареясының екі артиллериялық құралынан құралды. Бұл әскерлер Банкс әскерлерін қоршауды баяулатты және оларға қорғаныстағы нашар жақтарын анықтауға мүмкіндік бермеді. Осы кешігулердің нәтижесінде, жаяу әскер шабуылы 1863 жылдың 27 мамырына жоспарланды, қоршаудан кейін бес күн өткен соң, бұл Гарднерге Порт-Гадсон төңірегіндегі қорғанысты аяқтауға жеткілікті уақыт берді. Ол сонымен қатар артиллерияны өзен жағалауынан шығысқа, Федералды күштерге қарап орналастыруға да үлкерді.

Вейцельдің таңертеңгі шабуылдары

Банкс штаб-пәтерін Райли плантациясында орнатып, шабуылдарды штабы мен дивизия командирлерімен бірге жоспарлады. Көптегендер фортты қарапайым шабуылмен басып алуға тырысу идеясына қарсы болды, бірақ Банкс Грантқа қолдау көрсету үшін қоршауды мүмкіндігінше тез аяқтауды қалады және оған қол жетімді 30 000 әскер Гарднердің 7 500 әскерінің берілуін оңай мәжбүр етеді деп ойлады, бұл төрт есе артықшылық. Төрт түрлі шабуыл тобы генералдар Годфри Вейцель, Кувье Гровер, Кристофер К. Огур және Томас В. Шерманның (көбінесе генерал Уильям Текумсе Шерманның туысы деп қате анықталады) басшылығымен ұйымдастырылды. Банкс бір мезгілде шабуыл жасау үшін нақты уақыт белгілемеді, бірақ өзінің командирлеріне "мүмкіндігінше ертерек бастауға" бұйрық берді. Бұл шабуылды бөліп жіберді, генералдар Вейцель мен Гровер таңертең форттың солтүстік және солтүстік-шығыс жақтарына шабуыл жасады, ал генералдар Огур мен Шерман күндіз шығыс және оңтүстік-шығыс жақтарына шабуыл жасады. Теңіз бомбалаулары шабуылдан бір түн бұрын басталды, 13 дюймдік (330 мм) минометтері кеш бойы атып, жоғарғы және төменгі флоттар таңғы сағат 7-ден кейін бір сағат бойы атуды бастады. Әскери батареялар таңғы сағат 5:30-дан кейін бір сағат бойы бомбалады. Вейцельдің екі дивизиясы шабуылды таңғы сағат 6-да солтүстіктен бастады, Little Sandy Creek аңғарымен шекаралас орманды шатқалдар арқылы алға жылжуда. Бұл аңғар шабуылды "төбешік" деп аталатын қорғанысты жотамен қалыптастырылған шығыршыққа жеткізді, онда қорғаушылар ірі қара малын сойып, форттың астық диірменін қорғау үшін асығыс түрде салынған "Форт Десперейт" лақап атымен белгіленген лунетка орналасқан. Бұл ойыстың арасында "комиссариат төбесі" деп аталатын дөңес болды, оған артиллерия батареясы орнатылған. Одақ әскерлері осы үш позициядан өрескел атысқа түсіп, тығыз өсімдіктер мен қарсы әскерлер қойған кедергілер олардың алға жылжуын тоқтатты. Бұл жердегі бұршақты жер, үш жақтан келген өрескел атыс және қарсы әскердің мергендері көптеген адамды өлтірді. Төбешіктен батысқа қарай аттанған одақтық әскерлер Фейринг бригадасынан құралды. Бұл сарбаздар Порт-Гадсонның шығыс жағында 14-ші, 18-ші және 23-ші Арканзас полктерімен күшейтілген төбешік пен лейтенант-полковник М. Б. Локктың Алабама әскерлері басқаратын батыс бекіністі жотаның арасында қалды. Тағы да тік қабатты шатқалдардың, тығыз өсімдіктердің және қарсы әскердің жота үстінен ашылған өрескел атысының бірігуі одақтың алға жылжуын тоқтатты. 1-ші Мэн батареясының қолдау артиллериясының ерте жарылуы одақтың да зардап шегуіне себеп болды. Алға жылжуы тоқтатылғанын көрген бригадир генерал Уильям Дуайт Луизиананың 1-ші және 3-ші гвардиялық гвардиясына шабуылға шығуға бұйрық берді. Бұл әскерлер соғыс кезінде шабуылға қатыспауға тиіс болған, себебі одақ жоғарғы командасының афроамерикалық әскерлерге деген жалпы көзқарасы осылай болған. Дуайт конфедерацияның бекіністерін бұзуға бел буғандықтан, оларды таңғы сағат 10-да шабуылға жіберді. Олар Пионерлер ретінде орналастырылғандықтан, Миссисипи өзенінің тоғысына жақын Биг Сэнди өзенінің үстіндегі понтондық көпірде жұмыс істеді, бұл әскерлер Вейцельдің солтүстік шабуыл тобындағы барлық бөлімшелердің шабуылына қарсы ең нашар жағдайда болды. Гвардияға алдымен понтон көпірінен, Телеграф жолынан сол жақтағы қамалды жотамен Уильям Б. Шелбидің 39-шы Миссисипи әскерлері жеңіл артиллерия батареясымен, олардың алдындағы Конфедерацияның ауыр артиллерия батареяларымен және оң жақтағы Миссисипи өзенімен ілесуге тура келді. Қарулы атқыштардың, далалық артиллерияның және жағалаудағы ауыр қарулардың қатты өрісіне қарамастан, Луизиананың жергілікті күзетшілері Нью-Орлеанның еркін қара азаматы капитан Андре Кайлукс бастаған табандылықпен және батылдықпен алға жылды. Ағылшын және француз тілдерінде бұйрық беріп, Кайлу гвардиялық полктарды артиллерия оғынан қаза тапқанға дейін алға бастап кетті. Зардап шеккен шабуылшылар жойылудан қашу үшін кері шегінуге мәжбүр болды. Бұл батыл алға жылжу қара тәндік әскерлердің атыс кезінде сенімді емес деген сенімді жояды. Вейцельдің сәтсіз шабуылына қолдау көрсету үшін, форттың солтүстік-шығыс шабуылға қолбасшылық еткен бригадир Гровер өзінің екі полкін солтүстік-шығысқа қарай баратын жол бойымен жіберді. Бұл топ Вейцель әскерлеріне қарағанда сәттілікке қол жеткізе алмады, сондықтан Гровер фортты қорғап тұрған 15-ші Арканзас әскеріне шабуыл жасау үшін тағы үш полк жіберді. Бұл бөлінген және спорадикалық әрекеттер де сәтсіз аяқталды және күндіз форттың солтүстік жиегінде шайқас аяқталды.

Banks had set up his headquarters at Riley's plantation and planned the attacks with his staff and division commanders. Many were opposed to the idea of trying to overwhelm the fort with a simple assault, but Banks wanted to end the siege as quickly as possible in order to support Grant, and felt that the 30,000 troops available to him would easily force the surrender of the 7,500 troops under Gardner, a four to one advantage. Four different assault groups were organized, under the commands of generals Godfrey Weitzel, Cuvier Grover, Christopher C. Augur, and Thomas W. Sherman (often mistakenly identified as a relative of General William Tecumseh Sherman). Banks did not choose a specific time for his intended simultaneous assault however, ordering his commanders to " commence at the earliest hour practicable." The effect of this was to break up the attack, with generals Weitzel and Grover attacking on the north and northeast sides of the fort at dawn, and generals Augur and Sherman attacking on the east and southeast sides at noon. The naval bombardment began the night before the attack, the 13" (330 mm) mortars firing most of the evening, and the upper and lower fleets beginning firing for an hour after 7 am. The army land batteries also fired an hour bombardment after 5:30 am. Weitzel's two divisions began the attack at 6 am on the north, advancing through the densely forested ravines bordering the valley of Little Sandy Creek. This valley led the assault into a salient formed by a fortified ridge known as the "bull pen" where the defenders slaughtered cattle, and a lunette on a ridge nicknamed "Fort Desperate" which had been hastily improvised to protect the fort's grain mill. At the end of this ravine between the two was a hill described as "commissary hill" with an artillery battery mounted on it. The Union troops were caught in a crossfire from these three positions, and held in place by dense vegetation and obstacles placed by rebel troops that halted their advance. The combination of rugged terrain, a crossfire from three sides, and rebel sharpshooters inflicted many casualties. The Union troops advancing west of the bull pen were made up of Fearing's brigade. These soldiers were caught between the bull pen, which had been reinforced with the 14th, 18th, and 23rd Arkansas regiments from the east side of Port Hudson, and a more western fortified ridge manned by Lieutenant Colonel M. B. Locke's Alabama troops. Once again the combination of steep sided ravines, dense vegetation, and a rebel crossfire from ridge top trenches halted the Union advance. Premature shell bursts from the supporting artillery of the 1st Maine Battery also caused Union casualties. Seeing that his advance had been stopped, Brigadier General William Dwight ordered the 1st and 3rd Louisiana Native Guard forward into the attack. These troops were not intended to take part in the attack due to the general prejudice against African American troops on the part of the Union high command. Dwight was determined to break through the Confederate fortifications however, and committed them to the attack at 10 am. Since they had been deployed as pioneers, working on the pontoon bridge over Big Sandy Creek near its junction with the Mississippi, these troops were in the worst possible position for an attack of all the units in Weitzel's northern assault group. The Guard first had to advance over the pontoon bridge, along Telegraph Road with a fortified ridge to their left manned by William B. Shelby's 39th Mississippi troops supported by a light artillery battery, the Confederate heavy artillery batteries to their front, and the Mississippi river to their immediate right. Despite the heavy crossfire from rifles, field artillery, and heavy coast guns, the Louisiana Native Guards advanced with determination and courage, led by Captain Andre Cailloux, a free black citizen of New Orleans. Giving orders in English and French, Cailloux led the Guard regiments forward until killed by artillery fire. Taking heavy losses, the attackers were forced to retreat to avoid annihilation. This fearless advance did much to dissipate the belief that black troops were unreliable under fire. In an attempt to support Weitzel's unsuccessful assault, Brigadier Grover, commanding the northeast attack on the fortress, sent two of his regiments along the road leading northeast from Commissary Hill to assault Fort Desperate. This group had no more success than Weitzel's troops, so Grover sent three more regiments to attack the stubborn 15th Arkansas troops defending the fort. These piecemeal and sporadic efforts were also futile, and the fighting ended on the northern edge of the fortress by noon.

Томас Шерманның түстен кейінгі шабуылдары

Қалдықтың солтүстік бөлігіне қарсы жаяу әскердің шабуылдары жүріп жатқанда, бригадир генерал Шерман 30 зеңбірекшені қамалдың шығыс жағына орналастырып, көтерілісшілердің бекіністері мен батареялық позицияларын тұрақты түрде атқылады, бұл шабуылға мергендердің Конфедерация артиллериясының экипаждарына бағытталған атыстары да қолдау көрсетті. Бұл әрекеттерге біршама сәттілік соққанмен, генерал Банкс, Одақ орталығынан мылтық дауысын естімеген соң, Шерманның штабына барып, әскерін жылжытпаса, оны қызметтен босататынын мәлімдеді. Содан кейін Шерман сағат 14:00 шамасында Порт-Хадсон бекінісінің шығыс жиегіне шабуыл жасады. Бұл шабуылдарға Аугурдың әскерлері де, оның өзінің әскерлері де қатысты. Оларға табиғи кедергілердің аз болуына қарамастан, осы аймақта Конфедерация әскерлері бекіністерді салуға көбірек уақыт бергендіктен және оларға көбірек күш пен оттық күш жұмсағандықтан, қарсыласу күшті болды. Бұл аймақтағы бекіністердің ерекшелігі – құрғақ ор және қабырға алдында кесілген ағаштардың көп болуы еді. Сондықтан Одақ шабуылшылары орды толтыру үшін балқыралар, полюстер, тақтайлар, мақта пакеттері және фасциналарды алып жүрді. Көтерілісшілердің қорғанысының тағы бір ерекшелігі – 24 фунттық екі зеңбірекшенің бар болуы еді. Бұл жағдайда, снарядтар сынған тізбектерден, теміржол рельстерінің бөліктерінен және басқа да металл қалдықтарынан жасалған. Сектордағы жаяу әскерге қолбасшылық еткен Конфедерация полковнигі Уильям Р. Майлз, ауруханада қалған барлық мылтықтарды, ауру мен жарақат алғандардың қалдырғандарын алып тастады. Осылайша ол әр сарбазын үш қарумен жарақтандырып, олардың оттық күшін арттыра алды. Одақтың жаяу әскері 200 ярдық қашықтыққа келгенде, олар мылтық пен снарядтардың күшті атысына тап болды, ал Конфедерацияның қатарларына 70 ярдық қашықтыққа жеткендердің саны аз болды. Осы шабуылдарда Одақ командирлері Шерман мен Доу жараланды, ал пионерлік топтың командирі подполковник Джеймс О'Брайен қаза тапты. Сағат 17:00-де 159-шы Нью-Йорк полкінің командирі жарақаттанғандар мен қаза тапқандарды алаңнан шығару үшін бітім туралы белгі ретінде ақ ту көтерді, осылайша күндік шайқас аяқталды. Одақ әскерлерінің ешқайсысы Конфедерацияның бекіністеріне жетпеді. Одақ 293 қаза тапты, 1545 жараланды, 157 жоғалып кетті, ал Конфедерация тарапынан 235 адам қаза тапты.

While the infantry attacks raged against the northern section of the fortress, Brigadier General Sherman lined up 30 cannon opposite the eastern side of the fortress and conducted a steady bombardment of the rebel works and battery positions, supported by sharpshooters aiming for Confederate artillery crews. This effort had some success, but General Banks, upon hearing no rifle fire from the Union center, visited Sherman's headquarters and threatened to relieve him of command unless he advanced his troops. Sherman then began the attack on the eastern edge of the Port Hudson works at about 2 pm. These attacks included the troops of Augur as well as his own, and had less in the way of natural terrain obstacles to contend with, but in this area the Confederates had more time to construct fortifications, and had put more effort and firepower into them. One feature of the earthworks in this region was a dry moat and more abatis or cut down trees in front of the parapet. The Union attackers therefore carried axes, poles, planks, cotton bags and fascines to fill in the ditch. Another feature of the rebel defense was a battery containing two 24 pounder smoothbore (5.82 inch, 148 mm bore) as canister throwers. In this case the canister was composed of broken chains, segments of railroad rails, and other scrap iron. Confederate Colonel William R. Miles, commanding the infantry in the sector, had also removed all the rifles from the hospital that had been left by the sick and wounded. He was thus able to equip each of his soldiers with three weapons, greatly increasing their firepower. When the Union infantry closed within 200 yards they were met by a hail of rifle and canister fire, and few made it within 70 yards of the Confederate lines. Union commanders Sherman and Dow were wounded in these attacks, and Lieutenant Colonel James O'Brien, commanding the pioneer group, was killed. At 5 pm the commander of the 159th New York raised a white flag to signal a truce to remove the wounded and dead from the field. This ended the fighting for the day. None of the Union attacks had even made it to the Confederate parapets. The Union suffered 293 KIA, 1,545 wounded, 157 MIA, compared to the Confederate casualties of 235.

Порт-Гадсон қорғанысына жасалған соңғы жаяу әскер шабуыл

Олардың табысты қорғанысы Гарднер мен оның гарнизонына жаңа сенімділік сыйлады. Олар, жақсы жоспарланған қорғаныс бекіністері мен қауіп төнген аймақтарды шеберлікпен нығайтудың арқасында, шабуылдаушылардың көптігін кері қайтарылғанын сезінді. Өз тәжірибесінен сабақ алып, Гарднер қорғаныстың тиімді жүйесін ұйымдастырды. Бұл қорғанысты қорғаныс аймақтарына бөлуді білдірді, әр аймақта қорғанысты нығайту үшін инженерлік офицер тағайындалды. Бұл үшін, негізінен, артиллерия позицияларының ең тиімді өрт нүктелерін анықтау, атыс күшін жақсарту және қолданылмаған кезде артиллерияны дұшманның бомбалауынан қорғау үшін қорғаныш шұңқырларын қазу қажет болды. Пайдаланған оқтар мен металл сынықтары артиллерияға арналған шашырату оқ-дәрілерін жасау үшін жеңдерге тігілді, ал өзенге қарап тұрған, орталық осімен бұрылатын ауыр жағалаулық зеңбіректер одақтың бекіністің шығыс жағындағы позицияларына оқ атуға дайындалды. Осы зеңбіректердің үшеуі осы мақсатқа арналған, ал Төртінші батареядағы бір колумбиад осы жұмысты өте тиімді атқарды, сондықтан одақ әскерлері оны "Демарализатор" деп атады. Оның қорқынышты репутациясы оның теміржол вагонына орнатылып, бекіністің кез келген жерінен оқ атуға қабілетті деген мифті тудырды. Капитан Л.Ж. Жирард артиллерияның жұмысын басқарды және материалдық тапшылықтарға қарамастан, артиллерияны жұмыс істеуге кереметтер жасады. Дұшманнан тартып алынған немесе ауруханада жатқан сарбаздардан алынған мылтықтарды траншеялардағы әскерлер қолдану үшін жинап қойды. Жеңілдік сызықтарының алдындағы позициялар 13 дюймдік (330 мм) миномет снарядтарымен миналанды, сол кезде оларды "торпедалар" деп атады. Мергендер траншеялардың биік нүктелерінде мергендерге арналған позициялар дайындады. Бұл әдістер қорғанысты жақсартты, бірақ гарнизонның оқ-дәріден басқа барлық заттан тапшылығын толықтыра алмады. Азық-түлік тапшылығы моральға кері әсер етті және жауға дезертирліктердің көптеп өтуіне әкелді. Адам күшін сарқып алуды полковник Стидман тіркеді: "Біздің ең ауыр және мазалайтын қиындығымыз – Луизиана әскерлерінің бір бөлігінің сенімсіздігі. Көптегендері жауға қашып, біздің нақты жағдайымыз туралы ақпарат берді; бірақ сол полктерде бізде ең қабілетті офицерлеріміз бен сарбаздарымыз бар". Майлздың Луизиана легионы ең көп кінәлілер деп есептелді. Одақ тарапынан жаяу әскер шабуылдарының шешуші жеңілісіне байланысты таңғалыс пен реніш кеңінен тарады. Банкс қоршауды жалғастыруға бел буды, өйткені Батон-Ружға шегіну оның саяси және әскери мансабын жоятын еді. Оның барлық қолбасшылығының ресурстары жұмылдырылды, ал адамдар мен материалдар одақтың қоршауына құйылды. 1 маусымға қарай жеңілдік сызықтарына 9 қосымша полк келді. 89 далалық зеңбірек қолданысқа енгізілді, ал USS Richmond-тен теңіздік зеңбіректер бекініске бағытталған қоршау зеңбіректерге қосылды. Бұл алты теңіздік зеңбірек 9 дюймдік (229 мм) Дальгрен гладкоствольные зеңбіректер болды. Зеңбіректер бастапқыда Миссисипи дельтасындағы Бас өткеліндегі батареяға арналған еді. Төрт зеңбірек ақыры 10-батареяға, "Форт Десперейттен" шығысқа қарай, ал екеуі 24-батареяға орналастырылды, бұл одақ теңіз күштерінің жеткен жетістіктері мен ауқымын көрсетеді. Дальгрен зеңбірегінің әрқайсысы 9,020 фунт салмақта және 9 фут ұзындықта, 73,5 фунт (33,3 кг) жарылатын снарядты атуға қабілетті болды. Екінші шабуыл 13 маусымда сағат 11:15-те басталып, бір сағатқа созылған конфедерациялық бекіністерді үздіксіз бомбалаумен басталды. Банкс Гарднерге өз позициясын тапсыруды талап етіп хабарлама жіберді. Гарднер: "Менің міндетім осы позицияны қорғауды талап етеді, сондықтан мен берілуден бас тартамын" деп жауап берді. Банкс түнгі уақытта бомбалауды жалғастырды, бірақ 14 маусымда таңғы сағат 1-де үш бағыттан шабуыл жасауға бұйрық берді. Шабуыл таңғы сағат 3:30-да басталды, бірақ келісілген жоспардың болмауы және қатты тұман шабуыл басталғанда тәртіпсіздікке әкелді. Гровердің колоннасы басқалардан бұрын "Форт Десперейт" деген жерде конфедерациялық желіге шабуыл жасады, ал сол қиын жер бедері конфедерацияның күшейтілген қорғанысымен бірігіп, көтерілісшілердің жұмыстарының сыртындағы шабуылдарды тоқтатты. Аугердің орталықтағы демонстрациясы негізгі шабуыл сәтсіз аяқталғаннан кейін келді, ал желінің оңтүстік жағындағы шабуыл күндізден кейін жасалды және нәтижесінде сәттілікке жете алмады. Жаяу әскер шабуылдары одан да көп өлгендер мен жарақаттанған сарбаздарға әкелді: 47 конфедерациялық сарбазға қарсы 1792 одақтық құрбан болды. Дивизия командирі бригада генералы Халберт Э. Пейн негізгі шабуылға жетекшілік етті және жараланып, аяғын жоғалтты. Осыдан кейін Порт-Хадсонға қарсы әрекеттер бомбалау мен қоршауға дейін азайтылды. Соғыстан кейін 114-ші Нью-Йорк капитаны Джеймс Ф. Фиттс 14 маусымдағы шабуылды "The Galaxy" журналында былай сипаттады:

The successful defense of their lines brought a renewed confidence to Gardner and his garrison. They felt though a combination of well planned defensive earthworks and the skillful and deliberate reinforcement of threatened areas, the superior numbers of attackers had been repulsed. Learning from his experience, Gardner organized a more methodical system of defense. This involved dividing the fortifications into a network of defense zones, with an engineering officer in charge of strengthening the defense in each area. For the most part this involved once again charting the best cross fire for artillery positions, improving firepower concentrations, and digging protective pits to house artillery when not in use, to protect them from enemy bombardment. Spent bullets and scrap metal were sewed into shirtsleeves to make up canister casings for the artillery, and the heavy coast guns facing the river that had center pivot mounts were cleared for firing on Union positions on the eastern side of the fortress. Three of these guns were equipped for this, and one columbiad in Battery Four was so effective in this that Union troops referred to it as the "Demoralizer". Its fearful reputation spawned the myth that it was mounted on a railroad car, and could fire from any position in the fortifications. Captain L. J. Girard was placed in charge of the function of the artillery, and despite material shortages, achieved miracles in keeping the artillery functional. Rifles captured from the enemy or taken from hospitalized soldiers were stacked for use by troops in the trench lines. Positions in front of the lines were land mined with unexploded 13 inch (330 mm) mortar shells, known as "torpedoes" at the time. Sniper positions were also prepared at high points in the trench works for sharpshooters. These methods improved the defense, but could not make up for the fact that the garrison was short of everything except gunpowder. The food shortage was a drag on morale, and resulted in a significant level of desertion to the enemy. This drain on manpower was recorded by Colonel Steedman, who wrote "Our most serious and annoying difficulty is the unreliable character of a portion of our Louisiana troops. Many have deserted to the enemy, giving him information of our real condition; yet in the same regiments we have some of our ablest officers and men." Miles' Louisiana Legion were considered the greatest offenders. On the Union side, astonishment and chagrin were near universal in reaction to the decisive defeat of the infantry assaults. Banks was determined to continue the siege as his political as well as military career would be destroyed by a withdrawal to Baton Rouge. The resources of his entire command were called into play, and men and material poured into the Union encirclement. Nine additional regiments appeared in the lines by June 1. 89 field guns were brought into action, and naval guns from USS Richmond were added to the siege guns bearing on the fortress. These six naval guns were 9 inch (229 mm) Dahlgren smoothbores. The guns were originally intended for a battery at the Head of Passes in the Mississippi Delta. The fact that four were finally emplaced in Battery Number 10, just east of "Fort Desperate" and two in Number 24, gives some idea of the reach and progress of the Union Navy. Each of the Dahlgren guns weighed 9,020 pounds and was 9 feet long, capable of firing a 73.5 pound (33.3 kg) exploding shell. The second assault began with sustained shelling of the Confederate works, beginning at 11:15 am on 13 June 1863, and lasting an hour. Banks then sent a message to Gardner demanding the surrender of his position. Gardner replied "My duty requires me to defend this position, and therefore I decline to surrender." Banks continued the bombardment for the night, but only gave the order for what was to be a simultaneous three prong infantry attack at 1 am on 14 June. The attack finally began at 3:30 am, but the lack of any agreed upon plan and a heavy fog disordered the attack as it began. Grover's column struck the Confederate line at "Fort Desperate" before the others, and the same formidable terrain combined with the enhanced Confederate defense stopped the attacks outside the rebel works. Auger's demonstration at the center arrived after the main attack had failed, and the attack on the southern end of the line was made after daylight, and stood little chance as a result. The infantry attack had only resulted in even more dead and wounded soldiers: 1,792 Union casualties, against 47 Confederate. Division commander Brig. Gen. Halbert E. Paine led the main attack and fell wounded, losing a leg. After this, the actions against Port Hudson were reduced to bombardment and siege. Shortly after the war, Capt. James F. Fitts of the 114th New York described the 14 June assault on in The Galaxy magazine:

Қоршаудың соңғы кезеңдері, 15 маусым - 9 шілде 1863 жыл

Соңғы жаяу әскер шабуылынан кейін генерал Банкс корпустың штаб-пәтерінде өз әскерлерінің бір бөлігін жинап, олардың бұрынғы күш-жігері мен құрбандықтары үшін алғыс айтты. Ол сондай-ақ Конфедерацияның траншеялық желісін бұзу үшін арнайы шабуыл тобының еріктілерін интенсивті даярлауды сұрады. Оның сөзі көп құлшыныс тудырмады, бірақ 1036 адамнан тұратын бөлімше құрылып, шабуылға дайындық үшін артқы жақтағы оқу лагеріне жіберілді. Олар қоршау сатыларын жинап, екі батальонға бөлініп, олардың қолбасшылары подполковник Джон Б. Ван Петтен және подполковник А. С. Бикмор болды. 13-ші Коннектикут жаяу әскер полкінің полковнигі Генри Уорнер Бирдж арнайы шабуыл полкін басқаруға ерікті болды. Тұрақты қоршау операциялары жаңа бас инженер, капитан Джон С. Палфридің басшылығымен қайта ұйымдастырылды. Ол қоршау күшін үш нысанға шоғырландырды: Форт Деспарейт, Прест Кеп (Конфедерацияның 14 және 15-батериялары) және Ситадель, Одақ әскерлерінің «Шайтанның иығы» деп атаған бекіністердің оңтүстік бастионы. Бұл күш-жігер жаяу әскердің траншеяларға шабуыл жасауына емес, соққылау деп аталатын қоршау техникасына қатысты, яғни зигзаг траншеялар, бекіністі батареялар мен мергендердің позицияларын салғанда, жеке қорғаныс бастиондарын оқшаулау және басып тастау үшін. Мергендердің позициялары сол кездегілер «траншея кавалерлері» деп сипатталды, олар ағаш немесе басқа материалдармен нығайтылған топырақ үйінділері болды, бұл оларға жау траншеяларын көруге және оларға атуға мүмкіндік берді. Цитадельді оңтүстікке қарайғы бір төбеде салынған күшті қоршау батареясы, 24-ші Одақ батареясы, басып тастау үшін жоспарланған. Одақтың батареялары Миссисипидің батыс жағалауында, Порт-Хадсонға қарама-қарсы салынды, Одақтың артиллерия батареяларымен толық қоршап тұрды. Одақ әскерлері қарсыластардың траншеялары мен батареяларына шабуыл жасап, өз траншеяларын нығайтты немесе жау батареяларын жойды. Цитадельдің қарсысындағы 6-шы Мичиган әскерлерінің кейбіреулері .54 калибрлі (14 мм) Меррилл карбинімен қаруланды, бұл оларға траншеялық шабуылдарда жылдам атуға мүмкіндік берді. 26 маусымда Одақ батареялары мен Одақ флотының қаруларынан жалпы бомбалау басталды, ол Конфедерацияның артиллериясының қалған бөлігін басып тастады немесе жойды. Қазба жұмыстарымен қатар, федералдылар қарсыластардың нысандарының астында үш мина салды, олардың екеуі Прест Кепке, ал біреуі Цитадельдің астына бағытталған. Миналар біткеннен кейін, миналардың соңындағы камералар ұнтақпен толтырылып, Конфедерацияның нысандарының астында жарылып, оларды жойып, траншея желілерінде саңылаулар жасады. Осы кезде жаяу әскер шабуылға түседі деп күтілді, барлық бекіністерді басып алады. Конфедерация әскерлері қоршау техникасына өз күш-жігерін арттыра отырып жауап берді. Форт-Деспарейттегі астық диірмені бомбалаудан жойылған. Ол бұрынғы теміржолдан алынған локомотивтің күшімен диірмен тастарын қозғау арқылы ауыстырылды, бұл гарнизон үшін тұрақты жүгері ұнының қорына айналды. Қорғаныс үшін пайдаланылған мылтық пен артиллерия снарядтары қайта пайдаланылды, кіші қарулардың оқтары жаңа патрондар жасау үшін қайта құйылды, артиллерия снарядтары қайта пайдаланылды және бірдей калибрлі Конфедерация артиллериясына таратылды немесе миналар мен гранаталар ретінде пайдаланылды. Қауіпке ұшыраған бастиондарға қосымша траншеялар, кедергілер, миналар мен бункерлер салынды, бұл оларды бомбалауды, кіруді немесе басып алуды қиындатты. Прест Кеп бастионының қорғаныс жүйесі ерекше күрделі болды, соның ішінде шабуылдаушы жаяу әскерді тоқтату үшін , биіктігіне дейін тіктеп орнатылған телеграф сымдарын пайдалану. Форт-Деспарейттің қорғанысына қосымша далалық артиллерия мен жаяу әскер қосылды, бұл аймақтағы саптауды қымбатқа айналдырды. Одақ саптарына қарсы түрлі шабуылдар жасалды. 26 маусымда Конфедерацияның 16-шы Арканзас жаяу әскері Прест Кеп сабына шабуыл жасап, жеті тұтқынға алып, қару-жарақ пен жабдықтарды тартып алды. Конфедерация траншеялық шабуылшылары мен қорғаушылары қолдан жасалған қол гранаталарын жасау мен пайдалануда шебер болды. Логанның ат әскері қоршау сызықтарынан тыс Одақ позицияларына шабуыл жасады. 3 маусымда Клинтондағы Логанның позициясына қарсы Гриерсонның Одақ ат әскерінің ілгерілеуі тоқтатылды. 14-ші Нью-Йорк кавалериясы 15 маусымда Порт-Хадсоннан екі миль қашықтықтағы Ньюпортқа шабуыл жасады. Басқа шабуылдар Одақтың Джексон, Луизианадан қайтып келе жатқан азық-түлік тобына шабуыл жасап, денсаулығын қалпына келтіріп жатқан Одақ генералы Нил Дауды тұтқынға алды. Ең ірі шабуыл 2 шілдеде Одақтың Спрингфилд Лэндингіндегі азық-түлік орталығына өрт қойды. Бұл шабуылдар Банкске ыңғайсыздық тудырды, бірақ қоршауды бұзуға мүмкіндік бермеді. 3 шілдеде Прест Кеп астындағы Одақтың миналарының біріне қарсы мина жарылды. Бұл минаны құлатты, бірақ таңқаларлық түрде Одақ әскерінің құрбандарын болдырмады. Қорғаушылар аштық, ауру, әсіресе цинга, дизентерия және малярия, мергендердің оқтары, снарядтардың сынықтары, күн соққысы және дезертирлік салдарынан туындаған кадрлық шығындарды толықтыра алмады. Есек еті мен егеуқұйрықтарды рацион ретінде пайдалану қалған әскерлердің денсаулығын сақтауға жеткіліксіз болды және моральдық жағдайды нашарлатты. Қоршау Солтүстік және Оңтүстік үшін қиындықтар мен таршылықтар тудырды, бірақ шілде басында Конфедерация әскерлерінің жағдайы нашар болды. Олар барлық азық-түлік пен оқ-дәрілерін таусыды, ал жаяу әскердің траншеяларды қорғауға қабілетті саны аурулар мен жарақаттар салдарынан күрт азайды. 4 шілдеде Виксбургтың капитуляциялағанын білген генерал Гарднер өзінің жағдайының үмітсіз екенін және жалғастырудың қажеті жоқ екенін түсінді. Капитуляция шарттары келісілді, ал 9 шілдеде 1863 жылы Конфедерация әскерлері қаруларын тастады, 48 күндік үздіксіз шайқас аяқталды. Бұл АҚШ әскери тарихындағы ең ұзақ қоршау болды. Конфедерацияның капитуляциясын қабылдаған капитан Торнтон А. Дженкинс болды, адмирал Дэвид Фаррагут Жаңа Орлеанда болғандықтан.

The day after the last infantry assault, General Banks assembled some of his troops at the corps headquarters and thanked them for their previous efforts and sacrifices. He also asked for volunteers for a special attack group to be trained intensively to breach the Confederate trench line. His speech generated little enthusiasm, but a unit of 1036 men was formed and removed to a training camp in the rear to prepare for the attack. There they assembled siege ladders and organized into two battalions, commanded by Lieutenant Colonel John B. Van Petten and Lieutenant Colonel A. S. Bickmore. Colonel Henry Warner Birge of the 13th Connecticut Infantry volunteered to lead the special assault regiment. Regular siege operations were also reorganized under the command of a new chief engineer, Captain John C. Palfrey. He concentrated the efforts of the siege on three areas of the fortifications, Fort Desperate, the Priest Cap (Confederate batteries 14 & 15), and the Citadel, the southernmost bastion of the fortifications, nicknamed by Union forces as "the Devil's Elbow". These efforts did not involve infantry rushing the trenches, but a siege technique called sapping, or constructing a series of zigzag trenches, fortified batteries, and sharpshooter positions intended to isolate and suppress individual defensive bastions. The sharpshooter or sniper positions were described at the time as trench cavaliers and were raised mounds of earth, reinforced with timbers or other materials to allow riflemen to overlook the enemy trenches and fire down into them. The Citadel was to be reduced by a powerful siege battery constructed on a hill just to the south, Union battery number 24, intended to suppress the Confederate position by superior firepower. Union batteries were also constructed on the west bank of the Mississippi opposite Port Hudson, completely surrounding it with Union artillery batteries. Union forces also made raids on opposing trenches and batteries, to enhance their own trench lines or disable enemy batteries. Some of the 6th Michigan troops opposite the Citadel were armed with the .54 caliber (14 mm) breech loading Merrill carbine, which gave them a rapid fire edge in trench raids. On June 26, a general bombardment from Union batteries and guns of the Union fleet began, disabling or suppressing what remained of the Confederate artillery. Along with the trenching operations, the Federals also constructed three mines underneath the opposing works, two of them directed against the Priest Cap, and one under the Citadel. After the mines were finished, chambers at the end of the mines would be loaded with powder, and exploded under the Confederate works, destroying them, and blowing gaps in the trench lines. At this point an infantry assault would be launched, hopefully overrunning the entire fortification. The Confederates responded to the siege techniques with increased efforts of their own. The grist mill at Fort Desperate had been destroyed by shelling. It was replaced by using the locomotive from the defunct railroad to power millstones, providing a steady supply of cornmeal for the garrison. Expended rifle and artillery shells were salvaged for reuse by the defense, small arms shot being recast for making new cartridges, artillery rounds reused and distributed to Confederate artillery of the same caliber, or reused as mines and grenades. Additional trench lines, obstacles, mines, and bunkers were added to the threatened bastions, making them more difficult to bombard, infiltrate, or overrun. The Priest Cap bastion had a particularly elaborate defense system, including the use of telegraph wire staked up to a height of , in order to trip attacking infantry. Additional field artillery and infantry were added to the defense of Fort Desperate, making sapping in that area more costly. Various raids against Union saps were also conducted. On June 26, the Confederates launched a trench raid by the 16th Arkansas Infantry against the Priest Cap sap, taking seven prisoners, and capturing weapons and supplies. Rebel trench raiders and defenders were adept at constructing and using improvised hand grenades. Raids by Logan's cavalry were also made against Union positions outside the siege lines. On June 3 an advance by Grierson's Union cavalry against Logan's position at Clinton was repulsed. The 14th New York Cavalry was hit on June 15 near Newport, two miles from Port Hudson. Other raids struck Union foraging parties returning from Jackson, Louisiana, and captured the Union General Neal Dow, who was convalescing at Heath plantation. The biggest raid set fire to the Union supply center at Springfield Landing on July 2. These raids were annoying to Banks, but could not break the siege. On July 3, a countermine was exploded near one of the Federal mines under the Priests Cap. This collapsed the mine, but surprisingly did not cause any Union casualties. The defenders could not compensate for the constant losses of personnel resulting from starvation, disease, particularly scurvy, dysentery, and malaria, sniping, shell fragments, sunstroke and desertion. The use of mule meat and rats as rations could not maintain the health of the soldiers left standing, and was a further drain on morale. The siege created hardships and deprivations for both the North and South, but by early July the Confederates were in much worse shape. They had exhausted practically all of their food supplies and ammunition, and fighting and disease had greatly reduced the number of men able to defend the trenches. When Maj. Gen. Gardner learned that Vicksburg had surrendered on July 4, 1863, he realized that his situation was hopeless and that nothing could be gained by continuing. The terms of surrender were negotiated, and on July 9, 1863, the Confederates laid down their weapons, ending 48 days of continuous fighting. It had been the longest siege in US military history. Captain Thornton A. Jenkins accepted the Confederate surrender, as Admiral David Farragut was in New Orleans.

Салдары

Виксбург пен Миссисипинің берілуі Одаққа Миссисипи өзені мен оның негізгі салаларын толық бақылауға берді, Конфедерацияның шығыс және батыс штаттары арасындағы байланыс пен сауданы үзіп тастады. Екі жақ та ауыр зардап шекті: 4,700 мен 5,200 одақ әскері қаза тапты немесе жараланды, ал тағы 4,000 аурудың немесе күн соғуының құрбаны болды; Гарднердің күштері шайқаста және аурудан 900-ге жуық зардап шекті. Банкс Порт-Хадсон гарнизонына жеңіл шарттар берді. Сапына алынғандар үйлеріне жіберілді, науқастар мен жеңіл жараланғандардың көлігі ұйымдастырылды. Ауыр науқастар мен жарақат алғандар Одақтың медициналық көмегіне берілді. Конфедерация армиясының 5,935 адамы мен азаматтық қызметкері ресми түрде шартты түрде босатылды. 405 офицер шарт бойынша босатылмады және тұтқын ретінде Мемфис пен Нью-Орлеанға жіберілді, олардың жартысы ақырында Огайодағы Джонсон аралы түрмесіне жеткізілді. Шартты түрде босату шарттары Одақ пен Конфедерация армиялары үшін қабылданған шарттарға сәйкес келмегендіктен, Конфедерация армиясы қайтып келген әскерлерді 1863 жылдың 15 қыркүйегіне дейін мерзімалы жауынгерлік қатарға жіберді, содан кейін оларды қызметке қайтарды. Бұл Одақ армиясының кейбір басшыларын ашуға мәжбүр етті, бірақ АҚШ армиясының бас қолбасшысы генерал Халлек бұл шарттардың қате екенін мойындады. Порт-Хадсон қоршауында Одақ қызметіндегі қара нәсілді сарбаздардың беделі артты. 27 мамырда Луизиана гвардиясының алға жылжуы туралы хабарлар солтүстік газеттерінде кеңінен жарияланды. Шабуыл асығыс дайындалғандықтан кері қайтарылды, бірақ қарсыластың үлкен күшіне қарамастан батыл түрде жүзеге асырылды. Әскер басшылығы осы жетістікті атап өтті. Үйге хат жазған капитан Роберт Ф. Уилкинсон: «Мен бір нәрсеге қуаныштымын, ол Порт-Хадсондағы қара әскерлердің керемет күрескені және әрекет еткені. Негрлердің қабілетсіздігі туралы теория, мен шындықтармен толыққанды жоққа шығарылғанына өте ризамын. Жақын арада бізде мыңдаған сарбаздан тұратын керемет армия болады», - деп жазды. Генерал Банкс та олардың еңбегін ресми есебінде атап өтіп, «Олар ұшыраған ауыр сынақ және жаумен кездескен табандылық менің ойымда олардың табысқа жететініне күмән қалдырмайды» деді. Бұл хабарлар Луизианадан немесе Одақ армиясынан алыс жерлерде де әсер етті. 1863 жылдың 11 маусымында ықпалды және көп оқылатын «Нью-Йорк Таймс» газетінің редакциондық мақаласында былай делінген: «Олар салыстырмалы түрде жаңа сарбаздар еді, бірақ ең қорқынышты сынаққа ұшырады. Ақ немесе қара, одан тайсалмайтындар ештеңеден тайсалмайды. Түсті нәсілдің батылдығы мен табандылығына күмән келтіруге болмайды, егер олар дұрыс басшылыққа ие болса». Бұл байқаулар солтүстік-шығыстағы бостандықты жақтаушылардың күш-жігерін қолдады, Одақтың қарулы күштеріне ерікті қара нәсілді адамдарды тартуға көмектесті. Соғыс аяқталғанға дейін Одақ армиясында 200 мыңға жуық қара нәсілді адам қызмет етті. Порт-Хадсон қоршауының маңызды салдары Банкстің саяси амбицияларына соққы болды. Егер Банкс мамыр айында бекіністі басып алған болса, ол Гранттың Виксбург қоршауын бас офицер ретінде қолға алып, батыр болып көрінуі мүмкін еді. Бұл оның әскери беделін қайта жаңартып, президенттікке үмітін арттырар еді. Виксбург Порт-Хадсоннан бұрын түскендіктен, Грант батыста жеңіске жету үшін жоғарылаулар мен беделділікті жинады және ақырында Банкстің армандаған Ақ үйіне жетті. Банкс солтүстік-шығыс сайлау округінде мақта келісімін жасауға және Одақ пен Республика мүдделерін ескере отырып, жаңа мемлекеттік үкімет үшін саяси одақтарды ұйымдастыруға мәжбүр болды. Ол осылай жоспарлауға жақсы дағдыланған, әскери мүмкіндіктер болмағандықтан, экономикалық артықшылықтар пайда болды. Банкстің армиялары 1863 жылдың көктемінде батыс Луизианадағы операцияларға қатысқан кезде 3 миллион долларлық мал мен жабдық жинаған болатын. Бұл сыйлық Банкске әсер етті, сондай-ақ, оның айтуынша, шығыс Техастағы Қызыл өзенде құмыраның үлкен қоймалары мен көптеген Одаққа адал адамдар күтіп тұрды. Осы ескертулерге жауап ретінде Банкс өзінің үштен бір бөлігін ұстау жоспарын ұсынды, яғни Еуропамен сауданы қайта ашу және түсімнің үштен бір бөлігін Федералды қазынаға аудару идеясын ұсынды. Бұл экономикалық табыс оның саяси перспективаларын қайта жандандырып, Луизианадағы әскери операциялардың келесі қадамы - Ред-Ривер науқанының, шығыс Техасқа әскери экспедицияның басталуын ақтады. Соғыстан кейін Порт-Хадсон шайқасындағы әрекеттері үшін бірнеше бұрынғы сарбаздар Құрмет медалімен марапатталды, соның ішінде 4-ші Массачусетс штатының Джордж Мейсон Ловеринг және болашақ Вайоминг губернаторы, 49-шы Массачусетс штатының Фрэнсис Э. Уоррен.

The surrender and that of Vicksburg gave the Union complete control of the Mississippi River and its major tributaries, severing communications and trade between the eastern and western states of the Confederacy. Both sides had suffered heavy casualties: between 4,700 and 5,200 Union men were casualties, and an additional 4,000 fell prey to disease or sunstroke; Gardner's forces suffered around 900 casualties, from battle losses and disease. Banks granted lenient terms to the Port Hudson garrison. The enlisted men were paroled to their homes, with transport for the sick and lightly wounded. Seriously sick or wounded were placed under Union medical care. 5,935 men and civilian employees of the Confederate Army were officially paroled. 405 officers were not paroled and were sent as prisoners to Memphis and New Orleans, half eventually winding up in Johnson's Island prison camp in Ohio. Since the terms of the parole were not in agreement with parole conditions acceptable to the Union and Confederate armies then current, the Confederate Army furloughed the returned troops until September 15, 1863, then returned them to duty. This outraged some leaders of the Union army, but General Halleck, in charge of US armies, admitted the paroles were in error. The reputation of black soldiers in Union service was enhanced by the siege. The advance of the Louisiana Guard on May 27 had gained much coverage in northern newspapers. The attack was repulsed, due to its hasty implementation, but was bravely carried out in spite of the hopeless magnitude of opposing conditions. This performance was noted by the army leadership. In a letter home, Captain Robert F. Wilkinson wrote, "One thing I am glad to say, that is that the black troops at P. Hudson fought & acted superbly. The theory of negro inefficiency is, I am very thankful at last thoroughly exploded by facts. We shall shortly have a splendid army of thousands of them." General Banks also noted their performance in his official report, stating, "The severe test to which they were subjected, and the determined manner in which they encountered the enemy, leaves upon my mind no doubt of their ultimate success." These reports had an impact far from Louisiana, or the Union army. On June 11, 1863, an editorial from the influential and widely read New York Times stated, "They were comparatively raw troops, and were yet subjected to the most awful ordeal The men, white or black, who will not flinch from that, will flinch from nothing. It is no longer possible to doubt the bravery and steadiness of the colored race, when rightly led." These observations did much to support abolitionist efforts in the northeast to recruit free blacks for the Union armed services. By the end of the war nearly 200,000 blacks had served in the Union forces. A significant result of the siege was the blow it gave Banks's political ambitions. If Banks had overrun the position in May, he could then have taken command of Grant's siege of Vicksburg as the ranking officer and appeared a hero. This would have redeemed his military reputation, and bolstered his political hopes for a presidential candidacy. Since Vicksburg fell before Port Hudson, Grant reaped the promotions and reputation for victory in the west, and eventually attained the White House, Banks's cherished ambition. As it was, Banks had to settle for setting up cotton deals for his northeast constituency, and arrange political alliances for a new state government aligned with Union and Republican interests in mind. He was quite experienced in this kind of scheming, and in the absence of military opportunities, economic advantages beckoned. Banks's armies had gathered $3 million worth of livestock and supplies while engaged in operations in western Louisiana in the spring of 1863. This bounty impressed Banks, and it was also estimated that vast stores of cotton and many Union sympathizers were waiting on the Red River in eastern Texas. In response to these observations, Banks produced his one third holding plan, the idea of re opening trade with Europe, and diverting one third of the proceeds for the Federal Treasury. This economic bonanza would once again revive his political prospects, and justify the beginning of the Red River Campaign, a military expedition into eastern Texas, the next step in military operations in Louisiana. After the war, a small number of former soldiers were awarded the Medal of Honor for their actions at Port Hudson, including George Mason Lovering of the 4th Massachusetts, and future Wyoming Governor, Francis E. Warren of the 49th Massachusetts.

Жауынгерлік алаңның сақталуы

Америкалық шайқас алаңдары қоры және оның серіктестері Порт-Гадсон шайқас алаңының 259 акр жерін сатып алып, сақтап қалды. (Порт-Гадсон мемлекеттік тарихи орны: түпнұсқа артиллериялық орналасулары бар тік, өзен жағасындағы террасалар. Экспонаттар мен карталары бар музей.)