Даймонд Догс: Дэвид Боуи альбомы

Кіріспе

1974 жылы шыққан Дэвид Боуидің студиялық альбомы.

Diamond Dogs – ағылшын музыканты Дэвид Боуидің 1974 жылғы 24 мамырда RCA Records лейблы арқылы шыққан сегізінші студиялық альбомы. Боуи альбомды 1974 жылдың басында Лондон мен Нидерландыда жаздырды, оның «Марстан келген жәндіктер» атты қосалқы тобы тарағаннан кейін, сондай-ақ продюсер Кен Скотттың кеткеннен кейін. Мик Ронсонның болмауына байланысты Боуи альбомда жетекші гитараны орындады. Diamond Dogs альбомында Боуимен төрт жылдан бері жұмыс істемеген Тони Висконти қайта жұмыс істеді; екеуі келесі он жыл бойы ынтымақтастықта жұмыс істеді. Музыкалық тұрғыдан алғанда, бұл Боуидің глэм-рок жанрындағы соңғы альбомы болды, бірақ кейбір әндерге фанк және соул музыкасының ықпалы тиді, оны Боуи келесі альбомы «Young Americans» (1975) альбомында қабылдады. Мансабының бағыты туралы белгісіздік кезеңінде жасалған Diamond Dogs – Боуи сол кезде жоспарлаған бірнеше жобаның нәтижесі: «Зигги Стардуст» (1972) негізіндегі музыкалық қойылым; Джордж Оруэллдің «1984» (1949) романының бейімделуі; және Уильям С. Берроуздың шығармаларына негізделген қалалық апокалипсис сценарийі. Атау трегі Хэллоуин Джек атты жаңа кейіпкерді таныстырады. Бельгиялық суретші Гай Пелларт фотограф Терри О'Нилл түсірген фотосуреттерге сүйене отырып, Боуиді жартылай адам, жартылай иттің гибриді ретінде бейнелейтін дау тудырған обложка суретін салған. «Rebel Rebel» жетекші синглы болған Diamond Dogs коммерциялық сәттілікке жетті, Ұлыбританияда бірінші, ал АҚШ-та бесінші орынға ие болды. Альбом шыққаннан бері аралас пікірлерге ие болды, көптеген сыншылар оның тұтастығының жетіспеуін сынады; Боуидің өмірбаяндары оны оның ең жақсы туындыларының бірі деп санайды және 2013 жылы NME оны барлық уақыттағы ең ұлы альбомдардың бірі деп атады. Боуи Diamond Dogs Tour турнесінде альбомды насихаттады, онда әсерлі және қымбат декорациялар болды. Кейіннен Diamond Dogs панк революциясына ықпал еткені айтылды. Альбом бірнеше рет қайта шығарылды және 2016 жылы «Who Can I Be Now?» (1974–1976) жинақ жинағы үшін қайта жаңартылды.

Өмірбаян

Дэвид Боуи 1973 жылдың жазында өзінің жетінші студиялық альбомын – Pin Ups шығарды. Ол кезде ол өзінің мансабын қайда бағыттайтынын білмей қалды. Зигги Стардасттың өзінің имиджін анықтауына қаламай, ол The Spiders from Mars тобын таратып, продюсер Кен Скоттпен жол ашты. Биограф Дэвид Баклидің сөзіне қарағанда, Скотттың кетісі Боуидің "классикалық 'поп' кезеңінің" аяқталуын білдірді және оны эксперименттерге толы жаңа салаға, тіпті "күдіссіз музыкалық батылдыққа" жетеледі. Pin Ups жазу кезінде ол журналистерге музыкалық спектакль жасағысы келетінін айтты, оның атаулары Tragic Moments және Revenge, немесе The Best Haircut I Ever Had болатын. Оның гитарисі Мик Ронсон: "[Боуидің] көптеген шағын жобалары болды [және] ол не қалайтынын нақты білмейтін" еді деп еске алды. Ронсон өзінің Slaughter on 10th Avenue жеке альбомымен айналыса бастағанда, Боуи мен оның әйелі Энджи фанаттардың мазалауынан Бекенхемдегі Хэддон Холлдан көшуге бел буды. Олар бастапқыда актриса Диана Риггтен жалға алынған Майда Вейлдегі пәтерге, содан кейін Челсидегі Оукли-стриттегі үлкен үйге көшті. Баклидің мәліметінше, Дэвид Боуидің менеджері Тони Дефрис бастапқыда бұл көшуге қарсы болды, үйді "әлде де шамадан тыс қымбатқа" бағалады. RCA Records Боуидің альбомдары мен синглдарының Ұлыбританиядағы жалпы сатылымын екі миллионнан астам дана деп есептесе де, Дефрис бұл сатудан түскен табыс Боуиге үй сатып алуға жеткіліксіз екенін айтты. Дефриске қарамастан, Боуи үйді сатып алды және осы үйде Боуи Род Стюарт пен Faces тобынан Ронни Вуд, Мик Джаггер мен оның сол кездегі әйелі Бьянка, сондай-ақ Боуидің осы кезеңде қарым-қатынаста болған деген болжам бар американдық әнші және модель Ава Черримен бірге уақыт өткізді. Pin Ups альбомын жазумен қатар, Боуи 1973 жылы басқа да музыкалық жобаларға қатысты. Ол Лулудың 1974 жылдың қаңтарында сингл ретінде шыққан "The Man Who Sold the World" әнін бірлесіп өндірді және орындады, Steeleye Span's Now We Are Six альбомына үлес қосты және Черри, Джейсон Гесс және Джефф МакКормактан құралған Astronettes атты трио құрды. Топ Лондондағы Olympic Studios-та жазу сессияларын өткізді, бірақ жоба қаңтар айында тоқтатылды; 1995 жылы People from Bad Homes (кейін The Astronettes Sessions) атты жинақ альбомы жарық көрді. Боуи осы сессиялардан алынған әндерді келесі жылдары қайта өңдеді. Бакли жазған әндерінде глэм-рок пен соулдың үйлесімі байқалады, бұл Боуидің 1974 жылы таңдаған музыкалық бағыты еді.

David Bowie released his seventh studio album Pin Ups in the summer of 1973. At the time, he was unsure of where to take his career. Not wanting Ziggy Stardust to define him, he disbanded his backing band the Spiders from Mars and parted ways with producer Ken Scott. According to biographer David Buckley, Scott's departure marked an end to Bowie's "classic 'pop' period" and brought him to more experimental territory and "arguably greater musical daring". During the Pin Ups sessions, he told reporters that he wanted to create a musical, using various titles such as Tragic Moments and Revenge, or The Best Haircut I Ever Had. His guitarist Mick Ronson recalled: "[Bowie] had all these little projects [and] wasn't quite sure what he wanted to do." As Ronson began work on his solo album Slaughter on 10th Avenue, Bowie and his wife Angie decided to move out of Beckenham's Haddon Hall, because of harassment by fans. They moved initially into an apartment in Maida Vale, rented to them by actress Diana Rigg, before moving into a larger house on Oakley Street, Chelsea. According to Buckley, David Bowie's manager Tony Defries prevented this move initially, citing the house as "too extravagant". Despite RCA Records estimating Bowie's album and single sales in the UK at over two million copies combined, Defries said that sales did not provide Bowie with enough income to afford the house. In spite of Defries, Bowie bought the house and it was here the Bowies spent time with Rod Stewart and Ronnie Wood of the Faces, Mick Jagger and his then wife Bianca, and American singer and model Ava Cherry, with whom Bowie allegedly had an affair during this time. Along with recording Pin Ups, Bowie participated in other musical ventures in 1973. He co produced and played on Lulu's recording of "The Man Who Sold the World", which was released as a single in January 1974, contributed to Steeleye Span's Now We Are Six, and formed a trio called the Astronettes, comprising Cherry, Jason Guess and Geoff MacCormack. The group recorded sessions at Olympic Studios in London but the project was ultimately shelved in January; a compilation album titled People from Bad Homes (later The Astronettes Sessions) was released in 1995. Bowie reworked songs from these sessions in subsequent years. Buckley writes that the songs he recorded featured a blend of glam rock and soul, which proved to be the direction Bowie took in 1974.

Жазу

Биограф Крис О'Лиридің айтуынша, Diamond Dogs – Боуи сол кезде жоспарлаған көптеген жобалардың бірі. 1973 жылғы қарашада Боуи Rolling Stone журналы үшін Уильям С. Берроузбен сұхбаттасты. 1974 жылғы ақпанда жарияланған сұхбат Боуидің қазіргі амбицияларына жарық салған. Берроуздың жұмыс жолдарына және оның 1964 жылғы "Нова Экспресс" романына құрметпен қараған Боуи, ол Берроуздың "кесу" әдісін шабыт алу үшін қолдана бастағанын айтты. Ол Зигги Стардустқа негізделген мюзикл туралы былай деді: "Онда қырық көрініс бар, егер кейіпкерлер мен актерлер оларды жаттап алып, спектакль күні түстен кейін шапкаға салып, араластырсақ және көріністер қандай шықса, соны орындасақ, керемет болар еді". Сондай-ақ ол Джордж Оруэллдің 1949 жылғы "1984" романын теледидарға бейімдеу туралы әңгімеледі. Ол романның театрлық қойылымын жасауды армандады және Pin Ups альбомның жазбаларын аяқтағаннан кейін материал жаза бастады. Алайда, ешқайсысы іске аспады. Биограф Николас Пеггтің пікірінше, "регрессивті қадам" болған Зигги Стардуст мюзиклі сәтсіз аяқталды, бірақ Боуи одан Diamond Dogs үшін екі ән – "Rebel Rebel" және "Rock 'n' Roll with Me" құтқарып алды. 1973 жылдың соңында Джордж Оруэллдің жесірі Соня Оруэлл Боуиге романды пайдалануға рұқсат бермеді. Бұл Боуиді қатты ренжітті, ол бірнеше жылдан кейін Circus журналында оны сынады. Ол өмірінің соңына дейін күйеуінің еңбектерін бейімдеуге рұқсат бермеді. Оның өлімінен кейін ғана, 1980 жылы, бейімдеу мүмкін болды. Романды бейімдеуге мүмкіндік болмағандықтан, Боуи Берроуздың шығармаларынан шабыттанған апокалиптикалық сценарий жасауға бел буды. Осы сценарийдегі әндер альбомның атау трегі мен "Future Legend" әніне айналды.

Жазу

Бакли бұл альбом Боуидің алғаш рет студияны аспап ретінде пайдаланғанын жазды. Скотт кеткен соң Боуи альбомды өзі шығарды. Кит Харвуд, бұрын Rolling Stones-пен көптеген жазбаларда және Led Zeppelin-нің Houses of the Holy альбомында жұмыс істеген, жазба жұмыстарын жүргізді. Пегг Боуи мен Харвудтың бұрын Mott the Hoople-дың All the Young Dudes және "John, I'm Only Dancing" (екеуі де 1972) әндерінің түпнұсқа нұсқаларында бірлесіп жұмыс істегеніне қарамастан, Diamond Dogs Харвудтың Боуи альбомындағы алғашқы есімі екенін жазады. Боуи Харвудтың Stones тобымен жұмыс істегеніне қатты риза болғанын айтты. The Spiders from Mars тобының кеткенінен кейін Боуи жетекші гитараны өзі орындады. 1997 жылы ол "гитарада ойнау жақсы болуы керек" деп біліп, күнделікті жаттығуларын еске алды. Бұл NME сыншылары Рой Карр мен Чарльз Шаар Мюррейді таң қалдырды, олар альбомның "сырықтап, шулы, жартылай кәсіби емес дыбысының" оның ерекше сипаттамасына үлкен үлес қосқанын айтты. Пианист Майк Гарсон мен барабаншы Айнсли Данбар Pin Ups жазбаларынан оралды, Тони Ньюман да барабан ойнады, ал бұрын Space Oddity (1969) әнінде ойнаған Герби Флауэрс бас гитарада ойнауға шақырылды. Blue Mink тобының Алан Паркері "1984" әнінде қонақ ретінде гитарада ойнады және "Rebel Rebel" әнінде Боуидің рифін "күшейтті", бірақ ол тек "1984" әні үшін көрсетілді. Боуидің көп жылдық досы Джефф МакКормак, қазір Уоррен Пейс деп танылған, қосымша вокал орындады. Diamond Dogs Боуидің мансабындағы маңызды кезең болды, себебі ол оны Тони Висконтимен қайта біріктірді, ол струналық аранжировкаларды жасады және альбомды Лондондағы студиясында микстейштерге көмектесті. Висконти онжылдықтың соңына дейін Боуидің көптеген жұмыстарын бірлесіп шығарды. "1984" жобасы қабылданбағанша, Боуи "1984" әнін жазумен айналысты, оны 1973 жылдың 19 қаңтарында Aladdin Sane жазбалары кезінде жазды. Diamond Dogs-тің алғашқы жұмысы 1973 жылдың қазан айының соңында Лондондағы Trident Studios-та басталды, онда Боуи мен Скотт "1984" әнін "Dodo" әнімен "1984/Dodo" атты попурриде жазды; олар тректі микстейштергеннен кейін, бұл сессия екеуінің бірлесіп жұмыс істеген соңғы уақыты болды. О'Лиридің сөзіне сүйенсек, бұл сессия Боуидің Ронсон мен Болдермен жұмыс істеген соңғы уақыты болды. Попурри бұрын американдық телешоудағы The 1980 Floor Show-да көрсетілді, ол 1973 жылдың 18-20 қазанында Лондонда жазылды. Ронни Вуд жетекші гитарада орындаған Брюс Спрингстиннің "Growin' Up" әнінің кавері де осы уақытта жазылды. Альбомды жазу 1974 жылдың басында Olympic студиясында ресми түрде басталды. Боуи 1973 жылғы Рождестводан кейін Trident студиясындағы жеке жазба кезінде "Rebel Rebel" әнін жазуды бастады. Жаңа жыл күні топ "Candidate" және "Take It In Right" әндерін жазды, бұл 1975 жылғы Young Americans альбомынан "Can You Hear Me" әнінің ерте нұсқасы болды. Астронетс тобының соңғы сессиясынан кейін 14-15 қаңтарда "Rock 'n' Roll with Me", "Candidate", "Big Brother", "Take It In Right" және атау әні жазылды. Келесі күні Боуи "We Are the Dead" әнін жазды, содан кейін ол микстейштер кеңесі үшін Висконтимен байланысты. "Rebel Rebel" осы уақытта аяқталды. Жазу Голландиядағы Ludolph Studios-та аяқталды, онда Stones тобы It's Only Rock 'n' Roll (1974) әнін жазуды аяқтаған болатын.

Buckley writes that the album was the first time Bowie used a recording studio as an instrument. With Scott's departure, Bowie produced the album himself. Keith Harwood, who had worked previously with the Rolling Stones on numerous sessions, and on Led Zeppelin's Houses of the Holy, handled engineering duties. Pegg writes that despite Bowie and Harwood's previous collaborations on Mott the Hoople's All the Young Dudes and the original version of "John, I'm Only Dancing" (both 1972), Diamond Dogs was Harwood's first credit on a Bowie album. Bowie described being "in awe" of Harwood because of his work with the Stones. With the departure of the Spiders from Mars, Bowie handled lead guitar duties. He recalled in 1997 that he practiced every day knowing "the guitar playing had to be more than okay". This surprised NME critics Roy Carr and Charles Shaar Murray, producing what they described as a "scratchy, raucous, semi amateurish sound that gave the album much of its characteristic flavour". Pianist Mike Garson and drummer Aynsley Dunbar returned from the Pin Ups sessions, Tony Newman also played drums while Herbie Flowers, who had played previously on Space Oddity (1969), was recruited to play bass. Alan Parker of Blue Mink played guest guitar on "1984" and "augmented" Bowie's riff on "Rebel Rebel", although he was only credited for "1984". Bowie's longtime friend Geoff MacCormack, now known as Warren Peace, sang backing vocals. Diamond Dogs was a milestone in Bowie's career as it reunited him with Tony Visconti, who provided string arrangements and helped mix the album at his studio in London. Visconti would go on to co produce much of Bowie's work for the rest of the decade. Before the Nineteen Eighty Four project was denied, Bowie worked on "1984" recording it on 19 January 1973 during the sessions for Aladdin Sane. Initial work on Diamond Dogs began in late October 1973 at Trident Studios in London, where Bowie and Scott recorded "1984" in a medley with "Dodo", titled "1984/Dodo"; once they had mixed the track, this session marked the final time the two worked together. According to O'Leary, this session was also the last time Bowie worked with Ronson and Bolder. The medley had already made its public debut on the American television show The 1980 Floor Show recorded in London on 18–20 October 1973. A cover of Bruce Springsteen's "Growin' Up", with Ronnie Wood on lead guitar, was also recorded during this time. Recording for the album at Olympic officially began at the start of 1974. Bowie had started to work on "Rebel Rebel" during a solo session at Trident following Christmas 1973. On New Year's Day, the group recorded "Candidate" and "Take It In Right", an early version of "Can You Hear Me" from Young Americans (1975). Following the final sessions with the Astronettes, recording continued from 14 to 15 January, with the group recording "Rock 'n' Roll with Me", "Candidate", "Big Brother", "Take It In Right" and the title track. The following day, Bowie recorded "We Are the Dead", after which he contacted Visconti for mixing advice. "Rebel Rebel" was finished around this time. Recording was finished at Ludolph Studios in the Netherlands, where the Stones had just finished recording It's Only Rock 'n Roll (1974).

Музыка және әндер

Diamond Dogs – Боуидің глэм-рок жанрындағы соңғы альбомы. Бакли былай деп жазады: «Боуи өзінің мансабын анықтайтын қадаммен, глэм-рок кемесінен дәл уақытында секіріп кетті, бұл жанр өзінің бос пародиясна айналуға айналудың алдында». Академик Джон Страттон альбомды көбінесе «ағылшын прото-панк» альбомы деп санайды, оны «пост-глэм» деп атайды. Поп-мәдениет зерттеушісі Шелтон Уолдреп оны «таңғажайып қараңғы прото-панк» деп сипаттаса, музыка журналисі К.М. Крокфорд оны «панк пен арт-роктың кездесетін, сәл билеп, ажырасып кететін ақымақ, агрессивті орын» дейді. The Guardian газетінің Адам Свитингінің пікірінше, «музыканың бір аяғы әлі де глэм-рок лагерінде болғанымен», альбом Боуи мансабындағы шешімді нүкте, онда ол «Weimar soul музыкасын сәнді театрлық безендірумен зерттей бастады», мысалы «Big Brother» және «Sweet Thing» сияқты Бродвей стиліндегі балладалар. Пегг альбомды «энергияға толы гараждық рок пен күрделі, синтезаторлық апокалиптикалық балладалардың маниялық ауысуы» деп сипаттайды. Биограф Кристофер Сэндфордтың айтуынша, жалпы тұжырымдамадан өзге, көптеген әндер R&B жанрына тереңдейді. Pitchfork журналының Барри Уолтерс альбомның негізінен глэм-рок болғанымен, онда «Blaxploitation фанк және соул, рок-опера, еуропалық өнер әндері және Бродвей» элементтері де бар екенін жазды. Биограф Марк Шпиц бұл Боуидің «Aladdin Sane» альбомында қолданған «жасыл баяндаушының дауысы» екенін атап өтеді. Көптеген биографтар «Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing (Reprise)» туындысын альбомның ең жарқын бөлігі деп санайды. Пегг Боуидің ең жақсы вокалдық орындауларының бірі деп санайтын орындалуын «крон» деп сипаттайды. «Sweet Thing» құлдыраудың суреттерін жасайды, мұнда секстің өзі «дәрі сияқты тауар» болып көрінеді, ал «Candidate» әнінде Чарльз Мэнсон мен Мұхаммед Али туралы сілтемелер бар, Боуи «өз сахналық бейнелерінің жалғандығына беріліп кетеді». Пеггтің айтуынша, Боуидің ең көп каверленген әні – «Rebel Rebel», ол Роллинг Стоунз еске түсіретін ерекше гитаралық рифке негізделген және глэм-рок дәуірімен қоштасу болды. Әнге Алан Паркер гитарамен қатысты, ол Пеггтің сөзіне сәйкес, «рифтің әр айналымының соңында үш төмен түсетін нотаны қосты». Ән 1970-ші жылдардағы панк-роктан бұрынғы кейіпкерді және гендерлік шешімдерге қарсы лириканы («Сен анаңды қынжылттың / Ол сенің ұл немесе қыз екеніңе көз жеткізе алмайды») ұсынады. Кейбір сыншылар әннің өзін жоғары бағаласа да, ол альбомның жалпы тақырыбына үлкен үлес қоспады деп ойлады. Пеггтің пікірінше, «Big Brother» тақырыбы – «табиғи биліктің қауіпті харизмасы және қоғамдардың тоталитаризмнің соңғы шешімдеріне оңай берілуі». Бұл Боуидің «1984» романына жасаған адаптациясын аяқтауға үміткер болатын. Синтезаторлар мен саксофондармен толы ән, Бакли «The Man Who Sold the World» әнін еске түсіретін кульминацияға жетеді. Ән «1984» романынан алынған «Two Minutes Hate» әнінің вариациясы – «Chant of the Ever Circling Skeletal Family» әніне жалғасады. Бұл 5/4 және 6/4 өлшемдерінде орындалған, бұрмаланған гитаралық бұрауы бар ән. Бастапқы LP-де «қасық инесінің әсері» сөзі қайталанады, бұл The Beatles тобының «Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band» (1967) әнінің соңына ұқсас.

Diamond Dogs was Bowie's last album in the glam rock genre. Buckley writes: "In the sort of move which would come to define his career, Bowie jumped the glam rock ship just in time, before it drifted into a blank parody of itself." The album has often been regarded as an "English proto punk" record, according to the cultural studies academic Jon Stratton, who calls it "post glam". The pop culture scholar Shelton Waldrep describes it as "wonderfully dark proto punk", while the music journalist C. M. Crockford says it is "the goofy, abrasive place where punk and art rock meet, dance a little, and depart". In the opinion of The Guardians Adam Sweeting, while "the music still has one foot in the glam rock camp", the album marks the point in Bowie's career where he "began exploring a kind of Weimar soul music with lavish theatrical packaging", featuring Broadway style ballads such as "Big Brother" and "Sweet Thing". Pegg describes the album as having "manic alternations between power charged garage rock and sophisticated, synthesiser heavy apocalyptic ballads". Biographer Christopher Sandford writes that beyond the overall concept, many of the songs delve into R&B. Pitchforks Barry Walters wrote that although the album is still primarily glam rock, it also contains elements of "Blaxploitation funk and soul, rock opera, European art song, and Broadway." Biographer Marc Spitz notes that it is the same "jaded commentator's voice" Bowie had used on Aladdin Sane. Multiple biographers cite the suite of "Sweet Thing/Candidate/Sweet Thing (Reprise)" as the album's highlight. Pegg describes Bowie's vocal performance, which he believes to be one of his finest, as a croon. "Sweet Thing" paints pictures of decay, with sex being a "drug like commodity" while "Candidate" contains references to Charles Manson and Muhammad Ali, with Bowie being "consumed by the fakery of his own stage creations". Cited by Pegg as Bowie's most covered track, "Rebel Rebel" is based around a distinctive guitar riff reminiscent of the Rolling Stones and was his farewell to the glam rock era. The song features guest guitar by Alan Parker who, according to Pegg, "added the three descending notes at the end of each loop of the riff". It features a character who predates 1970s punk rock and gender bending lyrics ("You got your mother in a whirl / She's not sure if you're a boy or a girl"). Some commentators praised the song itself but felt it did not contribute to the overall theme of the album. According to Pegg, the theme of "Big Brother" is "the dangerous charisma of absolute power and the facility with which societies succumb to totalitarianism's final solutions". It was a possible contender to close Bowie's adaptation of Nineteen Eighty Four. Featuring synthesisers and saxophones, the track builds to a climax that Buckley considers reminiscent of The Man Who Sold the World. The track segues into "Chant of the Ever Circling Skeletal Family", a variation on "Two Minutes Hate" from Nineteen Eighty Four. It is a chant in 5/4 and 6/4 time, with a distorted guitar loop. On the original LP, the word brother repeats in a "stuck needle effect", similar to the ending of the Beatles' Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967).

Сурет және таңбалау

Мұқабада Боуи жартылай адам, жартылай ит бейнесінде суреттелген, көзге ұратын, ерекше жарасымсыз образ. Ол өзінің «Ziggy Stardust» шашын таққан, ал Нью-Йорк қаласының фонында екі «фрик-шоу» иті оны қоршап тұр. Сурет фотограф Терри О’Ниллмен бірге түсірілген. Боуи бұрынғы муқаба суретшілерін пайдаланбауды жөн көрді және оның орнына бельгиялық суретші Гай Пелларттың қызметін сұрады, оның жақында жарық көрген «Rock Dreams» каталогы, көптеген аэрографиялық өңделген және пайдаланылған фотосуреттерімен танымалдылығы артып келе жатқан еді. Боуи Пеллартты фотосессияға шақырды, онда ол ит ретінде поза берді және сессияға әкелінген дандық итімен бірге суретке түсті. Боуи Пелларттан сурет негізінде картина салуын сұрады, ол жартылай адам, жартылай ит кейіпкерін бейнелейтін сценарий идеясына негізделген, стильдік тұрғыдан Пелларттың «The Rolling Stones» тобына салған «It’s Only Rock ‘n’ Roll» суретіне ұқсас. Пелларт келісті, фонды Кони-Айленд ойын-сауық паркі туралы өзінің кітабына сүйеніп жасады. Боуидің артындағы екі иті аралдың «Cavalcade Variety Show» атты әртүрлі шоуының орындаушылары Алзория Льюис («Тасбақа қыз» деп танымал) және Джоанна Диккенс («Аю қыз» деп танымал) есімдерімен байланысты. Сурет қақпақшадағы гибридтің жыныс мүшелері көрсетілгендіктен, даулы болды. RCA көптеген таралымдарда қолданылатын қаптамадан жыныс мүшелерін аэрографиялық түрде жойды. Альбом шыққан кезде, цензураланбаған түпнұсқа көшірмелердің бір бөлігі айналымға түсті. «Goldmine price guides» сияқты дискілерді коллекциялайтындардың басылымдарына сәйкес, бұл альбомдар барлық уақыттағы ең қымбат дискілердің қатарында саналады, бір данасы мыңдаған АҚШ долларына сатылды. Суреттегі басқа өзгерістер «Alive» деген жазуды «Bowie» деген сөзбен алмастыруды қамтыды; Боуи «Pin Ups» альбомымен қалыптасқан дәстүрді жалғастыра отырып, жай ғана «Bowie» деп көрсетілді. 1990 жылы «Rykodisc/EMI» компаниясы альбомды қайта шығарғанда Пелларттың түпнұсқа цензураланбаған суретін қалпына келтірді. Кейінгі қайта шығарылымдарда Боуидің сомбреро кордобес тағып, аяғында Уолтер Росс жазған «The Immortal» романының бір данасын ұстап тұрған, ашкөз иттің суреті бар қақпақшаның ішкі жағына жатқан суреті де бар.

The cover artwork depicts Bowie as a striking half man, half dog grotesque. He sports his Ziggy Stardust haircut and two "freak show" dogs surround him shown against a backdrop of New York City. The artwork originated from a photo session with photographer Terry O'Neill. Bowie opted not to use any of his previous cover artwork photographers and instead requested the services of Belgian artist Guy Peellaert, whose recently published Rock Dreams catalogue, featuring numerous airbrushed and exploited photographs, was growing in popularity. Bowie invited Peellaert to the photoshoot where he posed as a dog and with a Great Dane brought to the session. Bowie asked Peellaert if he would like to develop a painting for the artwork, based on a storyboard idea where he appeared as a half man, half dog, stylistically similar to Peelleart's artwork for the Rolling Stones' It's Only Rock 'n Roll. Peellaert agreed, basing the backdrop on a book he owned about Coney Island's Pleasure Park. The two dogs behind Bowie were based on the Island's Cavalcade Variety Show performers Alzoria Lewis (known as "the Turtle Girl") and Johanna Dickens (known as "the Bear Girl"). The artwork was controversial as the full image on the gatefold sleeve showed the hybrid's genitalia. RCA had the genitalia airbrushed from the sleeve used for most releases. Some original uncensored copies made their way into circulation at the time of the album's release. According to the record collector publication Goldmine price guides, these albums have been among the most expensive record collectibles of all time, selling for thousands of US dollars for a single copy. Other changes to the artwork included the substitution of the freak show badge "Alive" with the word "Bowie"; Bowie was credited simply as "Bowie", continuing the convention established with Pin Ups. Rykodisc/EMI restored Peelaert's original uncensored artwork for the album's re release in 1990. Subsequent reissues have included a rejected inner gatefold image featuring Bowie in a sombrero cordobés holding onto a ravenous dog with a copy of Walter Ross's novel The Immortal at his feet.

Шығару және жылжыту

Ұлыбританияда RCA компаниясы 1974 жылғы 15 ақпанда "Rebel Rebel" әнін жетекші сингл ретінде шығарды, оның екінші жағы Hunky Dory альбомынан "Queen Bitch" әні болды. Сол күні Боуи голланд телебағдарламасы Top Pop үшін Хилверсумдағы Avro Studio 2-де "Rebel Rebel" әнін ерінмен синхронды орындады. Екі күннен кейін көрсетілген видеода Боуи Пеггтің "қысқа ғұмырлы "қарақшы бейнесі"" деп атаған көз жамылғысы мен нүктелі мойын орамалын киген. Боуи бұл костюмді Diamond Dogs Tour-дың "шашын артқа тастау және қос кеуделі костюмдері" пайдасына орындалғаннан кейін өзгертті. АҚШ-та шығару үшін Боуи 1974 жылғы сәуірде жаңа микс жазды. Доггеттің "латындық дуб миксі" деп атаған бұл микс 1974 жылғы мамыр айында Нью-Йоркте "Lady Grinning Soul" әнімен бірге B-жағы ретінде шығарылды. Сингл коммерциялық сәттілікке жетті, Ұлыбритания сингл чартында 5-орынға, ал АҚШ Billboard Hot 100 чартында 64-орынға көтерілді. Ол сондай-ақ глэм гимніне айналды, Боуидің Mott the Hoople үшін жазған бұрынғы хиті "All the Young Dudes" әнінің әйелдерге арналған нұсқасы болды. Дегенмен, жетекші сингл ретінде ән оның ата-аналық альбомының қараңғы атмосферасы мен тақырыптарына көп сілтеме бермеді. RCA 1974 жылғы 24 мамырда APLI 0576 каталогтық нөмірімен Diamond Dogs альбомын шығарды. Альбом коммерциялық табысқа ие болды, Ұлыбритания альбомдар чартында бірінші орынға, ал АҚШ Billboard Top LPs & Tape чартында бесінші орынға көтерілді.

Тур

Боуи альбомды Diamond Dogs Tour турнесінде қолдады, оның бірінші кезеңі 1974 жылдың 14 маусымынан 20 шілдесіне дейін жалғасты. Крис Лангарт жобалаған және құрастырған, ол әсем декорациялармен толық болды және құны 250 000 долларға бағаланды. Фриц Лэнгтің «Метрополис» (1927) және Роберт Виненің «Доктор Калигари кабинеті» (1920) фильмдері тур дизайнына әсер етті, бұл Боуидің неміс экспрессионизміне деген қызығушылығымен байланысты. Турдың екінші кезеңі, 1974 жылдың 2 қыркүйегінен 1 желтоқсанына дейін, «Soul Tour» деп аталды, себебі Боуи тамыз айында «Young Americans» альбомы үшін соул музыкасын жаздыра бастады. Көрсетілімдер күрт өзгертілді және енді әсем декорациялар болған жоқ, өйткені Боуи дизайннан жалықты және өзі жасап жатқан жаңа дыбысты зерттегісі келді. Боуи бұрынғы кезеңнен әндерді алып тастады, ал «Young Americans» альбомынан жаңа әндер қосты. Қыркүйек айының басында режиссер Алан Йентоб Лос-Анджелестегі турдағы Боуи туралы деректі фильм түсірді, онда лимузиндерде, қонақүйлерде түсірілген және концерттік кадрлар қолданылды, олардың көп бөлігі 2 қыркүйекте Universal Amphitheatre-де өткен концерттен алынған. 1975 жылдың 26 қаңтарында Ұлыбританияда BBC1 арнасында көрсетілген «Cracked Actor» фильмі Diamond Dogs Tour туралы маңызды деректердің көзі болып табылады және Боуидің осы кезеңдегі психикалық денсаулығының нашарлауын, оның кокаинге тәуелділігінің күшеюіне байланысты көрсетіп тұрады. «Cracked Actor» ресми түрде жарық көрмегенімен, Пегг оны «Дэвид Боуи туралы жасалған ең керемет деректі фильм» деп атайды. Фильмнің алдын ала көрсетілімін көргеннен кейін режиссер Николас Рог дереу Боуимен «Жерге құлаған адам» (1976) фильміндегі рөлді талқылау үшін байланысты. Боуи турда «We Are the Dead» әнінен басқа альбомдағы барлық әндерді орындады, олардың орындалуы үш концерттік альбомда жарық көрді: «David Live» (1974), «Cracked Actor» (2017) және «I'm Only Dancing (The Soul Tour 74)» (2020). «Rebel Rebel» Боуидің кейінгі барлық турларында орындалды, «Diamond Dogs» Isolar, Outside және A Reality турларында таныстырылды, ал «Big Brother/Chant of the Ever Circling Skeletal Family» 1987 жылы Glass Spider Tour-да қайта орындалды, ол Diamond Dogs турнесінен үлкен әсер алды. Diamond Dogs Tour ұзаққа созылатын мұра қалдырды. Сэндфордтың айтуынша, тур Боуиді «жаңалыққа құмар әртістен» «супержұлдызға» айналдырды. Спитц бұл турдың Parliament Funkadelic-тің Mothership Connection турнесі, Элвис Преслидің Вегас кезеңі, U2 және Мадоннаның 1990 жылдардағы турлары, 'N Sync, Backstreet Boys, Бритни Спирс және Канье Уэсттің 2008 жылғы Glow in the Dark Tour сияқты үлкен және әсем декорациялары бар болашақ турларға үлкен әсер еткенін жазды.

Bowie supported the album on the Diamond Dogs Tour, whose first leg lasted from 14 June to 20 July 1974. Co designed and constructed by Chris Langhart, it featured elaborate set pieces and cost $250,000. Fritz Lang's Metropolis (1927) and Robert Wiene's The Cabinet of Dr. Caligari (1920) influenced the tour's design, primarily due to Bowie's interest in German expressionism. The tour's second leg, from 2 September to 1 December 1974, has been nicknamed the Soul Tour, because of the influence of the soul music Bowie had begun recording for Young Americans in August. The shows were altered heavily, and no longer featured elaborate set pieces, partly because Bowie had tired of the design and wanted to explore the new sound he was creating. Bowie dropped songs from the previous leg, while he added new ones—some from Young Americans. In early September, director Alan Yentob filmed a documentary that depicts Bowie on the tour in Los Angeles, using a mixture of sequences filmed in limousines, hotels and concert footage, most of which was taken from a show there at Universal Amphitheatre on 2 September. Broadcast on BBC1 in the UK on 26 January 1975, Cracked Actor is notable as a primary source of footage of the Diamond Dogs Tour, and for showing Bowie's declining mental state during this period because of his growing cocaine addiction. Although Cracked Actor has never received an official release, Pegg calls it "arguably the finest documentary made about David Bowie". After seeing an advanced screening of the film, director Nicolas Roeg immediately contacted Bowie to discuss a role in The Man Who Fell to Earth (1976). Bowie played all of the album's songs except "We Are the Dead" on the tour, performances of which have been released on three live albums: David Live (1974), Cracked Actor (2017) and I'm Only Dancing (The Soul Tour 74) (2020). "Rebel Rebel" featured on almost every later Bowie tour, "Diamond Dogs" was performed for the Isolar, Outside and A Reality Tours, and "Big Brother/Chant of the Ever Circling Skeletal Family" was resurrected in 1987 for the Glass Spider Tour, which itself was heavily influenced by the Diamond Dogs tour. The Diamond Dogs Tour has had a lasting legacy. Sandford says the tour turned Bowie from a "novelty act" into a "superstar". Spitz writes it was highly influential on future tours with large and elaborate set pieces, including Parliament Funkadelic's Mothership Connection tour, Elvis Presley's Vegas period, the 1990s tours of U2 and Madonna, and 'N Sync, the Backstreet Boys, Britney Spears and Kanye West's 2008 Glow in the Dark Tour.

Сыни қабылдау

Альбом музыка сыншыларынан ара-жібір пікірлер алды. Disc журналы альбомды «көп бағаланбаған» The Man Who Sold the World альбомымен салыстырды, Боуидің ең жақсы жазылған әндерін қамтиды және «бұл оның осы уақытқа дейін жасаған ең жақсы [LP] екеніне күмән жоқ» деді, ал Rock Magazine оны «күшті және тиімді альбом деп тапты және әрине, Зигги Стардусттан бері Боуидің ең әсерлі жұмысы» деп бағалады. Sounds журналынан Martin Kirkup жазғандай, «Аладдин Сане таңғажайып бұрыштардан түсірілген Instamatic суреттерінің сериясы сияқты көрінді, ал Diamond Dogs – барлық терең түстерді пайдаланатын, ойластырылған сурет сияқты әсер қалдырды». Billboard «70-ші жылдардағы музыкалық беделін нығайтатын» альбомда «бұрынғыларынан гөрі нәзік және эстетикалық Боуиді» көрді. Record Mirror-дың Питер Харвиі Spiders тобының жоқтығына көңілі қалды және лирикалық тақырыптардың көбірек оңды болғанын тіледі, бірақ жазба жақсы сахналық қойылымға айналатынын болжады. Melody Maker-ден Chris Charlesworth альбомды «шын мәнінде жақсы» деп атады, оған қосымша мақтау айтты, оны Phil Spector-дың Wall of Sound өндіріс әдісімен салыстырды және Боуидің альбомдарына 60-шы жылдардағы Beatles-қа қарағандай қызығушылық пен мақтау деңгейіне жете бастағанын байқады. Robert Christgau Creem журналында Боуидің Брайан Ферридің «театралды вокализмін» сәл ғана еліктегенін айтып, көбірек сынға алды. Ол сондай-ақ, лирикалық мазмұнды «ләззат алатын ортадан құрылған қашқындық пессимизм: жеңіңіз, есірткі қолданыңыз және кішкентай қыздармен ойнаңыз, өйткені ертең біз пеоплоидтарға айналамыз, бірақ бүгін осы пластик дискіге 6,98 доллар төлеуге не келісесіз? Жоқ!» деп бағалады. Rolling Stone журналынан Ken Emerson альбомды «Боуидің соңғы алты жылдағы ең нашар альбомы» деп атап, өте жағымсыз пікір білдірді. Ол Боуидің таңдаған бағытын, Ронсонның жоқтығын сынға алды, Боуидің гитарада ойнауын «әлсіз» деп сипаттап, «музыка соншалық аз тартымдылыққа ие, оның не туралы екеніне мән беру қиын» деді. Альбомның ара-жібір қабылдануына қарамастан, The New York Times газетінен John Rockwell оны зиянсыз және «сюрреалистік нигилистік» деп тапты.

The album received mixed reviews from music critics on release. Disc magazine compared the album to "the greatly underrated" The Man Who Sold the World, believing it to contain some of Bowie's best written songs and "without doubt the finest [LP] he's made so far", while Rock Magazine found it "a strong and effective album, and certainly the most impressive work Bowie's completed since Ziggy Stardust". Martin Kirkup of Sounds wrote, "where Aladdin Sane seemed like a series of Instamatic snapshots taken from weird angles, Diamond Dogs has the provoking quality of a thought out painting that draws on all the deeper colors". Billboard saw a "subtler, more aesthetic Bowie" than his previous records on an album "which should reinforce his musical presence in the 70's". Peter Harvey of Record Mirror was disappointed regarding the absence of the Spiders and wished the lyrical themes were more upbeat, but predicted the record would make a good stage production. Melody Makers Chris Charlesworth called the album "really good" and offered additional praise, comparing it to Phil Spector's Wall of Sound method of production and noting the similar level of excitement and praise Bowie's albums were beginning to receive as the Beatles did in the 60s. Robert Christgau was more critical in Creem, suggesting that Bowie performs a pale imitation of Bryan Ferry's "theatrical vocalism". He also dismissed the lyrical content as "escapist pessimism concocted from a pleasure dome: eat, snort and bugger little girls, for tomorrow we shall be peoploids – but tonight how about $6.98 for this piece of plastic? Say nay." Ken Emerson of Rolling Stone gave the album an extremely negative review, calling it, "Bowie's worst album in six years". He criticised Bowie's choice of direction, the absence of Ronson, describing Bowie's guitar playing as "cheesy" adding "the music exerts so little appeal that it's hard to care what it's about". Despite the album's mixed reception, John Rockwell of The New York Times found it inoffensive and "surrealisticnihilistic".

Табысы мен мұрасы

Diamond Dogs альбомының шикі гитара стилі мен қалалық хаостың бейнесі, қаңғыбас балалар мен нигилистік махаббат туралы әңгімелер ("Біз есірткі сатып алып, музыка тыңдаймыз / Содан кейін қол ұстасып өзенге секіреміз") келесі жылдары болатын панк революциясын болжаған деп есептеледі. Rolling Stone журналының авторы Марк Кемптің сөзіне сәйкес, альбомның "басылымға берілген нигилизмі" кейінірек Bauhaus және Nine Inch Nails сияқты готикалық және индустриалдық топтардың қараңғы және мұңды атмосферасына әсер еткен. О'Лири Боуидің "Rebel Rebel" промо-видеосы болашақ панктердің стиліне және көзқарасына шабыт бергенін жазады. Ол сондай-ақ, алғашқы британдық панктердің Боуи мен Roxy Music-тің бұрынғы жанкүйерлері болғанын, ал "Rebel Rebel" Боуидің оларға деген қоштасуы және құрметі екенін айтады. Крокфорд бұл альбомның панк музыкасына тигізген әсерін мойындай келе: "Бұл жерде Боуидің күшті, жаңабастаушылармен ойналған гитарасы 70-ші жылдардың соңында пост-панк топтарында қайталанып, Diamond Dogs-тағы Лондон көшелерін кезіп жүрген бандалар туралы идея Sex Pistols-тің қуанышты нигилизмімен үйлеседі" дейді.

Артқы бағалау

Кейінгі бағалаулар әртүрлі болды. AllMusic-тің Стивен Томас Эрлевин Боуи Зигги Стардуст кейіпкерін толыққанды қабылдамағандықтан, Diamond Dogs оның алға қалай жылжу керектігін анықтауда қиындыққа тап болғанын айтты. Ол "Rebel Rebel" әнін жоғары бағалағанмен, Ронсонның қатыспағанын сынға алды және «Боуидің мүмкіндіктері шектеулі болған Space Oddity альбомінен бері бірінші рет оның талпынысы жетіспейді» деген қорытындыға келді. Альбомға жағымды пікірлер көп болды. Pitchfork-тың Барри Уолтерс альбомды «керексіз, жаман сапар, 'No Fun' – тозуды тойға айналдыратын, ыдырау мен үрейдің толассыз туындысы» деп сипаттады. Ол сондай-ақ, бұл альбом Боуидің Thin White Duke бейнесін болжағанын айтты. Келесі онжылдықтарда Боуидің өмірбаянын жазған зерттеушілер Diamond Dogs альбомын Боуидің ең ұлы туындыларының бірі деп атады. Канн: «Diamond Dogs – бұл, әрине, [Боуидің] ең маңызды альбомы, шешуші жұмыс және ол жасаған ең 'жеке' альбом» деп жазады. Спитц оны «күлкілі емес» деп атаса да, бұл Боуидің «көбінесе жақсы дыбысталатын, ең күрделі альбомы екенін және үш жарым онжылдықтан кейін де оның романтикалық және құлаған әлеміне тартатынын» мәлімдеді. Trynka оны «сұлу хаос» деп сипаттайды, ал Бакли альбом Боуидің Скотт немесе The Spiders-сыз «нағыз сапалы» жұмыс жасай алатынын көрсеткенін айтады. Доггеттің пікірінше, ол «Low» және «Heroes» альбомдарының «соны батылдығын» болжады, сонымен қатар «классикалық рок кемесін құлатты». Перон «Chant of the Ever Circling Skeletal Family» әнінің 1970-жылдардың соңында Talking Heads тобының африкалық ырғақтарды зерттеуінен және эксперименттерінен бұрын пайда болғанын көрсетеді. Пегг «We Are the Dead», «Big Brother» және «Sweet Thing» сияқты тректермен бірге альбомда «рок музыка тарихындағы ең керемет және есімде қалатын дыбыстар» бар екенін жазады. Ол сондай-ақ Боуидің жаңа дауысы, әсіресе «Sweet Thing» және «Big Brother» әндерінде естілетін «basso profundo» 1980-жылдардағы готикалық рок топтарына үлкен әсер еткенін айтады. NME журналының барлық уақыттың 500 ең үздік альбомының тізімінде 447-орынды иеленді.

Retrospective appraisals have been mixed. AllMusic's Stephen Thomas Erlewine said that, because Bowie did not completely retire the character of Ziggy Stardust, Diamond Dogs suffers from him being unsure how to move forward. Although he praised "Rebel Rebel", he further criticised the exclusion of Ronson and ultimately concluded "it is the first record since Space Oddity where Bowie's reach exceeds his grasp". The record has attracted positive reviews. Pitchforks Barry Walters described the album as "a bummer, a bad trip, 'No Fun' – a sustained work of decadence and dread that transforms corrosion into celebration". He also believed it foreshadowed Bowie's Thin White Duke persona. In subsequent decades, Bowie biographers have described Diamond Dogs as one of Bowie's greatest works. Cann writes: "Diamond Dogs is arguably [Bowie's] most significant album, a pivotal work and the most 'solo' album he has ever made." Although Spitz calls it "no fun", he states it was Bowie's "best sounding, most complex record to date, and it still pulls you into its romantic and doomed world three and a half decades on". Trynka calls it "a beautiful mess", while Buckley says the album proved that Bowie could still produce work of "real quality" without Scott or the Spiders. Doggett writes it anticipated the "sonic audacity" of Low and "Heroes", while it simultaneously "capsized the vessel of classic rock". Perone argues that "Chant of the Ever Circling Skeletal Family" predated Talking Heads' exploration of African rhythms and experimentation in the late 1970s. Pegg writes that with tracks like "We Are the Dead", "Big Brother" and the "Sweet Thing" suite, the album contains "some of the most sublime and remarkable sounds in the annals of rock music". He further states that Bowie's new voice on the record, a "basso profundo", particularly evident on "Sweet Thing" and "Big Brother", was a major influence on gothic rock bands in the 1980s. It ranked number 447 in NMEs list of the 500 Greatest Albums of All Time.

Қайта шығарылғандар

Алмаз иттер бірнеше рет қайта шығарылды. 1974 жылғы винилдің бастапқы нұсқасында қаттамалы мұқаба болғанмен, кейінірек RCA-ның 1980 жылғы АҚШ-тағы қайта шығарылымы сияқты LP нұсқалары альбомды стандартты, қаттамалы емес мұқабада ұсынды. Альбом алғаш рет 1980-жылдардың ортасында RCA компаниясы арқылы цензураланған суреттерімен CD-де шығарылды. Еуропалық нарық үшін неміс және АҚШ нарығы үшін жапондық нұсқалары әртүрлі таспалардан алынғандықтан бірдей емес. Доктор Тоби Маунтин, Массачусетс штатындағы Саутборо қаласындағы Northeastern Digital студиясында 1990 жылы Rykodisc үшін Diamond Dogs-ты түпнұсқалық мастер-таспалардан қайта жаңартып, екі бонус трек пен түпнұсқа, цензураланбаған суреттерімен бірге шығарды. 1999 жылы Питер Мью Abbey Road Studios студиясында EMI және Virgin Records үшін оны қайта жаңартып, тағы да бонус тректерсіз шығарды. 2004 жылы EMI/Virgin компаниясы 2 дискілік нұсқасын шығарды. Бұл 30 жылдық мерекелік 2CD басылымдар сериясының үшіншісі (Ziggy Stardust және Aladdin Sane нұсқаларымен бірге), және оның бірінші дискісінде альбомның қайта жаңартылған нұсқасы енгізілді. Екінші дискіде сегіз трек бар, олардың бесеуі 1989 жылы Sound + Vision жинағында немесе 1990–1992 жылдардағы Rykodisc/EMI қайта шығарылымдарында бонус тректер ретінде жарық көрген. 2016 жылы альбом Who Can I Be Now? (1974–1976) жинағы үшін қайта жаңартылды. Ол CD және винилде, сондай-ақ осы жинақтың құрамында және жеке түрде шығарылды.