Дэвид Боуи: «Жұлдызды шаңның өркендеуі мен құлауы» альбомы

Кіріспе

1972 жылы Дэвид Боуидің студиялық альбомы

«Зигги Стардуст пен Марстан келген жәндіктердің өрлеуі мен құлауы» (көбінесе «Зигги Стардуст» деп қысқартылады) — ағылшын музыканты Дэвид Боуидің 1972 жылғы 16 маусымда Ұлыбританияда RCA Records лейблы арқылы шыққан бесінші студиялық альбомы. Альбомның продюсерлері Дэвид Боуи мен Кен Скотт болды, ал сахнада Боуиге «Марстан келген жәндіктер» тобы — гитарист Мик Ронсон, басист Тревор Болдер және барабаншы Мик Вудманси қосылды. Жазба 1971 жылдың қарашасынан 1972 жылдың ақпанына дейін Лондонның Trident студиясында жасалды. «Зигги Стардуст» еркін концептуалды альбом және рок-опера ретінде сипатталады, ол Боуидің өзінің Зигги Стардуст атты кейіпкеріне арналған. Бұл — жақындап келе жатқан апаттан құтылу үшін жерге жіберілген, қияли андрогин және бисексуал рок жұлдызы. Оқиғада Зигги жанкүйерлердің жүрегін жеңіп алады, бірақ өзінің мақтанышқа беріліп, құлдырайды. Кейіпкерге Винс Тейлор сияқты көптеген музыканттар әсер етті. Альбомның тұжырымдамасының көп бөлігі әндер жазылғаннан кейін әзірленді. Глэм-рок және прото-панк музыкалық стиліне Iggy Pop, Velvet Underground және Marc Bolan ықпал етті. Әннің мәтінінде рок музыкасының жасалмалығы, саяси мәселелер, есірткіге тәуелділік, сексуалдық және жұлдыздық өмір туралы айтылады. Альбомның обложкасы монохром түсте түсіріліп, кейіннен өңделді, ол Лондонның «K. West» тері бұйымдары сататын дүкенінің алдында түсірілген. «Starman» синглынан кейін «Ziggy Stardust» UK Albums Chart тізімінде топ бестікке енді. Сынақшылар жағымды пікір білдірді, кейбіреулері музыкалық шешімдер мен тұжырымдаманы жоғары бағаласа, ал басқалары оны түсінуге қиналды. Альбом шыққаннан кейін көп ұзамай, Боуи 1972 жылдың шілде айының басында Британияның «Top of the Pops» бағдарламасында «Starman» әнін орындады, бұл оны танымал есімге айналдырды. Зигги кейіпкері келесі «Ziggy Stardust Tour» гастрольдік сапарда сақталды, оның концерттік жазбалары концерттік альбомдарда және концерттік фильмде пайда болды. Боуи «Aladdin Sane» альбомын «Зигги Америкаға барады» деп сипаттады. Кейінгі жылдары «Ziggy Stardust» Боуидің ең жақсы туындыларының бірі саналды және барлық уақыттағы ең ұлы альбомдардың көптеген тізіміне енді. Боуиде альбом негізінде музыкалық қойылым жасау туралы идеялар болды, бірақ бұл жоба іске аспады, ал идеялар кейін «Diamond Dogs» (1974) үшін пайдаланылды. «Ziggy Stardust» бірнеше рет қайта басылды және 2012 жылы 40 жылдығына орай қайта өңделді. 2017 жылы Конгресс кітапханасы оны «мәдени, тарихи немесе эстетикалық тұрғыдан маңызды» деп танып, Ұлттық дыбыс жазбалар тізіміне енгізді.

The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (often shortened to Ziggy Stardust) is the fifth studio album by the English musician David Bowie, released on 16June 1972 in the United Kingdom through RCA Records. It was co produced by Bowie and Ken Scott and features Bowie's backing band the Spiders from Mars — guitarist Mick Ronson, bassist Trevor Bolder and drummer Mick Woodmansey. It was recorded from November 1971 to February 1972 at Trident Studios in London. Described as a loose concept album and rock opera, Ziggy Stardust focuses on Bowie's titular alter ego Ziggy Stardust, a fictional androgynous and bisexual rock star who is sent to Earth as a saviour before an impending apocalyptic disaster. In the story, Ziggy wins the hearts of fans but suffers a fall from grace after succumbing to his own ego. The character was inspired by numerous musicians, including Vince Taylor. Most of the album's concept was developed after the songs were recorded. The glam rock and proto punk musical styles were influenced by Iggy Pop, the Velvet Underground and Marc Bolan. The lyrics discuss the artificiality of rock music, political issues, drug use, sexuality and stardom. The album cover, photographed in monochrome and recoloured, was taken in London outside the home of furriers "K. West". Preceded by the single "Starman", Ziggy Stardust reached top five of the UK Albums Chart. Critics responded favourably; some praised the musicality and concept while others struggled to comprehend it. Shortly after its release, Bowie performed "Starman" on Britain's Top of the Pops in early July 1972, which propelled him to stardom. The Ziggy character was retained for the subsequent Ziggy Stardust Tour, performances from which have appeared on live albums and a concert film. Bowie described the follow up album, Aladdin Sane, as "Ziggy goes to America". In later decades, Ziggy Stardust has been considered one of Bowie's best works, appearing on numerous professional lists of the greatest albums of all time. Bowie had ideas for a musical based on the album, although this project never came to fruition; ideas were later used for Diamond Dogs (1974). Ziggy Stardust has been reissued several times and was remastered in 2012 for its 40th anniversary. In 2017, it was selected for preservation in the National Recording Registry by the Library of Congress, being deemed "culturally, historically, or aesthetically significant".

Өмірбаян

1971 жылы ақпанда Америкадағы промо-турадан кейін Дэвид Боуи Англиядағы Хэддон-холлға оралды және әндер жаза бастады, олардың көпшілігі Америкадағы әртүрлі музыкалық жанрлардан шабыттанды. Ол үштен астам ондаған ән жазды, олардың көпшілігі оның төртінші студиялық альбомы "Hunky Dory" мен "Ziggy Stardust" альбомында пайда болды; олардың ішінде 1971 жылы ақпанда өмір сүруі қысқа болған "Arnold Corns" тобымен жазылған "Moonage Daydream" және "Hang On to Yourself" әндері бар, кейіннен олар "Ziggy Stardust" үшін қайта өңделді. "Hunky Dory" альбомының жұмысы 1971 жылы маусымда Лондондағы "Trident Studios" студиясында ресми түрде басталды. Жазу сессияларында кейін "Марстан келген жәндіктер" (Spiders from Mars) деп танылатын музыканттар қатысты – гитарист Мик Ронсон, басист Тревор Болдер және барабаншы Мик Вудманси. Кен Скотт, бұрын Боуидің екі алдыңғы альбомы мен "The Beatles" тобының инженері ретінде жұмыс істеген, продюсер болып тағайындалды. Сондай-ақ, сессияларда пианинода Рик Уэйкмен қатысты, ол альбомды аяқтағаннан кейін Боуидің "Spiders" тобына қосылу ұсынысынан бас тартып, оның орнына ағылшын прогрессивті рок тобы "Yes" тобының құрамына кірді. Вудмансидің сөзіне сәйкес, "Hunky Dory" мен "Ziggy Stardust" альбомдары дерлік бірден жазылып бітірілген, бірақ "Spiders" тобы "Hunky Dory" альбомындағы көптеген әндер концерттерге жарамсыз екенін түсінді, сондықтан оларға турда қолдануға болатын материалдарды қамтитын келесі альбом қажет болды. Боуидің менеджері Тони Дефрис "Mercury Records" компаниясымен келісімшартын аяқтағаннан кейін, Дефрис альбомды АҚШ-тағы көптеген лейблдерге, соның ішінде Нью-Йорк қаласындағы "RCA Records" компаниясына ұсынды. Лейблдің басшысы Деннис Кац жазбаларды тыңдап, фортепианодағы әндердің әлеуетін байқап, 9 қыркүйекте Боуимен үш альбомдық келісімшартқа қол қойды; "RCA" лейблі Боуи үшін он жылдық бойына өзінің лейблі болды. "Hunky Dory" альбомы 17 желтоқсанда шықты, сыншылардың өте жағымды пікірлерін алды, бірақ нашар сатылып, Ұлыбританияның альбомдар тізіміне енбеді, бұл ішінара "RCA" компаниясының нашар маркетингісіне байланысты болды; лейбл Скотттан Боуи келесі альбомы үшін имиджін өзгертпек екенін естігендіктен, оны қалай жарнамалау керектігін білмеді.

After his promotional tour of America in February 1971, David Bowie returned to Haddon Hall in England and began writing songs, many of which were inspired by the diverse musical genres that were present in America. He wrote over three dozen songs, many of which would appear on his fourth studio album Hunky Dory and Ziggy Stardust; among these were "Moonage Daydream" and "Hang On to Yourself", which he recorded with his short lived band Arnold Corns in February 1971, and subsequently reworked for Ziggy Stardust. Work officially began on Hunky Dory in June 1971 at Trident Studios in London. The sessions featured the musicians who would later become known as the Spiders from Mars – the guitarist Mick Ronson, the bassist Trevor Bolder, and the drummer Mick Woodmansey. Ken Scott, who previously worked as an engineer for Bowie's two previous albums and the Beatles, was chosen to be the producer. The sessions also featured Rick Wakeman on piano who after completing work on the album, declined Bowie's offer to join the Spiders to instead join the English progressive rock band Yes. According to Woodmansey, Hunky Dory and Ziggy Stardust were almost recorded back to back, but the Spiders realised that most of the songs on Hunky Dory were not suitable live material, so they needed a follow up album with material they could use on tour. After Bowie's manager Tony Defries ended his contract with Mercury Records, Defries presented the album to multiple labels in the US, including New York City's RCA Records. The head of the label, Dennis Katz, heard the tapes and saw the potential of the piano based songs, signing Bowie to a three album deal on 9September 1971; RCA became Bowie's label for the rest of the decade. Hunky Dory was released on 17December to very positive reviews from critics but sold poorly and failed to break the UK Albums Chart, partly due to poor marketing from RCA; the label had heard from Scott that Bowie was going to be changing his image for his next record so they did not know how to promote it.

Жазу және өндіріс

Зигги Стардуст үшін ең алдымен жазылған ән – Рон Дэвистің "It Ain't Easy" кавер-нұсқасы, ол 1971 жылдың 9 шілдесінде жазылды. Алғашқыда Hunky Dory альбомында шығуға жоспарланған бұл ән сол альбомға қосылмады, соңынан Ziggy Stardust альбомына енгізілді. Hunky Dory шығаруға дайындық жүрген кезде, Ziggy Stardust-тың жазулары ресми түрде 1971 жылдың 8 қарашасында Trident студиясында басталды, Hunky Dory командасының Wakeman-сыз құрамы қолданылды. 2012 жылы Скотт: «Мен продюсер ретінде онымен бірге жазған төрт альбомымдағы вокалдың 95 пайызы алғашқы нұсқада жазылған» деді.

Шолу

Зигги Стардустың көтерілуі мен құлдырауы және Марстан келген жәндіктер Зигги Стардуст есімді бисексуалды ғарыштан келген рок супержұлдызы туралы. Бірақ Пол Тринка бұл опере емес, "бірге жиналған, кейіннен түсінікті ретпен өңделген суреттер жинағы" дейді. Кейіпкерлер андрогин болған. Мик Вудманси олардың киген киімдерінің "әйелдік сипатқа ие және өте әдепсіз" болғанын айтты. Ол сондай-ақ кейіпкерлердің сыртқы келбеті "біздің бүлікшіл көркемдік сезімдерімізге әсер еткенін" қосты. All About Jazz тобынан Ненад Георгиевски альбомның "биік өкшелі аяқкиім, түрлі-түсті көйлектер, әсем макияж және шектен шыққан сексуалдықпен" ұсынылғанын айтты. Боуи андрогин келбетті қалыптастырған, оны сыншылар мақұлдаған, бірақ көрермендер арасында әртүрлі реакция болған. Альбомның мәтіні рок музыкасының жасандылығы, саяси мәселелер, есірткіге тәуелділік, сексуалдық бағдары және жұлдыздық өмір туралы әңгімелейді. Стивен Томас Эрлвайн мәтінді "ұсақ-түйекке бөлінген, параноидалық" және "жасырап бара жатқан болашақты еске түсіретін" деп сипаттады. The Stooges прото-панк тобының әншісі Игги Поп, Velvet Underground әншісі және гитаристі Лу Рид; кейіннен Зигги Стардуст 1960 жылдардың джинсы мен хиппилерінен қашып құтылу ниетінен туғанын мәлімдеді. 2015 жылы Таня Старк Боуидің эзотерикаға деген танымал құштарлығы мен өзін "Юнгиан" деп тануына байланысты Зигги кейіпкері Карл Юнгтің ықпалымен жаралған неологизм болуы мүмкін деп болжады, грек және гностикалық Сизигия тұжырымдамалары андрогиния, еркек пен әйелдің бірігуі және аспан денелерінің одағы "бәлкім, "Сизиги" жұлдыз топырағы ретінде футуристикалық алхимиялық театр, "Біз қазір қайдамыз?" (2013) " деген сөздермен алдын ала хабар береді".

Әңгіме

Альбом начинается с песни "Five Years" (Пять лет); новостной репортаж сообщает, что до уничтожения Земли надвигающейся апокалиптической катастрофой осталось всего пять лет. Первые два куплета передают точку зрения ребенка, впервые услышавшего эту новость и оцепеневшего от осознания. В третьем куплете слушателю напрямую обращается голос, а персонаж Зигги Стардаст представляется косвенно. Затем слушатель слышит точку зрения множества персонажей, переживающих любовь перед надвигающейся катастрофой ("Soul Love" - Любовь души). Биограф Марк Шпиц обратил внимание на ощущение "доапокалиптической фрустрации" в этой композиции. Доггетт отметил, что после "панорамного видения" песни "Five Years", "Soul Love" предлагает более "оптимистичный" пейзаж, с бонго и акустической гитарой, указывающими на "сладкую зрелость". Зигги напрямую представляется в песне "Moonage Daydream" (Лунное мечтание), где он провозглашает себя "аллигатором" (сильным и безжалостным), "мамой-папой" (не имеющим гендерной принадлежности), "захватчиком из космоса" (инопланетным и фаллическим), "рок-н-ролльной шлюхой" и "розовой обезьяной-птицей" (гейский сленг для получателя анального секса). В песне "Starman" (Звездный человек) Зигги приносит послание надежды молодежи Земли через радио, спасение от инопланетного "Звездного человека", рассказанное от лица одного из молодых людей, услышавших Зигги. "Lady Stardust" (Леди Стардаст) представляет собой незаконченную историю, в которой, по словам Доггетта, "нет намека на развязку, кроме смутной ауры меланхолии". Зигги вспоминается аудиторией с использованием местоимений "он" и "она", что демонстрирует отсутствие гендерной определенности. Затем Зигги смотрит на себя в зеркало, размышляя о том, каково это - стать "рок-н-ролльной звездой" и будет ли все это "стоить того" ("Star" - Звезда). В песне "Hang On to Yourself" (Держись за себя) Зигги выставляется перед толпой. Композиция подчеркивает метафору о том, что рок-музыка переходит от секса к удовлетворению и обратно к сексу; Зигги планирует отказаться от сексуального оргазма ради шанса на звездность, что в конечном итоге приводит к его падению. "Ziggy Stardust" (Зигги Стардаст) является центральной частью повествования, представляя собой полную "хронологию от рождения до смерти" Зигги. Он описывается как "хорошо сложенный, белоснежный, смуглый мужчина, играющий на левой руке на гитаре", который достигает славы со своей бэк-группой Spiders from Mars (Пауки с Марса), но позволяет своему эго взять над ним контроль, эффективно отчуждая своих поклонников и теряя своих товарищей по группе. Георгиевски считает, что запись отражает интерес Боуи к "театру, танцам, пантомиме, кабуки, кабаре и научной фантастике". "Ziggy Stardust" и "Suffragette City" (Город суфражисток). Отсылки к "Over the Rainbow" (Волшебник страны Оз) из фильма 1939 года ("Starman") и The Velvet Underground ("Suffragette City" и "Velvet Goldmine" - Бархатная золотая жила). Изображение было перекрашено иллюстратором Терри Пастором, партнером в дизайн-студии Main Artery в Ковент-Гардене, вместе с давним другом Боуи Джорджем Андервудом. И Уорд, и Андервуд создали обложку и оформление для альбома "Hunky Dory" (Причудливый мальчик). Типография, первоначально нанесенная на исходное изображение с помощью Letraset, была обработана Пастором аэрографом в красном и желтом цветах и украшена белыми звездами. Пегг отметил, что, в отличие от многих обложек альбомов Боуи, на которых изображены крупные планы Боуи в студии, на обложке "Ziggy Stardust" Боуи находится почти на переднем плане. Пегг описывает снимок так: "Боуи (или Зигги) [стоит] как миниатюрная фигура, затерянная в убогом городском пейзаже, освещенном уличным фонарем, окруженном картонными коробками и припаркованными машинами". Боуи также держит гитару Gibson Les Paul, которой владел Марк Притчет, гитарист Арнольда Корнса, и на которой Притчет использовал для записи "Moonage Daydream" и "Hang On to Yourself". Подобно обложке "Hunky Dory", комбинезон и волосы Боуи, которые в то время все еще были его естественного коричневого цвета, были искусственно перекрашены. Пегг считает, что это создает впечатление, что "гость, сжимающий гитару", прибыл из другого измерения или мира. Фотография была сделана во время фотосессии 13 января 1972 года в студии Уорда на Хеддон-стрит в Лондоне, недалеко от Риджент-стрит. Предложив сделать фотографии снаружи до потери естественного света, Spiders from Mars решили остаться внутри, а Боуи, больной гриппом, вышел на улицу, как раз когда начался дождь. Не желая уходить далеко, он стоял у дома меховщиков "K. West" по адресу 23 Heddon Street. По словам Канна, "K" обозначает Конн, фамилию основателя компании Генри Конна, а "West" указывало на то, что она находится на западе Лондона. Вскоре после того, как "Ziggy Stardust" стал огромным успехом, директора "K. West" были недовольны тем, что название их компании появилось на поп-альбоме. Юрист "K. West" написал письмо в RCA, в котором говорилось: "Наши клиенты - меховщики с высокой репутацией, обслуживающие клиентов, как правило, далеких от мира поп-музыки. Наши клиенты, безусловно, не желают ассоциироваться с мистером Боуи или этой записью, поскольку может быть предположено, что существует какая-либо связь между фирмой наших клиентов и мистером Боуи, что, безусловно, не соответствует действительности". Однако напряженность ослабла, и компания вскоре привыкла к туристам, фотографирующимся на пороге. "K. West" переехала с Хеддон-стрит в 1991 году, и вывеску сняли; по словам Пегга, это место остается популярным "местом паломничества" для поклонников Боуи. Боуи сказал о вывеске: "Как жаль, что эту вывеску [сняли]. Люди вкладывают в нее слишком много смысла. Они думали, что 'K. West' должно быть каким-то кодом для 'квеста'. Она приобрела все эти мистические оттенки". На задней обложке оригинальной виниловой пластинки содержалась инструкция "To be played at maximum volume" (Воспроизводить на максимальной громкости) (стилизованная заглавными буквами). Обложка была одной из десяти, выбранных Royal Mail для набора почтовых марок "Classic Album Cover" (Классическая обложка альбома), выпущенных в январе 2010 года. В марте 2012 года The Crown Estate, владеющая Риджент-стрит и Хеддон-стрит, установила памятную коричневую табличку под номером 23 на том же месте, где на обложке фотографии находилась вывеска "K. West". На церемонии открытия присутствовали Вудменси и Болдер; ее открыл Гэри Кемп. Эта табличка была первой, установленной The Crown Estate, и является одной из немногих табличек в стране, посвященных вымышленным персонажам.

The album begins with "Five Years"; a news broadcast reveals that the Earth only has five years left before it gets destroyed by an impending apocalyptic disaster. The first two verses are from the point of view of a child hearing this news for the first time and going numb as it sinks in. The listener is addressed directly by the third verse, while the character of Ziggy Stardust is introduced indirectly. Afterwards the listener hears the point of view of numerous characters dealing with love before the impending disaster ("Soul Love"). Biographer Marc Spitz called attention to the sense of "pre apocalypse frustration" in the track. Doggett said that following the "panoramic vision" of "Five Years", "Soul Love" offers a more "optimistic" landscape, with bongos and acoustic guitar indicating "mellow fruitfulness." Ziggy directly introduces himself in "Moonage Daydream", where he proclaims himself "an alligator" (strong and remorseless), "a mama papa" (non gender specific), "the space invader" (alien and phallic), "a rock 'n' rollin' bitch", and a "pink monkey bird" (gay slang for a recipient of anal sex). "Starman" sees Ziggy bringing a message of hope to Earth's youth through the radio, salvation by an alien 'Starman', told from the point of view of one of the youths who hears Ziggy. "Lady Stardust" presents an unfinished tale with what Doggett states as "no hint at a denouement beyond a vague air of melancholy". Ziggy is recalled by the audience using both 'he' and 'she' pronouns, showing a lack of gender distinction. Ziggy then looks at himself through a mirror, pondering what it would be like to make it "as a rock 'n' roll star" and if it would all be "worthwhile" ("Star"). In "Hang On to Yourself", Ziggy is put in front of the crowd. The track emphasises the metaphor that rock music goes from sex to fulfilment and back to sex again; Ziggy plans to abandon the sexual climax for a chance at stardom, which ultimately leads to his downfall. "Ziggy Stardust" is the central piece of the narrative, presenting a complete "birth to death chronology" of Ziggy. He is described as a "well hung, snow white tanned, left hand guitar playing man" who rises to fame with his backing band the Spiders from Mars, but he lets his ego take control of him, effectively alienating his fans and losing his bandmates. Georgievski felt the record represents Bowie's interests in "theater, dance, pantomime, kabuki, cabaret, and science fiction". "Ziggy Stardust", and "Suffragette City". "Over the Rainbow" from the 1939 film The Wizard of Oz ("Starman"), and the Velvet Underground ("Suffragette City" and "Velvet Goldmine"). it was recoloured by illustrator Terry Pastor, a partner at the Main Artery design studio in Covent Garden with Bowie's longtime friend George Underwood. Both Ward and Underwood had done the artwork and sleeve for Hunky Dory. The typography, initially pressed onto the original image using Letraset, was airbrushed by Pastor in red and yellow, and inset with white stars. Pegg said that unlike many of Bowie's album sleeves, which feature close ups of Bowie in a studio, the Ziggy image has Bowie almost in the foreground. Pegg describes the shot as: "Bowie (or Ziggy) [stands] as a diminutive figure dwarfed by the shabby urban landscape, picked out in the light of a street lamp, framed by cardboard boxes and parked cars". Bowie is also holding a Gibson Les Paul guitar, which was owned by Arnold Corns guitarist Mark Pritchett and was the same guitar Pritchett used on Corns' recordings of "Moonage Daydream" and "Hang On to Yourself". Similar to Hunky Dorys cover, Bowie's jumpsuit and hair, which was still his natural brown at the time, were artificially retinted. Pegg believes it gives the impression that the "guitar clutching visitor" is from another dimension or world. The photograph was taken during a photoshoot on 13 January 1972 at Ward's Heddon Street studio in London, just off Regent Street. Suggesting they take photos outside before natural light was lost, the Spiders chose to stay inside while Bowie, who was ill with flu went outside just as it started to rain. Not willing to go very far, he stood outside the home of furriers "K. West" at 23 Heddon Street. According to Cann, the "K" stands for Konn, the surname of the company's founder Henry Konn, and the "West" indicated it was on the west end of London. Soon after Ziggy Stardust became a massive success, the directors of K. West were displeased with their company's name appearing on a pop album. A solicitor for K. West wrote a letter to RCA saying: "Our clients are Furriers of high repute who deal with a clientele generally far removed from the pop music world. Our clients certainly have no wish to be associated with Mr. Bowie or this record as it might be assumed that there was some connection between our client's firm and Mr. Bowie, which is certainly not the case". However tensions eased and the company soon became accustomed to tourists photographing themselves on the doorstep. K. West moved out of the Heddon Street location in 1991 and the sign was taken down; according to Pegg, the site remains a popular "place of pilgrimage" for Bowie fans. Bowie said of the sign, "It's such a shame that sign [was removed]. People read so much into it. They thought 'K. West' must be some sort of code for 'quest.' It took on all these sort of mystical overtones". The rear cover of the original vinyl LP contained the instruction "To be played at maximum volume" (stylised in all caps). The cover was among the ten chosen by the Royal Mail for a set of "Classic Album Cover" postage stamps issued in January 2010. In March 2012, The Crown Estate, which owns Regent Street and Heddon Street, installed a commemorative brown plaque at No. 23 in the same place as the "K. West" sign on the cover photo. The unveiling ceremony was attended by Woodmansey and Bolder; it was unveiled by Gary Kemp. The plaque was the first to be installed by The Crown Estate and is one of few plaques in the country devoted to fictional characters.

Шығару және жылжыту

Боуи сыртқы келбетін Зигги кейіпкеріне өзгертуге дейін, Melody Maker журналының журналисі Майкл Уоттспен сұхбаттасып, өзінің гей екенін мәлімдеді. 1972 жылғы 22 қаңтарда «О, әдемі нәрсе» деген тақырыппен жарияланған бұл жаңалық Ұлыбритания мен Америкада кеңінен таралды, бірақ Пеггтің сөзіне сүйенсек, бұл жариялау кейінгі уақыттағы бағалаулармен салыстырғанда осыншалықты маңызды болған жоқ. Дегенмен, Боуи екі елде де гей-икона ретінде қабылданып, Gay News журналы оны «Британиядағы ең үздік рок музыканты» және «гей-роктың» «әсерлі өкілі» деп сипаттады. Дефрис бұл жаңалыққа «оқшаланған» болса да, Скотт Дефрис бастапқыда осыны жарнама мақсатында пайдалануды көздегенін сендірді. Каннның мәлімдемесіне сәйкес, Боуидің сексуалды бағыты туралы күмәнділік оның гастрольдік кестесіне, жаңа альбомына және «John, I'm Only Dancing» синглына басылымдардың назарын аударды. RCA 1972 жылғы 28 сәуірде «Starman» синглын «Suffragette City» әнімен бірге шығарды. Сингл керемет сатылым көрсетпесе де, тұрақты сұранысқа ие болды және көптеген жағымды пікірлер алды. Боуи, The Spiders және клавишші Никки Грэм алдағы альбомды насихаттау мақсатында 15 маусымда Granada балалар музыкалық бағдарламасы Lift Off with Ayshea-да орындады, оны Ayshea Brough жүргізді. Ziggy Stardust Ұлыбританияда бір күннен кейін, 16 маусымда жарық көрді. Кейбір дереккөздер шығарылым күнінің 6 маусым 1972 жыл екенін көрсетеді. 2015 жылы Боуидің ресми сайты RCA менеджерінен алынған хатты тапты, онда шығарылым күні 16 маусым деп көрсетілген. Бұл өнерлең Боуидің поп-икона ретіндегі беделін нығайтуға көмектесті. Бакли былай деп жазады: «Көптеген жанкүйерлер Боуидің барлық туындыларына деген құмарлықтарын осы Top of the Pops-тағы өнерлеңімен байланыстырады». Бұл өнерлең көптеген британдық балалар үшін есімде қалған сәт болды. 1974 жылғы 11 сәуірде «Rebel Rebel» әнінің жалғасын күткен RCA компаниясы «Rock 'n' Roll Suicide» әнін кешіктіріп, сингл ретінде шығарды. Бакли бұл әрекетті «ақша табуға бағытталған» деп сипаттайды. 1972 жылдың соңында альбом қайтадан хит-парадқа енді. 1972 жылдың соңына дейін альбом Ұлыбританияда 95 968 дана сатылды. Ол 1973 жылдың ақпан айында хит-парадта бесінші орынға жетті. Канадада альбом 59-орынға жетіп, 27 апта бойы хит-парадта болды. Альбом 1981 жылғы 31 қаңтарда Ұлыбритания хит-парадына оралды, Боуидің шабыттандырған Жаңа Романтика дәуірінде 73-орынды иеленді. 2016 жылы Боуи қайтыс болғаннан кейін альбом АҚШ Billboard 200 хит-парадында жаңа рекордтық 21-орынға көтерілді. Ол бүкіл әлемде шамамен 7,5 миллион дана сатылды, бұл Боуидің ең көп сатылған екінші альбомы.

Before Bowie changed his appearance to his Ziggy persona, he conducted an interview with journalist Michael Watts of Melody Maker where he came out as gay. Published on 22January 1972 with the headline "Oh You Pretty Thing", the announcement garnered publicity in both Britain and America, although according to Pegg the declaration was not as monumental as latter day accounts perceive. Nevertheless Bowie was adopted as a gay icon in both countries, with Gay News describing him as "probably the best rock musician in Britain" and "a potent spokesman" for "gay rock". Although Defries was reportedly "shocked" by the announcement, Scott believed Defries was behind it from the start, wanting to use it for publicity. According to Cann, the ambiguity surrounding Bowie's sexuality drew press attention for his tour dates, the upcoming album and the subsequent "John, I'm Only Dancing" non album single. RCA released the lead single, "Starman", on 28April 1972, backed by "Suffragette City". The single sold steadily rather than spectacularly but earned many positive reviews. Promoting the upcoming album, Bowie, the Spiders, and keyboardist Nicky Graham performed the song on the Granada children's music programme Lift Off with Ayshea on 15June; it was presented by Ayshea Brough. Ziggy Stardust was released a day later in the United Kingdom on 16June,efn|name=release date|Several sources indicate a release date of 6 June 1972. In 2015, Bowie's official website discovered a contemporaneous letter from an RCA manager indicating the release date was 16June. the performance brought public attention to the album and helped solidify Bowie as a controversial pop icon. Buckley writes: "Many fans date their conversion to all things Bowie to this Top of the Pops appearance." The performance was a defining moment for many British children. On 11April 1974, impatient for a follow up to "Rebel Rebel", RCA belatedly released "Rock 'n' Roll Suicide" as a single. Buckley calls this move a "dosh catching exercise". After dropping down the chart in late 1972, the album began climbing the chart again; by the end of 1972, the album had sold 95,968 units in Britain. It peaked at number five on the chart in February 1973. In Canada, the album reached number 59 and was on the charts for 27 weeks. The album returned to the UK chart on 31 January 1981, peaking at No. 73, amid the New Romantic era that Bowie had helped inspire. After Bowie's death in 2016, the album reached a new peak of No. 21 in the US Billboard 200. It has sold an estimated 7.5 million copies worldwide, making it Bowie's second best selling album.

Сыни қабылдау

Шығарылғаннан кейін «Зигги Стардустың өрлеуі мен құлдырауы және Марстан келген жәндіктер» альбомы замандас сыншылардан көбінесе жай ғана пікірлер алды. New Musical Express (NME) журналының Джеймс Джонсон альбомның бұрынғы шығармаларына қарағанда «біршама көңілсіздік» сезілгенін айтты және әндерін «жақсы» деп сипаттады. Уоттс Melody Maker журналында «Зигги Стардустың» «жақсы анықталған сюжеті жоқ» болғанымен, «ерекше әндері мен поп-жұлдыз болудың қыр-сырына сілтемелердің барлығы бірге алып қарағанда, өмірбаяндық драманың күшті сезімін береді» деді. Rolling Stone журналындағы Ричард Кромлен альбомның жақсы екенін ойлады, бірақ оның стилі ұзаққа соқпауы мүмкін деп сақтықпен айтты: «Оның тағдыры 'драг-рок' синдромымен бірге өрлеп, құлауына қарамастан, біз оның сәттілігі үшін қысқа ғана дұға етейік». Кейбір сыншылар альбомды жоғары бағалады. Circus журналының авторы альбомды «басынан аяғына дейін керемет қарқынды және еңбекке толы дизайнмен» сипаттап, оны «талантының таңғажайып туындысы» деп атады. The Philadelphia Inquirer газетінің Джек Ллойд альбомды мақтаса, «Дэвид Боуи – бүгінгі күннің ең шығармашыл және тартымды авторларының бірі» деді. The Evening Standards журналының Эндрю Бейли әндердің жазылуына, орындалуына, өндірісіне және «опералық» музыкасына ризашылық білдірді. Роберт Хилберн Лос-Анджелес Таймс газетінде «Зигги Стардусты» The Who-ның «Томми» (1969) альбомымен салыстырып, музыканы «керемет, білімді және қиялдағыш» деп сипаттады. Phonograph Record журналының Жон Тивен альбомды мақтап, оны «жетістіктердің салдары» деп атады, онда ешқандай толтыру тректері жоқ. Ол Боуиді «рок музыкасындағы ең ерекше тұлғалардың бірі» деп атады және егер Боуи «Зигги Стардустың дәрежесіндегі» жұлдызға айналса, оған лайық екенін айтты. Creem журналында Дейв Марш «Зигги Стардусты» Боуидің сол кезге дейінгі ең жақсы альбомы деп санап, «Ол осы жерде ұзақ тұрмайды деп ойламаймын» деді. Кейіннен Creem журналы осы альбомды жыл соңындағы тізімінің жоғарғы сатысына қойды. Ал New York Sunday News газетінің Лилиан Роксон «Зигги Стардусты» Rolling Stones-тың «Exile on Main St.» альбомынан жоғары бағалап, жылдың ең жақсы альбомы деп таныды және Боуиді «жетістіктердің Элвисі» деп атады. Дегенмен, альбомға қатысты жағымсыз пікірлер де болды. Sounds журналының авторы «Hunky Dory» альбомын мақтағанмен, былай деді: «Егер осы альбомның көп бөлігі сазгердің туындысы болса, өкінішті болар еді». The Times газетінде жазған Ричард Уильямс кейіпкердің тек көрсету үшін жасалғанын және Боуидің «оны шын мәнінде айтпайтынын» айтты. Oz журналының Ник Кент альбомды тұтастай алғанда ұнатса да, Зигги Стардустың кейіпкерінің толыққанды келмейтінін сезінді, Боуидің «өзін асыра бағалап алғанын» мәлімдеді. Доггеттің айтуынша, бұл Боуидің бұрынғы альбомдарындағы «тығыз, философиялық әндерін» ұнатқан сыншылардың жалпы пікірі болды, себебі олар Зигги Стардустың «мифологиясына» қатыса алмады.

After its release, The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars received generally lukewarm reviews from contemporaneous critics. James Johnson of New Musical Express (NME) said the album has "a bit more pessimism" than on previous releases and called the songs "fine". Watts said in Melody Maker that while Ziggy Stardust had "no well defined story line", it had "odd songs and references to the business of being a pop star that overall add up to a strong sense of biographical drama." In Rolling Stone, writer Richard Cromelin thought the album was good, but he felt that it and its style might not be of lasting interest: "We should all say a brief prayer that his fortunes are not made to rise and fall with the fate of the 'drag rock' syndrome." Some reviewers gave overwhelming praise to the album. A writer for Circus magazine wrote that the album is "from start to finish of dazzling intensity and mad design", and called it a "stunning work of genius". Referencing the album, Jack Lloyd of The Philadelphia Inquirer declared that "David Bowie is one of the most creative, compelling writers around today". The Evening Standards Andrew Bailey agreed, praising the songwriting, performances, production, and "operatic" music. Robert Hilburn positively compared Ziggy to the Who's Tommy (1969) in the Los Angeles Times, describing the music as "exciting, literate and imaginative". Jon Tiven of Phonograph Record praised the album, calling it "the Aftermath of the Seventies", where there are no filler tracks. He further called Bowie "one of the most distinctive personalities in rock" believing that should Bowie ever become a star "of the Ziggy Stardust magnitude", he deserves it. In Creem, Dave Marsh considered Ziggy Stardust Bowie's best record up to that point, stating "I can't see him stopping here for long". Creem later placed the album at the top of their end of year list. Meanwhile Lillian Roxon of New York Sunday News chose Ziggy Stardust over the Rolling Stones' Exile on Main St. as the best album of the year up to that point, even considering Bowie "the Elvis of the Seventies". Nevertheless the album did receive some negative reviews. A writer for Sounds magazine, who praised Hunky Dory, opined: "It would be a pity if this album was the one to make it much of it sounds the work of a competent plagiarist." Writing for The Times, Richard Williams felt that the persona was just for show and Bowie "doesn't mean it". Although Nick Kent of Oz magazine enjoyed the album as a whole, he felt the character of Ziggy Stardust did not quite come together as well, stating that Bowie was "over reaching himself". Doggett said that this was the general verdict for reviewers who had enjoyed the "dense, philosophical songs" of Bowie's previous releases, as they could not relate to the "mythology" of Ziggy Stardust.

Тур

Боуи Зигги Стардастты насихаттау үшін гастрольдерге шықты. Бірінші кезең Ұлыбританияда басталды және 1972 жылдың 29 қаңтарынан 7 қыркүйегіне дейін жалғасты. Сол жылдың 10 ақпанында Толворттағы «Тоби Джаг» пабындағы концерт өте танымал болды, ол оны жұлдыздыққа көтеріп, Бакли айтқандай, «Боуи культін» құрды. Боуи турне бойы Зигги кейіпкерін сақтап қалды. Оның актерлік өнерге құштарлығы музыкасы үшін жасаған кейіпкерлеріне толыққанды енуіне әкелді. Ұзақ уақыт бойы бір рөлді сомдағаннан кейін, Зиггиді сахнадан тыс өміріндегі тұлғасынан ажырату мүмкін болмады. Боуи Зиггидің «маған жылдар бойы тыныш бермегенін» айтты. «Сол кезде менің мінезім де өзгерді. Бұл өте қауіпті болды. Мен шынымен де ақыл-есімнің сау екеніне күмәндана бастадым». 1972 жылдың қыркүйегінде Америкаға келгеннен кейін ол «Ньюсуик» журналына өзі мен Зиггинің арасын ажырата алмай бастағанын айтты. Зигги оның мансабын анықтайды деп қорқып, Боуи жаңа альбомы үшін, «Аладдин Сане» (1973) үшін жаңа бейне жасады, ол негізінен 1972 жылдың желтоқсанынан 1973 жылдың қаңтарына дейін турның кезеңдері арасында жазылды. Боуи «Зигги Америкаға барады» деп сипаттаған «Аладдин Сане» Зигги турының басында Америкаға саяхаттап, жазған әндерін қамтыды. «Аладдин Сане» кейіпкері бұрынғыдай оптимистік емес, керісінше, агрессивті жыныстық қатынастар мен есірткіге құмарлық танытты. «Аладдин Сане» альбомы Боуидің Ұлыбританиядағы бірінші нөміріне ие болды. Тур 18 айға созылып, Солтүстік Американы аралады, содан кейін «Аладдин Сане» альбомын насихаттау үшін Жапонияға барды. Турдың соңғы концерті 1973 жылдың 3 шілдесінде Лондонның «Хаммерсмит Одеон» сарайында өтті. Осы концертте Боуи кенеттен бұл шоудың «біз ешқашан ойнамайтын соңғы концерт» болатынын жариялады, кейіннен ол Зигги Стардаст бейнесінен қанағаттанбағанын білдірді. Бұл қойылымды режиссер Д.А. Пеннебейкер деректі фильм мен концерттік фильмде түсірді, ол 1979 жылы көрсетілді және 1983 жылы «Ziggy Stardust and the Spiders from Mars» деген атпен коммерциялық түрде шығарылды, оған «Ziggy Stardust: The Motion Picture» саундтрек альбомы қоса берілді. Көптеп көшірілгеннен кейін, 1972 жылдың 20 қазанында Калифорния штатының Санта-Моника қаласында өткен концерт 2008 жылы «Live Santa Monica '72» деген атпен ресми түрде жарық көрді.

Bowie began touring as a promotion of Ziggy Stardust. The first part began in the United Kingdom and ran from 29January to 7September 1972. A show at the Toby Jug pub in Tolworth on 10February of the same year was hugely popular, catapulting him to stardom and creating, as described by Buckley, a "cult of Bowie". Bowie retained the Ziggy character for the tour. His love of acting led to his total immersion in the characters he created for his music. After acting the same role over an extended period, it became impossible for him to separate Ziggy from his own offstage character. Bowie said that Ziggy "wouldn't leave me alone for years. That was when it all started to go sour My whole personality was affected. It became very dangerous. I really did have doubts about my sanity." After arriving in America in September 1972, he told Newsweek magazine that he began having trouble differentiating between himself and Ziggy. Fearing that Ziggy would define his career, Bowie quickly developed a new persona for his follow up album, Aladdin Sane (1973), which was mostly recorded from December 1972 to January 1973 between legs of the tour. Described by Bowie as "Ziggy goes to America", Aladdin Sane contained songs he wrote while travelling to and across America during the earlier part of the Ziggy tour. The character of Aladdin Sane was far less optimistic, rather engaging in aggressive sexual activities and heavy drugs. Aladdin Sane became Bowie's first number one album in the UK. The tour lasted 18 months and passed through North America; it then went to Japan to promote Aladdin Sane. The final date of the tour was 3July 1973, which was performed at the Hammersmith Odeon in London. At this show, Bowie made the sudden surprise announcement that the show would be "the last show that we'll ever do", later understood to mean that he was retiring his Ziggy Stardust persona. The performance was documented by filmmaker D. A. Pennebaker in a documentary and concert film, which premiered in 1979 and commercially released in 1983 as Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, with an accompanying soundtrack album titled Ziggy Stardust: The Motion Picture. After being widely bootlegged, a show performed in Santa Monica, California, on 20October 1972 was officially issued in 2008 as Live Santa Monica '72.

Басқа жобалар

Зигги Стардусты жазған кезде Боуи "Suffragette City" әнін Mott the Hoople тобына ұсынды, олар тарап кетудің алдында тұрған еді, бірақ олар бас тартты. Сондықтан Боуи олар үшін "All the Young Dudes" атты жаңа ән жазды. Боуи продюсерлік жасаған топ 1972 жылдың мамырында осы әнді жазбаға түсірді. Боуи сондай-ақ әннің атымен аталған топтың бесінші альбомын шығарды. Боуи бұл әнді Зигги Стардуст турнесінде орындап, "Aladdin Sane" сессиялары кезінде өзінің нұсқасын жаздырды. Турне Боуидің психикалық денсаулығына зиян келтірді; ол оның ұзақ жылдар бойы кокаинге тәуелді болуының басталуын білдірді. Осы кезеңде ол тағы да бірнеше жобалармен айналысып, шаршауын күшейтті. 1972 жылдың тамызында ол Лондонда Ронсонмен бірге Лу Ридтің "Transformer" альбомын турнелік міндеттемелері арасында продюсерлік етіп шығарды. Екі айдан кейін ол АҚШ-тағы алғашқы турнесі кезінде Голливудта The Stooges тобының 1973 жылғы "Raw Power" альбомын микстейді; Боуи топтың вокалисі Игги Поппен дос болған еді. 1973 жылдың қарашасында Боуи "Rolling Stone" журналы үшін жазушы Уильям С. Берроузбен сұхбаттасты. Ол Зигги Стардустқа негізделген мюзикл туралы айта келіп: "Онда қырық көрініс бар, егер кейіпкерлер мен актерлер осы көріністерді жаттап алып, спектакль күні түстен кейін оларды шапкаға салып, араластырсақ және көріністер қандай шықса, соны орындасақ, өте жақсы болар еді" деді. Пеггтің "кері қадам" деп санаған мюзикл іске аспады, бірақ Боуи оның үшін жазған екі әнін – "Rebel Rebel" және "Rock 'n' Roll with Me" – 1974 жылғы "Diamond Dogs" альбомына енгізді.

Табысы мен мұрасы

Зигги Стардуст – Боуидің шығармашылығындағы маңызды өткел саналады. Хоскинс Зигги кейіпі арқылы Боуидің «глэм-рокты Свиттің тіпті түсіне кірмейтін деңгейге жеткізгенін» айтты. 2002 жылы BBC Music-тен Криc Джонс Боуи осы альбом арқылы «нағыз заманауи поп-жұлдыздың» үлгісін жасады, оған дейін теңдесі жоқ еді деп мәлімдеді. Баухаус ағылшын готикалық рок тобының мүшелері топ құрылғанға дейін Боуидің "Starman" әнін Top of the Pops бағдарламасында орындағанын көріп, бұл олардың өміріндегі «маңызды және терең өзгеріс болды» деп еске алады. Содан бері топ Боуиді құдай санап, 1982 жылы «Ziggy Stardust» әнін каверледі. 2004 жылы бразилиялық әнші Сеу Хорхе Боуи әндерінің бес кавер-версиясын, олардың үшеуі Зигги Стардуст альбомынан, Стив Зиссумен бірге түсірілген «The Life Aquatic» фильмінің саундтрегіне енгізді. Кейін Хорхе осы әндерді «The Life Aquatic Studio Sessions» жеке альбомы ретінде қайта жазды. Альбомның сырт жағында Боуи: «Егер Сеу Хорхе менің әндерімді португал тілінде орындамағанда, оларға оның сыйлаған жаңа деңгейдегі әдемілікті естімеуші едім» деп жазды. 2016 жылы Хорхе Боуи әндерінің португал тіліндегі каверлерін желкенді қайық пішіндес экрандардың алдында орындап, гастрольдік сапар жасады. Музыкант Саул Уильямс 2007 жылы шығарған альбомын The Inevitable Rise and Liberation of NiggyTardust! деп атады. 2017 жылдың маусым айында Зигги Стардусттың құрметіне жойылған сұрпақтардың бір түрі Archaeoteleia astropulvis деп аталды («астропульвис» латын тілінде «жұлдыз шаңы» деген мағынаны білдіреді).

Қайта бағалау

Ziggy Stardust кейіннен сыншылардың жоғары бағасына ие болды және ең маңызды рок-альбомдардың бірі ретінде танылды. 2002 жылы Ziggy Stardust альбомының 30 жылдығына арналған нұсқасын қарап шыққан Record Collector журналынан Дарил Ислиа осы альбомды "ұлы жұмыс" деп атады, Spiders тобының қолдауын жоғары бағалады және оның мәдени әсерін атап өтті. Джонс 30 жыл өткен соң рок музыкасындағы альбомның маңыздылығын айта келіп, Скотт пен Spiders тобын альбомның қадір-қасиетін арттырған факторлар ретінде атады, оны осы топтың шығармашылығы мен жетістіктерінің "шыңы" деп есептеді. 40 жылдығына толуына орай, PopMatters журналынан Джордан Блум былай деп жазды: "Ziggy Stardust 1972 жылы революциялық альбом болғанын түсіну оңай, және ол бүгінгі күнге дейін жанды, маңызды және әдемі". 2015 жылы Pitchfork журналынан Дуглас Вольк оның тұтас концепциясы дұрыс емес болғанымен, ол әлі де керемет тректер жинағы болып табылады, "үлкен рифтермен және одан да үлкен тұлғалармен толы" деп мәлімдеді.

Рейтингтер

Зигги Стардуст пен Марстан келген жәндіктердің көтерілуі мен құлдырауы көптеген басылымдардың барлық уақыттағы ең үздік альбомдардың тізімдерінде жиі кездеседі. 1987 жылы, 20 жылдығын тойлағанда, Rolling Stone журналы оны "Соңғы жиырма жылдың 100 ең жақсы альбомы" тізімінде алтыншы орынға қойды. 1997 жылы Ziggy Stardust Ұлыбританияда өткізілген Music of the Millennium сауалнамасында барлық уақыттағы 20-шы ең ұлы альбом деп танылды. Ол ағылшын жазушысы Колин Ларкиннің "All Time Top 1000 Albums" кітабының екінші және үшінші басылымдарында сәйкесінше 11-ші және 27-ші орындарға ие болды. Екінші басылымда ол былай деді: "Зигги Стардустың бейнесін қалыптастырған рок-жұлдыздық тұлға мен әлсін жүрек жаратылыстың үйлесімі, бәлкім, [Боуидің] ең керемет туындысы болды". 2003 жылы Rolling Stone журналы оны "Барлық заманның 500 ең ұлы альбомы" тізімінде 35-ші орынға орналастырды. 2012 жылғы жаңартылған тізімде ол сол позициясын сақтап, 2020 жылы 40-шы орынға көтерілді. 2004 жылы ол Pitchfork журналының 1970-жылдардың 100 ең жақсы альбомы тізімінде 81-ші орынды алды, ал Ultimate Classic Rock 2015 жылы оны 1970-жылдардың 100 ең жақсы рок-альбомдарының ұқсас тізіміне қосып, оны "ұлы миф жасаудың шеберлігі" деп сипаттады. 2006 жылы Q журналының оқырмандары оны барлық уақыттағы 41-ші ең жақсы альбом деп таныды, ал Time журналы оны барлық уақыттың 100 ең жақсы альбомының бірі деп таңдады. 2013 жылы NME журналы альбомды барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомы тізімінде 23-ші орынға қойды, осылай деп жазды: "Зигги Стардусттың әні бастауынан соңына дейін назар аударуды талап етеді". Альбом Роберт Димеридің "Өлмей тұрып тыңдауыңыз керек 1001 альбом" кітабының 2018 жылғы басылымына да енді. 2017 жылдың наурыз айында альбом АҚШ Ұлттық жазба сақтау кеңесінің шешімімен Ұлттық жазба тіркеліміне енгізіліп, американдық өмірде маңызды мәдени, тарихи немесе эстетикалық әсер еткен дыбыс жазбасы ретінде танылды.

Қайта шығарылғандар

Ziggy Stardust алғаш рет 1984 жылғы қарашада RCA компаниясы арқылы CD форматында жарық көрді. Кейін доктор Тоби Маунтин альбомды түпнұсқалық жазбалардан Rykodisc үшін Саутборо, Массачусетс штатындағы Northeastern Digital Recording студиясында қайта өңдеді. 1990 жылғы 6 маусымда қайта шығарылған нұсқасына бонус тректер қосылды. Ол Ұлыбританиялық альбомдар тізімінде төрт апта бойы болды, ең жоғары көрсеткіші 25-орынды құрады. 2002 жылғы 16 шілдеде EMI/Virgin екі дискілі нұсқасын шығарды. Бұл 30 жылдық мерекелік 2CD басылымдар сериясының біріншісі болды, және оның бірінші дискісінде жаңадан қайта өңделген нұсқасы орналасқан. Екінші дискіде он екі трек болды, олардың көпшілігі 1990-1992 жылдарғы қайта шығарылымдарда бонус тректер ретінде бұрыннан CD форматында жарық көрген. "Moonage Daydream" трекіне жасалған жаңа микс 1998 жылғы Dunlop телеарнасының жарнамасы үшін дайындалды. 2012 жылғы 4 маусымда EMI/Virgin "40 жылдық мереке" атты нұсқасын шығарды. Бұл басылымды Trident Studios студиясының инженері Рей Стафф қайта өңдеді. 2012 жылғы қайта өңдеу CD форматында, сондай-ақ винил және DVD-нің шектеулі саны бар арнайы нұсқасында қолжетімді болды, онда жаңа қайта өңдеу LP дискісінде, ал DVD Audio дискісінде Скотттың 2003 жылғы ремикстері (5.1 және стерео микстері) орналасқан. Соңғысында "Moonage Daydream" (инструментальді нұсқасы), "The Supermen", "Velvet Goldmine" және "Sweet Head" тректеріне жасалған 2003 жылғы бонустық Скотт ремикстері де бар. Альбомның 2012 жылғы қайта өңдеуі және 2003 жылғы ремиксі (тек стерео миксі) 2015 жылғы 25 қыркүйекте жарық көрген Parlophone компаниясының Five Years (1969–1973) қорап жинағына енді. Альбом 2012 жылғы қайта өңдеуімен бірге 2015-2016 жылдары CD, винил және цифрлық форматтарда қайта шығарылды. Parlophone жеке LP дискісін 2016 жылғы 26 ақпанда 180 граммдық винилде шығарды. 2017 жылғы 16 маусымда Parlophone альбомды алтын винилге басылған, шектеулі саны бар LP ретінде қайта шығарды. 2022 жылғы 17 маусымда Parlophone альбомның 50 жылдығын атап өту үшін винилдік диск және жартылай жылдамдықпен өңделген нұсқаларын қайта шығарды. Екі жыл өткен соң, лейбл "Waiting in the Sky" альбомын, "Starman" трегі жазылғанға дейін жасалған трек тізіміне негізделген альбомның балама нұсқасын 2024 жылғы Record Store Day үшін шығаруды жариялады. Сол жылы Parlophone Боуидің Ziggy Stardust кезеңін көрсететін бес дискілі қорап жинағын шығарады, онда демо, студиялық жазбалардан сыртқы материалдар және тікелей орындаулар сияқты әртүрлі жарияланбаған тректер болады. "Rock 'n' Roll Star!" жинағы 14 маусымда жарық көреді.

Ziggy Stardust was first released on CD in November 1984 by RCA. Dr. Toby Mountain later remastered the album at Northeastern Digital Recording in Southborough, Massachusetts from the original master tapes for Rykodisc. The reissue was released on 6 June 1990, with five bonus tracks. It charted for four weeks on the UK Albums Chart, peaking at number 25. On 16 July 2002, a two disc version was released by EMI/Virgin. The first in a series of 30th Anniversary 2CD Editions, this release included a newly remastered version as its first CD. The second disc contained twelve tracks, most of which had been previously released on CD as bonus tracks on the 1990–1992 reissues. The new mix of "Moonage Daydream" was originally done for a 1998 Dunlop television commercial. On 4 June 2012, a "40th Anniversary Edition" was released by EMI/Virgin. This edition was remastered by original Trident Studios' engineer Ray Staff. The 2012 remaster was made available on CD and on a special, limited edition format of vinyl and DVD, featuring the new remaster on an LP, together with 2003 remixes of the album by Scott (5.1 and stereo mixes) on DVD Audio. The latter included bonus 2003 Scott mixes of "Moonage Daydream" (instrumental), "The Supermen", "Velvet Goldmine", and "Sweet Head". The 2012 remaster of the album and the 2003 remix (stereo mix only) were both included in the Parlophone box set Five Years (1969–1973), released on 25 September 2015. The album with its 2012 remastering, was also rereleased separately in 2015–2016, in CD, vinyl, and digital formats. Parlophone released the separate LP on 26 February 2016 on 180g vinyl. On 16 June 2017, Parlophone reissued the album as a limited edition LP pressed on gold vinyl. On 17 June 2022, Parlophone reissued the album to celebrate its 50th anniversary, in vinyl picture disc and half speed mastered versions. Two years later, the label announced the release of Waiting in the Sky, an alternate version of the album based on a tracklist made before the recording of "Starman", for Record Store Day 2024. The same year, Parlophone will release a five disc box set chronicling Bowie's Ziggy Stardust period, featuring various unreleased tracks, including demos, outtakes and live performances. The box set, Rock 'n' Roll Star!, is scheduled for release on 14 June.