Дэвид Боуи: Aladdin Sane альбомы

Кіріспе

1973 жылы Дэвид Боуидің студиялық альбомы.

Aladdin Sane – ағылшын музыканты Дэвид Боуидің 19 сәуірде 1973 жылы RCA Records лейблы арқылы Ұлыбританияда шыққан алтыншы студиялық альбомы. «The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars» альбомынан кейінгі жалғасы болып табылады және ол жұлдыздық деңгейге жеткен соң жазылған және шығарылған алғашқы альбомы. Альбомның продюсерлері Дэвид Боуи мен Кен Скотт, ал музыкалық сүйемелдеуін Боуидің тобы – Мик Ронсон, Тревор Болдер және Мик Вудманси, сондай-ақ пианист Майк Гарсон, екі саксофонист және үш бэк-вокалист жасады. «Ziggy Stardust Tour» гастрольдері арасында Лондон мен Нью-Йоркте жазылған бұл альбом Боуидің толық құрамындағы Spiders тобымен жасаған соңғы жұмысы болды. Альбомға енген көптеген әндер АҚШ-та гастроль кезінде жазылған және Америка мен Боуидің ел туралы көзқарастарының ықпалында жасалған. Америкалық әсер мен қарқынды ән жазу процесінің нәтижесінде, бұл альбом бұрынғысына қарағанда күштірек және ауыр глэм-рок дыбысына ие. Әндердің мәтіндері Боуидің жаңадан танылған жұлдыздығының артықшылықтары мен гастрольдердің кемшіліктерін көрсетеді, сонымен қатар қаланың құлдырауы, есірткі, секс, зорлық-зомбылық және өлім туралы бейнелерді қамтиды. Кейбір әндерде Rolling Stones тобының ықпалы байқалады, олардың «Let's Spend the Night Together» әнінің кавер нұсқасы да енгізілген. Боуи альбомның атаулық кейіпкерін «A Lad Insane» сөзімен байланыстырып, «Зигги Стардуст Америкаға барады» деп сипаттады. Брайан Даффи түсірген және Боуидің бетіне түскен шағын айдай найзағай бейнесі бар альбом обложкасы сол кездегі ең қымбат обложка болып саналды және оның ең танымал суреттерінің бірі ретінде танылды. «The Jean Genie» және «Drive In Saturday» синглдерімен бірге шыққан «Aladdin Sane» альбомы Боуидің сол кезге дейінгі ең коммерциялық табысқа жеткен альбомы болды, ол Ұлыбритания альбомдар тізімінде бірінші орынға шықты және оған зор танымалдылық сыйлады. Альбом музыка сыншыларынан да жағымды пікірлер алды, бірақ көптеген сыншылар оны бұрынғы альбомынан нашар деп бағалады. Альбомның танымалдылығы «Ziggy Stardust Tour» гастролінің соңғы кезеңінде де жалғасты, онда концерттік бағдарлама мен сахналық безендіріс өзгертілді. Кейінгі жылдары «Aladdin Sane» бірнеше үздік альбомдар тізіміне енді және оның ең маңызды туындыларының бірі саналды. Альбом бірнеше рет қайта басылды және 2013 жылы 40 жылдығына орай қайта жаңартылды, ал 2015 жылы «Five Years (1969–1973)» жинағына енгізілді.

Aladdin Sane is the sixth studio album by the English musician David Bowie, released in the United Kingdom on 19April 1973 through RCA Records. The follow up to his breakthrough The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, it was the first album he wrote and released from a position of stardom. It was co produced by Bowie and Ken Scott and features contributions from Bowie's backing band the Spiders from Mars — Mick Ronson, Trevor Bolder and Mick Woodmansey — with the pianist Mike Garson, two saxophonists and three backing vocalists. Recorded in London and New York City between legs of the Ziggy Stardust Tour, the record was Bowie's final album with the full Spiders lineup. Most of the tracks were written on the road in the US and are greatly influenced by America and Bowie's perceptions of the country. Due to the American influence and the fast paced songwriting, the record features a tougher, heavier glam rock sound than its predecessor. The lyrics reflect the pros of Bowie's newfound stardom and the cons of touring and contain images of urban decay, drugs, sex, violence and death. Some of the songs are influenced by the Rolling Stones; a cover of their song "Let's Spend the Night Together" is included. Bowie described the album's title character, a pun on "A Lad Insane", as "Ziggy Stardust goes to America". The cover artwork, shot by Brian Duffy and featuring a lightning bolt across Bowie's face, was the most expensive cover ever made at the time and is regarded as one of his most iconic images. Accompanied by the UK top five singles "The Jean Genie" and "Drive In Saturday", Aladdin Sane was Bowie's most commercially successful record up to that point, topping the UK Albums Chart and garnering him immense popularity there. It also received positive reviews from music critics, although many found it inferior to its predecessor. The popularity continued throughout the latter half of the Ziggy Stardust Tour, which featured various setlist and stage production changes. In later decades, Aladdin Sane has appeared on several best of lists and is viewed as one of his essential releases. It has been reissued several times and was remastered in 2013 for its 40th anniversary, which was included on the 2015 box set Five Years (1969–1973).

Бастапқы және жазу

Дэвид Боуи 1972 жылдың шілде айының басында өзінің бесінші студиялық альбомы – The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars және BBC-дің Top of the Pops бағдарламасында "Starman" әнін орындауы арқылы жұлдызды қатарға енді. Ол альбомды Ұлыбритания мен АҚШ-тағы Ziggy Stardust турнесі арқылы насихаттады, жолда келесі альбомына енетін жаңа әндер жазды. "Aladdin Sane" – Боуидің жұлдызды мәртебесіне қол жеткізген соң жазып, шығарған алғашқы альбомы. 1972 жылдың соңында турдың АҚШ кезеңінде жаңа материалдар жазылып, көптеген тректерге Америка және оның ел туралы көзқарастары ықпал етті. Биограф Кристофер Сэндфорд альбом Боуидің "Американы бірден қорқынышпен де, қызығушылықпен де қабылдағанын" көрсеткенін айтады. Тур, сол кезеңдегі басқа да жобалармен бірге, мысалы, Лу Ридтің "Transformer" альбомын бірлесіп өндіру және The Stooges тобының "Raw Power" альбомын араластыру,

Ziggy Stardust кейіпкерін тікелей жалғастырудың орнына, Боуи "Ziggy Америкаға барады" тақырыбын бейнелейтін және Боуидің сөзіне сүйенсек, Ziggy-ге қарағанда аз анықталған, "нақты шекарасы жоқ" және "өте құпиялы" жаңа кейіпкер – Aladdin Sane-ді жасауға шешім қабылдады. Биограф Дэвид Баклидің пікірінше, бұл кейіпкер – "шизоидтық қосынды", ол музыкада көрініс тапқан.

Жазу

Aladdin Sane негізінен 1972 жылдың желтоқсаны мен 1973 жылдың қаңтары аралығында гастрольдік кезеңдер арасында жазылған. Бұрынғы екі альбомы сияқты, ол Боуи мен Кен Скотттың бірлестігімен жасалған және Боуидің қосалқы тобы – Марстан келген Өрмекшілер (Spiders from Mars) – гитарист Мик Ронсон, бассист Тревор Болдер және барабаншы Мик Вудманси қатысқан, сонымен қатар хард-рок элементтері де бар.

Бірінші жағы

"Watch That Man" атты ашылу трегі америкалық рок-тобы New York Dolls-тың екі концертін көргеннен кейін жазылған. Автор Питер Доггеттің сөзіне сәйкес, Dolls-тың алғашқы екі альбомы британдық глэм-рок қозғалысына американ жауабын беруде маңызды рөл атқарды. Боуи олардың дыбысына әсерленіп, оны әнге көшіруді қалады. Пегг "Watch That Man" әнін "Rolling Stones-тің, әсіресе олардың "Brown Sugar" (1971) әнінен күшті әсер алған, жаман гараждық рокер" деп сипаттайды. Боуидің вокалы аспаптық бөлімдердің астында жасырылған бұл микс сыншылар мен жанкүйерлер тарапынан көп сынға ұшырады. Биографтар оны Элтон Джон мен Stones-тың "Exile on Main St." (1972) альбомының сол кездегі дыбысына теңейді. Лейбл және Боуидің баспагері MainMan бастапқыда Боуидің вокалын анығырақ естілетін жаңа микс сұрады, бірақ ол түпнұсқадан нашар деп танылды. "Aladdin Sane (1913–1938–197?)" Эвелин Уоның 1930 жылғы "Vile Bodies" романынан шабыттанды, Боуи RHMS Ellinis кемесімен Ұлыбританияға қайтып келе жатып оқыған. Бакли бұл әнді альбомның "шешімді" әні деп атады, ол Боуидің қатаң рок-н-роллдан гөрі эксперименталды жанрларды зерттеуін көрсетті. Әнде Гарсонның фортепиано солосы бар. Музыкаға блюздің күшті әсері бар, бұл Перонды былай деуге мәжбүр етті: "Бұл туынды бұрынғы Боуи әндеріндей британдық блюз рухын сезіндіреді". Әннің мәтіні Игги Попқа да арналған, Боуи әннің кейіпкерін "ақ қоқыс, трейлерде тұратын бала, әлем оқығанын білгісі келмейтін жасырын интеллектуал" деп сипаттады. "Lady Grinning Soul" альбомы үшін соңғы жазылған әндердің бірі болды. Бұл сонымен қатар соңғы сәтте "John, I'm Only Dancing" әнінің "саксофондық нұсқасын" ауыстырып, альбомды аяқтады. Әннің шабыт көзі американдық соул әншісі Клаудия Леннер болуы мүмкін, Боуи оны АҚШ гастрольдері кезінде кездестірді және ол Rolling Stones-тың "Brown Sugar" әніне де шабыт берді, бірақ сыншы Крис О'Лири шабыттың француз әншісі Аманда Лир болғанын айтады, ол Боуидің уақыт-уақытымен сүйіктісі болған. Альбомдағы басқа тректерден айырмашылығы, "Lady Grinning Soul" сексуалдық атмосфераға, сұлулыққа және тыныштыққа ие, және Ронсонның фламенко стиліндегі гитарасы мен Гарсонның латын стиліндегі фортепиано бөлігін қамтиды. Бұл трек жоғалған Джеймс Бонд тақырыбы ретінде сипатталған.

The opening track, "Watch That Man", was written in response to seeing two concerts by the American rock band New York Dolls. According to author Peter Doggett, the Dolls' first two albums were important in representing the American response to the British glam rock movement. Bowie was impressed with their sound and wanted to emulate it on a song. Pegg describes "Watch That Man" as "a sleazy garage rocker" heavily influenced by the Rolling Stones, specifically their song "Brown Sugar" (1971). The mix, in which Bowie's lead vocal is buried beneath the instrumental sections, has been heavily criticised by critics and fans. Biographers compare it to the contemporaneous sound of Elton John and the Stones' Exile on Main St. (1972). The label and Bowie's publisher MainMan initially requested a new mix with Bowie's vocal more upfront, which was deemed inferior to the original. "Aladdin Sane (1913–1938–197?)" was inspired by Evelyn Waugh's 1930 novel Vile Bodies, which Bowie read during his trip on the RHMS Ellinis back to the UK. Described by Buckley as the album's "pivotal" song, it saw Bowie exploring more experimental genres, rather than strict rock 'n' roll. It features a piano solo by Garson The music is heavily blues influenced, leading Perone to contest: "This piece exudes the British blues spirit like no previous Bowie song." The lyrics were also an ode to Iggy Pop, Bowie calling the song's character a "white trash, kind of trailer park kid thing – the closet intellectual who wouldn't want the world to know that he reads". "Lady Grinning Soul" was one of the final songs written for the album. It was also a last minute addition, replacing the "sax version" of "John, I'm Only Dancing" as the closing track. A possible inspiration for the song is American soul singer Claudia Lennear, whom Bowie met during the US tour and also inspired the Rolling Stones' "Brown Sugar", although critic Chris O'Leary argues that the inspiration was French singer Amanda Lear, a sometime girlfriend of Bowie's. Unlike other tracks on the album, "Lady Grinning Soul" has a sexual ambiance, lushness and serenity, and features flamenco style guitar from Ronson and a Latin style piano part from Garson. The track has been described as a lost James Bond theme.

Атауы мен көркемдік бейнесі

Атауы "A Lad Insane" ойынына негіделген, ол бір кезде альбомның атауы ретінде қарастырылған. Альбомды тур кезінде жазғанда, ол Love Aladdin Vein деген жұмыс атауымен белгілі болды, Боуи сол кезде дұрыс деп ойлағанмен, оны есірткілік коннотацияларына байланысты өзгертуге шешті. Альбомның мұқабасында қызыл шашы бар, көйлексіз Боуи бейнеленген, ал қызыл және көк түсті найзағай оның бетін екіге бөледі, ал жас тамшысы мойнынан төмен ағып жатыр. Бұл сурет 1973 жылғы қаңтарда Брайан Даффидің солтүстік Лондон студиясында түсірілген. RCA компаниясы альбомды кеңінен жарнамаласын демекші, Боуидің менеджері Тони Дефрис мұқабаны мүмкіндігінше қымбатқа бағалауға тырысты. Ол әдеттегі төрт түс орнына жеті түс қолданылуын талап етті. Сол кезде бұл сурет ең қымбат мұқаба суреті болып есептелді. Макияж дизайнін жасаған суретші – Пьер Ларош, ол 1973 жылғы тур және Pin Ups мұқабасы түсіріліміне дейін Боуидің макияжын жасаушысы болды. Каннның сөзіне сүйенсек, Даффи мен Ларош студиядағы National Panasonic күріш пісіргіштен найзағайдың үлгісін алған. Макияж "өлімдей күңгірт қызғылт түспен" аяқталды, Канн Боуидің жұмылған көзімен бірге бұл "өлім маскасын" еске түсіретініне сенді. Соңғы сурет Боуидің тікелей камераға қараған бірнеше суреттен таңдалды. Бұл фотосуреттер кейін V&A мұражайындағы "Дэвид Боуи – Бұл" көрмесінің айқын символына айналды. Оны Филип Касл өңдеді, сонымен қатар Боуидің денесіндегі күміс әсерін жасауға көмектесті. Боуидің ең танымал суреттерінің бірі саналатын бұл мұқабаны The Guardian-нан Мик МакКанн "альбом мұқабаларының Мона Лизасы" деп атады, ал Billboard 2022 жылы оны барлық уақыттағы 50 ең ұлы альбом мұқабасының бірі деп таныды. Пегг оны "Боуидің ұзақ мансабындағы ең танымал сурет" деп сипаттайды. Альбом жарық көрген кезде мұқабасы қызу пікірталас тудырды. Каннның айтуынша, кейбіреулер Боуидің келбетіне наразылық білдірді және қызығушылық танытты, ал басқалары оны батыл деп санады. "Нью-Йорк Таймс" газетінің Хенри Эдвардс бұл суретті "25 жастағы, ағылшын композиторының ғарыш дәуірінің денесіз рухының ең тапқыр бейнесі" деп сипаттады. Кейіннен Канн Аладдин Санес сияқты мұқабаның жаңадан жетістікке қол жеткізген суретшілер үшін тәуекелді қадам болуы мүмкін екенін айтты.

The title is a pun on "A Lad Insane", which at one point was expected to be the title. When writing the album during the tour, it was under the working title Love Aladdin Vein, which Bowie said at the time felt right, but decided to change it partly due to its drug connotations. The cover artwork features a shirtless Bowie with red hair and a red and blue lightning bolt splitting his face in two while a teardrop runs down his collarbone. It was shot in January 1973 by Brian Duffy in his north London studio. In an effort to ensure RCA promoted the album extensively, Bowie's manager Tony Defries was determined to make the cover as costly as possible. He insisted on an unprecedented seven colour system, rather than the usual four. The image was the most expensive cover art ever made at the time. The make up designer was artist Pierre Laroche, who remained Bowie's make up artist for the remainder of the 1973 tour and the Pin Ups cover shoot. Cann writes that Duffy and Laroche copied the lightning bolt from a National Panasonic rice cooker in the studio. The make up was completed with a "deathly purple wash", which Cann believes, together with Bowie's closed eyes, evoke a "death mask". The final photo was selected from a group featuring Bowie looking directly at the camera. These photos later became a signature image of the V&A's David Bowie Is exhibition. It was airbrushed by Philip Castle, who also helped create the silvery effect on Bowie's body on the sleeve. Regarded as one of the most iconic images of Bowie, it was called "the Mona Lisa of album covers" by The Guardians Mick McCann and one of the 50 greatest album covers of all time by Billboard in 2022. Pegg calls it "perhaps the most celebrated image of Bowie's long career". Upon release, the cover was polarising. According to Cann, some were offended and bewildered at Bowie's appearance, while others found it daring. Henry Edwards of The New York Times initially described the image as "the most cunning representation to date of this angel‐faced, 25‐year‐old, English composer‐performer as a disembodied spirit of the Space Age". In retrospect, Cann argues that a cover like Aladdin Sanes can be a risky move for artists whose success is relatively recent.

Шығару

RCA 1972 жылдың 24 қарашасында "The Jean Genie" әнін жетекші сингл ретінде шығарды. Жарнамасында лейбл оны "Боуидің Америкадағы сәтті гастролінен шыққан алғашқы сингл" деп мәлімдеді. Ән Ұлыбритания сингл чартында екінші орынға ие болды, бұл Боуидің осы күнге дейінгі ең үлкен хиті болды. АҚШ-та бұл сингл нашар нәтиже көрсетіп, Billboard Hot 100 тізімінде 71-орынға жетті. Әнді Мик Рок түсірген видеоклиппен насихаттады, онда 1972 жылдың қазан айының соңында Сан-Францискода түсірілген концерттік кадрлар, Боуидің Марс қонақ үйі маңында және актриса Сиринда Фокстың суреті араластырылған. Екінші сингл "Drive In Saturday" 1973 жылдың 6 сәуірінде Ұлыбританияда жарық көрді. Бұрынғы сингл сияқты, ол да коммерциялық сәттілікке жетіп, Ұлыбританияда үшінші орынға көтерілді. "Time" әні сәуір айында АҚШ және Жапонияда, ал "Let's Spend the Night Together" шілде айында АҚШ және Еуропада сингл ретінде шығарылды. 1974 жылы Лулу Боуи мен Ронсон продюсерлік еткен "The Man Who Sold the World" синглының B-жағы ретінде "Watch That Man" әнін шығарды. "Aladdin Sane" 1973 жылдың 19 сәуірінде RCA арқылы Ұлыбританияда жарық көрді. Гиннестің британдық хит-альбомдары кітабында Боуидің "1973 жылы алты түрлі атаумен 182 апта бойы британдық альбомдар тізімінде үстемдік танытқандығы" айтылған. Боуидің 2016 жылы қайтыс болғаннан кейін "Aladdin Sane" АҚШ чарттарына қайта оралды, 2016 жылдың 29 қаңтарында Billboard Top Pop Catalog Albums чартында 16-орынға жетіп, үш апта бойы тізімде қалды. Billboard журналы оны "шикі энергия мен жарқын рок үйлесімі" деп сипаттады. The New York Times газетінде Эдвардс "Aladdin Sane" альбомын "оның дискографиясындағы ең көркем, бірақ әлі де біркелкі емес" деп атады. Сол сияқты, Phonograph Record компаниясының Ким Фаули "Time" және "The Prettiest Star" әндерін есептемегенде, оны жаман альбом деп санады. Фаули жазбаның кемшіліктерін "тымырлы, көп мағыналы лирика", оны жасау кезінде Ронсонмен жеткілікті ынтымақтастық болмауы және Гарсонның фортепианода ойнауы деп тапты. Басқа британдық жазушылар оған оң баға берді, Record Mirror журналының Вал Маббс оны Боуидің сол уақытқа дейінгі ең жақсы жұмысы деп атады. Phonograph Record журналына жазған Рон Росс Боуидің осы альбом арқылы өзін "Битлзден бері ең тұрақты және жылдам дамыған суретшілердің бірі" екенін дәлелдегенін айтты. Росс бірінші жағын "Боуи жазған ең тығыз және ең жақсы жұмыс" деп санады. NME жазушысы Чарльз Шаар Мюррей "Aladdin Sane" альбомын "жылдың үздік альбомы" атағына лайық деп санады, сондай-ақ оны "осы онжылдықта жасалған ең маңызды музыкалық туындыларға лайықты үлес" деп атады. Village Voice сыншысы Роберт Кристагау бірнеше жылдан кейін оның сүйікті Боуи альбомы "Aladdin Sane" болғанын жазды, "Ziggy Stardust және Diamond Dogs тұжырымдамаларының арасында қалған, елегантты хард-рок әндерінің жинағы (плюс бір Жак Брель стиліндегі ән)". Боуи өзін білдіру арқылы емес, Rolling Stones-ты еліктеп музыкасын жақсартқаны, әрине, Stones-қа құрмет көрсету, бірақ сонымен қатар Боуидің рок-н-роллмен қарым-қатынасының әрқашан қаншалықты тиімді болғанын көрсетеді.

RCA issued "The Jean Genie" as the lead single on 24November 1972. In its advertising, the label said it was "the first single to come from Bowie's triumphant American tour". The song charted at number two on the UK Singles Chart, making it Bowie's biggest hit to date. The single fared worse in the US, reaching number 71 on the Billboard Hot 100. It was promoted with a video by Mick Rock, featuring bits of concert footage shot in San Francisco in late October 1972, interspersed with shots of Bowie posing around the Mars Hotel and actress Cyrinda Foxe. The second single, "Drive In Saturday", was released in the UK on 6April 1973. Like the previous single, it was a commercial success, peaking at number three in the UK. "Time" was issued as a single in the US and Japan in April, and "Let's Spend the Night Together" in the US and Europe in July. In 1974, Lulu released a version of "Watch That Man" as the B side to her single "The Man Who Sold the World", produced by Bowie and Ronson. Aladdin Sane was released in the UK through RCA on 19April 1973. The Guinness Book of British Hit Albums notes that Bowie "ruled the [British] album chart, accumulating an unprecedented 182 weeks on the list in 1973 with six different titles." Following Bowie's death in 2016, Aladdin Sane reentered the US charts, reaching number 16 on the Billboard Top Pop Catalog Albums chart the week of 29January 2016, where it remained for three weeks. Billboard called it a combination of "raw energy with explosive rock". In The New York Times, Edwards described Aladdin Sane as "the most expressive, if still uneven, album of his recording career". Similarly, Kim Fowley of Phonograph Record considered the record bad, save for "Time" and "The Prettiest Star". Fowley found the record's flaws to be "over verbalised multi symbolistic lyrics", not enough collaboration with Ronson when making it and the presence of Garson on piano. Other British writers gave more positive assessments, with Val Mabbs of Record Mirror citing it as Bowie's best work up to that point. Also writing for Phonograph Record, Ron Ross stated that with the record, Bowie has proven himself to be "one of the most consistent and fast moving artists since the Beatles". Ross considered side one "the tightest, and probably the best, work Bowie has ever recorded". Writer Charles Shaar Murray of the NME felt Aladdin Sane was a strong contender for album of the year, further calling it "a worthy contribution to the most important body of musical work produced in this decade." The Village Voice critic Robert Christgau wrote a few years later that his favorite Bowie album had been Aladdin Sane, "the fragmented, rather second hand collection of elegant hard rock songs (plus one Jacques Brel style clinker) that fell between the Ziggy Stardust and Diamond Dogs concepts. That Bowie improved his music by imitating the Rolling Stones rather than by expressing himself is obviously a tribute to the Stones, but it also underlines how expedient Bowie's relationship to rock and roll has always been."

Кейінгі оқиғалар

1973 жылдың ақпан айында, «Аладдин Сане» аяқталғаннан кейін көп ұзамай, Боуи мен тобы Ziggy Stardust Tour-дың соңғы бөлігі үшін қайта жолға шықты, оны Пегг «Аладдин Сане Тур» деп атады. Альбомдағы сол құрамы гастрольге оралды, оларға бұрын 1960 жылдардың аяғында Боуимен әртүрлі жобаларда бірге ойнаған гитарист Джон Хатчинсон қосылды. «Lady Grinning Soul» әнінен басқа, «Аладдин Сане» альбомынан барлық тректер сет-листке енгізілді. Боуи турдың осы бөлігінде сахнадағы өнерін күрт өзгертті, бұрынғы қойылымдардағы ұялшақ бейнесімен салыстырғанда көбірек ашық және түсініксіз болды. Ол сондай-ақ шоулар барысында көптеген костюмдер ауыстырды, тіпті мим мен маскалар арқылы «Аладдин Сане» кейіпкерін сомдады. Турдың бұл бөлігі АҚШ-та басталды, кейін сәуір айында Жапонияға жалғасты. Боуидің сахналық өнерін жапондық көрермендер мен сыншылар жоғары бағалады. Мамыр айының басында Ұлыбританияға оралғанда, «Аладдин Сане» хит-парадтың басына шығып, Боуидің туған еліндегі танымалдығы арта түсті; турдың Ұлыбританиядағы соңғы кезеңі толығымен сатылып кетті. Ұлыбританиядағы кезеңде сет-листке шағын өзгерістер енгізілді және «Аладдин Сане» обложкасындағы көк және қызыл шағылысқан найзағай бейнесін көрсететін фондық баннерлер пайда болды. Лондонның Earls Court Arena-сында өткен алғашқы шоу сәтсіз болғанына қарамастан, қалған концерттер сәтті өтті, сыншылар мен көрермендердің ризашылығына ие болды. Турдың соңғы концерті 1973 жылдың 3 шілдесінде Лондонның Хаммерсмит Одеонында өтті. Бұл қойылымды режиссер Д.А. Пеннебейкер деректі фильм мен концерттік фильмге түсірді, ол 1979 жылы көрсетілді және 1983 жылы «Ziggy Stardust and the Spiders from Mars» деген атпен коммерциялық түрде шығарылды, оған «Ziggy Stardust: The Motion Picture» атты саундтрек альбомы қоса берілді. Осы концертте Боуи кенеттен шоудың «біз ешқашан ойнамайтын соңғы шоу» болатынын жариялады, кейін бұл оның Ziggy Stardust бейнесінен қанағаттанбағанын білдірді. Ронсонға бұл туралы алдын ала хабарласа, Болдер мен Вудмансиге айтылмады, бұл екеуінің Боуимен арасын кернеуге түсірді. Компенсацияға қатысты қосымша даулар шілде айында Вудмансидің «Жақар терілерден» шығарылуына әкелді. Боуидің келесі альбомы «Pin Ups» — RCA компаниясын қанағаттандыру мақсатында жасалған «уақытша» альбом болды, ол 1973 жылдың жазында жазылып, қазан айында шығарылды және Боуидің «Жақар терілермен» жазылған соңғы альбомы болды, ол кезде құрамда Ронсон мен Болдер ғана қалған еді.

In February 1973, shortly after Aladdin Sane was completed, Bowie and the band returned to the road for the final portion of the Ziggy Stardust Tour, which Pegg refers to as the "Aladdin Sane Tour". The same personnel from the album returned for the tour, with the addition of guitarist John Hutchinson, who had previously performed with Bowie in various projects throughout the late 1960s. With the exception of "Lady Grinning Soul", all tracks from Aladdin Sane were added to the setlist. Bowie drastically increased his stage demeanor for this portion of the tour, becoming more open and ambiguous compared to the shy persona of previous performances. He also underwent numerous costume changes during the shows, even representing the Aladdin Sane character through the use of mime and masks. This portion of the tour commenced in the United States before continuing to Japan in April. Bowie's stage presence was praised by Japanese audiences and reviewers. On his arrival back to the UK in early May, where Aladdin Sane had just topped the chart, Bowie's popularity had soared in his home country; the final UK leg of the tour sold out completely. The UK leg made small setlist changes and introduced backdrop banners containing the blue and red lightning bolt Bowie donned on the Aladdin Sane cover artwork. Despite a disastrous first show at London's Earls Court Arena, the remaining dates were successful, receiving acclaim from reviewers and audiences. The final date of the tour was 3July 1973, which was performed at the Hammersmith Odeon in London. The performance was documented by filmmaker D. A. Pennebaker in a documentary and concert film, which premiered in 1979 and commercially released in 1983 as Ziggy Stardust and the Spiders from Mars, with an accompanying soundtrack album titled Ziggy Stardust: The Motion Picture. At this show, Bowie made the sudden surprise announcement that the show would be "the last show that we'll ever do", later understood to mean that he was retiring his Ziggy Stardust persona. Although Ronson was told in advance, Bolder and Woodmansey were not, which led to rising tensions between the two and Bowie. Additional conflicts regarding compensation led to Woodmansey's dismissal from the Spiders in July. Bowie's next album, Pin Ups—a covers album devised as a "stop gap" record to appease RCA—was recorded during the summer of 1973, released in October, and was Bowie's final album recorded with the Spiders, by then comprising only Ronson and Bolder.

Мұра

Артқа қарап қарағанда, «Аладдин Сане» музыка сыншыларынан жағымды пікірлер алды, бірақ көптеген сыншылар оны алдыңғы альбомымен қолайсыз салыстырды. AllMusic-тен Стивен Томас Эрлевин «Аладдин Сане» Зигги Стардаст үлгісін қайталағанына сенді, бірақ «жақсы да, жаман да». Музыка сыншылары сияқты, Боуидің өмірбаяушылары да «Аладдин Сане» альбомын көбінесе алдыңғы альбомымен салыстырып, оны нашар бағалады. Пегг оның Зиггиге қарағанда асығыс жасалғандай сезіледі дейді. Карр мен Мюррей «Әндер тым жылдам жазылды, тым жылдам жазылып, тым жылдам араластырылды» деді. Марк Шпиц Боуидің Зигги имиджінен ертерек кеткеніне болатын еді, егер оның музыкалық баспагері MainMan қысым көрсетпегенде. Альбом алдыңғысына қарағанда нашар деп есептелгеніне қарамастан, Шпиц оны Боуидің классикасы және әндерінің бірі деп атап, «жоғары деңгейде» екенін айтты және Боуи сол кезде «ойында бәрінен озып тұрғанын» көрсетті. Пегг оны «Боуидің ең жедел, қызықты және маңызды альбомдарының бірі» деп сипаттайды. Биограф Пол Тринка оны Зиггиге қарағанда «жақсырақ және эскиздік» деп сипаттап, «біреу жағынан атақ пен шоу-бизнес табиғаты туралы [алдыңғы альбомынан] көбірек сенімді куәлік» екенін айтады. Доггет сондай-ақ «Аладдин Сане» альбомын алдыңғысына қарағанда «шынайырақ» және «сыйлықтырақ» деп сипаттайды, «Stones-тан шабыттанған, жарқын дыбыс беру» Зиггидің «біршама тегіс дыбыстық кеңістігінен» асып түседі, бірақ Зигги өз бөліктерінің жиынтысынан артық және ұзаққа созылған мұраға ие болса да, «Аладдин Сане» — «оның әндері, оның мұқабасы және басқа ештеңе емес» деген қорытындыға келді. Перон бұл альбомды алдыңғы альбомы сияқты оңай түсінілмейтінін айтады, себебі оның «мелодиялық және гармониялық ілмектері» мен «қараңғырақ және ішкі сезімге бағытталған және талдамалы» ән сөздері аз, нәтижесінде альбом «Зиггидей жақсы есте қалмайды». Billboard-тан Джо Линч «Аладдин Сане» алдыңғы альбомы сияқты глэм-рокқа да әсерлі деп санайды. Ол екі альбомның да «Боуидің ұзақ мерзімді мансабы мен танылуын қамтамасыз еткенін» және екеуі де жанрды «басып өткенін», «өнер туындылары» екенін, сонымен қатар тек «глэм классикасы» емес, «рок классикасы» екенін айтады. 2003 жылы «Аладдин Сане» Rolling Stone журналының «Барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомы» тізіміндегі Боуидің алты альбомының бірі ретінде (277-орында) және 2012 жылы жаңартылған тізімде 279-орында болды. Кейіннен ол Pitchfork журналының 1970-жылдардың 100 ең жақсы альбомы тізімінде 77-орынды иеленді. 2013 жылы NME журналы альбомды «Барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомы» тізімінде 230-орынға қойды. Альбом сонымен қатар Роберт Димеридің «Өлмей тұрып тыңдауыңыз керек 1001 альбом» кітабының 2018 жылғы басылымына енгізілді.

Retrospectively, Aladdin Sane has received positive reviews from music critics but most reviewers have unfavorably compared it to its predecessor. Stephen Thomas Erlewine of AllMusic believed that Aladdin Sane followed the same pattern as Ziggy Stardust, but for "both better and worse". Like music critics, Bowie's biographers have mostly compared Aladdin Sane to its predecessor unfavourably. Pegg writes that it feels more rushed than Ziggy. Carr and Murray contend that "It was all too obvious that the heat was on The songs were written too fast, recorded too fast and mixed too fast." Marc Spitz states that Bowie might have moved on from the Ziggy persona sooner had it not been for the pressure from his music publisher MainMan. Despite the record being critically viewed as inferior to its predecessor, Spitz calls it one of Bowie's classics and the songs "top notch", and felt it ultimately showed that at the time Bowie was "still way ahead of the game". Pegg calls it "one of the most urgent, compelling and essential of Bowie's albums". Biographer Paul Trynka describes it as both "slicker and sketchier" than Ziggy, and argues that "[it] is in some ways a more convincing document on the nature of fame and show business than [its predecessor]". Doggett similarly describes Aladdin Sane as arguably a more "real" and "rewarding" album than its predecessor, with a "Stones inspired, vivid production" outdoing the "somewhat flat sonic canvas" of Ziggy, but concludes that while Ziggy is more than the sum of its parts and has a long lasting legacy, Aladdin Sane is "its songs, its sleeve, and nothing more". Perone finds the record not as accessible as its predecessor, deducing that with less "melodic and harmonic hooks" and lyrics that are "darker and more inwardly focused and analytical", the result is an album that is "not as well remembered" as Ziggy. Billboards Joe Lynch considered Aladdin Sane just as influential on glam rock as a whole as its predecessor. He states that both records "ensured [Bowie's] long term career and infamy" and argues that both "transcended" the genre, are "works of art", and are not just "glam classics", but "rock classics". In 2003, Aladdin Sane was ranked among six Bowie entries on Rolling Stones list of the 500 Greatest Albums of All Time (at number 277), and 279 in a 2012 revised list. It was later ranked 77th on Pitchforks list of the top 100 albums of the 1970s. In 2013, NME ranked the album 230th in their list of the 500 Greatest Albums of All Time. The album was also included in the 2018 edition of Robert Dimery's book 1001 Albums You Must Hear Before You Die.

Қайта шығарылғандар

"Аладдин Сане" бірнеше рет қайта шығарылды. 1973 жылғы винилдің бастапқы шығарылымында қаттамалы мұқаба болғанмен, кейінірек RCA-ның 1980 жылғы АҚШ-тағы қайта шығарылымы сияқты LP нұсқалары альбомды стандартты, қаттамалы емес мұқабада ұсынды. Альбом алғаш рет 1984 жылы RCA компаниясы CD форматында шығарды. 1990 жылы доктор Тоби Маунтин, Норт-Ист-Диджитал, Саутборо, Массачусетс штатында, Rykodisc үшін бастапқы мастер-таспалардан "Аладдин Сане" альбомын ремастерингтеді, ол бонустық тректерсіз шығарылды. 1999 жылы Питер Мью Abbey Road Studios студиясында EMI және Virgin Records компаниялары үшін оны қайтадан ремастерингтеді, және ол да бонус тректерсіз шығарылды. 2003 жылы EMI/Virgin екі дискілік нұсқасын шығарды. Бұл релиз, "Зигги Стардуст" және "Даймонд Догс" альбомдарымен бірге, 30 жылдық мерекелік 2CD Edition сериясының екінші альбомы болып табылады, және оның бірінші дискісінде альбомның ремастерингтелген нұсқасы бар. Екінші дискіде он трек бар, олардың кейбіреулері 1989 жылғы "Sound + Vision" жинағында бұрыннан шығарылған. 40 жылдық мерекелік басылым, Лондонның AIR студиясында Ray Staff ремастерингтеген, 2013 жылдың сәуірінде CD және цифрлық жүктеу форматында шығарылды. Альбомның 2013 жылғы ремастерингі 2015 жылғы "Five Years 1969–1973" жинағына енгізіліп, 2015–2016 жылдары CD, винил және цифрлық форматтарда жеке қайта шығарылды. 2013 жылғы ремастерингтің күміс винилге басылған 12 дюймдік шектеулі саны 2018 жылы альбомның 45 жылдығына арналып шығарылды. Альбомның 50 жылдығын мерекелеу үшін, ол 2023 жылдың 14 сәуірінде винилдік сурет дискісі және жартылай жылдамдықпен мастерингтелген нұсқада қайта шығарылды.