Генри Браун Блэквелл: Америкалық әлеуметтік белсенді және реформатор

Кіріспе

Американдық белсенді (1825–1909)

Генри Браун Блэкуэлл (4 мамыр 1825 – 7 қыркүйек 1909) – американдық әлеуметтік және экономикалық реформалардың жақтаушысы. Ол жаңа құрылған Республикалық партия мен Америка әйелдерінің сайлау құқығы үшін күресу қауымдастығының жұмысына қатысты. 1870 жылдан бастап Бостон қаласында Люси Стоунмен бірлесіп «Woman's Journal» журналын шығарды.

Ерте өмір

Генри Блэквелл 1825 жылдың 4 мамырында Англияның Глостершир графтығындағы Бристоль қаласында дүниеге келді. Блэквеллдің әкесі қант тазартушы болған, бірақ оның кәсібі оның азаттыққа ұмтылу қағидаларына қайшы келді. Әкесі құлдар еңбегімен өндірілмейтін қанттың баламасы ретінде қызылшадан қант жасаумен тәжірибе жасады. 1832 жылы отбасы – сегіз бала және әкесінің қарындасы Мэри – Америка Құрама Штаттарына көшіп келді. Отбасы алдымен Нью-Йоркке қоныстанды, онда Блэквеллдің әкесі қант тазарту зауыбын ашты және тоғызыншы бала дүниеге келді, содан кейін Нью-Йорктің жанындағы Джерси-Ситиге көшті. Блэквеллдің әкесі құлдырауға қарсы жаңадан пайда болған қозғалысқа қызығушылық танытты. Уильям Ллойд Гаррисон және қозғалыстың басқа да көшбасшылары отбасының үйіне жиі келіп тұратын. Блэквеллдің үлкен әпкесі Анна 1837 жылы өткен құлдырауға қарсы американдық әйелдер конвенциясына қатысып, әйелдердің петиция беру құқығын қолдағандығы үшін Джон Куинси Адамсқа алғыс хат жолдады. Зауыт өртенгеннен кейін және 1837 жылғы экономикалық дағдарыс қалған қаражатын жойғаннан кейін, отбасы 1838 жылы Цинциннатиге көшіп келді, онда Блэквеллдің әкесі тағы бір қант тазарту зауыбын ашуды жоспарлады. Алайда, олар келгеннен кейін бірнеше ай өткен соң, әкесі қайтыс болып, отбасын мүсіркеуге тастады. Блэквеллдің анасы, әпкесі және үш үлкен қарындасы өз үйлерінде мектеп ашты, ал он үш жасар Генри мен оның ағасы Сэм кеңседе жұмыс істеді. 1840 жылы Блэквелл заңгер болу ниетімен Сент-Луистегі Кемпер колледжіне жіберілді. Бірақ қаржылық қиындықтар оны үйіне қайта оралып, кеңседе жұмыс істеуге мәжбүр етті. 1845 жылға қарай ол үш диірменнің жұмысын басқарған ұн диірменінің серіктесі болды. Бір жыл ішінде ол Цинциннатидің Уолнат Хиллс ауданында шағын кірпіш үй сатып алуға жеткілікті пайда тапты, ол 1856 жылы шығысқа көшкенге дейін Блэквелл отбасының үйі болды. Қаржылық тәуелсіздікке қол жеткізе алатын кәсіп іздеген Блэквелл қант тазартумен айналысуға тырысты. Бұл сәтсіз аяқталғаннан кейін, Англиядан келген туысы оған несие алып, ағасы Сэмпен бірге Цинциннатидегі көтерме сауда жабдықтары бизнесінің жартысын сатып алуға көндірді. 1850 жылы, жиырма төрт жасында Блэквелл Кумбс, Райленд және Блэквеллдің саяхат серіктесі болды, Огайо, Индиана және Иллинойс штаттары арқылы жарты жыл сайын екі айлық атпен саяхаттап, елдік жерлердегі саудагерлерге жабдықтар сатып, фирмаға тиіс төлемдерді жинады. Блэквелл ағайындыларының барлығы жеке өсу философиясымен және адамзаттың игілігі үшін жұмыс істеумен қатар, әдебиетке, тілдерге, музыкаға және өнерге терең қызығушылық танытты. Әдебиетке деген ерекше құштарлығы бар Генри Блэквелл бос уақытында өлең жазатын және әр бос сәтін «пайдалы» және «өзін-өзі жетілдіруге» жұмсау үшін әрқашан бірнеше кітапты өзімен бірге алып жүретін. Ол Цинциннатидің әдеби клубының негізін қалаушы мүшесі болды, оның мүшелері әдебиетті талқылап, күн тәртібіндегі мәселелерді пікірлестірді. Ол клубтың мүшесі Эйнсворт Р. Споффордпен бірге іскерлік сапарларға шықты, олар бір-біріне Бейкон, Шекспир, Аристотель және Платонның шығармаларын оқып, баяу саяхаттың жалықтыруын сейілтетін. Осы клуб арқылы, оның алғашқы мүшелері Конгресс кітапханасының бас кітапханашысы болатын Споффордтан басқа, сонымен қатар Рутерфорд Б. Хейс және Салмон П. Чейс та бар, Блэквелл Огайо және ұлт тарихында маңызды рөл атқарған адамдармен берік достық қарым-қатынас орнатты.

Henry Blackwell was born May 4, 1825, in Bristol, Gloucestershire, England, the seventh of nine children of Samuel Blackwell and Hannah Lane Blackwell. Blackwell's father, a sugar refiner whose livelihood conflicted with his abolitionist principles, experimented with making beet sugar as an alternative to slave grown cane sugar. In 1832, the family – including eight children and their father's sister Mary – emigrated to the United States. The family settled first in New York, where Blackwell's father established a sugar refinery and the ninth child was born, and then just outside New York in Jersey City. Blackwell's father took an interest in the nascent abolition movement. William Lloyd Garrison and other leaders of the movement were visitors in the family's home. Blackwell's eldest sister, Anna, participated in the emerging agitation for women's rights, attending the 1837 Anti Slavery Convention of American Women and drafting its letter to John Quincy Adams thanking him for his support of women's right to petition. After fire destroyed the refinery and the Panic of 1837 destroyed remaining resources, the family moved to Cincinnati in 1838, where Blackwell's father intended to establish another refinery. However, within months of their arrival, he died, leaving the family destitute. Blackwell's mother, aunt, and three elder sisters opened a school in their home, while thirteen year old Henry and his brother Sam took clerking jobs. In 1840 Blackwell was sent to Kemper College in St. Louis with the intent that he should become a lawyer. But financial difficulties forced him to return home and resume clerking. Around 1845, he became a partner in a flour mill business, in which he managed operations of three mills. Within a year he had made enough profit to purchase a small brick house in Cincinnati's Walnut Hills section, which remained the Blackwell family home until they moved east in 1856. Seeking a business in which he might achieve financial independence, Blackwell next tried sugar refining. When that failed, a visiting English cousin persuaded him to accept a loan with which he and brother Sam purchased half interest in a Cincinnati wholesale hardware business. In 1850, at the age of twenty four, Blackwell became the traveling partner of Coombs, Ryland, and Blackwells, making semi annual two month long horseback journeys through Ohio, Indiana, and Illinois, selling hardware to country merchants and collecting payments due the firm. All the Blackwell siblings had been imbued with a philosophy of personal improvement and working for the betterment of mankind, as well as a deep interest in literature, languages, music, and art. Possessing a special passion for literature, Henry Blackwell wrote poetry in his spare time and always carried several books with him to make every spare moment "useful" and "self improving." He was a founding member of the Literary Club of Cincinnati, whose members discussed literature and debated issues of the day. He and fellow club member Ainsworth R. Spofford made business trips together, during which they relieved the tedium of slow travel by reading aloud to each other the works of Bacon, Shakespeare, Aristotle, and Plato. Through this club, whose early members included not only Spofford, who would become chief librarian of the Library of Congress, but also Rutherford B. Hayes and Salmon P. Chase, Blackwell formed lasting friendships with men who played prominent roles in the history of Ohio and the nation.

Блэкуэлл ағайындылары

Генри Блэкуэллдің үлкен әпкесі Анна Блэкуэлл (1816–1900) ақын, аудармашы және журналист болды. Ол 1845 жылы Брук Ферма қауымдастығының мүшесі болды, бірақ содан кейін Францияда қоныстанды, онда француз социалисті Фурьедің еңбектерін және Жорж Санның романдарын аударды. Ол сондай-ақ АҚШ, Үндістан, Австралия, Оңтүстік Африка және Канададағы бірнеше газеттерде тілші болды. Мариан Блэкуэлл (1818–1897) жас кезінде мектепте сабақ берді, бірақ денсаулығы нашарлап, басқа отбасы мүшелерімен бірге тұрып, оларға күтім жасады. Стоун оны дос ретінде қуана қабылдағанымен, күйеу ретінде қабылдамады, себебі некеге тұру оның өзін-өзі бақылаудан айырып, таңдаған жұмысын істеуіне кедергі келтіреді деп ойлады. Бірақ Блэкуэлл, жеке бас тартпағандықтан, Стоунды оған үйлену жеке тұлғасын да, мансабын да құрбан етуді талап етпейтініне көндіруге бел буды. Ол теңдікке негізделген неке, екеуінің жеке-жеке жеткен жетістіктерінен гөрі көп нәрсеге қол жеткізуге мүмкіндік береді деп сендірді. Ол да адамзаттың игілігі үшін жұмыс істегісі келді, бірақ өзінің уақытын және іс-қимылын еркін бақылай алатын "қаржылық тәуелсіздікке" қол жеткізгенше күту керек деп ойлады, ол үш жылда қол жеткізеді деп күтті. Жаз бойы хат алмасып, Блэкуэлл мен Стоун неке институтының мәні мен кемшіліктері және шынайы, идеалдық некенің артықшылықтары туралы талқылады. Содан кейін, Стоунға көбірек мүмкіндік беру үшін Блэкуэлл оған батысқа (сол кездегі Индиана, Иллинойс, Огайо және Кентукки штаттарының батысы) лекциялық тур ұйымдастыруды ұсынды. Ол келісті, ал ол бизнес таныстарына залдарды жалға алу және газет хабарламаларын орналастыру үшін хат жазды, сондай-ақ жеке өзі жарнамаларды басып, таратуға жіберді. 1853 жылдың қазан айының ортасынан 1854 жылдың қаңтар айының бірінші аптасына дейін Стоун бес штаттың оннан астам қаласында әйелдер құқықтары туралы лекция оқыды, оның ішінде Цинциннати, Луисвилл, Индианаполис, Сент-Луис және Чикаго қалалары болды. Газеттерде оның кейбір қалаларда жиналған ең көп көрермен алдында құлшыныспен қарсы алынғаны және оны тыңдағандарға қатты әсер еткені туралы жазылған. Шығысқа қайту алдындағы жеке кездесуде Стоун өзінің табысына мүмкіндік бергені үшін Блэкуэллге терең алғысын білдіріп қана қоймай, шынайы сүйіспеншілігін де білдірді. Дегенмен, ол ешқашан заңды түрде тұрмысқа шыққан әйелдің жағдайына түсуге дайын емес еді. Алыстан танысу жалғасқанда Блэкуэлл өзінің аргументтерін қоғамның заңдарына қарамастан, жұбайлар өз некелерін қалай құра алатынына ауыстырды. Тоғыз айлық хат алмасудан және қысқа кездесулерден кейін Блэкуэлл Стоунмен Питтсбургте үш күндік құпия кездесуге кездесті, содан кейін Стоун оған үйленуге келісті. Ұзақ хат алмасу арқылы жұбайлар Стоунның қаржылық тәуелсіздігі мен жеке бостандығын қорғауға бағытталған жеке келісім шарттарын белгіледі. Блэкуэлл олардың некесі ақша мәселесінде серіктестік сияқты болуын ұсынды, онда күйеу мен әйел "бұрынғы еңбектерінің нәтижесінен басқа барлық нәрсенің бірлескен иегерлері" болар еді. Екеуінің де бір-біріне тиесілі жерлерге құқығы болмайды, сондай-ақ, бір-бірінің жерлерін ұстауға байланысты шығындарды өтеу міндеті де болмайды. Бірге тұрғанда және бірге жұмыс істегенде олар табыстарын бөліседі, бірақ егер ажырасса, бір-бірінің кейінгі табысына құқығынан бас тартады. Әрқайсысы балалары болмаса, өз мүлкін қалаған адамға мұра етуге құқылы болады. Блэкуэлл Стоунға барлық ақшасын өзінің пайдасына сенімгердің қолына беруді кеңес берді. Стоун барлық нәрсеге келісті, тек күйеулік жәрдемдесу мәселесіне ғана келіспеді. Ол Блэкуэллдің қолдауына жүгінуден бас тартты және олардың ортақ шығыстарының жартысын төлеуге талап етті. Блэкуэлл қарсылық танытқанға қарамастан, Стоун өз ұстанымында тұрды. Қаржылық тәуелсіздікпен қатар, Блэкуэлл мен Стоун әрқайсысы жеке тәуелсіздік пен дербестікке ие болатынына келісті: "Ешбір серіктес екіншісінің тұратын жерін, жұмысын немесе әдеттерін белгілеуге тырыспауы керек, сондай-ақ, ешбір серіктес екеуіне де қолайлы уақыттан артық бірге тұруға міндетті болмауы керек". Блэкуэлл Стоунның "қашан, қайда және қаншалықты жиі" "ана болуды" өзі таңдауына келісті. Бұл Блэкуэллдің Стоунның Генри К. Райттың ұсынған жыныстық қатынастарды бақылайтынына келісу жолы болды. Оның кітабының көшірмесі Неке және ата-аналық; немесе, Адамдағы репродуктивті элемент, оның жоғарылату мен бақытының құралы ретінде, Стоун бұған дейін Блэкуэллге берген және одан оның принциптерін күйеу мен әйел арасындағы қатынас қалай болуы керек деп есептейтініне сәйкес қабылдауын сұраған еді.

Henry Blackwell's eldest sister, Anna Blackwell (1816–1900), became a poet, translator, and journalist. She was a member of the Brook Farm community in 1845 but settled in France thereafter, where she translated the works of the French socialist Fourier and the novels of George Sand. She was also a contributing correspondent for several newspapers in the United States, India, Australia, South Africa, and Canada. Marian Blackwell (1818–1897) taught school in her younger years but became a semi invalid and lived with and looked after other family members. Although Stone gladly accepted him as a friend, she rejected him as a suitor because she believed marriage would require her to surrender control over herself and prevent her from pursuing her chosen work. But Blackwell, not having been rejected personally, determined to convince Stone that marriage to him would require sacrifice of neither individuality nor career. He maintained that a marriage based on equality would enable each of them to accomplish more than they could alone. He, too, wanted to work for the good of humanity, but believed he must wait until he had attained the freedom to command his own time and action—"pecuniary independence," which he expected to achieve in three years. Through correspondence over the summer, Blackwell and Stone discussed the nature and faults of the marriage institution and the benefits of a true, ideal marriage. Then, eager to demonstrate how he could help Stone accomplish more, Blackwell offered to arrange a lecture tour for her in the west (then the mid western states of Indiana, Illinois, and western Ohio and Kentucky). She accepted, and he wrote to business acquaintances to engage halls and place newspaper notice while personally printing and mailing broadsides for posting. From mid October 1853 through the first week of January 1854, Stone lectured on women's rights in more than ten cities in five states, including Cincinnati, Louisville, Indianapolis, St. Louis, and Chicago. Newspaper reports described her enthusiastic reception by the largest audiences ever assembled in some of the cities, as well as the deep influence she was having on those who heard her. During an intimate rendezvous before she returned east, Stone expressed not only her deep gratitude to Blackwell for making her success possible, but also a genuine affection. Nevertheless, she remained resolute about never placing herself in the legal position occupied by a married woman. As the long distance courtship continued, Blackwell shifted his arguments to how couples could shape their own marriages, regardless of society's laws. After nine additional months of correspondence and brief meetings, Blackwell met Stone in Pittsburgh for a clandestine three day rendezvous, after which Stone agreed to marry him. Through continued correspondence the couple set the terms of a private agreement aimed at protecting Stone's financial independence and personal liberty. Blackwell proposed that their marriage be like a business partnership in monetary matters, with husband and wife being "joint proprietors of everything except the results of previous labors." Neither would have claim to lands belonging to the other, nor any obligation for the other's costs of holding them. While married and living together they would share earnings, but if they should separate, they would relinquish claim to the other's subsequent earnings. Each would have the right to will their property to whomever they pleased unless they had children. Blackwell advised Stone to secure all her money in the hands of a trustee for her benefit. Stone agreed to everything except the issue of marital support. She refused to be supported by Blackwell and insisted on paying half of their mutual expenses. Despite Blackwell's strenuous objection, Stone remained adamant. In addition to financial independence, Blackwell and Stone agreed that each would enjoy personal independence and autonomy: "Neither partner shall attempt to fix the residence, employment, or habits of the other, nor shall either partner feel bound to live together any longer than is agreeable to both." And Blackwell agreed that Stone would choose "when, where and how often" she would "become a mother." This was Blackwell's way of agreeing that Stone would control their sexual relations as advocated by Henry C. Wright, a copy of whose book Marriage and Parentage; Or, The Reproductive Element in Man, as a Means to His Elevation and Happiness, Stone had earlier given to Blackwell and asked him to accept its principles as what she considered the relationship between husband and wife should be.

Некеге қарсы наразылық

Блэкуэлл сондай-ақ неке рәсімінің бір бөлігі ретінде «заң маған беретін, бірақ мүлдем өзара емес барлық артықшылықтардан бас тартамын» және «өз басымның оларды ешқашан ешқандай жағдайда пайдаланбауға уәде беремін» деп ұсынды. Үйлену 1855 жылдың 1 мамырында Массачусетс штатының Вест-Брукфилд қаласында Стоунның үйінде өтті, салтанатты рәсімді Стоунның жақын досы және әріптесі Томас Вентворт Хиггинсон жүргізді. Рәсім кезінде Блэкуэлл екеуінің де қол қойған наразылық мәлімдемесін оқыды:

Біз өзара сүйіспеншілігімізді мойындап, ерлі-зайыптылық қарым-қатынасын ашық түрде қабылдағандықтан, өзімізге және үлкен қағидаға әділдікпен, бұл әрекетіміздің біздің тарапымыздан неке заңдарының әйелді тәуелсіз, ақыл-ойы бар тұлға ретінде танудан бас тартқан жағдайлардағы ерікті мойынсұнуды санкцияламауды немесе уәде бермеуді білдіреді деп жариялауды міндет деп санаймыз, ал олар күйеуіне зиянды және табиғи емес артықшылық береді, оны ешбір ардақты адамның ие болуы керек заңдық билікпен. Біз күйеуіне: 1. Әйелдің жеке тұлғасын асырау. 2. Балаларының бақылауы мен қамқорлығына толық құқық. 3. Оның жеке мүлігіне және жылжымайтын мүлігіне жалғыз иелік ету құқығы, егер ол бұрын өзіне немесе сенімділерге берілмесе, кәмелетке толмағандар, ақымақтар және есі ауысқандар сияқты жағдайлардағыдай. 4. Оның еңбек өніміне абсолютті құқық. 5. Сондай-ақ, жесір әйелге қайтыс болған күйеуінің мүлкіне қарағанда жесірге қайтыс болған күйеуінің мүлкінен гөрі әлдеқайда үлкен және тұрақты үлес беретін заңдарға қарсымыз. 6. Соңында, әйелдің некедегі құқықтық мәртебесін тоқтататын бүкіл жүйеге қарсымыз, сондықтан көптеген штаттарда ол тұрғылықты жерін таңдауға, өсиет жасай алмауға, өз атынан сотқа жүгіне алмауға немесе сот ісі қозғалмайды, мүлкіне мұрагерлік ете алмауға бейім. Біз жеке тәуелсіздік пен адам құқықтарының теңдігін қылмыс жасалмаса, ешқашан жоғалтып алуға болмайды деп санаймыз; неке тең және тұрақты серіктестік болуы керек және заңмен танылуы керек; ол танылғанға дейін, некедегі серіктестер қазіргі заңдардың түбегейлі әділетсіздігіне қарсы барлық мүмкіндіктерімен күресуі керек. Біздің ойымызша, ішкі қиындықтар туындаған жағдайда қолданыстағы заңдарға сәйкес сотқа жүгінудің қажеті жоқ, барлық қиындықтар өзара таңдалған төрешілердің әділ шешіміне берілуі керек. Осылайша, заңға құрметпен қарап, біз әділдікті, заңның мәнін бұзатын ережелер мен әдет-ғұрыптарға қарсы наразылық білдіреміз. Хиггинсон олардың наразылықтарын жариялап, оны «Ворчестер шпионы» газетіне жібергеннен кейін Стоун-Блэкуэлл үйленуі туралы хабар елге тарады. Кейбір сарапшылар мұны некеге қарсы наразылық ретінде қараса да, бұл басқа жұптарды да осындай наразылықтарды өздерінің неке рәсімдерінің бір бөлігіне айналдыруға шабысдандырды. 1857 жылдың 14 қыркүйегінде жексенбіде Блэкуэлл үйде қызы Элис дүниеге келді. Екі жылдан кейін, отбасы уақытша Чикагода тұрғанда, Стоун түсік тастады және олар ұл баласынан айырылды.

While acknowledging our mutual affection by publicly assuming the relationship of husband and wife, yet in justice to ourselves and a great principle, we deem it our duty to declare that this act on our part implies no sanction of or promise of voluntary obedience to such of the present laws of marriage as refuse to recognize the wife as an independent, rational being, while they confer upon the husband an injurious and unnatural superiority, investing him with legal powers which no honorable man should possess. We protest especially against the laws which give the husband:
1. The custody of the wife's person. 2. The exclusive control and guardianship of their children. 3. The sole ownership of her personal and use of her real estate, unless previously settled upon her or placed in the hands of trustees, as in the case of minors, idiots, and lunatics. 4. The absolute right to the product of her industry. 5. Also against laws which give to the widower so much larger and more permanent interest in the property of the deceased wife than they give to the widow in that of the deceased husband. 6. Finally, against the whole system by which the legal existence of the wife is suspended during marriage, so that, in most States, she neither has a legal part in the choice of her residence, nor can she make a will, nor sue or be sued in her own name, nor inherit property. We believe that personal independence and equal human rights can never be forfeited except for crime; that marriage should be an equal and permanent partnership and so recognized by law; that until it is so recognized, married partners should provide against the radical injustice of present laws by every means in their power. We believe that where domestic difficulties arise, no appeal should be made to legal tribunals under existing laws, but that all difficulties should be submitted to the equitable adjustment of arbitrators mutually chosen. Thus, reverencing law, we enter our protest against rules and customs which are unworthy of the name since they violate justice, the essence of law. News of the Stone Blackwell marriage sped across the country after Higginson sent an announcement and copy of their protest to the Worcester Spy. While it drew amused ridicule from some commentators who viewed it as a protest against marriage itself, it inspired other couples to make similar protests part of their wedding ceremonies. On Sunday, September 14, 1857, Blackwell was at home for the birth of the couple's daughter, Alice, delivered by Blackwell's sister Emily. Two years later, while the family was living temporarily in Chicago, Stone miscarried and they lost a baby boy.

Бизнес және инвестициялар

1856 жылдың қаңтар айында Блэкуэлл мен оның бауыры Сэм аппараттық тауарлар сататын компаниядағы үлестерін сатып, бүкіл отбасы шығысқа көшіп кетті. Қазан айында Блэкуэлл ауыл шаруашылығы кітаптарын басып шығаратын C. M. Saxton and Company компаниясында жұмысқа орналасты. Компаниядағы алғашқы жылында ол батысқа саяхаттап, фермерлердің кітапханаларына кітаптар сатқанда, компания үшін жаңа мүмкіндік ойлап тапты – аудандық мектептер үшін негізгі кітапхана ретінде жарамды кітаптар жинағын сату. Иллинойс штатының мектеп басшысымен кеңескеннен кейін, ол тиісті кітаптардың тізімін жасады, баспагерлерден арнайы шарттар жасасты және Иллинойс штатынан мектеп округтеріне сатуға рұқсат беретін келісімшарт алды. Бірақ 1857 жылғы экономикалық дағдарыс компанияның өмір сүруіне қауіп төндіргенде, Блэкуэлл компания қайта ұйымдастырылғанша күшін сақтап қалды. Сол уақытта ол Вандербильттің кеме компаниясында есепші болып жұмыс істеді. 1857 жылдың тамызының соңында кітап компаниясына оралғанда, Август Мур жалғыз иесіне айналған және компания А. О. Мур компаниясы деп аталды. Мур Блэкуэллді «мектеп кітапханалары» ісіне жетекші етіп тағайындады, ал 1858 жылдың көктемінде Блэкуэлл Чикагода кеңсе ашты, онда ол мақұлдаулар алды, жарнама ұйымдастырды, штаттың жүз округіндегі мектеп қызметкерлерімен хат алмасты және штатты аралап сату үшін агенттер жалдады. Бұл іс өте табысты болды, сондықтан Блэкуэлл басқа штаттардағы мектеп басшыларымен байланысып, кітаптарды сол жерге енгізу туралы сұрады, ал Мур оның жалақысын екі есеге көбейтіп, 3000 долларға жеткізді. Келесі жылы Стоун мен олардың қызы оны Чикагоға ертіп барды, онда отбасы тоғыз ай тұрды, ал Блэкуэлл мектеп кітапханаларын басқарды. Олар 1859 жылдың күзінде қайтып келгенде, Мурдың денсаулығы нашарлап, компанияны сатуға мәжбүр болды, сонымен қатар Блэкуэлл де кетіп қалды. 1850-ші жылдардағы жер сату қызу кезінде Блэкуэлл отбасының барлық мүшелері жерді белсенді түрде сатып алып, алдымен Иллинойста, кейін Висконсин, Айова және Миннесота штаттарында жер сатып алды. 1853 жылдың желтоқсан айында Цинциннати қаласының кәсіпкерлерінің тобы Блэкуэллді Висконсин штатындағы 640 акр жерді сатып алуға өздерінің өкілі ретінде жалдады, оны үкімет жеңіл шарттармен сатқан. Блэкуэллге ол жердің 10 пайызы сыйлық ретінде берілді. 1855 жылдың көктемінде үйленгенге дейін Блэкуэлл Висконсин штатындағы 4800 акрдан астам жерге ие болды, сонымен қатар басқа жерлерден де жер сатып алған. Люси Стоун Блэкуэлл отбасына үйленген кезде, ол да белсенді инвестор болды, бірақ сатып алған жерлері мен шоттарын күйеуінен бөлек ұстады. 1857 жылы олар Нью-Джерси штатының Ориндж қаласындағы үйге тең үлес ие болды, оған батыс жерлерін сатқан. Кейін олар сол үйді Нью-Джерси штатының Монтклер қаласындағы фермаға аванс төлеу үшін сатты және көршілес жер телімін сатып алу үшін тағы да батыс жерлерін саудалады. 1859 жылдың қыркүйегінде Иллинойстан оралғаннан кейін Блэкуэлл жылжымайтын мүлікпен айналысатын бизнес ашты, ол арқылы клиенттер үшін сату және сауда жасаумен қатар, батыс жерлерін шығыс мүліктерімен саудалады. Осылайша ол да, Стоун да жалға берілетін үйлердің иелері болды. Олар «жерге бай» болғанымен, «ақшаға кедей» болды, сондықтан салық және пайыздық төлемдерге қаражат жинау үшін Блэкуэлл қысқа уақытқа бостандыққа ұмтылған әріптесі Корнелиус Брамхиллдің дайындаған ас үй пештерін сатты, содан кейін 1862 жылдан 1864 жылға дейін әкесінің бұрынғы қызметкерлерінің бірінің қант өңдеу бизнесінде есепші болып жұмыс істеді. 1864 жылдың жазында Блэкуэлл үлкен мүлікті сатты, оның түсімі оған барлық қарызын, оның ішінде Джордж ағасымен бірге аналарына сатып алған үйдің ипотекасын төлеуге, сондай-ақ Мартаның жүзім бағында мүлікті сатып алуға және мемлекеттік облигацияларға үлкен сомаға инвестиция жасауға мүмкіндік берді. Келесі бірнеше жылда жерді қосымша сату және олардан түскен жалға алу табысы Блэкуэллге, қызының сөзіне қарағанда, «жетістікке» жеткізді, бұл оған «өзін әрқашан жүрегінде сақтаған прогрессивті істерге толыққанды берілуге» мүмкіндік берді. 1872 жылы Стоун Фрэнсис Дж. Гаррисонға құпия түрде өзі мен Блэкуэллдің табыстарымен өмір сүре алатынын және осылайша «Woman's Journal» журналына уақыттары мен күш-жігерлерін «көңілділікпен» беруге болатынын айтты. Блэкуэлл өзін қызықтыратын бизнеске араласа берді. 1871 жылы ол Санто-Домингоға жіберілген президенттік комиссияның құрамында болды, ол ықтимал аннексияның коммерциялық салдарын зерттеу үшін, ал аннексия сәтсіз аяқталғаннан кейін де ол елдегі үлгілік коммерциялық базаны ілгерілетуді жалғастырды. Блэкуэлл Батыс Үндістандағы құлдықпен күресудің құралы ретінде құмыралы қантқа сәтті балама жасауды дамытуға қатты қызығушылық танытты. Жаңа өңдеу әдісіне патент алғаннан кейін, ол 1878 жылы «Maine Sugar Beet Company» компаниясын құрды. Компанияның алғашқы кезеңінде ол Стоунға телеграмма жіберді: «Құмырша қантты өндіру сәтті аяқталды. Кубадағы құлдыққа соңғы нүкте қойылды», бірақ ол және оның серіктері кәсіпті жалғастыру үшін жеткілікті мөлшерде құмырша қанты алу мүмкін болмады және 1882 жылы кәсіпті жапты.

In January 1856, Blackwell and his brother Sam sold their interests in the hardware company, and the entire family moved east. In October, Blackwell took a position with C. M. Saxton and Company, publisher of agricultural books. During his first year with the company, as he traveled through the west selling books to farmers’ libraries, he developed a new venture for the company – selling a collection of books suitable as a basic library for district schools. After consulting with the Illinois superintendent of schools, he compiled a list of appropriate books, arranged for special terms from publishers, and obtained a contract from the state of Illinois authorizing the firm to sell to school districts. However, when the Panic of 1857 threatened the firm's survival, Blackwell withdrew until the company could reorganize. During the interlude, he worked as a bookkeeper for the Vanderbilt steamship line. When he returned to the book company at the end of August 1857, Augustus Moore had taken sole ownership and the firm was renamed the A. O. Moore Company. Moore put Blackwell in charge of the "school libraries" enterprise, and in the spring of 1858 Blackwell established an office in Chicago from which he obtained endorsements, arranged publicity, corresponded with school officials in each of the state's one hundred counties, and hired agents to canvass the state. So successful was the venture that Blackwell contacted school officials in other states about introducing the books there and Moore doubled his salary to $3,000. The following year, Stone and their daughter accompanied him to Chicago, where the family lived for nine months while Blackwell managed the school libraries venture. When they returned in the fall of 1859, Moore's failing health forced him to sell the company, and Blackwell left as well. During the 1850s land boom, the entire Blackwell family were avid land speculators, purchasing land first in Illinois and later in Wisconsin, Iowa, and Minnesota. In December 1853, a group of Cincinnati businessmen hired Blackwell to be their agent in purchasing 640 acre sections of land in Wisconsin, which the government was selling on easy terms. As compensation, Blackwell received ten percent of the land he registered. By the time he married in the spring of 1855, Blackwell owned more than forty eight hundred acres of Wisconsin land in addition to land he had purchased elsewhere. When Lucy Stone married into the Blackwell family, she became an eager investor too but kept her purchases and accounts separate from her husband's. In 1857 they took equal ownership in a house in Orange, New Jersey, for which they traded western lands. They later sold the house to make a down payment on a farm in Montclair, New Jersey, and traded more western land to purchase a neighboring tract. After their return from Illinois in September 1859, Blackwell opened a real estate business, through which, in addition to selling and trading for clients, he traded western land for eastern properties. In this way both he and Stone became owners of a string of rental properties. While they were "land rich," they were "cash poor," so to raise funds for tax and interest payments, Blackwell briefly sold kitchen stoves manufactured by fellow abolitionist Cornelius Bramhill and then, from 1862 to 1864, was bookkeeper for the sugar refining business of one of his father's former employees. In the summer of 1864, Blackwell sold a large property whose proceeds allowed him to pay off all his debt, including the mortgage on a house he and brother George had purchased for their mother, as well as purchase property on Martha's Vineyard and invest a large sum in government bonds. Additional land trades over the next few years and the rental income they produced gave Blackwell, as his daughter termed it, a "competence" that enabled him "to devote himself fully to the progressive causes which he always had at heart." Around 1872, Stone told Francis J. Garrison in confidence that she and Blackwell could live on their income and thus "cheerfully give" their time and effort to the Woman's Journal. Blackwell continued to dabble in business that interested him. In 1871 he was part of a presidential committee sent to Santo Domingo to explore commercial ramifications of a possible annexation, and even after annexation failed he continued to promote a model commercial base in the country. Blackwell continued to be keenly interested in developing a successful alternative to cane sugar as a means of combating slavery in the West Indies. After obtaining a patent for a new refining method, he established the Maine Sugar Beet Company in 1878. Although early in its operation he telegraphed Stone: "Beet sugar manufacture a success. Slavery in Cuba is doomed," he and his partners found it impossible to obtain the quantity of sugar beets to keep the enterprise going, and shut the operation down in 1882.

Әйелдер сайлау құқығы үшін жұмыс

Блэкуэллдің Люси Стоунмен некедегі алғашқы жылдары ол өзінің бизнес кестесі рұқсат еткенде оның жұмысына көмектесті. 1855 жылы ол жаз бойы Цинциннатиде және оның төңірегінде онымен бірге дәріс берді, сол күзде Цинциннатиде өткен Ұлттық әйелдер құқығы жөніндегі конвенцияны ұйымдастыруға көмектесті және оны қысқы дәрістермен Висконсин, Индиана және Огайо штаттарында өткізді. 1856 жылы ол Висконсин штатындағы Вироквадағы жазғы үйлерінің маңында онымен бірге дәріс берді. 1857 жылдың қысында, Оранж қаласында, Нью-Джерсиде жаңадан сатып алынған үйі үшін салық есебі келгенде, Стоун «өкілсіз салық жоқ» принципіне сүйене отырып төлеуден бас тартты. Салықты және сот шығындарын төлеу үшін шаруашылық заттарының аукционына түскеннен кейін, Блэкуэлл мен Стоун Оранж қаласында «Өкілсіз салық салу» тақырыбында бірге дәріс берді. 1858 жылдың ақпан айындағы осы дәрістерде Блэкуэлл әйелдерге сайлау құқығы беру партияның идеологиясы мен мақсаттарына қарамастан, саяси жағынан тиімді екенін алғаш рет айтты: әйелдерге сайлау құқығы берілсе, республикашылар құлдықты жоюға қатысты ықпалын екі еседен астам арттыра алады, американдық партия туған жері бойынша сайлаушылардың санын екі есеге көбейтуге мүмкіндік алады, ал демократтар жұмысшыларға дауыс беруге мүмкіндік береді.

Қайта құру мәселелері

1866 жылы Азамат соғысынан бұрынғы кезеңнен кейін алғаш рет өткен Ұлттық әйелдер құқықтары конвенциясы өзін Америкалық тең құқықтар қауымдастығына (AERA) біріктіріп дауыс берді, мақсаты – барлық адамға сайлау құқығын беру, яғни қара нәсілділер мен әйелдердің екеуіне де дауыс беру мүмкіндігін қамтамасыз ету. Блэкуэлл осы ұйымның үш жылдық өмірінде хатшы болып қызмет етті. 1866-67 жылдардың қысында Блэкуэлл мен Стоун бірге барлық адамға сайлау құқығы туралы лекция оқыды және Нью-Йорк пен Нью-Джерсиде жергілікті тең құқықтар лигаларын құрды. Олар сондай-ақ Вашингтонға барып, Чарльз Самнерге ұсынылып жатқан Он төртінші түзетуге «еркек» сөзін қосуға қарсы лобби жасады, себебі бұл түзету қара нәсілділерге сайлау құқығын бермейтін штаттарды жазаласа, әйелдерге сайлау құқығын беру мәселесіне қатысты ешқандай шара қабылдамайтын еді. Солтүстік саясаткерлерін әйелдерге сайлау құқығын беру мүмкіндігін пайдалануға көндіре алмағаннан кейін, Блэкуэлл Оңтүстік заң шығарушыларына «Оңтүстік не істей алады» деген ашық хат жариялады, онда әйелдерге сайлау құқығын беру, партияның (немесе осы жағдайда аймақтың) мақсаттары мен қауіптерін ескермей, саяси тұрғыдан тиімді екенін тағы да дәлелдеді. Ақ нәсілді ерлер мен әйелдердің және қара нәсілді ерлер мен әйелдердің сайлаушылар санын шамамен есептеп, оңтүстік әйелдерінің дауысы қара нәсілді ерлер мен әйелдердің біріктірілген дауысына тепе-теңдік табады деп мәлімдеді. 1867 жылдың көктемінде AWSA Канзастан көмек сұрап хат алды, онда сайлаушылар күзде екі референдумға қатысатын болды: біреуі сайлаушы талаптарынан «еркек» сөзін алып тастауға, екіншісі – «ақ» сөзін алып тастауға қатысты. Блэкуэлл мен Стоун наурыз айында Канзасқа барып, науқанды бастады. Олар екі ай бойы штатты аралап, үмітпен шығысқа оралды және көбірек спикерлер мен насихаттар жіберу үшін қаражат жинады. Қайтып келгеннен кейін Блэкуэлл мен Стоун Коннектикут штатының заң шығарушы комитеті алдында штат конституциясының сайлаушы талаптарынан «еркек» сөзін алып тастауды қолдады. Блэкуэлл күзде Канзаста екінші рет сөйлеуге барды, сол кезде жеңіліс анық болды. Шығысқа оралғаннан кейін ол және Стоун AERA-ның жалпы сайлау құқығы туралы шақыруынан бөлек әйелдерге сайлау құқығын талап етуді қалыптастыруға толық көңіл бөлді. Нью-Джерси штанында әйелдер құқықтарын қорғау бойынша бірнеше кездесу өткізгеннен кейін, олар штаттық әйелдер сайлау құқығын қорғау қоғамын құру үшін штаттық конвенция шақырды. 1867 жылдың қараша айында Люси Стоун президент болып сайланған Нью-Джерси әйелдер сайлау құқығы қауымдастығының мақсаты – әйелдерге сайлау құқығын қамтамасыз ету үшін барлық қолда бар құралдарды пайдалану болды. 1868 жылдың мамырында өткен AERA конвенциясында Стоун Конгреске екі петиция ұсынды: біреуі Колумбия округінде және территорияларда әйелдерге сайлау құқығын беру үшін (бұл Конгресс актісі арқылы іске асырылуы мүмкін), екіншісі – федералды Конституцияға әйелдерге жеке сайлау құқығын қосатын түзету жасау үшін. Келесі айларда петициялар шығыста да, батыста да таратылды, ал Блэкуэлл мен Стоун AERA және оның қосымша ұйымдарынан бөлек әйелдерге сайлау құқығын қорғау қозғалысын ұйымдастыруды жалғастырды. 1868 жылдың қараша айында олар Жаңа Англия әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын құруға көмектесті, ал желтоқсанда Род-Айленд пен Нью-Гэмпширде штаттық қоғамдарды ұйымдастыруға көмектесті. Массачусетс штатының конституциясына түзету енгізудің ең жақсы мүмкіндігі бар деп сенген Блэкуэлл штат бойынша ерлердің сайлау құқығын қолдайтын жергілікті ұйымдарды құру қозғалысын бастады – заң шығарушы органда әйелдерге сайлау құқығын қолдайтын кандидаттарға ғана дауыс беруге міндеттенетін ерлер. Он төртінші түзету қабылданғаннан кейін, Конгресс республикашылары қара нәсілділерге сайлау құқығын беруге тыйым салатын он бесінші түзету жобасын әзірлеуді бастады. Блэкуэлл мен Стоун тағы да Вашингтонға барып, әйелдерге сайлау құқығын қосу үшін лобби жасады, бірақ олардың күш-жігері тағы да сәтсіз аяқталды. Осы уақытта Элизабет Кейди Стэнтон мен Сьюзан Б. Энтони әйелдерге сайлау құқығын бермейтін кез келген түзетуге қарсы науқан ұйымдастырды, көптеген адамдар бұл шараны он бесінші түзетуге ашық қарсылық ретінде қарады. Бұл түзету туралы келіспеушілік AERA-ның 1869 жылғы мамырдағы конвенциясын бөліп тастады. Конвенция он бесінші түзетуге қарсы қаулыларды қабылдамады, ал Стэнтон мен Энтони AERA-ны әйелдерге сайлау құқығын қорғау қоғамы ретінде қайта ұйымдастыруды ұсынғанда, конвенция Стоунның он бесінші түзету ратификацияланғанға дейін күту туралы ұсынысын қабылдады, қарсылық танытпау үшін. Дегенмен, екі күннен кейін Стэнтон мен Энтони Ұлттық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығын құрды, ол дереу он бесінші түзетуге қарсы шықты. Олардың сыншылары мұндай қоғам құрылатыны туралы ешқандай хабарлама алмағандықтан, және сол кездегі штаттық және жергілікті әйелдер сайлау құқығын қорғау қауымдастықтарынан өкілдер болмағандықтан, көптеген тәжірибелі сайлау құқығын қорғаушылар бұл ұйымды заңды түрде «ұлттық» деп санамады. Жаңа Англия әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы, Стоун басшылығымен, штаттардан делегаттармен «шын ұлттық» әйелдер сайлау құқығын қорғау ұйымын құру үшін конвенция шақыру үшін комитет тағайындады. 1869 жылдың 24 және 25 қазанында Огайо штатының Кливленд қаласында өткен ұлттық конвенцияда Америкалық әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы құрылды. Блэкуэлл оның конституциясын жазды және хатшы болып сайланды.

In 1866, the National Woman's Rights Convention, meeting for the first time since before the Civil War, voted itself into the American Equal Rights Association (AERA) to work for universal suffrage – the vote for both blacks and women. Blackwell served as secretary of this organization during its three year existence. In the winter of 1866–67, Blackwell and Stone lectured together on universal suffrage and formed local Equal Rights Leagues in New York and New Jersey. They also traveled to Washington, D. C., to lobby Charles Sumner against inclusion of the word "male" in the proposed Fourteenth Amendment, which would penalize states for denying black suffrage but not woman suffrage. Unsuccessful in persuading Northern politicians to use this opportunity to extend the franchise to women, Blackwell published an open letter to Southern legislators titled "What the South Can Do," again arguing that woman suffrage was politically expedient no matter a party's (or in this case, a region's) goals or fears. Using estimated figures of a white male and female electorate and a black male and female electorate, he argued that the vote of white Southern women would counterbalance the combined vote of black men and women. In the spring of 1867, the AWSA received an appeal for help from Kansas, where voters would face two suffrage referendums in the fall: one for removing the word "male" from voter qualifications, along with one for removing the word "white." Blackwell and Stone left for Kansas in March and opened the campaign. They canvassed the state for two months, returned east full of optimism, and raised funds to send more speakers and tracts. After their return, Blackwell and Stone also addressed a committee of the Connecticut Legislature in support of removing the word "male" from the state constitution's voter qualifications. Blackwell served a second speaking stint in Kansas in the fall, during which defeat became apparent. Upon his return east, he and Stone turned their full attention to creating a demand for woman suffrage apart from the AERA's call for universal suffrage. After holding a series of woman's rights meetings across New Jersey, they called a state convention to form a state woman suffrage society. The object of the New Jersey Woman Suffrage Association that formed in November 1867 with Lucy Stone as president was to use all available means to secure woman suffrage. At the AERA convention in May 1868, Stone presented two forms of petition to Congress, one for woman suffrage in the District of Columbia and territories, which could be established by an Act of Congress, and the second for a separate woman suffrage amendment to the federal Constitution. As the petitions circulated in both the east and the west during the following months, Blackwell and Stone continued organizing a woman suffrage movement separate from the AERA and its auxiliaries. In November 1868 they helped found a New England Woman Suffrage Association and in December they helped organize state societies in Rhode Island and New Hampshire. Believing their best chance for winning an amendment to a state constitution lay in Massachusetts, Blackwell spearheaded a movement to form Liberty Leagues across the state – local organizations of male suffragists who pledged to vote only for pro woman suffrage candidates to the legislature. After passage of the Fourteenth Amendment, Congressional Republicans began drafting a Fifteenth Amendment to explicitly prohibit states from denying the vote to black men. Again Blackwell and Stone traveled to Washington to lobby for the inclusion of woman suffrage, and again their efforts failed. Meanwhile, Elizabeth Cady Stanton and Susan B. Anthony mounted a campaign opposing any suffrage amendment that did not enfranchise women – seen by many as overt opposition to the Fifteenth Amendment. Disagreement over that amendment divided the May 1869 convention of the AERA. The convention rejected resolutions opposing the Fifteenth Amendment, and when Stanton and Anthony then proposed that the AERA reorganize as a woman suffrage society, the convention accepted Stone's motion that it wait until after ratification of the Fifteenth Amendment so as not to give the appearance of opposition. Nevertheless, two days later Stanton and Anthony formed the National Woman Suffrage Association, which immediately came out as opposed to the Fifteenth Amendment. With no notice having been given that such a society was to be formed, their critics thus excluded, and no representation from state and local woman suffrage associations then in existence, many long time suffragists did not view the organization as legitimately "national." The New England Woman Suffrage Association appointed a committee, headed by Stone, to call a convention to form a "truly national" woman suffrage organization with delegates from each state. The American Woman Suffrage Association was formed by a national convention meeting in Cleveland, Ohio, on October 24 and 25, 1869. Blackwell drafted its constitution and was elected recording secretary.

Әйелдер журналы

Жаңа Англия әйелдер сайлау құқығы қауымдастығы «Woman's Journal» газетін де құрды, ол апта сайын жарық көретін әйелдер сайлау құқығы туралы газет болды және Америка, Жаңа Англия және Массачусетс әйелдер сайлау құқығы қауымдастықтарының ресми органы саналды. Генри Блэкуэлл газеттің ашылуына жиналған 10 000 доллардың алғашқы 1000 долларын сыйға берді, акционерлік компания құрылған үш сенімшінің бірі болды және газеттің ең ірі акционері болып қала берді. 1872 жылы ол және Стоун редакторлар болып тағайындалды, содан кейін «Woman's Journal» газетін бірге редакциялады, ал 1881 жылы оларға қызы Элис Стоун Блэкуэлл қосылды. 1893 жылы Стоун қайтыс болғаннан кейін Блэкуэлл 1909 жылы өмірінен озысқанға дейін редакциялауды жалғастырды. Ол «Woman's Journal» газетіндегі жұмысы үшін ешқашан жалақы алмады, ол елдегі ең ұзақ жарық көрген сайлау құқығы туралы газетке айналды (1870–1917).

Үгітші және стратегияшы

Блэкуэлл көптеген жылдар бойы Америка әйелдерінің сайлау құқығы қауымдастығының (AWSA) лауазымды адамы болды, соның ішінде 1880 жылы оның президенті болды. Ол сондай-ақ Жаңа Англия және Массачусетс әйелдерінің сайлау құқығы қауымдастықтарының қызметкері болды, олардың барлығы Бостондағы «Әйелдер журналымен» кеңселерін бөлісті. Республикалық саясатқа қатысу арқылы ол 1872 жылы Массачусетс Республикалық партиясынан әйелдердің сайлау құқығын қолдауға қол жеткізді. Америкалық қанаттың ең тиімді дебатшыларының бірі ретінде Блэкуэлл ұйымдастыру сапарларында, штаттық және жергілікті сайлау жиналыстары мен конвенцияларында, штаттық заң шығарушы органдар мен конституциялық конвенциялар алдында, сондай-ақ Конгресс комитеттері алдында сөйледі. Ол Стоунмен бірнеше штаттық науқандарда жұмыс істеді, оның ішінде 1877 жылы Колорадода және 1882 жылы Небраскада. Стоунның денсаулығының нашарлауы саяхаттауға кедергі келтіргеннен кейін, Блэкуэлл онысыз жалғастырды, 1887 жылы Род-Айлендте және 1890 жылы Оңтүстік Дакотада науқан жүргізді. Бір ғалым олардың жұмысын сипаттап былай деді: «Сайлау құқығы қозғалысының тарихында Люси Стоун мен Генри Блэкуэлл Элизабет Кэди Стэнтон мен Сьюзан Б. Энтонидей біріккен команда болды». Стоун Блэкуэллге «әйелдер үшін жасаған мол және өзімшілдіксіз жұмысы үшін» алғыс айтып, «Бұл істі аз адам істеді, осы үшін бизнесін, достарын, қуанышын тастады» деді. Блэкуэлл AWSA-ның заңнамалық жолмен ішінара сайлау құқығын алу стратегиясын қалыптастырды. Ол мемлекеттік заң шығарушы органдар әйелдерге қалалық сайлау құқығын (қалалық сайлауда дауыс беру құқығы) және президенттік сайлау құқығын (президенттік сайлаушыларға дауыс беру құқығы) заң арқылы беруге болатынын атап өтті, мұндай шараларды конституциялық түзетулерге қарағанда оңай алуға болады, себебі түзетулерді заң шығарушы орган қабылдағаннан кейін халық бекітуі керек. Ол сондай-ақ, Колумбия округінде немесе территорияларда әйелдердің толық сайлау құқығын орнату үшін Конгресске ешқандай конституциялық түзетудің қажеті жоқ екенін атап өтті. Ол мұндай шараларды жүзеге асыру әйелдердің дауыс беруіне қарсы аргументтерді әлсіретеді және толық сайлау құқығына қадам болады деп сенді, сондықтан «әрбір жетістік – үлкен қадам» деді. AWSA, әсіресе 1880 және 1890 жылдары, қалалық және президенттік сайлау құқығы үшін белсенді науқан жүргізді. 1890 жылы Америка және Ұлттық қанаттардың бірігуінен кейін Блэкуэлл біріккен қауымдастықтың Президенттік сайлау жөніндегі комитетінің төрағасы болды. 1920 жылы Федералды Конституцияға әйелдердің сайлау құқығына түзету енгізілгенге дейін он бір штат президенттік сайлау құқығын орнатты, ал олардың төртеуі бір уақытта қалалық сайлау құқығын берді. Блэкуэллдің тағы бір стратегиясы конституциялық конвенцияларға бағытталған. 1889 жылы Солтүстік Дакота, Монтана және Вашингтон территориялары Одаққа кіру үшін штаттық конституцияларды жасай бастағанда, AWSA әйелдердің сайлау құқығын енгізу үшін күш жинады. Бірақ Блэкуэлл сәттілік мүмкіндігінің аз екенін түсінді және резервтік жоспар ойлап тапты – егер сайлау құқығы туралы ереже сәтсіз болса, болашақ штаттық заң шығарушы орган әйелдерге сайлау құқығын заң арқылы беруге мүмкіндік беретін ережеге қол жеткізу үшін сайлау құқығын қолдайтын делегаттарды көндіру. Блэкуэлл стратегияны басқа штаттардағы жетекші саясаткерлер мен судьялардан қолдау алды, конституциялық конвенцияларға барды, олардың басшыларымен келіссөздер жүргізді, өзінің ұсынысын енгізді және әрқайсысында тыңдалды. Бұл әрекет сәтсіз болғанмен, Солтүстік Дакота мен Монтана оны қабылдауға жақын болды.

Blackwell was an officer of the American Woman Suffrage Association (AWSA) for many years, including being its president in 1880. He was also an officer of the New England and Massachusetts Woman Suffrage Associations, all of which shared offices with the Woman's Journal in Boston. Through involvement in Republican politics, he obtained a strong endorsement of woman suffrage from the Massachusetts Republican Party in 1872. As one of the American wing's most effective orators, Blackwell spoke on organizing tours, before state and local suffrage meetings and conventions, at hearings before state legislatures and constitutional conventions, and at hearings before Congressional committees. He and Stone worked together on several state campaigns, including Colorado in 1877 and Nebraska in 1882. After frail health kept Stone from traveling, Blackwell continued on without her, campaigning in Rhode Island in 1887 and South Dakota in 1890. One scholar characterized their work saying, "In the annals of the suffrage movement, Lucy Stone and Henry Blackwell were as much a team as Elizabeth Cady Stanton and Susan B. Anthony." Stone thanked Blackwell for the "abundant and unselfish work [he did] for women," saying, "Few men would have done it, leaving business, friends, pleasure for it." Blackwell originated the AWSA's strategy of seeking partial suffrage by legislative action. Noting that state legislatures could establish women's right to both municipal suffrage (the right to vote in city elections) and presidential suffrage (the right to vote for presidential electors) through statute, he argued that such measures might be more readily gained than constitutional amendments, which after passage by a legislature had to then be ratified by the populace. He also noted that no constitutional amendment was required for Congress to establish full woman suffrage in either the District of Columbia or the territories. Believing that achieving such measures would undercut arguments against women's voting and become a permanent wedge for full suffrage, he urged that "every point gained is a great step forward." The AWSA campaigned widely for municipal and presidential suffrage, especially during the 1880s and 1890s. After the merger of the American and National wings in 1890, Blackwell was made chair of the united association's Committee on Presidential Suffrage. Before the woman suffrage amendment to the federal Constitution passed in 1920, eleven states had established presidential suffrage, and four of those had granted municipal suffrage at the same time. Another strategy Blackwell devised was aimed at constitutional conventions. In 1889 when the territories of North Dakota, Montana, and Washington began drafting state constitutions for entry into the Union, the AWSA mobilized to press for inclusion of woman suffrage. But Blackwell realized the chances for success were slim and devised a backup plan – persuading pro suffrage delegates, if and when it became apparent a suffrage provision would fail, to push for a clause that would enable a future state legislature to extend suffrage to women by statute. Blackwell obtained endorsements for the strategy from leading politicians and judges in other states, traveled to the constitutional conventions, lobbied their leaders, got his resolution introduced, and was given a hearing at each one. Though the effort failed, North Dakota and Montana came very close to adopting it.

Өлім

Блэкуэлл 1909 жылы ішек қабынуынан қайтыс болды.

Мұра

Элис Стоун Блэкуэлл, Блэкуэлл мен Люси Стоунның қызы, ата-анасына «Әйелдер журналын» редакциялауға көмектесті; ол әйелдер құқықтары үшін күрестегі және тыйым салу қозғалысындағы тағы бір жетекші болды.