Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1970 жылы Майкл Уодлидің түсірген деректі фильмі
1970 documentary film by Michael Wadleigh
Вудсток – 1969 жылдың тамыз айында Нью-Йорк штатының Бетел қаласының жанында өткен, тарихи Вудсток фестивалі туралы 1970 жылы шыққан американдық деректі фильм. Фильмді Майкл Уодли режиссерлік дебютімен түсірді. Фильмнің монтаждаушылары жеті, олардың ішінде Тельма Шонмейкер, Мартин Скорсезе және Уодли бар. Вудсток коммерциялық және сын тұрғысынан үлкен жетістікке жетті. Ол «Үздік деректі фильм» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Тельма Шонмейкер «Үздік фильм монтаждау» номинациясы бойынша «Оскарға» ұсынылды, бұл деректі фильм үшін сирек кездесетін жағдай. Дэн Уоллин мен Л.А. Джонсон «Үздік дыбыс» номинациясы бойынша «Оскарға» ұсынылды. Фильм 1970 жылы Канн кинофестивалінде көрсетілді, бірақ басты бәйгеге қатыспады. 1970 жылы кинотеатрларда көрсетілген фильмнің ұзақтығы 185 минут болды. 1994 жылы 224 минуттық режиссерлік нұсқасы жарық көрді. Екі нұсқа да фестивальдің уақыт кестесімен еркіндікпен ойнайды. Дегенмен, фильмдегі ашылу және жабылу сахналары фестивальдегідей бірдей: Ричи Хавенс шоуды ашады, ал Джими Хендрикс оны аяқтайды. 1996 жылы Конгресс кітапханасы фильмді «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар» деп танып, АҚШ Ұлттық кино тізіміне енгізді. 2009 жылдың 9 маусымында Blu-ray және DVD форматында шыққан Вудстоктың 40 жылдық кеңейтілген нұсқасында фильмде бұрын көрсетілмеген қосымша өнерлерім бар, сондай-ақ Creedence Clearwater Revival сияқты бұрынғы өнерлерімнің ұзартылған нұсқалары да бар.
Woodstock is a 1970 American documentary film of the watershed counterculture Woodstock Festival which took place in August 1969 near Bethel, New York. The film was directed by Michael Wadleigh in his directional debut. Seven editors are credited, including Thelma Schoonmaker, Martin Scorsese, and Wadleigh. Woodstock was a great commercial and critical success. It received the Academy Award for Best Documentary Feature. Schoonmaker was nominated for the Academy Award for Best Film Editing, a rare distinction for a documentary. Dan Wallin and L. A. Johnson were nominated for the Academy Award for Best Sound. The film was screened at the 1970 Cannes Film Festival, but was not entered into the main competition. The 1970 theatrical release of the film ran 185 minutes. A director's cut spanning 224 minutes was released in 1994. Both cuts take liberties with the timeline of the festival. However, the opening and closing acts are the same in the film as they appeared on stage; Richie Havens opens the show and Jimi Hendrix closes it. In 1996, the film was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant". An expanded 40th Anniversary Edition of Woodstock, released on June 9, 2009, in Blu ray and DVD formats, features additional performances not before seen in the film, and it includes lengthened versions of existing performances, such as Creedence Clearwater Revival.
Шығару
Фильм 1970 жылғы 26 наурызда АҚШ және Канададағы 7 кинотеатрда (Бостон, Корал Гейблс, Даллас, Лос-Анджелес, Нью-Йорк, Торонто және Вашингтон қалаларында) көрсетілімге шықты және әрқайсысында 41 633 долларлық табыспен рекордтық кассалық жиынтық көрсеткіштерді орнатты. 1 сәуірде Нью-Йорк қаласындағы тағы бір кинотеатрда көрсетілді.
The film opened at 7 theaters in the United States and Canada on March 26, 1970 (Boston, Coral Gables, Dallas, Los Angeles, New York, Toronto and Washington D. C.) and set opening day house records in each one with grosses totalling $41,633. It opened at a further theater in New York City on April 1.
Қабылдау және мұра
Вудсток 1970 жылы газеттер мен журналдардың сыншыларынан бірауызды мақтау алды. Сонымен қатар, ол кассада үлкен табысқа жетті. 1970 жылғы 20 мамырдағы Variety басылымы Чикаго мен Сан-Францискода үшінші аптасында жақсы көрсетілім көрсеткенін хабарлады. Осы қалалардың әрқайсысында фильм сол аптада тек бір кинотеатрда көрсетілді, бірақ мыңдаған адам келді. Роджер Эберт 1970 жылғы түпнұсқалы шолуында фильмге 4 жұлдыз (4-ке дейін) баға берді және оны "мүмкін Америкада түсірілген ең жақсы деректі фильм" деп сипаттады, сондай-ақ: "Уадлидің фильмінің ерекшелігі – ол бізге сол жерде болу сезімін толыққанды ұқтырудағы сәттілігінде" деді. 2005 жылы Эберт Вудстокты өзінің "Ұлы фильмдер" тізіміне қосып, ретроспективті шолу жазды, онда: "Вудсток – әдемі, сезімді, ақырында керемет фильм. Енді бұл кезең "1920-ші жылдар" немесе "1930-шы жылдар" сияқты алыс өткен шақ ретінде сипатталғанда, фильмде оның шарықталуын, жастығы мен үмітін көру қаншалықты құнды" делінген. 1996 жылы Вудсток АҚШ Ұлттық кино реестріне, оның "мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызы бар" екендігі үшін Конгресс кітапханасымен сақтауға алынды. 1971 жылғы "Омега адамы" ғылыми-фантастикалық триллерінде полковник Роберт Невилл (Чарльтон Хестон сомдаған) Лос-Анджелестегі кинотеатрға барып, фильмді өзі үшін ғана көрсеткен көрінеді. Вудсток "Омега адамы" фильмінің шығуына дейін көрсетілімге түскен және кейбір кинотеатрларда бірнеше ай бойы үздіксіз көрсетіліп келген. Невилл фильмнің өте танымал болғанын, "үшінші жыл қатарынан көрсетілімде қалғанын" қараңғы түрде айтады. Ол кейбір диалогтарды сөздерінше қайталап, Невиллдің Жер бетіндегі соңғы тірі адам деп сенген екі жыл ішінде бұл рәсімді көп рет қайталағаны анық. 2009 жылы The A.V. Club-тың Ноэль Мюррей DVD шығарылымын A− деп бағалап, "Уадли ойлы ағысы бар фильм жасады; ол оқиғаның толық тарихын, жергілікті тұрғындардың параноясынан (және ақырында қабылдауынан) көпшіліктің көмекші көзқарасына (және ақырында параноясына) дейін айтады. Вудсток Уадли тіпті өнерпаздыққа жеткенге дейін 20 минуттан астам уақытқа созылады, ал фильмде ол Вудстокта құрылған шағын қоғамдастықтың ауқымын, оның барлық салтанатын және қайғысын көрсететін сұхбаттар мен монтаждарды кесіп тастайды" деді. Entertainment Weekly бұл фильмді концерттік фильмдердің эталоны және ең қызықты деректі фильмдердің бірі деп атады.
Woodstock received universal acclaim from newspaper and magazine critics in 1970. It was also an enormous box office smash. The edition of May 20, 1970 of Variety reported it was doing well in its third week in Chicago and San Francisco. In each of those metropolitan areas the movie played at only one cinema during that week, but many thousands showed up. In his original 1970 review, Roger Ebert rated the movie 4 stars (out of 4) and described it as "maybe the best documentary ever made in America", adding "The remarkable thing about Wadleigh's film is that it succeeds so completely in making us feel how it must have been to be there". In 2005 Ebert added Woodstock to his "Great Movies" list and wrote a retrospective review that stated, "Woodstock is a beautiful, moving, ultimately great film Now that the period is described as a far ago time like "the 1920s" or "the 1930s," how touching it is in this film to see the full flower of its moment, of its youth and hope." In 1996, Woodstock was selected for preservation in the United States National Film Registry by the Library of Congress as being "culturally, historically, or aesthetically significant". In the science fiction thriller The Omega Man (1971), Colonel Robert Neville (played by Charlton Heston) is seen traveling to a movie theatre in Los Angeles to screen the film for himself alone. Woodstock had been a recent film debuting prior to release of The Omega Man, and had been held over (continuously run) in some theaters for months. Neville darkly remarks the film is so popular it was "held over for the third straight year". As he repeats some of the dialogue verbatim, it is clear that Neville has repeated the ritual many times during the two years that he has believed himself to be the last man alive on Earth. In a 2009 review, Noel Murray of The A. V. Club graded the DVD release A−, stating "Wadleigh crafted a film with a thoughtful flow; it tells the full story of the event, from the paranoia (and eventual acceptance) of the locals to the helpful attitudes (and eventual paranoia) of the throng. Woodstock runs for more than 20 minutes before Wadleigh even gets to any of the performances, and throughout the film, he cuts away to interviews and montages that map out the scope of the mini community formed at Woodstock, in all its glories and sadness." Entertainment Weekly called this film the benchmark of concert movies and one of the most entertaining documentaries ever made.
25 жылдығына арналған режиссерлік нұсқасы (1994)
Фестивальдің 25 жылдығына орай, 1994 жылы фильмнің 224 минуттық режиссерлік нұсқасы – «3 Days of Peace & Music» атты субтитрмен – кинотеатрларда көрсетілді, сосын DVD-де жарық көрді. Ол 40 минуттан астам қосымша материалды қамтыды, соның ішінде Canned Heat, Jefferson Airplane және Жанис Джоплиннің қосымша өнернамелері де бар. Фильмнің соңындағы Джими Хендрикстің концерті екі қосымша әнмен ұзартылды. Кросби, Стиллс, Нэш және Янгтың «Find the Cost of Freedom» әнімен аяқталатын титрлерден кейін «Вудсток ұрпағынан» қайтыс болған белгілі тұлғалардың тізімі көрсетіледі, олардың ішінде Джон Ф. Кеннеди, Малкольм Х, Че Гевара, Мартин Лютер Кинг, Мама Кесс Эллиот, Джим Моррисон, Джон Леннон, Макс Ясгур, Рой Орбисон, Эбби Хоффман, Пол Баттерфилд, Кит Мун, Боб Хайт, Ричард Мануэль, Жанис Джоплин және Джими Хендрикс есімдері бар. Оң жақтағы сөзбен аяқталады:
Upon the festival's 25th anniversary, in 1994, a 224 minutes director's cut of the film — subtitled 3 Days of Peace & Music — was released theatrically in cinemas and later on DVD. It added over 40 minutes and included additional performances by Canned Heat, Jefferson Airplane and Janis Joplin. Jimi Hendrix's set at the end of the film was also extended with two additional numbers. After the closing credits — featuring Crosby, Stills, Nash & Young's "Find the Cost of Freedom" — a list of prominent people from the "Woodstock Generation" who had died is shown, including John F. Kennedy, Malcolm X, Che Guevara, Martin Luther King Jr., Mama Cass Elliot, Jim Morrison, John Lennon, Max Yasgur, Roy Orbison, Abbie Hoffman, Paul Butterfield, Keith Moon, Bob Hite, Richard Manuel, Janis Joplin and Jimi Hendrix. It ends with the epitaph to the right: