Жулиан Шнабель: Суретші және кинорежиссер өмірі мен шығармашылығы
Julian Schnabel
Жүлиан Шнабель – американ суретшісі, режиссер. 80-ші жылдары сын тартқан «тарелке суреттерімен» және «Түнгі құлау алдында», «Шүмек» фильмдерімен танымал. Канн, «Алтын глобус» жүлделерінің иегері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық суретші және кинорежиссер Джулиан Шнабель (26 қазан 1951 жылы туған) – американдық суретші және кинорежиссер. 1980-жылдары ол үлкен көлемді суреттерге жабыстырылған сынық керамикалық тақталарымен әйгілі болған «тақта суреттерімен» халықаралық деңгейде танылды. 1990-жылдардан бері ол тәуелсіз артхаус киносын қолдайды. Шнабель «Түн бұрын құлайды» фильмін түсірді, ол Хавьер Бардемге «Оскар» сыйлығына ие болуға мүмкіндік берді, сондай-ақ төрт «Оскар» сыйлығына ұсынылған «Шүбірткі қоңырау мен көбелек» фильмін режиссерлік етті. Соңғысы үшін ол Канн кинофестивалінде «Ең үздік режиссер» сыйлығын және «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алды, сонымен қатар «Оскар» сыйлығының «Ең үздік режиссер» және «Сезар» сыйлығының «Ең үздік режиссер» номинацияларына ие болды.
American artist and filmmaker
Julian Schnabel (born October 26, 1951) is an American painter and filmmaker. In the 1980s, he received international attention for his "plate paintings" — with broken ceramic plates set onto large scale paintings. Since the 1990s, he has been a proponent of independent arthouse cinema. Schnabel directed Before Night Falls, which became Javier Bardem's breakthrough Academy Award nominated role, and The Diving Bell and the Butterfly, which was nominated for four Academy Awards. For the latter, he won the Cannes Film Festival Award for Best Director and the Golden Globe Award for Best Director, as well as receiving nominations for the Academy Award for Best Director and the César Award for Best Director.
Ерте өмір және білім
Шнабель Нью-Йорк қаласының Бруклин ауданында еврей отбасында, Эста (қызметтік аты Гринберг) мен Джек Шнабельдің ұлы болып дүниеге келді. 1965 жылы отбасымен бірге Техас штатының Браунсвилл қаласына көшіп кетті. Ол Хьюстон университетінде көркем өнер бакалавры дәрежесін алды. Бітірген соң, Нью-Йорктегі Америка өнері Уитни мұражайының тәуелсіз оқу бағдарламасына (ISP) өтініш жолдады. Оның өтінішіне екі нанның арасына қойылған өнер туындыларының слайдтары тіркелді. Ол бағдарламаға қабылданды және 1973-1975 жылдар аралығында онда оқыды.
Schnabel was born in Brooklyn, New York to a Jewish family, the son of Esta (née Greenberg) and Jack Schnabel. He moved with his family to Brownsville, Texas in 1965. He received his B. F. A. at the University of Houston. After graduating, he sent an application to the Independent Study Program (ISP) at the Whitney Museum of American Art in New York. His application included slides of his work sandwiched between two pieces of bread. He was admitted into the program and studied there from 1973 to 1975.
Өнер мансабы
1975 жылы Шнабель Хьюстонға оралып, Хайтс ауданында студия жалдады. Хьюстон қазіргі заманғы өнер мұражайының директоры Джим Харитас, Шнабель оны бірнеше рет мазалағаннан кейін, оған көрме ұйымдастыруға келісті. 1976 жылғы 20 ақпаннан 7 наурызға дейін параллелограмм ғимаратының төменгі галереясында өткен көрменің атауы осылай болды. Көрмені көрген ARTnews сыншысы Шарлотта Мозер: «Шнабельдің картиналары әлі де қалыптасып жатқан болса да, айқын әсер қалдырады», - деп жазды, бірақ туындыларын «интеллектуалдық идеяларымен ұқсас, бірақ техникалық шеберлігі мен көзқарасының нақтылығына ие болған постминималистік суретшілердің ықпалынан көрінеді» деп тапты. Шнабельдің өзінің жеке көрмесі 1979 жылы Мэри Бун галереясында өтті, онда оның барлық жұмыстары алдын ала сатылды. 1980 жылы ол Ансельм Кифер және Георг Базелицпен бірге Венеция биенналесіне қатысты. 1981 жылы Боун мен Лео Кастелли бірлесіп ұйымдастырған көрмеде жұмыстарын көрсеткен кезде ол өнер әлемінде танымал болды және Корольдік өнер академиясындағы «Суреттегі жаңа рух» көрмесіндегі ең жас суретші атанды. Оның қазір танымал «тақта картиналары» – сынған керамикалық тақталарға салынған үлкен көлемді суреттер – өнер әлемінен қызу пікірлер мен сын тудырды. 1984 жылы ол Мэри Бунмен жұмысын тоқтатып, Пейс галереясында көрме өткізу арқылы өнер қауымын таң қалдырды. Оның жабайы және экспрессивті туындыларын өнер сыншылары неоэкспрессионизм деп атады. Келесі жылдары Шнабельдің өнер нарығындағы табысы көбінесе сынға ұшырады. Шнабельдің стилі өте үлкен көлемді суреттермен ерекшеленеді. Ол гипс, балауыз, фотосуреттер, мүйіз, барқыт және керамика сияқты алуан түрлі материалдарды пайдаланады. Оның суреттерінде кенеп, ағаш, муссалин және тіпті серфинг тақталары қолданылады. Оның туындыларында абстрактілі және бейнелі элементтер жиі үйлеседі. Туындыларының өлшемі, салмағы және тереңдігіне байланысты оларға мүсіндік сипат беріледі. 2002 жылы Шнабель Red Hot Chili Peppers тобының сегізінші студиялық альбомы «By the Way» мұқабасын суреттеді. «By the Way» мұқабасында бейнеленген әйел – Джулианның қызы, Стелла Шнабель, ол топ мүшесі Джон Фрушантетің сол кездегі әйел досы болды. [59] Фрушанте сурет туралы былай деді: «Қызымның әкесі альбомның суретін салуды ұсынды, сондықтан біз оған сегіз әннің дайын емес үнтаспаларын жібердік, ол осыдан альбомның көңілін түсінді. Егер бізге ұнамаса ренжімейтінін айтты, бірақ біз оның жасаған жұмысына риза болдық. Ол бізге барлық жеке әндердің мұқабаларын да жасады. Ол – нағыз суретші». Шнабельдің Торонтодағы Онтарио өнер галереясындағы көрмесі 2010 жылдың 1 қыркүйегінен 2011 жылдың 2 қаңтарына дейін өтті және галереяның бесінші қабатының барлық аумағын алып жатты. Онда «Шнабельдің суреттері мен фильмдері арасындағы бай байланыс» зерттелді. 2011 жылы Museo Correr Джулиан Шнабель: Тұрақты түрлену және көру архитектурасы көрмесін ұйымдастырды, бұл Норман Розенталь кураторлық еткен Шнабельдің мансабына шолу болды. Өнер сыншысы Роберт Хьюз оның жұмысына ең көп қарсылық білдіргендердің бірі болды; ол бірде «Шнабельдің жұмысы Сталлонедің актерлік өнеріне ұқсас: майлы кеуделердің көрсетілісі» деді. 2017 жылғы швед фильмі «The Square» қазіргі заманғы өнер мұражайында өтеді, онда Доминик Уэст Шнабельдің бейнесімен ұқсас кейіпкерді ойнайды.
Schnabel returned to Houston in 1975 and rented a studio in the Heights neighborhood. Jim Harithas, director of the Contemporary Arts Museum Houston, agreed to give him a show after Schnabel reportedly badgered him repeatedly. The eponymously titled exhibit ran from February 20 to March 7, 1976, in the parallelogram building's lower gallery. On seeing the show, ARTnews critic Charlotte Moser wrote, "Though still formative, Schnabel's paintings possess a palpable presence," but found the work "clearly influenced by post minimalist artists whose intellectual ideas he might share but whose technical expertise and clarity of vision he has yet to acquire." It was with his first solo show, at the Mary Boone Gallery in 1979 that Schnabel had his breakthrough; all his works were sold in advance. He participated at the Venice Biennale in 1980 with Anselm Kiefer and Georg Baselitz. By the time he exhibited his work in a show jointly organized by Boone and Leo Castelli in 1981, he had become firmly established and was the youngest artist in the legendary exhibition 'A New Spirit in Painting' in the Royal Academy of Arts. His now famous "plate paintings" — large scale paintings set on broken ceramic plates—received a boisterous and critical reception from the art world. In 1984, he surprised the art community by moving from working with Mary Boone to exhibit at the Pace Gallery. His wild and expressive works were classed as neo expressionism by art critics. In the years to follow Schnabel's success on the art market would above all be criticised. Schnabel's style is characterised by very large scale paintings. He uses diverse materials such as plaster, wax, photographs, antlers, velvet and ceramics. His paintings make use of canvas, wood, muslin and even surfboards. His paintings often combine abstract and figurative elements. Due to the size, weight, and depth of his works, they are often given sculptural properties. In 2002, Schnabel painted the cover artwork for the Red Hot Chili Peppers' eighth studio album, By the Way. The woman featured on the cover of By the Way is Julian's daughter, Stella Schnabel, who was band member John Frusciante's then girlfriend. [59] Regarding the artwork, Frusciante noted: "My girlfriend's father offered to do the album art, so we sent him rough mixes of eight songs, and he just got the vibe of the album from that. He said that he wouldn't be offended if we didn't like it, but we loved what he did. He's also given us great covers for all the singles. He's a true artist." Schnabel had an exhibition at the Art Gallery of Ontario in Toronto, which ran from September 1, 2010 to January 2, 2011 and occupied the entirety of the gallery's fifth floor. It examined "the rich interplay between Schnabel's paintings and films". In 2011 Museo Correr exhibited Julian Schnabel: Permanently Becoming and the Architecture of Seeing, a selected survey show of Schnabel's career curated by Norman Rosenthal. Art critic Robert Hughes was one of the most outspoken critics of his work; he once stated that "Schnabel's work is to painting what Stallone's is to acting: a lurching display of oily pectorals." In the 2017 Swedish film The Square, set in a museum of modern art, Dominic West plays a character modeled on Schnabel.
Кино мансабы
Шнабель өзінің кинодағы мансабын 1990 жылдары суретші Жан-Мишель Баския туралы биографиялық фильм – «Баския» (1996) фильмімен бастады. Одан кейін ол Ренальдо Аренастың автобиографиялық романы негізінде түсірілген «Түн түсер алдында» (2000) фильмін жасады, сонымен қатар оның өндіріші де болды. Бұл фильм Венеция кинофестивалінде жюридің бас жүлдесін жеңіп алды. Ол Жан-Доминик Бобидің француз мемуарларын (Рональд Харвудтың сценарийімен) бейімдеген «Суға батушы қоңырауы мен көбелек» (2007) фильмін режиссерлік етті. «Суға батушы қоңырауы мен көбелек» 2007 жылғы Канн кинофестивалінде үздік режиссер сыйлығын иеленді. 2010 жылы Шнабель «Мирал» фильмін түсірді. 2017 жылдың мамыр айында Шнабель Францияның Арль және Овер-сюр-Уаз қалаларындағы Винсент ван Гогтың өмірінен алынған фильм түсіру жоспарларын жариялады. «Мәңгілік есік» (At Eternity's Gate) фильмі 2018 жылы шықты, сценарийін Шнабель, француз сценарисі Жан-Клод Карьер және Луиза Кугельберг жазды. Фильмде Ван Гог рөлін Виллем Дафо ойнайды. Басқа актерлер қатарында Матье Амальрик, Мадс Миккельсен, Нильс Ареструп, Пол Гоген рөлінде Оскар Айзек және «Арль әйелі» немесе Л’Арлезиан рөлінде Эммануэль Сейнье бар. 2023 жылдың қыркүйегінде Шнабель Ник Тошестің кітабы негізінде «Данте қолында» (In the Hand of Dante) фильмін экранизациялау жоспарларын жариялады. Фильмнің түсірілімі 2023 жылдың қазан айында басталады, және Оскар Айзек бас рөлде ойнайды.
Schnabel began his film career in the 1990s with the film Basquiat, a biopic on the painter Jean Michel Basquiat (1996), followed by Before Night Falls (2000), an adaptation of Reinaldo Arenas' autobiographical novel, which he also produced, and which won the Grand Jury Prize at the Venice Film Festival. He directed The Diving Bell and the Butterfly (2007), an adaptation (with a screenplay by Ronald Harwood) of a French memoir by Jean Dominique Bauby. The Diving Bell and the Butterfly earned him the award for best director at the 2007 Cannes Film Festival, In 2010, Schnabel then directed the film Miral. In May 2017, Schnabel announced plans for a film about the painter Vincent van Gogh during his time in Arles and Auvers sur Oise, France. The film At Eternity's Gate was released in 2018 and the script was written by Schnabel, French screenwriter Jean Claude Carrière, and Louise Kugelberg. The film stars Willem Dafoe as Van Gogh. Other actors include Mathieu Amalric, Mads Mikkelsen, Niels Arestrup, Oscar Isaac as Paul Gauguin and Emmanuelle Seigner as "the woman from Arles" or L'Arlésienne. In September 2023, Schnabel announced plans to direct an adaptation of In the Hand of Dante, based on the book by Nick Tosches. The movie will shoot October 2023 and is set to star Oscar Isaac.
Жазу және жазу
Шнабель өзінің өмірбаянын, CVJ: Maitre D's лақаптары және өмірден алынған басқа да үзінділер (Random House, Нью-Йорк) 1987 жылы жариялады және 1995 жылы Island Records лейблында Every Silver Lining Has a Cloud (Каталог №314 524 111 2) альбомын шығарды. 1993 жылы Нью-Йорктің Бруклин қаласында жазылған альбомда Билл Ласвелл, Берни Уоррелл, Бакетхед және Никки Скопелит сияқты қонақ музыканттар қатысты.
Schnabel published his autobiography, CVJ: Nicknames of Maitre D's & Other Excerpts From Life (Random House, New York), in 1987 and released the album Every Silver Lining Has a Cloud on Island Records (Catalog #314 524 111 2) in 1995. Recorded in Brooklyn, New York, in 1993, the album features guest musicians including Bill Laswell, Bernie Worrell, Buckethead, and Nicky Skopelitis.
Жеке өмір
1980 жылы ол бельгиялық киім дизайнері Жаклин Борангқа үйленді. Олардың үш баласы бар: екі қызы – суретші және кинорежиссер Лола; және ақын және актриса Стелла; сондай-ақ өнер сатушы Vito ұлы бар. Оның екінші әйелі, испан актрисасы Олатс Лопес Гармендиядан Cy және Olmo егіз ұлдары бар. Шнабельдің палестиналық журналист Рула Джебреалмен ынтымақтастығы, ол "Мирал" фильміне сценарий жазып, түпнұсқа романын жасаған, фильмнен асып түсті. Шнабель 2007 жылдан 2011 жылға дейін онымен қарым-қатынаста болды. Шнабель 2014 жылы даниялық модель Мей Андерсенмен жол ашты. Олардың 2013 жылдың маусымында дүниеге келген ұлы бар. Шнабель қазіргі әйелі, шведтік интерьер дизайнері Луиза Кугельбергпен Нью-Йорк қаласында тұрады. Ол сонымен қатар "Мәңгілік қақпасында" атты туындының редакторы және авторы. Шнабель Нью-Йорк қаласында және Лонг-Айлендтің шығыс жағындағы Монтоукте студияларын ұстайды. Шнабель бұрынғы Батыс ауылындағы жылқы қорасын сатып алып, оны тұрғын үйге айналдырды, солтүстік итальяндық палаццо стилінде бес сәнді пәтер салды. Оны "Чупи сарайы" деп атайды, және ол қызғылт түспен боялғандықтан оны көру оңай. 2009 жылы Шнабель кинорежиссер Роман Поланскиді қолдап, оның босатылуын талап етіп петицияға қол қойды, Полански 1977 жылы 13 жасар қызды есірткіге салып, зорлаған деген айыппен Швейцарияда тұтқындалғаннан кейін.
In 1980, he married Belgian clothing designer Jacqueline Beaurang. They have three children: two daughters – Lola, a painter and filmmaker; and Stella, a poet and actress – and a son, Vito, an art dealer. He has twin sons, Cy and Olmo, with his second wife, Spanish actress Olatz López Garmendia. His collaboration with Palestinian journalist Rula Jebreal, who penned the screenplay and original source novel for Schnabel's film Miral, extended beyond the movie. Schnabel was in a relationship with her from 2007 to 2011. Schnabel dated Danish model May Andersen, from whom he parted ways in 2014. They have a son, who was born in June 2013. Schnabel lives in New York City with his current wife Louise Kugelberg, a Swedish interior designer. She is also the co editor and co writer of At Eternity's Gate. Schnabel maintains studios in New York City and in Montauk at the east end of Long Island. Schnabel resides in a former West Village horse stable that he purchased and converted for residential use, adding five luxury condominiums in the style of a Northern Italian palazzo. It is named the Palazzo Chupi, and it is easy to spot because it is painted pink. In 2009, Schnabel signed a petition in support of film director Roman Polanski, calling for his release after Polanski was arrested in Switzerland in relation to his 1977 charge for drugging and raping a 13 year old girl.
Марапаттар
2019 жылғы Паэз өнер медалі, Нью-Йорк қаласы (VAEA).