Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық газет редакторы (1874–1944) ағылшын крикетшісі (1940 жылы туған)
British newspaper editor (1874–1944)
the English cricketer (born 1940)
Джордж Джеффри Доусон (25 қазан 1874 – 7 қараша 1944) 1912 жылдан 1919 жылға дейін және 1923 жылдан 1941 жылға дейін «Таймс» газетінің редакторы болды. Оның бастапқы тегі Робинсон болған, бірақ ол 1917 жылы оны өзгерткен. Ол 1919 жылы Артур Лоулидің қызы, 6-шы барон Венлоктың қызы Маргарет Сесилия Лоулиге үйленді.
George Geoffrey Dawson (25 October 1874 – 7 November 1944) was editor of The Times from 1912 to 1919 and again from 1923 until 1941. His original last name was Robinson, but he changed it in 1917. He married Hon. Margaret Cecilia Lawley, daughter of Arthur Lawley, 6th Baron Wenlock, in 1919.
Ерте өмір
Доусон 1874 жылғы 25 қазанда Йоркширдегі Кревен қаласындағы Скиптон қаласында банкир Джордж Робинсон мен оның әйелі Мэридің (қыздығы Perfect) үлкен баласы болып дүниеге келді. Ол Итон және Оксфордтың Магдален колледждерінде білім алды. Оның академиялық жолы ерекше болды; 1895 жылы классикалық пәндерден бірінші орынға, ал 1897 жылы Literae Humaniores («Ұлылар») пәнінен бірінші орынға ие болды. 1898 жылы ол Оксфордтағы All Souls College-тің мүшесі болып сайланды және осы лауазымды өмірінің соңына дейін сақтап қалды. 1898 жылы ол ашық емтихан арқылы мемлекеттік қызметке қабылданды. Бір жыл пошта басқармасында жұмыс істегеннен кейін Отарлар кеңсесіне ауыстырылды және 1901 жылы Отарлар министрі Джозеф Чемберленнің жеке хатшысы болып тағайындалды. Сол жылы Доусон Оңтүстік Африкадағы жоғары комиссар Лорд Милнердің де жеке хатшысы болды. Милнердің көмекшісі ретінде Доусон Бур соғысынан кейін Оңтүстік Африкада британдық басқаруды құруға қатысты. Ол ол жерде «Милнердің балабақшасы» деп аталатын жас әкімшілер мен мемлекеттік қызметкерлер тобының мүшесі болды, оған Лео Амери, Боб Брэнд, Филип Керр, Ричард Фитем, Джон Бьючан және Лайонел Кертис кірді. Империялық федерация құруға ортақ мақсаттарымен біріккен олар кейіннен «Империялық лоялистердің дөңгелек үстелінде» белгілі болды.
Dawson was born 25 October 1874, in Skipton in Craven, Yorkshire, the eldest child of George Robinson, a banker, and his wife Mary (née Perfect). He attended Eton College and Magdalen College, Oxford. His academic career was distinguished; he took a First in Classical Moderations in 1895 and a First in Literae Humaniores ('Greats') in 1897. In 1898 he was elected a fellow of All Souls College, Oxford, a position he held for the rest of his life. He chose a career in civil service, entering in 1898 by open examination. After a year at the Post Office, he was transferred to the Colonial Office and in 1901 he was selected as assistant private secretary to Colonial Secretary Joseph Chamberlain. Later the same year Dawson obtained a similar position with Lord Milner, high commissioner in South Africa. As Milner's assistant, Dawson participated in the establishment of British administration in South Africa in the aftermath of the Boer War. While there, he became a member of "Milner's kindergarten", a circle of young administrators and civil servants whose membership included Leo Amery, Bob Brand, Philip Kerr, Richard Feetham, John Buchan and Lionel Curtis. United by a common aspiration for Imperial Federation, all later became prominent in the "round table of Empire Loyalists".
Журналистикадағы мансап
Милнер Англияға оралғаннан кейін жергілікті газеттердің қолдауын қамтамасыз етуді қалады. Ол «Жоханнесбург Стар» газетінің иелерін Доусонды газеттің редакторы етіп тағайындауға көндірді. Кейін Доусон бұл лауазымын 1911 жылдың ақпан айында «Таймс» газетінің Йоханнесбург тілшісі лауазымына ауыстырды; содан кейін «Таймс» газетінің иесі Лорд Нортклифтің назарын аударды, ол оны 1912 жылдың шілдесінде газеттің редакторы етіп тағайындады. Алайда Доусон Нортклифтің газетті өзінің жеке саяси мақсаттарын ілгерілету құралы ретінде пайдаланғанына наразы болды және онымен жол айырды, 1919 жылдың ақпан айында редакторлық қызметтен бас тартты. Доусон 1923 жылы Лорд Нортклифтің қайтысынан кейін, газеттің иелігі Джон Джейкоб Астор V-ге өткен соң, лауазымына оралды. Боб Брэнд Асторлардың туысы болды және Доусонды Асторлардың Кливдендегі шеңберімен таныстырды деп есептеледі, осы шеңірдің төңірегінде Нэнси Астор билік етті. Редактор ретінде екінші мерзімінде Доусон газетті Лорд Нортклифтің өз мақсаттарын ілгерілету үшін қолданған тәсілмен қолдана бастады. Сонымен қатар, ол жетекші мемлекеттік қайраткерлермен жеке хат алмасып, ұлттық саясатқа ықпал етуге тырысқан журналистер тобының жетекшісі болды. Доусон Стэнли Болдуинмен және Невилл Чемберленмен жақын байланыста болды. Германияда Адольф Гитлер билікке келгеннен кейін ол бағыныштылық саясатының белгілі жақтасы және қолдаушысы болды. Ол ағылшын-неміс қоғамының мүшесі болды. Норман Эббутттың Берлиннен соғысқа шақыру туралы ескертулері Лондонға қайта жазылып, бағыныштылық саясатын қолдады. Доусон 1937 жылдың 23 мамырында Лорд Лотианға былай түсіндірді: «Мен немістермен қарым-қатынас жасағым келеді. Олардың «Таймс» газетіне неге ашуланғанын түсінбеймін. Мен түндерімді олардың сезімталдығын қоздырмайтын нәрсені алып тастаумен және оларды жұбатқысы келген ұсақ-түйектермен өткіземін». Алайда 1939 жылдың наурыз айында «Таймс» газеті саясатын өзгертіп, соғысқа дайындық шақыруды жариялады. Доусон Эдвард Вудтың, кейіннен Лорд Галифакстың өмір бойы досы және бірге тамақтанатын серігі болды, ол 1938–1940 жылдары Сыртқы істер министрі болды. Ол 1936–1940 жылдар аралығындағы Болдуин/Чемберлен үкіметтерінің саясатын қолдады. Доусон 1941 жылдың қыркүйегінде зейнеткерлікке шығып, 1944 жылдың 7 қарашасында Лондонда қайтыс болды. Оның орнын Роберт Баррингтон Уорд бас редактор ретінде басты.
Milner wanted to ensure the support of the local newspapers after his return to England. He persuaded the owners of the Johannesburg Star to appoint Dawson as the paper's editor. Dawson later parlayed this post into a position as the Johannesburg correspondent of The Times in February 1911; and then attracted the attention of Lord Northcliffe, owner of The Times, who appointed him editor of the paper in July 1912. Dawson was unhappy, however, with the way that Northcliffe used the paper as an instrument to further his own personal political agenda and broke with him, stepping down as editor in February 1919. Dawson returned to the post in 1923 after Lord Northcliffe's death, when the paper's ownership had passed to John Jacob Astor V. Bob Brand had become the Astors' brother in law, and it is thought that he introduced Dawson to the Astors' circle at Cliveden, the so called Cliveden set presided over by Nancy Astor. In his second stint as editor, Dawson began to use the paper in the same manner as Lord Northcliffe had once done, to promote his own agenda. He also became a leader of a group of journalists that sought to influence national policy by private correspondence with leading statesmen. Dawson was close to both Stanley Baldwin and Neville Chamberlain. He was a prominent proponent and supporter of appeasement policies, after Adolf Hitler came to power in Germany. He was a member of the Anglo German Fellowship. Candid news despatches from Berlin by Norman Ebbutt that warned of warmongering were rewritten in London to support the appeasement policy. Dawson explained to Lord Lothian on 23 May 1937: "I should like to get going with the Germans. I simply cannot understand why they should apparently be so much annoyed with The Times at this moment. I spend my nights in taking out anything which I think will hurt their susceptibilities and in dropping little things which are intended to soothe them". In March 1939, however, The Times reversed course and called for war preparations. Dawson was a lifelong friend and dining companion of Edward Wood, later Lord Halifax, who was Foreign Secretary in the period 1938–1940. He promoted the policies of the Baldwin/Chamberlain governments of the period 1936–1940. Dawson retired in September 1941 and died on 7 November 1944 in London. He was succeeded as editor by Robert Barrington Ward.