Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Массачусетс шығанағының сағасы және Бостон порты, Массачусетс
Estuary and harbor of Massachusetts Bay
Boston Harbor, Massachusetts
Бостон порты – Массачусетс шығанағының табиғи порты және сағасы, Массачусетс штатының Бостон қаласының жанында орналасқан. Бұл АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы маңызды кеме қатынасы орталығы – Бостон портының орналасқан жері.
Boston Harbor is a natural harbor and estuary of Massachusetts Bay, and is located adjacent to the city of Boston, Massachusetts. It is home to the Port of Boston, a major shipping facility in the Northeastern United States.
Тарих
1614 жылы Джон Смит Еуропалықтарға Бостон портын ашқаннан бері ол американ тарихындағы маңызды портқа айналды. Бастапқыда, еуропалықтар оны тереңдігі мен Атлантика мұхитынан аралдардың көп болуы арқасында берілген табиғи қорғанысының нәтижесінде әлемдегі ең жақсы табиғи порттардың бірі деп мойындады. Порттан Чарльз, Непонсет және Мистик өзендеріне қолжетімділігі де маңызды болды, бұл Массачусетс штабының ішкі аймақтарына саяхаттауды жеңілдетті. Бостон шай ішкен оқиғасы осы жерде болды, сондай-ақ 19 ғасырға дейін портты кеңейту үшін кемежайлар, пирс және жаңадан толтырылған жерлер салынып келді. 1660 жылға қарай импорттың басым бөлігі Бостон және Жаңа Англия жағалауына Бостон порты арқылы келіп түсті. Халықтың қарқынды келуі Бостонды дамып келе жатқан қалаға айналдырды.
Since its discovery to Europeans by John Smith in 1614, Boston Harbor has been an important port in American history. Early on, it was recognized by Europeans as one of the finest natural harbors in the world due to its depth and natural defense from the Atlantic as a result of the many islands that dot the harbor. It was also favored due to its access to the Charles River, Neponset River and Mystic River which made travel from the harbor deeper into Massachusetts far easier. It was the site of the Boston Tea Party, as well as almost continuous building of wharves, piers, and new filled land into the harbor until the 19th century. By 1660, almost all imports came to the greater Boston area and the New England coast through the waters of Boston Harbor. A rapid influx of people transformed Boston into an exploding city.
Ластану және тазарту жұмыстары
Бостон халқының саны артуымен бірге портың жағдайы тез нашарлай бастады. XIX ғасырдың соңында Бостон тұрғындарына портың ешбір бөлігінде жүзуге болмайтыны туралы кеңес берілді. XIX ғасырда екі алғашқы бумен жұмыс істейтін канализация станциясы салынды (біреуі Шығыс Бостонда, екіншісі кейіннен Елік аралында). Осы шаралармен порттың жағдайы аздап жақсарды, бірақ шикі канализациялық сулар портына үздіксіз құйылып отырды. 1919 жылы порт суының сапасын бақылау және реттеу үшін Метрополитендік округтік комиссия құрылды. Дегенмен, жақсару байқалмады және халықтың су сапасы туралы хабардарлығы өте төмен болды. 1972 жылы ұлттық су сапасын жақсартуға көмектесу мақсатында «Таза су туралы» заң қабылданды. 1970 жылдардың ортасынан бастап Бостон қауымдастығының ұйымдары Бостон портын тазалау үшін күресті. Соңғы кезде портта 4,5 миллиард долларлық Бостон порты жобасы іске асырылды. Куинсидегі Нут-Айленд және Уинтропқа жақын орналасқан Дир-Айленд канализациялық су тазарту станцияларының жұмысындағы ақаулар экологиялық және саяси салдарға әкелді. Порт жағалауларында және Чарльз өзенінде фекальды колиформ бактерияларының жоғары деңгейі көп жылдар бойы жүзуге жиі тыйым салды. 1982 жылы Куинси қаласы Метрополитендік округтік комиссияны (MDC) және жеке Бостон Су және кәріз комиссиясын сотқа берді, қаланың жағалауының бақылаусыз жүйелі ластануы мәселеге ықпал еткенін мәлімдеді. Бұл сотқа Conservation Law Foundation қосылды, соңынан АҚШ үкіметі де іске қосылып, Бостон портын тазалау бойынша тарихи сот шешімі қабылданды. Сот процестері сол кездегі Массачусетс губернаторы Майкл Дукакисті MDC-ден су және кәрізді тазарту бөлімдерін бөлуді ұсынуға мәжбүр етті, нәтижесінде 1985 жылы Массачусетс су ресурстары басқармасы құрылды. Тазалау жұмысының баяу прогресі 1988 жылғы АҚШ президенттік сайлауының маңызды тақырыбына айналды, өйткені Джордж Буш Дукакистің экологиялық көрсеткіштеріне күмән тудыратын сайлауалды сөздері арқасында жеңіске жетті, бұл Дукакистің өзінің Буштікінен жақсы екенін мәлімдегенімен қарама-қайшы болды. Сотқа байланысты тазалау жұмыстары келесі екі онжылдық бойына жалғасты, және олар әлі де жүріп жатыр. Тазалау жобаларынан бұрын су соншалықты ластанған еді, 1965 жылы The Standells атты топ «Dirty Water» (Лас су) деген ән шығарды, ол Чарльз өзенінің жағымсыз жағдайына қатысты. 1977 жылдан 1981 жылға дейін Бостон университетінде оқыған Нил Стивенсон өзінің екінші романы «Зодиакты» порттың ластануына негіздеді. Ән жазылғаннан бері, порттағы және Чарльз өзеніндегі су сапасы айтарлықтай жақсарды, ал жобалар Бостон портын елдегі ең лас порттардың бірінен ең тазаларының біріне айналдырды. Бүгінде Бостон порты балық аулауға және жүзуге көбінесе қауіпсіз, бірақ тіпті шағын жаңбырдан кейін де бактериялар бар тасқын сулар мен кездейсоқ канализация ағындарының салдарынан жағажайлар жабылуы мүмкін. 2022 жылы тас жарылғыш заттарға пайдаланылатын пластикалық тарату желісінің бөліктері (жарылысшы соққы құбырлары деп аталады) Кейп-Код және Род-Айленд жағалауларында табылды. Бұл АҚШ Армиясының Инженерлер корпусы жүргізген тергеуге әкелді, ол Бостон портын кептіру жобасымен байланысты болуы мүмкін деген күдік тудырды. Нәтижесінде болашақта қоршаған ортаға зиян келтірудің қайталануын болдырмау үшін шаралар іздеуге кірісті.
The health of the harbor quickly deteriorated as the population of Boston increased. As early as the late 19th century Boston citizens were advised not to swim in any portion of the Harbor. In the 19th century, two of the first steam sewage stations were built (one in East Boston and one later on Deer Island). With these mandates, the harbor was seeing small improvements, but raw sewage was still continuously pumped into the harbor. In 1919, the Metropolitan District Commission was created to oversee and regulate the quality of harbor water. However, not much improvement was seen and general public awareness of the poor quality of water was very low. In 1972, the Clean Water Act was passed in order to help promote increased national water quality. Since the mid 1970s organizations within the Boston community have battled for a cleaner Boston Harbor. More recently, the harbor was the site of the $4.5 billion Boston Harbor Project. Failures at the Nut Island sewage treatment plant in Quincy and the companion Deer Island plant adjacent to Winthrop had far reaching environmental and political effects. Fecal coliform bacteria levels forced frequent swimming prohibitions along the harbor beaches and the Charles River for many years. The city of Quincy sued the Metropolitan District Commission (MDC) and the separate Boston Water and Sewer Commission in 1982, charging that unchecked systemic pollution of the city's waterfront contributed to the problem. That suit was followed by one by Conservation Law Foundation and finally by the United States government, resulting in the landmark court ordered cleanup of Boston Harbor. The lawsuits forced then Massachusetts Governor Michael Dukakis to propose separating the water and sewer treatment divisions from the MDC, resulting in the creation of the Massachusetts Water Resources Authority in 1985. The slow progress of the cleanup became a key theme of the 1988 U. S. presidential election as George H. W. Bush defeated Dukakis partly through campaign speeches casting doubt on the governor's environmental record, which Dukakis himself had claimed was better than that of Bush. The court ordered cleanup continued throughout the next two decades and is still ongoing. Before the clean up projects, the water was so polluted that The Standells released a song in 1965 called "Dirty Water" which referred to the sorry state of the Charles River. Neal Stephenson, who attended Boston University from 1977 to 1981, based his second novel, Zodiac, around pollution of the harbor. Since the writing of the song, the water quality in both the Harbor and the Charles River has significantly improved, and the projects have dramatically transformed Boston Harbor from one of the filthiest in the nation to one of the cleanest. Today, Boston Harbor is safe for fishing and for swimming nearly every day, though there are still beach closings after even small rainstorms, caused by bacteria laden storm water and the occasional combined sewer overflow. In 2022, pieces of plastic transmission line used in rock explosives, (known as explosive shock tubing) began washing up on coastal shores of Cape Cod and Rhode Island. This led to an investigation that was conducted by the U. S. Army Corps of Engineers, it was suspected to have been related to a concluded Boston Harbor dredging project. The outcome was to seek to find methods to prevent future environmental impacts from reoccurring.
География
Бостон порты – Массачусетс шығанағының батыс шегін құрайтын ірі порт. Порт Массачусетс шығанағы мен ашық Атлант мұхитынан солтүстіктегі Винтроп түбегі мен Елік аралы, оңтүстіктегі Нантаскет түбегі мен Пойнт Аллертон және арадағы порт аралдарының үйлесімі арқасында қорғалған. Порт көбінесе ішкі және сыртқы бөліктерге бөлінеді. Порттың жалпы ауданы 50 шаршы миль (129 км²) құрайды, жағалау сызығының ұзындығы 180 миль (290 км) және 34 порт аралы бар.
Boston Harbor is a large harbor which constitutes the western extremity of Massachusetts Bay. The harbor is sheltered from Massachusetts Bay and the open Atlantic Ocean by a combination of the Winthrop Peninsula and Deer Island to the north, the hooked Nantasket Peninsula and Point Allerton to the south, and the harbor islands in the middle. The harbor is often described as being split into an inner harbor and an outer harbor. The harbor itself comprises 50 square miles (129 km2) with 180 mile (290 km) of shoreline and 34 harbor islands.
Ішкі порт
Ішкі порт тарихи тұрғыдан Бостонның басты порты болған және қазірге дейін оның көптеген порттық құрылыстары мен Бостонның жағажай аймағы осы жерде орналасқан, ол тұрғын және ойын-сауық мақсатында қайта жаңартылған. Ішкі порт Чарльз және Мистик өзендерінің тегістерінен басталып, екеуі де осы портқа құяды, содан кейін Логан халықаралық әуежайы мен Касл аралына дейін созылады. Касл аралы 1928 жылы құрлық арқылы Бостонға қосылды, осы жерде ішкі порт сыртқы портпен бірігеді.
The inner harbor was historically the main port of Boston and is still the site of most of its port facilities as well as the Boston waterfront, which has been redeveloped for residential and recreational uses. The inner harbor extends from the mouths of the Charles River and the Mystic River, both of which empty into the harbor, to Logan International Airport and Castle Island, the latter now connected by land in 1928 to Boston, where the inner harbor meets the outer harbor.
Сыртқы порт
Сыртқы порт ішкі порттың оңтүстігіне және шығысына қарай созылады. Құрлыққа қарай және сағат тіліне қарсы бағытта қозғалғанда, портты үш кішкентай шығанақ – Дорчестер, Куинси және Хингэм шығанақтары құрайды. Теңізге қарай, Президент жолдары мен Нантаскет жолдары екі терең сулы тұғын орны Лонг-Айлендпен бөлінеді. Сыртқы порт Непонсет өзені, Веймут Фор өзені, Веймут Бэк өзені және Вейр өзені сияқты бірнеше өзендермен толысады. 19-шы ғасырдың дамуымен қалалық өсім қарқыны күшейіп, жерге деген қажеттілік арта түсті. 1641 жылғы Ереже жағалаудағы жер иелерінің құқықтарын төменгі су сызығынан жоғары су сызығына дейінгі аралыққа дейін кеңейтті. Көбінесе, басқа штаттар жеке меншіктің шекарасын жоғары су сызығы бойынша белгіледі. Дегенмен, жағалау сызықтарын көршілес су кеңістіктеріне кеңейту Бостонға ғана тән емес еді. Чикаго Мичиган көліне енді, Нью-Йорк Гудзон және Ист өзендеріне қарай кеңейді, ал Сан-Франциско өз шығанағының бөліктерін қайтарып алды. Бостон портының ерекше географиясы Бостонда жерді қайта жаратуды кең таралған әрекетке айналдырған заңға түрткіс берді. 19-шы ғасырдың соңына қарай, қала екі буын ішінде алдыңғы екі ғасырдағыдан да көп жерді жасады.
The outer harbor stretches to the south and east of the inner harbor. To its landward side, and moving in a counterclockwise direction, the harbor is made up of the three small bays of Dorchester Bay, Quincy Bay and Hingham Bay. To seaward, the two deep water anchorages of President Roads and Nantasket Roads are separated by Long Island. The outer harbor is fed by several rivers, including the Neponset River, the Weymouth Fore River, the Weymouth Back River and the Weir River. As the 19th century progressed, the acceleration of urban growth dramatically increased the need for more land. The Ordinance of 1641 extended the property rights of riparian owners from the line of low tide to a maximum distance of from the line of high tide. Generally, other states drew the line of private property at high tide. However, extending shore lines into bordering bodies of water was not unique to Boston. Chicago built into Lake Michigan, New York extended itself into the Hudson and East rivers, and San Francisco reclaimed sections of its bay. The Boston Harbor's unique geography inspired the law that made land reclamation such a widespread activity in Boston. By the end of the nineteenth century, the city had created more land in two generations than it had in the previous two centuries.
Аквакультура
1996 жылы «Бостон глобусы» газеті Бостон қаласының әкімі Томас Меньо мен МТИ инженері Клиффорд Гудейдің Ай аралындағы үлкен резервуарларды балық шаруашылығы фермасы ретінде пайдалануды, немесе Бостон портындағы су айналымды аквакультура жүйесін іске асыру мақсатында тунец пен лобстерге уақытша үй ретінде қолдану бағдарламасын жоспарлап отырғанын хабарлады. Осы екі балық түрінің бағасы маусымға қарай өзгеріп тұрады. Жоспар бойынша балықтар жиналып, резервуарларда сақталып, маусымы келмеген кезде қымбатқа сатылатын еді. Алайда, бұл жоспарға қазірге дейін ешқандай нәтиже жоқ.
In 1996, the Boston Globe reported that Mayor Thomas Menino and MIT engineer Clifford Goudey were planning a program to use the great tanks on Moon Island as a fish farm or a temporary home for tuna or lobster in an attempt to implement a recirculating aquaculture system in Boston Harbor. The prices of both these fish types vary by season. The plan was to collect and store fish in the tanks and sell the fish at higher prices when they were out of season. Nothing has come of this plan to date.