Бірінші дүниежүзілік соғыстағы британдық 18 фунттық зеңбірек

Кіріспе

Бірінші дүниежүзілік соғыстағы британдық далалық артиллериясы

Ordnance QF 18 фунттық зеңбірек, немесе жай ғана 18 фунттық зеңбірек, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі Британ империясының стандартты далалық зеңбірегі болды. Ол соғыс кезінде Корольдік далалық артиллерияның негізгі құралы болды және көптеп өндірілді. Оны британдық әскерлер барлық маңызды фронттарда, сондай-ақ 1919 жылы Ресейдегі британдық әскерлер қолданды. Оның калибрі (84 мм) және снаряд салмағы француздық (75 мм) және неміс (77 мм) әскери қызметіндегі ұқсас далалық зеңбіректерден жоғары болды. 1930 жылдарға дейін көбінесе жылқымен тартылатын болды. Алғашқы үлгілері 1904 жылы пайда болды. Кейінгі үлгілері 1942 жылдың басына дейін британдық әскерде қолданылды. Соғыс аралық кезеңде 18 фунттық зеңбірек Ordnance QF 25 фунттық зеңбіректердің алғашқы үлгілеріне дамытылды, олар Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін британдық артиллерия күштерінің негізін құрады – дәл сол сияқты, Бірінші дүниежүзілік соғыста 18 фунттық зеңбірек болғандай.

Тарих

Екінші Бур соғысы кезінде британ үкіметі өз далалық артиллериясының басқа ірі державалардың заманауи "жедел ату" қаруларынан қалып қойғанын түсінді және қолданыстағы 15 фунттық 7 cwt далалық зеңбіректің орнын алмастыруды зерттеді. 1900 жылы қару-жарақ жөніндегі бас директор, генерал сэр Генри Браккенбери, еуропалық қару жасаушыларды аралау үшін офицерлерді жіберді. Дюссельдорфтағы Rheinische Metallwaren und Maschinenfabrik компаниясында олар Генрих Эрхардт жасаған жедел ату қаруын тапты, оның кері соққысын толығымен жұтатын жүйесі болды. 108 қару және қосалқы бөлшектері жасырын түрде сатып алынып, 1901 жылдың маусым айында Ordnance QF 15 фунт ретінде қабылданып, қызметке түсті. Сол кезде британ кабинеті Оңтүстік Африкадағы бас қолбасшы, фельдмаршал лорд Робертске, "жабдықтау комитетін" құру үшін "өте көрнекті және тәжірибелі" артиллерия бригадасы мен батарея командирлерін үйге шақыруды бұйырды. Комитетке Оңтүстік Африкада артиллерия командирі болған генерал сэр Джордж Маршалл төрағалық етті. Ол 1901 жылдың қаңтарында құрылды және жылқымен тасымалданатын жылжымалы зеңбіректерден бастап, үлкен, стационарлы далалық зеңбіректерге дейін, доңғалақ конструкциясынан, тіпті бинокльдерге дейін кең ауқымды зерттеулер жүргізді. Олар "ұсынылатын жаңа жабдықтың орындалуы тиіс шарттарын" жылдам анықтады; ең маңыздысы – "команданың артындағы салмақ", содан кейін баллистика, ату жылдамдығы, снарядтың салмағы, қорғаныш экраны және тасымалданатын оқтардың саны болды. Британдық қару өндірушілерге жобаларды ұсынуға шақыру жіберілді. Көптеген ұсыныстардың ішінде ат артиллериясы үшін бесеу және далалық зеңбірек үшін үшеуі таңдалды, ал олардың өндірушілері "үлгі" ұсынуға шақырылды. Бұл үлгілер 1902 жылы сынақтан өтті, бірақ олардың ешқайсысы жақсы қасиеттері болғанымен, қызметке жарамды деп табылған жоқ. Өндірушілер конференцияға шақырылып, біріктірілген жобаны жасауға келісті. Бұл жобаға Армстронг зеңбірегі, Виккерстің кері соққысын жұтатын жүйесі, Корольдік қару-жарақ фабрикасының нысана алу және көтеру механизмдері мен оқ-дәрі тасымалдау құрылғылары қолданылды. Сонымен қатар, дөңгелектің диаметрін 5 футттан (2 м) 4 футқа (1 м) дейін кішіретуге келісім берілді (бұл мәселені Жабдықтау комитеті қарастырған болатын), бұл салмақты азайтты. 1903 жылы төрт артиллериялық батарея біріктірілген жоба бойынша сынақтардан өтті, және жаңа 18 фунттық зеңбірек қабылданды. Қайта қаруланудың құны жоғары болды, және соғыс министрлігін осы мәселені іске асыруға баспасөз қысым жасады. Бастапқыда Британдық Үндістан армиясы бірінші болып қайта жабдықталды; алайда, Бірінші Марокко дағдарысы басымдықтарды өзгертті. Ақырында, қарулану кезеңіне 4 миллион фунт стерлинг жұмсалды (ЖІӨ дефляторымен есептегенде), бұл британ армиясы тарихындағы ең ірі жоба болды. 18 фунттық зеңбірек Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде барлық майданда қолданылды. Ол соғыс аралық кезеңде де қызметте болды. 1938 жылдан бастап IV және V маркалы шассилер 25 фунттық QF Mark 1 зеңбірегіне айналдырылды. 18 фунттық зеңбіректер Екінші дүниежүзілік соғыста Францияда британдық экспедициялық корпусымен бірге қызмет етті және басқа театрларда, сондай-ақ оқу немесе жағажай қорғанысы үшін де қолданылды.

During the Second Boer War, the British government realised that its field artillery was being overtaken by the more modern "quick firing" guns of other major powers, and investigated replacements for its existing field gun, the BL 15 pounder 7 cwt. In 1900, General Sir Henry Brackenbury, the then director general of ordnance, sent officers to visit European gun makers. At Rheinische Metallwaren und Maschinenfabrik in Düsseldorf, they found a quick firing gun designed by Heinrich Ehrhardt with a recoil system that totally absorbed all the recoil of firing, 108 guns plus spares, were secretly purchased and entered service as the Ordnance QF 15 pounder in June 1901. At the same time, the British Cabinet ordered Field Marshal Lord Roberts, the Commander in Chief in South Africa, to send home artillery brigade and battery commanders "selected for their eminence and experience" to form an Equipment Committee. The committee was chaired by General Sir George Marshall, who had been artillery commander in South Africa. It formed in January 1901 with a wide ranging area of study from horse drawn mobile guns and the larger more static field guns, to harness design, and even binoculars. They swiftly established the "conditions to be fulfilled by proposed new equipment"; the most important were the "weight behind the team", then ballistics, rapidity of fire, weight of shell, provision of shield and number of rounds carried. British gun manufacturers were invited to propose designs. Of the many entries, five for the horse artillery gun and three for the field gun were selected and their makers invited to submit a "specimen". These were tested in 1902, but none was found suitable for service although they all had good features. The makers were called to a conference and agreed to collaborate to produce a composite design. This used the Armstrong gun, Vickers' recoil system, and Royal Ordnance Factory's sighting and elevating gear and ammunition carrying. Reduced wheel size from 5 feet (2 m) to 4 feet (1 m) was also accepted (it had been a matter the Equipment Committee had to investigate) which saved weight. Four Artillery batteries of the composite design took part in trials of in 1903, and the new 18 pounder design was accepted. The cost of rearmament was huge, and it took some pressure from the press for the War Office to follow through. Initially the British Indian Army was re equipped first; however, the First Moroccan Crisis changed the priorities. In the end the weapon phase in cost £4 million (equivalent to £ with the GDP deflator) and became the biggest such undertaking to the date in British Army history. The 18 pounder was used on all fronts during the First World War. It remained in service during the inter war period. Starting in 1938, carriages Marks IV and V were converted to 25 pounder Ordnance QF Mark 1 on Carriage Mark 1. 18 pounder Guns served with the British Expeditionary Force in France in the Second World War and were used in other theatres as well as for training or beach defence.

Сипаттама

18 фунттық зеңбірек – атпен тартылатын, жылдам атуға арналған, бір атты және алты аттан тұратын далалық қару. Зеңбірек трубкасы сыммен оралған никельді болаттан жасалған, бір қозғалыспен бұралатын, патронды шығаратын тетігі бар. Ол бірге бекітілген снаряд пен патрондан тұратын тұрақты оқ-дәрілермен атылды, бұл британ терминологиясында «жылдам ату» деп аталды. Төменгі шассиде білік осының ортасына бекітілген жалғыз қуыс болаттан жасалған тіреуіш болды. Шектелген бұрылыс тіреуіші көтеру массасын және қалқанды ұстады. Бұрылыс басқару элементтері сол жақта, ал көтеруі – оң жақта орналасқан. Зеңбіректің кері соққысын гидравликалық буфер және телескоптық серіппелермен жасалған, зеңбірек трубкасын ату позициясына қайтару үшін. Жабдықтау комитетінің талаптарына сәйкес, телескоппен бірге тангентті нысаналар (яғни, тікелей ату) болуы керек еді. Дегенмен, 18 фунттық зеңбірек «Rocking Bar» (сондай-ақ «bar and drum») ашық нысаналарымен қызметке түсті – сол жақта телескоппен және оң жақта диапазон шкаласы (ярдтармен) бар ашық нысаналар. Бұл құрылымға көзге тәуелсіз бағыт кірді, яғни нысана көздеуді сақтай отырып, зеңбірек трубкасын жоғары немесе төмен жылжытуға болатын. Жақын арадағы ату үшін көздеу аркасы (Оңтүстік Африкада қолданылған қарапайым құрылғылардың жетілдірілген нұсқасы) және нысанамен бір қатардағы бағыттау тіректері қолданылды. 1906 жылы жанама атуға арналған гониометриялық нысаналар қабылданды, олар қалқанға орнатылған дөңгелек шкаламен градустармен белгіленген алидададан тұрды. 1910 жылы гониометрдің орнына телескоп пен компаспен жабдықталған, жетілдірілген No 3 диалдық нысана енгізілді. Тікелей ату үшін шайқалатын штанга мен телескоп сақталды, сондай-ақ Диалдық нысананың бөлігі болған қалқандағы диапазон шкаласы да сақталды. 1910 жылы үш жылдық сынақтан кейін No 7 диалдық нысана қабылданды. Бұл неміс Гертц панорамалық нысанасының сыртқы шкалаларды пайдаланатын өте өзгертілген нұсқасы болды. Оның нысана тақтасы да көзге түсіру клинометрін қамтыды және No 3 нысананың орнын басты. Алайда, түрлі мәселелерді шешу, әсіресе қалқанға орнатылған нысана мен тасымалдау қорабына қатысты мәселелер, No 7 нысанасы 1914 жылдың басында ғана қызметке енгізілді. 20 ғасырдың британдық зеңбірегі үшін ерекшелік ретінде, 18 фунттық зеңбірек өмірі бойы екі адаммен бағытталды, көтеру (ярдтармен) оң жақтағы диапазон шкаласында белгіленді. Жабдықтау комитеті сондай-ақ, жақсырақ оқшаулау әдістерін талап етті, себебі 1914 жылдың соңына дейін тек уақыттық оқшаулаушы оқ-дәрілер ғана болды. Қолмен ұсталатын механикалық оқшаулау құрылғысы жасалды, ал 1914 жылдың басында «оқшаулау индикаторы» енгізілді, ол диапазонды оқшаулауға айналдырды.

The 18 pounder was a quick firing horse drawn field gun designed to be towed behind a limber and six horses. The gun barrel was wire wound nickel steel with a single motion screw breech with a cartridge extractor. It fired a fixed round of shell and cartridge fixed together, which was known as "quick firing" in British terminology. The lower carriage comprised a single hollow steel trail fixed to the centre of the axle tree. The limited traverse saddle supported the elevating mass and a shield. Traverse controls were on the left and elevation on the right of the saddle. Recoil was by a hydraulic buffer with telescopic running up springs to return the barrel to its firing position. The Equipment Committee's conditions required tangent sights (i. e. direct fire) with the option of a telescope. However, the 18 pounder entered service with rocking bar (also called "bar and drum") sights – open sights with the option of a telescope on the left and a range scale (in yards) on the right of the cradle. These arrangements also incorporated independent line of sight, meaning that the sights could remain laid on the target while the barrel was elevated or depressed. A clinometer was provided for indirect fire when the sight was aimed using a gun arc (a refined version of the expedient devices used in South Africa) and aiming posts in line horizontally with the target. In 1906 indirect fire goniometric sights were adopted which consisted of an alidade mounted on a circular scale graduated in degrees that was mounted on the shield. In 1910, the Number 3 Dial Sight, a refined version with a telescope and compass, replaced the goniometer. The rocking bar and telescope were retained for direct fire, as was the range scale on the right in spite of a clinometer being part of the Dial Sight mount. In 1910, after three years of trials, the Number 7 Dial Sight was adopted. This was a very heavily modified version (notably using external instead of internal scales) of the German Goertz panoramic sight. This, with its sight mount that again included a sight clinometer, replaced the No 3. However, resolving various issues, notably with the sight and mount carrying case mounted on the shield, meant that the Number 7 sight did not enter service until early in 1914. Unusually for a 20th century British gun, the 18 pounder retained two man laying throughout its life, elevation (in yards) was set on a range scale on the righthand side of the cradle. The Equipment Committee had also insisted on better methods of fuze setting, important because until late in 1914 it only had time fuzed ammunition. A hand held mechanical fuze setter was developed, and in early 1914 a "fuze indicator" was introduced, this converted the range into a fuze setting.

Mk I-ның Mk I-ге арналған мылтығы

Орданс жылдам атуға арналған 18 фунттық Mark I зеңбірегінің ұңғысы ұзындығының үштен бір бөлігі сыммен оралған, себебі ол толық құрастырылған ұңғыдан жеңіл, берік және арзан өндірілген. Сым мен "A" түтігінің үстінен қаптал жабын кигізілді. Mk I зеңбірегі мен Mk I шассисі 1904 жылғы 30 маусымда қабылданып, қызметке енгізілді. Mk I және II шассилерінің тар, бір тіреулі конструкциясы жылқылармен сүйреуге ыңғайлы болды, бірақ зеңбіректің артқы бөлігінің төмен қарай қозғалысын шектеді, соның салдарынан зеңбіректің тиімді ату қашықтығы 6525 ярдка дейін шектелді. Тіреу жолын "қазып" бекіту арқылы қашықтықты 7800 ярдка дейін ұзартуға болады. Mark I және II зеңбіректері Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін де қолданыста болды, ал кейбіреулері Екінші дүниежүзілік соғыста Қиыр Шығыста соғысқа қатысты.

Mk II қаруы жоғары бұрышты әуеге қарсы қондырғыда

1915 жылдың басында 18 фунттық зеңбіректер тұғырға орнатылды, екінші рекуператор және патрон корпусын жоғары бұрышта ұстап тұруға арналған тежегіш қосылды, осылайша қолданысқа жарамды әуеге қарсы зеңбірек жасауға тырысты. Зеңбіректердің салыстырмалы түрде төмен бастапқы жылдамдығы және оның жарғыш снарядының жоғары бұрыштардағы қанағаттанарлықсыз баллистикалық сипаттамалары оны осындай рөлде тиімсіз етті. Алайда, 18 фунттық зеңбірек трубкасын кішірейтіп, 18 фунттық патронды 13 фунттық зеңбірек снарядымен үйлестіру арқылы қажетті жоғары бастапқы жылдамдықпен QF 13 фунттық 9 центнерлік әуеге қарсы зеңбірек жасалды. 18 фунттық әуеге қарсы зеңбіректердің алғашқы нұсқалары қызметте қалды, көрінеу тек Ұлыбританияның ішкі қорғанысында. 1916 жылдың маусымында Ұлыбританияда 35, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталған кезде 56 зеңбірек қызметте болды. Соғыстан кейін олар патрон корпусын ұстап тұратын тежегішті алып тастау арқылы қайтадан далалық зеңбірек ретінде қолданысқа енгізілді. Серіппелердің сынуына байланысты жетіспеушілік зеңбіректердің атыс позициясында қалуына әкеп соқты, сондықтан зеңбіректерді қолмен алға жылжытып, атуға дайындау қажет болды, бұл ату жылдамдығын баяулатты. Уақытша шара ретінде рекуператордың алдыңғы бөлігіне ерекше броньды қорап тәрізді май резервуары қосылды, ол май жағдайына қолдау көрсетуге және серіппелердің қызмет ету мерзімін ұзартуға мүмкіндік берді. Бұл өзгеріс Батыс майданындағы 18 фунттық зеңбіректердің көптеген суреттерінде соғыстың соңына дейін көрінеді.

Mk I* және II тасымалдау

Рекуператордың серіппелік мәселесі 1916 жылдың қараша айында ресми түрде пайдалануға енгізілген жаңа Mk II шассиімен шешілді. Бұл гидропневматикалық рекуператор конструкциясы рекуператор серіппелерін ауамен қысым арқылы жұмыс істейтін жүйемен алмастырды және батарея офицерлері оны даладағы қолданыстағы серіппелік корпусына орната алды. Ол рекуператордағы торпеда тәрізді ұзарту арқылы анықталады, бұл рекуператор жинағын шананың ұзындығына шамалас етіп, жабдықтың сыртқы түрін өзгертті. Алдыңғы шассилер Mk I* деп белгіленді. Mk II шассиі сонымен қатар ұзын бесікке де ие болды.

Әскери-теңіз пайдалануы

Құрлықтағы қызметінен өзге, 184 зеңбірек Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде U-көмекейлердің шабуылына қарсы қорғанысқа ие сауда кемелерін (DAMS) қаруландыру үшін қайта жарақтандырылды. Бұл қайта жарақтандыру QF 6 фунттық Hotchkiss зеңбірегінде қолданылған сол типтегі серіппелі тіреуге зеңбіректерді орнатуды қамтыды.

Вагондар мен лимберлер

"Карлуан" атпен тартылатын арба 24 оқ-дәрі тасыды. Әрбір қаруға екінші ат командасы қосылып, оқ-дәрі вагонын және қару экипажының (қару арбасында тасылмаған) 38 оқ-дәрісін таситын вагон арбасын сүйреп әкелді. Оқ ату кезінде вагон қарудың жанына қойылды; оның болат корпусы ұсақ қарудан қорғау үшін қосымша қалқан қызметін атқарды. Қару мен жүктелген карлуанның тартылатын салмағы 40 центнер (2000 кг), ал вагон мен оның карлуаны шамамен 37 центнерді құрады. Әр батареяда сондай-ақ әр қаруға екінші вагон және вагон карлуаны болды, бұл әр қаруға 176 оқ-дәріден тұратын бірінші кезектегі оқ-дәрі қорын қамтамасыз етті.

Испания қызметі

Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Vickers компаниясы 18 фунттық зеңбіректерді Mk. IV лафетіне 105 мм снарядтарды ату үшін бейімдеді; бұл конструкция Sociedad Española de Construcción Naval зауытында, жартылай Vickers компаниясына тиесілі болғандықтан, 10,5 см Obús Vickers de 1922 (105/22) моделі ретінде лицензия бойынша өндірілді. Бұл гаубицалар Испания азамат соғысының екі тарапынан да қолданылды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін, олар 22 калибрден 30 калибрге дейін ұзартылған стволмен жаңартылды, оның қақпағында қарсы салмақ болды және Obús de campaña Vickers de 105/30 modelo 1940 деп қайта аталды. Кейбір 105/30 даналары (бірақ барлығы емес) пневматикалық дөңгелектер алды.

Өндіріс

1914 жылы соғыс басталған кезде 1225 мың қару-жарақ өндірілді, оның 99-ы Үндістанда жасалған. Ұлыбританиядағы өндіріс Армстронг Уитворт, Викерс және Вулвич ординанс зауыттарында жүргізілді. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Беардмор, Элсвик ординанс компаниясы және АҚШ-тағы Бейтлехем Болат зауыты да осы өндіріске қосылды. Соғыстың соңғы кезеңінде түрлі компаниялар компоненттерді құрастырып шығарды. 1914–1918 жылдар аралығындағы соғыс кезеңіндегі жалпы өндіріс 9908 қару-жарақ және 6926 шанақ болды. Соғыстар арасында қару-жарақ пен шанақтардың шектеулі өндірісі жалғасты, ал 25 фунттық Mk 1 қаруымен пайдалануға арналған шанақтардың бір бөлігі Екінші дүниежүзілік соғыстың басында өндірілді.

Бірінші дүниежүзілік соғыс

Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 18 фунтты қаруды Корольдік далалық артиллерия стандартты далалық қару ретінде пайдаланды. Кейбір Корольдік атты артиллерия батареялары да онымен қайта жабдықталды, себебі олардың 13 фунтты қарулары кең таралған окоп соғысына сәйкес келмеді. Қару және оның екі дөңгелекті оқ-дәрі (көлік) жиынтығы алты жұп жылқымен (жеңіл тарту) сүйретілді – алдыңғы жұп, ортаңғы жұп, жиынтық жұп. Әр жұптың сол жақ жылқысына бір жүргізуші отырды. Жиынтық жылқыларға іліктіріліп, қарудың шанағы жиынтыққа іліктірілді, соның нәтижесінде қару мен шанақтың жалпы салмағы 4 дөңгелекке түсті. Қару тобының барлығы өздерінің жылқыларымен немесе жиынтық пен вагонмен әрекетке кірісті, алдында No. 1 (топ командирі, сержант) өз жылқысында болды. Соғыстың басындағы шайқастарда оқ-дәрі вагоны қару позициясының сол жағына орналастырылды. Жылқылар мен жиынтықтарымен қару позициясынан "вагондық желілерге" кері жылжыды. Оқ-дәрілер вагоннан зарядтаушыға берілді. Соғыс барысында және оқ-дәрілердің көбірек мөлшері атылғанда, оқ-дәрілер көбінесе тікелей қару позициясына, қару орларының жанына төгілді, ал вагондар вагондық желілерде қалды. Бастапқыда британдық тұрақты армия және канадалық жаяу әскер дивизиялары әрқайсысы үш далалық артиллерия бригадасымен жабдықталды, әр бригадада алты 18 фунтты қарудан тұратын үш батарея болды (бір дивизияға барлығы 54), сондай-ақ 4,5 дюймдік гаубица бригадасы. 1914 жылдың қыркүйек айының соңына қарай, барлық резервтік қарулар (1901 жылы Моват комитеті шешкендей, штаттық мөлшерден 25% артық) Францияға жеткізілді, бірақ соғыс басталғанда жаңа өндіріс тапсырыстары берілді. Дегенмен, Жаңа армияның, Аумақтық күштің және басқа да доминиондардың бригадаларын жабдықтау үшін жеткіліксіз қару болды, сондықтан олардың батареяларында тек төрт қарудан (бір дивизияға барлығы 36) болды, ал Галлиполиде Австралия және Жаңа Зеландия дивизияларында бригадалардың саны аз болды. 1916 жылы Батыс майданында барлық батареяларда алты қару болуы керек деген шешім қабылданды. 1917 жылдың ақпанынан бастап барлық дивизиялар екі артиллерия бригадасымен стандартталды, әрқайсысында үш батарея (А, В және С деп аталды) алты 18 фунтты қарудан (бір дивизияға барлығы 36) және бір батарея (D) алты 4,5 дюймдік гаубицадан (бір дивизияға барлығы 12) тұрды. Тұрақты дивизиялардың қалған 18 қаруы Армияның бақылауына Армиялық далалық артиллерия бригадаларына берілді, олар икемді түрде орналасу үшін қол жетімді болды.

Throughout the First World War, the 18 pounder was operated by the Royal Field Artillery as the standard field gun. Some Royal Horse Artillery batteries were also re equipped with it as their 13 pounders proved unsuited to the prevalent trench warfare. The gun and its 2 wheeled ammunition (carriage) limber were towed by a team of six vanner horses (light draught) in pairs – lead pair, centre pair, limber pair. A driver rode the left horse of each pair. The limber was hooked up to the horses and the trail of the gun was hooked up to the limber, so the total weight of the gun and trail were supported on 4 wheels. The gun detachment all rode into action either on their own horses or on the limber and wagons, led by the No. 1 (the detachment commander, a Sergeant) on his own horse. In the early actions of the war, the ammunition wagon was positioned on the gun position to the left of the gun. The teams with their respective limbers, moving back from the gun position to the "wagon lines". Ammunition was passed from the wagon to the loader. As the war progressed and larger quantities of ammunition were fired, ammunition was often dumped directly onto the gun position next to the gun pits and the wagons held in the wagon lines. Initially, British Regular Army and Canadian infantry divisions were equipped with three field artillery brigades each with three batteries of six 18 pounders (for a total of 54 per division), and a brigade of 4.5 inch howitzers. By the end of September 1914, all reserve guns (25% above the establishment entitlements as decided by the Mowat Committee in 1901) had been delivered to France, although new production orders had been placed on the outbreak of war. However, there were insufficient guns to equip brigades of New Army, Territorial Force and other Dominion divisions, so their batteries had only four guns (total 36 per division) and at Gallipoli, Australian and New Zealand divisions had fewer brigades. In 1916, the decision was taken on the Western Front that all batteries should have six guns. From February 1917, all divisions were standardised with two artillery brigades each with three batteries (named A, B and C) of six 18 pounders (total 36 per division) and one battery (D) of six 4.5 inch howitzers (total 12 per division). The remaining 18 guns from Regular divisions were transferred to Army control in Army Field Artillery Brigades, to be available for more flexible deployment.

1914 жыл

Соғыс басталғанда британдық далалық артиллериясы (13 фунт және 18 фунт) тек шрапнель снарядтарымен жабдықталған, далалық артиллерия мен далалық гаубицалардың арақатынасы шамамен 3:1 (5 дюйм және 4,5 дюйм) болды. 18 фунттық шрапнель снарядында 374 ұсақ шар тәрізді оқ болды. Уақыттық сақтандырғыш нысананың алдындағы ауада жарылу үшін орнатылды. Бұл снарядтың алдыңғы бөлігін жарып, оқтарды мылтық сияқты конус тәрізді алға шығарды – олар жарылудан 300 метрге дейін тиімді болды. Оқтардың конусынан максималды тиімділік алу үшін снарядтың түсу бұрышы тегіс болуы керек еді, тік емес. Теориялық максимумда минутына 20 оқ атуға қабілетті, ол автоматтардан әлдеқайда үлкен қашықтықта минутына 7480 оқ атуға мүмкіндік берді. Тұрақты армияның далалық артиллерия батареяларының артиллерияшылары мен офицерлері жаяу әскердің «өрт пен қозғалыс» тактикасын дәл шрапнель атысымен жақсы қолдау көрсетуде шебер болды. Шрапнель ашық жердегі әскерлерге, тіпті қалқансыз қарулармен қызмет ететіндерге де тиімді болды. Олар соғыс бойында жұмыс тобы сияқты кездейсоқ нысаналарға қарсы тиімді болды. Олар сымдарды кесу үшін және ең бастысы, британдық шабуыл кезінде қорғаушылардың траншеялық парапеттерде тұруына кедерес келтіретін тығырық атқысы үшін қолданылды. Осы тұрғыдан алғанда, олар, мүмкін, британдық артиллерия доктринасының шабуыл кезінде жауды жоюға тырысудың орнына қорғаушыларды бейтараптандырудың негізгі құралы болды. Қорғаушыларды бейтараптандыруға басымдық беру 20-шы ғасырдың соңына дейін британдық артиллерияның ерекшелігіне айналды. Бірінші сынақ жоғары жарылғыш TNT снарядтары 1914 жылдың 31 қазанында 70-ші батарея, 34-ші бригада RFA және 54-ші батарея, 39-шы бригада RFA Ипр майданында атылды және жаудың қаруларын жоюға және әскерлерді өлтіруге қабілетті екенін көрсетіп, өте сәтті болды. Сол кезден бастап Ұлыбритания 18 фунттық артиллерияны жарылғыш снарядтармен көбірек жабдықтады. 1914 жылы алынған маңызды сабақ – британдық далалық артиллерияны ашық немесе жартылай ашық позицияларда орналастыру оларды жаудың артиллериялық отына осал қылды, сондықтан оқ ату үшін қол жетімді қорғалған және жасырын позицияларды көбірек пайдалану қажет болды. Бұл 18 фунттық батареялар нысаналарды ұстағанда бақылау офицерінің рөлін маңызды етті, өйткені олар енді тікелей көруге сене алмады. Бұл офицерлер көп шығынға ұшырады. 1914 жылғы Марна шайқасында ашық жердегі 18 фунттық артиллерияның суретін 1917 жылғы Булекурт шайқасында қазбаға жасырылған артиллерияның суретімен салыстыру оқулық болады.

When the war began, British field guns (13 pounder and 18 pounder) were equipped solely with shrapnel shells, with an approximate 3:1 ratio of field guns to field howitzers (5 inch and 4.5 inch). The 18 pounder shrapnel shell contained 374 small spherical bullets. A time fuze was set to initiate the shell in the air in front of the target. This blew off the shell nose and fired the bullets forward in a cone like a shotgun – they were effective up to 300 yards from the burst. For maximum effect from the cone of bullets, the angle of descent of the shell had to be flat and not plunging. At a theoretical maximum 20 rounds per minute, it could deliver 7,480 bullets per minute at a far greater range than machine guns. The gunners and officers of Regular Army field artillery batteries were expert at closely supporting the "fire and movement" tactics of the infantry with accurate shrapnel fire. Shrapnel was effective against troops in the open, including those serving guns without gun shields. They remained effective throughout the war against opportunity targets, such as working parties. They were used for wire cutting and most importantly in the creeping barrage, where they prevented defenders from manning their trench parapets during a British assault. In this respect, they were perhaps the key element in the British artillery doctrine of neutralizing defenders during an assault instead of trying to destroy the enemy in their defences before an attack. Primacy of neutralizing defenders became the distinguishing characteristic of British artillery for the remainder of the 20th century. The first trial high explosive TNT rounds were fired in action on 31 October 1914 by 70th Battery, 34th Brigade RFA and 54th Battery, 39th Brigade RFA on the Ypres front and were quite successful, demonstrating both that they could destroy enemy guns and kill troops. From then on, Britain increasingly supplied 18 pounders with high explosive shells. A major lesson learned in 1914 was that the early British doctrine of positioning field guns in open or semi open positions made them vulnerable to enemy artillery fire, and subsequently more use would be made of available sheltered and hidden positions for firing. This made the role of the Observing Officer crucial for 18 pounder batteries engaging targets as they could no longer rely on direct line of sight. These officers suffered high casualties. It is instructive to compare the photograph of the 18 pounder gun in the open at the 1914 Battle of the Marne with that below of the gun almost hidden in a pit at the Second Battle of Bullecourt in 1917.

1915 жыл

Ұлыбритания 1915 жылдан бастап Батыс майданда шабуылға шыққан кезде, шабуыл кезінде қорғаушыларды бейтараптандыру үшін артиллериялық дайындамалар қолданылды (бұлар алғаш рет 15 жыл бұрын қолданылған). 18 фунттық зеңбіректер жаудың тікенді сым тораптарын кесу үшін, ал қорғаныс құрылыстарына зиян келтіру үшін жоғары жарылғыш снарядтар қолданылды. 1916 жылдан бастап жеңіл және орташа минометтер тікенді сым тораптарын жою үшін жиірек қолданыла бастады. 18 фунттық зеңбірек басқа майдандарда да қолданылды, мысалы, Галлиполиде, онда қазіргі заманғы таулық зеңбіректердің жетіспеушілігі мен далалық гаубицалардың тапшылығына байланысты "400 платосы", "Болтон төбесі" және "Расселдің биіктігі" сияқты тік беткейлерге қолмен көтерілді. 18 фунттық зеңбірек, траншеялардың парапеттерін, шағын үйлерді және бекіністерді қиратып, нашар қорғалған әскерлерге шабуыл жасауға қабілетті болды. Бірақ оның салыстырмалы түрде тегіс және жоғары жылдамдықты траекториясы, тікелей көру сызығынан тыс, жердің ойыстарында, кері беткейлерде (мысалы, Соммадағы Гиншидің шығысындағы төртбұрыш) немесе терең траншеяларда және жертөлелерде жасырынып отырған жауға тигізе алмайтын еді. Ол бекіністерді қиратуға жеткілікті күшіне ие болмады. Дегенмен, ол жауды жоғары жарылғыш немесе ошақты снарядтармен бейтараптандыра алатын. Соған қарамастан, соғыстың алғашқы 10 айында 3628 18 фунттық зеңбірекке және 530 4,5 дюймдік гаубицаға тапсырыс берілді. Ауыр қару-жарақтар Империяның ең шалқар бұрыштарынан жиналды және 1915 жылдың маусымына қарай 60 фунттық зеңбіректерден 15 дюймдік гаубицаларға дейін 274 жаңа ауыр қару мен гаубицаға тапсырыс берілді, сондай-ақ жаңа 6 дюймдік гаубица жобаланды. Алайда, 1915 жылдың маусымында Германия далалық зеңбіректердің үлесін азайтып (1000 штыкқа 3,5 дейін), ауыр қару-жарақтар мен гаубицалардың үлесін арттырғаны (1000 штыкқа 1,7 дейін) және олардың артиллериясының үштен бірі 15 см немесе одан да ірі болғаны анық болды. Ұлыбритания ауыр артиллерияның көлемін арттырудан басқа жолы болмады, бірақ болашақта "жақын қолдау" деп аталатын нәрсеге қажеттілік болғандықтан далалық артиллерияның ауқымын азайтуды жоспарламады. Дегенмен, кеңеюдің салдарынан іс жүзінде далалық батареялар 4 зеңбірекке дейін шектелді. Британдық жоспарлаушылар сәтті шабуыл үшін 2:1 арақатынасы қажет деп есептеді, ал француздар 1:1 жеткілікті деп сенді. Генерал Фарндал 2:1 далалық артиллерияны сақтауды "Далалық зеңбіректер өз әскерлерімізге жақын мақсаттарға шабуыл жасау және тактикалық жоспарда өз рөлін ойнау үшін маңызды болды" деп негіздеді. 1915 жылы 18 фунттық оқ-дәрі өндірісі жоғары жарылғыш және ошақты снарядтар арасында тең бөлінді, бірақ шығын негізінен ошақты снарядтарға жұмсалды, қыркүйек және қараша айларында 88% құрады.

With Britain now attacking on the Western Front from 1915 onwards, barrages were used to neutralize defenders during an attack (first used some 15 years earlier). 18 pounder fire was also used to cut enemy barbed wire obstacles, and high explosive shells to inflict damage on defensive works. From 1916, light and medium mortars were increasingly used to blow aside barbed wire obstacles. The 18 pounder continued to be used as a general purpose light gun in other theatres, such as on Gallipoli where it was manhandled up onto the tops of steep hills such as the "400 Plateau", "Bolton's Hill" and "Russell's Top" because of the lack of a modern mountain gun and shortage of field howitzers. The 18 pounder could attack lightly protected troops by destroying the parapets of trenches, small houses, and barricades. But its relatively flat high velocity trajectory meant that it could not reach an enemy sheltering out of the direct line of sight, in dips in the ground, on reverse slopes (such as the Quadrilateral east of Ginchy on the Somme) or in deep trenches or cellars. It lacked the power to demolish fortifications. However, it could neutralize defenders with HE or shrapnel. Nevertheless, in the first 10 months of the war, 3628 18 pounders were ordered and only 530 4.5 inch Howitzers. Heavier guns were being collected from the farthest corners of the Empire and by June 1915 orders had been placed for 274 new heavy guns and howitzers from 60 pounder Gun to 15 inch Howitzer and a new 6 inch Howitzer designed. However, by June 1915 it had also become clear that Germany was reducing the proportion of field guns (to 3.5 per 1000 bayonets) and increasing that of heavier guns and howitzers (to 1.7 per 1000 bayonets), with one third of their artillery being 15 cm or more. Britain had no choice but to increase the amount of heavy artillery, but did not plan to reduce the scale of field artillery because of the need for what would later be called "close support". Nevertheless, a de facto decrease had happened due to expansion limiting field batteries to 4 guns. British planners considered that they would need a 2:1 ratio for a successful offensive, while the French believed they needed 1:1. General Farndale justified the retention of 2:1 field artillery as "Field guns were essential to attack targets close to our own troops and to play their part in the tactical plan". During 1915, 18 pounder ammunition production was equally divided between HE and shrapnel, but expenditure was mostly shrapnel, 88% in September and November.

1916 жыл

Дала артиллериясы (18 фунттық зеңбірек және 4,5 дюймдік гаубица) 1916 жылғы маусымның соңы – шілде айының басындағы Сомма шайқасында, британдық ауыр артиллерия неміс қорғаныс бекітілімдеріне нұқсан келтіріп, әскерді оларды қайта жарақтандыру үшін ашыққа шығаруға мәжбүрлеген кезде сәтті пайдаланылды. Олар шрапнельмен тиімді атылды. Жаяу әскердің шабуылы кезінде жауды басып тастау үшін далалық зеңбіректерді қолдану Сомма шайқасында пайдаланылды және жетілдірілді, бұл жауды паналап отыруға мәжбүр етті, ал жаяу әскер жарылған снарядтардың артынан дереу жылды. "Сондықтан, барлық жағдайларда жаяу әскер далалық артиллерияның оттық шебінің астында жылжуы керек, және ол жаяу әскер алғашқы мақсатқа 50 метрге жеткенше, оны ашпауы тиіс". Снарядтың шағын жарылу радиусы осы жағдайда тиімді болды, себебі шабуылдаушы әскерлер оған жақынға дейін жақындаса алды. 18 фунттық зеңбіректердің міндеттері Сомма шайқасынан кейін былай анықталды: "негізінен оттық жабу, ашық жердегі шабуылдарды тойтару, байланыс желілерін қию, сымдарды кесу, қолжетімді жау артиллериясын басып тастау, көкпарлар мен кедергілерді жою және жаяу әскер қаруларының жете алмайтын қорғанысты жөндеу жұмыстарын тоқтату". 1916 жылы 18 фунттық зеңбіректерге қажетті оқ-дәрілердің басым бөлігі шрапнель болды, бірақ жыл соңына қарай жағдай өзгеріп, HE және шрапнель арасындағы теңдік орнатылды.

1917 жыл

1917 жылдың қаңтарында "Шабуылдағы артиллерия" еңбегінде 18 фунттық зеңбіректерге тікенді сымды кесу үшін орташа қашықтықта әр метр фронтқа 7,5 шрапнель снаряды + 5% жойғыш-жарылғыш снаряд (HE) және эскалаппен ату үшін 20 HE снаряды қажет екендігі бағаланды. Окоптарды фронтальды түрде жою үшін, эскалаппен ату мөлшері екі есеге артуы тиіс деп есептелді. 18 фунттық зеңбірек "толыққанды" шабуыл кезінде күніне 200 оқтан атуға қабілетті болды. Ол ұзын түзеткіші бар шрапнельге, оның "адамдарды өлтіретін снарядтарының" көптігі және түтін бұлты (шрапнель снарядтары жарылғанда ақ түтін шығаруға арналған, бастапқыда артиллерияны бағыттауға көмектесетін) болғандықтан, басымдық берді. Жойғыш-жарылғыш снарядтар қажетті визуалды экранды қамтамасыз етпейді деп саналды, бірақ түтінді снарядтармен бірге жырқырап және артқы бөгеттерде қолдануға болады, бірақ түтінді снарядтар "әлі де даму сатысында" деп есептелді. 1917 жылдың ақпан айындағы 18 фунттық зеңбіректерге арналған техникалық ескертпелерде Бас штаб (GHQ) шрапнель және жойғыш-жарылғыш снарядтардың бөгеттері әдетте 200 метрге дейін жабатынын және жайнап бара жатқан бөгеттер үшін уақытталған шрапнельге (T. S.) басымдық берілетінін, өйткені шрапнель күшін алға бағыттайды, сондықтан соңынан ергендер үшін қауіпсіз, әсіресе қысқа түскен жағдайда, деп мәлімдеді. 50% ауада жарылу және 50% тікелей соқтығысу (жарылу) оңтайлы деп саналды, "өте нашар жерде" болмаса, онда тікелей соқтығысу снарядтары көбінесе ысырап болар еді. Жойғыш-жарылғыш снарядтардың бүйірлік жарылуы, егер қысқа жарылса, алға жылжып бара жатқан әскерлерге (олар қатар тұр деп есептелетін) шрапнельге қарағанда қауіптірек деп саналды, бірақ бүйірлік жарылыстардың жауға әсері аз деп саналды, өйткені олардың "алға бағытталған әсері" аз болды. Уақыты кешіккен жойғыш-жарылғыш снарядтар алға жылжып бара жатқан әскерлерге артында қалуды қиын етірді, өйткені олар бастапқы соқтығысу нүктесінен 30-40 метр қашықтықта жарылды. Кешіктірілмеген жойғыш-жарылғыш снарядтар жау окопында жарылса ғана тиімді деп бағаланды. Дұрыс бөгеттік бағдарлама мен оқшаулауды орнату кезінде уақытталған шрапнельдің жайнап бара жатқан бөгеті оңтайлы деп саналды. Британдық тұрақты армияның далалық артиллериялықтары 1914 жылдан бастап, ертедегі шайқастарда көрсетілгендей, дәл уақытталған төмен шрапнельді жарылыстарда жақсы білгірлілік танытты, бірақ 1917 жылдың басында олардың саны азайды және көптеген артиллериялықтар салыстырмалы түрде жаңа сарбаздар және тәжірибесіз болды; жойғыш-жарылғыш снарядтар 18 фунттық зеңбіректермен екі жыл ғана қолданылған, сондықтан бұл ескертпе, мүмкін, дәлелденген әдіске ұстануға деген ниетті білдіреді. Шрапнель жайнап бара жатқан бөгеттер үшін, ал шрапнель мен жойғыш-жарылғыш снарядтардың қоспасы тұрақты бөгеттер мен басқа да міндеттер үшін жақсы көрінген сияқты. 1917 жылдың басында неміс армиясын Гинденбург шебіндегі күшті позицияға көтерілген кезде қуып жеткен британдықтар жылжымалы соғысты қысқа уақытқа қайта бастады, ал тәжірибеден GHQ барлық жеңіл қару-жарақты жаяу әскерді қолдау үшін мүмкіндігінше алға жылжыту қажеттігін және "18 фунттық зеңбіректер мен 4,5 дюймдік гаубицалардың жапқышы тым алыс пайдаланылмайды" [яғни мүмкіндігінше көп пайдаланылуы керек] деп мәлімдеді. Сондай-ақ, "Орман соғысына байланысты C.R.A. арасында жеке батареяларды басқаруға тырысу үрдісі болды. Бригада немесе топ командирлеріне тапсырма беріліп, оны орындауға рұқсат етілуі тиіс" деп ескертті. 1917 жылдың 9 сәуірінде Аррас шайқасы басталғанда, 18 фунттық зеңбіректерге алға жылжып бара жатқан жаяу әскердің алдындағы жайнап бара жатқан бөгетте 50% жойғыш-жарылғыш снарядтар мен 50% шрапнель ату тапсырылды. Бірнеше командирлер бұл жағдайды сәл өзгерткен болса да, мысалы, 9-шы (Шотландия) дивизиясының бригадир-генералы Тюдор 75% жойғыш-жарылғыш снарядтар мен 25% түтінді таңдады, ашылу бірнеше армияның бүкіл майданында үйлестірілген отты ұшақты алғаш рет пайдалану үшін ерекше болды. Мысалы, 18 фунттық гаубицалар жаяу әскер 2-ші кезеңдегі мақсатына жеткенде алға жылжитын болса, 60 фунттық гаубицалар мен 6 дюймдік гаубицалар бос тұрған оқ ату позицияларын алуға жылжитын. Бұл Соммаға қарама-қайшы, онда жеке корпус пен дивизияның қолбасшылары өздерінің оттық жоспарларын және шабуыл тактикасын қолданды. Үшінші Ипр шайқасында 1917 жылдың шілдесінде "далалық қарудың күшін жасыру үшін" миномет пен гаубицалар арқылы сымдарды кесу жоспарланған. 1098 18 фунттық зеңбірек, орташа есеппен әр 15 метрде бір зеңбірек, ағылшын окоптарының маңында басталып, 4 минут ішінде 100 метр жылдамдықпен алға жылжып, шрапнельді қосады. Дала батареялары ешкімнің жерінен тыс жерлерге көтерілуге тиіс еді, өйткені басымдық "өз мақсаттарын нығайту" кезінде жаяу әскерді қорғау болды (яғни жаңа алдыңғы позициялар алу және ұстау). Бірінші кезеңнің ашылу шабуылда 31 шілдеде, Пилкем қырқасының шайқасында 18 фунттың 2/3-і жыртылып жүретін шабуылда минутына төрт оқтан атып, 1/3-і неміс екінші шебіне тұрақты бөгет атып тұрды. Бөгет жалпы алғанда сәтті болды; бірақ ауа райы нашарлағанда, жолдар лайға айналып, ұңғылар сумен толды, қарулар жоспарланғандай жаяу әскерді қолдау үшін жылжуы мүмкін болмады. 20 қыркүйектегі Менин-Роуд шайқасының ашылу шабуылында орташа/ауыр артиллерия мен далалық артиллерия арақатынасы алғаш рет 1:1,5-ке жетті, бұл далалық қарулардың азаюынан гөрі ауыр қарулардың көбеюін көрсетеді. 18 фунттық зеңбіректер 50% шрапнель және 50% жойғыш-жарылғыш снарядтарды, жойғыш-жарылғыш снарядтардың 25%-ы кешіктірілген оқшаулаумен атуға тиіс болды. Осылайша, бұрынғы жойғыш-жарылғыш снарядтарға қатысты күмәндер жеңілген сияқты, ал 20 қарашадағы Камбре шайқасы үшін (бұл жайнап бара жатқан бөгетке қарағанда таңдалды) 18 фунттық зеңбіректер шрапнель, жойғыш-жарылғыш снарядтар және түтін пропорцияларын теңдей атуға тиіс болды, нақты түтін мөлшері сол кездегі ауа райына байланысты болды. 1917 жылы 47 992 000 18 фунттық зеңбірек снаряды өндірілді және 38 068 000 атылды (барлық соғыс үшін 38%), 1917 жылы артиллерия соғысының қаншалықты күшейгенін көрсетеді. 1917 жылы 18 фунттық зеңбірек снарядының талаптары шрапнель және жойғыш-жарылғыш снарядтардың тең мөлшері болды. 4 шілдедегі Амиен шайқасындағы сәтті британдық шабуылда әр 25 метр фронтта бір 18 фунттық зеңбірек, пулеметтермен толықтырылып, алға жылжып бара жатқан әскерлердің алдынан 200 метрге 60% шрапнель, 30% жойғыш-жарылғыш снарядтар мен 10% түтіннен тұратын бөгет атылды. 1918 жылдың бірінші жартысында 18 фунттық зеңбірек снарядының талаптары басымды түрде (шамамен 60%) шрапнель болды, соғыстың соңғы айларында шрапнель мен жойғыш-жарылғыш снарядтар арасындағы теңдікке оралды. Химиялық және түтінді снарядтардың әрқайсысы жалпы көлемнің шамамен 5% құрады.

The January 1917 "Artillery in Offensive Operations" estimated that 18 pounders needed 7.5 shrapnel rounds + 5% HE per yard of front at medium range to cut barbed wire defences, and 20 rounds of HE to destroy trenches in enfilade. The destruction of trenches frontally was generally estimated as requiring twice the enfilade amount. It was estimated that an 18 pounder would fire 200 rounds per day in an "all out" offensive. It expressed a preference for shrapnel with a long corrector in creeping barrages due to its high number of "man killing missiles" and its smoke cloud (shrapnel shells were designed to produce a white puff of smoke on bursting, originally as an aid to gunnery spotting). HE was viewed as not providing this necessary visual screen but could be considered for use in creeping and back barrages in conjunction with smoke shell, but smoke shell was considered "still in its infancy". In its February 1917 Technical Notes on 18 pounder Barrages, GHQ stated shrapnel and HE barrages would normally cover to a depth of 200 yards and expressed its preference for timed shrapnel (T. S.) for creeping barrages, due partly to shrapnel directing its force forward hence being safer for those following, especially if it fell short. 50% air bursts and 50% percussion (bursting on contact) was considered optimal except on "very bad ground" where percussion rounds would mostly be wasted. HE with its lateral bursting was considered more dangerous to advancing troops (as they were assumed to be in a line abreast) than shrapnel if it burst short, but lateral bursts were considered to have less effect on the enemy as they had less "forward effect". HE with delay was difficult for advancing troops to stay close behind, as it burst 30–40 yards beyond the point of initial contact. HE without delay was assessed as effective only if it burst actually in the enemy trench. With a proper barrage program and fuze setting, timed shrapnel creeping barrage was considered optimal. British regular army field gunners were already proficient in accurately timed low shrapnel bursts in 1914, as demonstrated in the early battles, but few remained by early 1917 and many gunners were relatively new recruits and inexperienced; HE had only been in use with 18 pounders for two years, so this note perhaps reflects a desire to stick with a proven method for which they could still draw on a nucleus of experts. Shrapnel appears to have been favoured for creeping barrages and a mix of shrapnel and HE for standing barrages and other tasks. The British advance in pursuit of the German army in early 1917 as it withdrew to stronger positions on the Hindenburg Line brought a brief resumption of mobile warfare, and from the experience GHQ emphasised the need to get all light weaponry as far forward as possible to support infantry, and that "Covering fire of 18 pounders and 4.5 inch howitzers can not be too far exploited" [i. e. should be exploited as much as possible]. It also warned "There was tendency, due to trench warfare, among C. R. A. s to attempt to control individual batteries. Brigade or group commanders should be given a task and allowed to carry it out". At the opening of the Battle of Arras on 9 April 1917, the order was for 18 pounders to fire 50% HE and 50% shrapnel in the creeping barrage ahead of the advancing infantry, with one gun for every 20 yards of front. While a few commanders varied this slightly, such as Brigadier General Tudor, CRA of 9th (Scottish) Division, who chose 75% HE and 25% smoke, the opening was notable for the first use of a coordinated fireplan across the whole front of several armies, with a common strategy linking infantry with artillery and coordinating the advance of various types of artillery. For instance, the 18 pounders were to move forward when the infantry reached their Phase 2 objective and the 60 pounders and 6 inch howitzers would move forward to take their vacated firing positions. This contrasted with the Somme, where individual Corps and Division commanders used their own fire plans and assault tactics. For the Third Battle of Ypres in July 1917, the plan was for wire cutting to be done by mortars and howitzers, "to conceal the strength of the field guns". 1,098 18 pounders, one for every 15 yards on average, would include shrapnel in firing a creeping barrage starting close to the British trenches and moving forward at 100 yards in 4 minutes. Field batteries were to advance beyond no mans land as the priority was to protect the infantry while they were "consolidating on their objectives" (i. e. gaining and holding new advanced positions). In the opening barrage for the first phase on 31 July, the Battle of Pilckem Ridge, 2/3s of the 18 pounders fired in the creeping barrage at four rounds per minute and 1/3 fired in the standing barrage on the German second line. The barrage was generally successful; but as the weather deteriorated, tracks turned to mud and shell holes filled with water, it became nearly impossible for guns to advance in support of the infantry as planned. For the opening barrage at the Battle of Menin Road on 20 September, the ratio of medium/heavy artillery to field artillery reached 1 : 1.5 for the first time, reflecting more heavy guns rather than fewer field guns. 18 pounders were to fire 50% 50% shrapnel and HE with 25% of the HE fuzes set to delay. Hence the previous doubts about HE appear to have been overcome, and for the lifting barrage for the Battle of Cambrai on 20 November (this was chosen rather than a creeping barrage) the 18 pounders were to fire equal proportions of shrapnel, HE and smoke, with the precise smoke usage depending on weather conditions at the time. A total of 47,992,000 18 pounder rounds were manufactured in 1917 and 38,068,000 were fired, (38% of its total for the whole war) indicating the extent to which the artillery war escalated in 1917. 18 pounder ammunition requirements in 1917 were generally equal quantities of shrapnel and HE. For the successful British attack at the Battle of Amiens on 4 July, there was one 18 pounder per 25 yards of front, supplemented by machine guns, and they fired a barrage of 60% shrapnel, 30% HE and 10% smoke 200 yards ahead of the advancing troops. In the first half of 1918, 18 pounder ammunition requirements were predominantly (about 60%) shrapnel, moving back to equality between shrapnel and HE in the final months of the war. Chemical and smoke shells were each around 5% of the total.

Соғыс аралығы

1918 жылғы келісімге қол қойылғаннан кейін Рейн аймағындағы Рейндегі британ армиясында британдық және канадалық 18 фунтты зеңбіректер, соның ішінде батареямен тасымалданатын түрлері болды. Ол 1918–1919 жылдары Солтүстік Ресейде британдық және канадалық күштермен, сондай-ақ канадалық Сібірлік экспедициялық корпусымен де қызмет етті. 1919 жылы үшінші Ауған соғысында 7-ші, 16-шы, 21-ші және 217-ші артиллерия бригадаларымен бірге, Месопотамиядағы операцияларда 1920–21 жылдары, Вазиристанде 1936–37 жылдары және Солтүстік Африка кампаниясында қызмет етті. Жапонияға қарсы соғыс кезінде (1941 жылдың желтоқсанынан бастап) 18 фунтты зеңбірек Малайя кампаниясында (бірнеше британдық далалық полктерімен) және Гонконг шайқасында (965-ші жағажай қорғаныс батареясы) аз дәрежеде қолданылды. Кота Бару (Малайя) шайқасында Тынық мұхиты соғысының алғашқы оқтарын Үндістан армиясының 18 фунтты зеңбірегі атты. Осы зеңбіректердің көпшілігі, мүмкін бәрі де, Ұлттар Достастығы күштерінің жеңілісі және Гонконг пен Сингапурдың жаулануы салдарынан жоғалып кетті. 1942 жылдан бастап 25 фунтты зеңбірек Бірма кампаниясында британдық және үнділік күштерде 18 фунтты зеңбіректің орнын басты.

Ирландиялық қызмет

18 фунттық қару 1922 жылы мемлекет негізі қаланғанда Ирландия Ұлттық Армиясына енгізілді. Оны алғаш рет Ұлттық армияның артиллерияшылары 1922 жылдың 28 маусымынан бастап Дублин шайқасының бір бөлігі ретінде Дублиндегі Төрт сотты бомбалау үшін қолданды. Кетіп бара жатқан британдық күштерді, жас ирландтық артиллерия корпусының артиллерияшыларына жеткілікті дайындық бермегені және қалыпты жарылғыш снарядтардың орнына тікенді сымды жоюға арналған снарядтармен қамтамасыз еткені үшін сынға алды. Оқ атылған жердің іздері әлі күнге дейін Төрт соттың қабырғаларында көрініп тұр. 18 фунттық қару Ирландия Азамат соғысы бойында маңызды рөл атқарды, ол Мунстердегі шайқаста Rolls Royce бронеавтомобилімен бірге қолданылды. Тоғыз 18 фунттық қару 1923 жылдың наурызында артиллерия корпусын құруға дейін жаяу әскерге көмек ретінде пайдаланылды. 1924 жылы Қорғаныс күштері құрылған кезде 18 фунттық қару Ирландиядағы қолданыстағы жалғыз артиллериялық қару болды және Артиллерия корпусының 1-ші және 2-ші далалық батареяларын құрады. Келесі жылы жиырма бес 18 фунттық қару қолға алынды, ал 1933 жылы тағы үш қару жеткізілді. 1941 жылы армия алған қосымша жабдықтардың ішінде төрт 18 фунттық қару болды. Тұрақты армияның далалық батареялары 1949 жылы 25 фунттық қарумен қайта жабдықталды, бірақ резервтегі FCA-да әлі де отыз жеті 18 фунттық қару қолданылып келді. Бұл қарулар 1970-ші жылдардың соңына дейін FCA қызметінде болды, содан кейін олар 25 фунттық қарулармен және 120 мм минометтермен алмастырылды. Кейбір үлгілері сақталған, оның ішінде бірнешеуі Корк қаласындағы Коллинз казармасында, Дублиндегі Макки казармасында және екі Mk IV қаруы Дундалк қаласындағы Айкен казармасында орналасқан.

Фин қызметі

1940 жылы Ұлыбритания Қысқы соғыс кезінде Финляндияға Mk 2PA шассилерінде 30 Mk 2 зеңбірегін сатты, бірақ олар сол шайқаста қолданылуға үлкермеді. Олар 8-ші далалық артиллерия полкінің, 17-ші дивизияның жалғасу соғысы кезінде "84 K/18" деп белгіленді. Финляндиялықтар оларды үлкен тежегіш құрылғысымен және күшті жақсартылған оқшаулау жүйесімен жабдықтап өзгертті. Көп қарда пайдалану үшін екінші жиын дөңгелектер қосылды.