Кіріспе
Mercedonius (лат. "жұмыс айы"), сондай-ақ Mercedinus, Interkalaris немесе Intercalaris (mensis intercalaris) деп те аталатын, рим күнтізбесінің қосымша айы болған. Осының нәтижесінде жыл 377 немесе 378 күнге дейін созылуы мүмкін еді. Теория бойынша, бұл әр екі (немесе кейде үш) жылда бір рет орын алуы тиіс еді, бірақ кейде Римнің бас жұбылары күннің күйіне қарамастан, саяси себептермен оны өткізіп жіберген немесе пайдаланған. Мерседоний Юлий Цезарь б.з.б. 45 жылы Юлиан күнтізбесін енгізген кезде жойылды.
Mercedonius (Latin for "Work Month"), also known as Mercedinus, Interkalaris or Intercalaris (mensis intercalaris), was the intercalary month of the Roman calendar. The resulting leap year was either 377 or 378 days long. It theoretically occurred every two (or occasionally three) years, but was sometimes avoided or employed by the Roman pontiffs for political reasons regardless of the state of the solar year. Mercedonius was eliminated by Julius Caesar when he introduced the Julian calendar in 45 BC.
Тарих
Бұл айды римдік дәстүр бойынша Нума Помпилий енгізген, ол дәстүрлі 355 күндік римдік жылды күн жылдарымен сәйкестендіру үшін әр екі немесе үш жылда бір рет қосылатын. Аралық айды қосу туралы шешімді pontifex maximus қабылдаған, бұл маусымдармен мүмкіндігінше жақсы сәйкестікті қамтамасыз ету үшін байқауларға негізделген. efn| "Оларды басқару понтификтерге жүктелді – ad metam eandem solis unde orsi essent dies congruerent ("күндер аспандағы күннің бастапқы нүктесімен сәйкес болуы үшін, олар қайдан шыққан"). Мұндай болжаусыз аралық енгізу февраль айынан кейінгі күндерді алдын ала білуді мүмкін етпеді, сонымен қатар Римнен тыс жерде тұратын римдік азаматтар көбінесе қазіргі күнді білмейтін. Нақты механизмі ежелгі дереккөздерде толыққанды көрсетілмеген. Кейбір ғалымдар ақпан айының ұзақтығы 23 күнге бекітіліп, одан кейін 27 немесе 28 күндік өзгермелі ұзындығы бар mensis intercalaris келетінін айтады. Бұл көзқарас күнтізбе тарихының жалпы шолуларында қолданылады. Алайда, Микельс (1967) аралық енгізу туралы талқылағаннан кейін, 1967 жылдан бері жарияланған Юлиан күнтізбесіне дейінгі мамандандырылған зерттеулерде интеркалярлық жылда ақпан 23 немесе 24 күнге белгіленгенін, содан кейін 27 күндік аралық ай келіп, делінген. Қайсысы дұрыс болса да, б.з. VI Март күнінен Март күніне дейінгі күндер, әдетте ақпан айының соңына қатысты, интеркалярлық жылдарда mensis intercalaris-тің соңғы күндері болды. Бұл айды Юлий Цезарь б.з.б. 46 жылы жаңа күнтізбесімен жойды.
"Their management was left to the pontiffs – ad metam eandem solis unde orsi essent dies congruerent ("that the days might correspond to the same starting point of the sun in the heavens whence they had set out"). Such unpredictable intercalation meant that dates following the month of Februarius could not be known in advance, and further to this, Roman citizens living outside Rome would often not know the current date. The exact mechanism is not clearly specified in ancient sources. Some scholars
hold that in intercalary years February's length was fixed at 23 days and it was followed by a variable length mensis intercalaris with 27 or 28 days. This view is followed in generalist surveys of calendrical history. However, following a discussion of intercalation by Michels (1967) some specialist studies of the pre Julian calendar published since 1967 claim that in intercalary years Februarius was set at either 23 or 24 days, which was followed by an intercalary month of 27 days. Whichever interpretation is correct, the days a. d. VI Kal. Mart. to Prid. Kal. Mart., normally referring to the end of February, were in intercalary years the concluding days of the mensis intercalaris. The month was eliminated by Julius Caesar with his revised calendar in 46 BC.