Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей және Кеңес композиторы (1881–1950)
Russian and Soviet composer (1881–1950)
Николай Яковлевич Мясковский (Никола́й Я́ковлевич Мяско́вский; Mikołaj Miąskowski; 20 сәуір 1881 – 8 тамыз 1950), – Ресей және Кеңес композиторы. Оны кейде "Кеңес симфониясының әкесі" деп атайды. Мясковский бес рет Сталин сыйлығымен марапатталды.
Nikolai Yakovlevich Myaskovsky (Никола́й Я́ковлевич Мяско́вский; Mikołaj Miąskowski; 20 April 18818 August 1950), was a Russian and Soviet composer. He is sometimes referred to as the "Father of the Soviet Symphony". Myaskovsky was awarded the Stalin Prize five times.
Алғашқы жылдар
Мясковский Варшаваға жақын Новогьеоргиевск қаласында, Польша Конгресінде, Ресей империясында, орыс армиясының инженер-офицерінің ұлы болып дүниеге келді. Анасы қайтыс болғаннан кейін, отбасын әкесінің әпкесі, Санкт-Петербург операсында әнші болған Еликонида Константиновна Мясковская тәрбиеледі. Ол жасөспірім шағында отбасы Санкт-Петербургке көшті. Пианино мен скрипканы үйренгенмен, музыкалық карьераны жалғастыруға көңілі тоқпады және әскерге қатысты. Алайда, 1896 жылы Артур Никиш жетекшілік еткен Чайковскийдің «Патэтикалық симфониясының» орындалуы оны композитор болуға шабыттандырды. 1902 жылы ол әкесі сияқты инженерлік білімін аяқтады. Мәскеудегі саперлік батальондағы жас субальтерна ретінде Рейнхольд Глиерден жеке сабақтар алды, ал Санкт-Петербургке жіберілгенде Иван Крижановскийден Санкт-Петербург консерваториясына түсуге дайындық үшін оқыды. 1906 жылы ол консерваторияға түсіп, Анатолий Лядов пен Николай Римский-Корсаковтың шәкірті болды. Оқуды кеш бастаған Мясковский сыныптағы ең үлкен студент еді, бірақ көп ұзамай ең кішісі – Сергей Прокофьевпен жақын дос болып, өмірінің соңына дейін достығын сақтады. Консерваторияда олар профессор Анатолий Лядовты ұнатпады, себебі Лядов Эдвард Григтің музыкасын ұнатпағандықтан, Мясковский өз скрипкалық квартетінің 3-ші нөмірін аяқтау үшін Григтің тақырыбын таңдады.
Myaskovsky was born in Nowogieorgiewsk, near Warsaw, Congress Poland, Russian Empire, the son of an engineer officer in the Russian army. After the death of his mother the family was brought up by his father's sister, Yelikonida Konstantinovna Myaskovskaya, who had been a singer at the Saint Petersburg Opera. The family moved to Saint Petersburg in his teens. Though he learned piano and violin, he was discouraged from pursuing a musical career, and entered the military. However, a performance of Tchaikovsky's Pathétique Symphony conducted by Arthur Nikisch in 1896 inspired him to become a composer. In 1902 he completed his training as an engineer, like his father. As a young subaltern with a Sappers Battalion in Moscow, he took some private lessons with Reinhold Glière and when he was posted to St Petersburg he studied with Ivan Krizhanovsky as preparation for entry into the Saint Petersburg Conservatory, where he enrolled in 1906 and became a student of Anatoly Lyadov and Nikolai Rimsky Korsakov. A late starter, Myaskovsky was the oldest student in his class but soon became firm friends with the youngest, Sergei Prokofiev, and they remained friends throughout the older man's life. At the Conservatory, they shared a dislike of their professor Anatoly Lyadov, which, since Lyadov disliked the music of Edvard Grieg, led to Myaskovsky's choice of a theme by Grieg for the variations with which he closed his String Quartet No. 3.
Алғашқы еңбектері
Прокофьев и Мясковский совместно работали в консерватории над как минимум одним произведением – утраченной симфонией, части которой позже были использованы для создания медленной части Четвертой фортепианной сонаты Прокофьева. Позднее оба композитора создавали произведения, используя материалы этого периода: в случае Прокофьева – Третья и Четвертая фортепианные сонаты; у Мясковского – другие работы, такие как его Десятый струнный квартет, а также нынешние Пятая и Шестая фортепианные сонаты, представляющие собой переработку произведений, написанных им в то время. На формирование раннего индивидуального стиля Мясковского оказали влияние Чайковский, чье влияние отчетливо слышно в его первой сохранившейся симфонии (до минор, Op. 3, 1908/1921), которая была его выпускной работой в консерватории, и Александр Скрябин, чье влияние проявляется сильнее в Первой фортепианной сонате Мясковского ре минор, Op. 6 (1907–10), которую Гленн Гульд описал как «возможно, одно из самых замечательных произведений своего времени», и в его Третьей симфонии ля минор, Op. 15 1914 года – бурной и мрачной работе, состоящей из двух крупных частей. Мясковский окончил консерваторию в 1911 году и впоследствии преподавал в Санкт-Петербурге, где также развил дополнительную карьеру проницательного музыкального критика, публикуясь в московском издании «Музыка». Он был одним из самых умных и поддерживающих сторонников музыки Игоря Стравинского в России, хотя история о том, что Стравинский посвятил «Весну священную» Мясковскому, не соответствует действительности. Призванный на военную службу во время Первой мировой войны, он был ранен и получил контузию на австрийском фронте, после чего работал над военно-морскими укреплениями в Таллине. В этот период он создал два диаметрально противоположных произведения: Четвертую симфонию (Op. 17, ми минор) и Пятую симфонию (Op. 18, ре мажор). Последующие годы были отмечены насильственной смертью его отца, бывшего царского генерала, убитого солдатами Красной Армии, ожидавшими поезд зимой 1918–19 годов, и смертью его тети, с которой он был тесно связан, зимой 1919–20 годов. Его зять, муж сестры Валентины Яковлевны, покончил жизнь самоубийством перед войной из-за финансовых трудностей. Сам Мясковский служил в Красной Армии с 1917 по 1921 год; в последнем году он был назначен на преподавательскую должность в Московскую консерваторию и стал членом Союза композиторов. После этого он жил в Москве, деля квартиру со своей вдовой сестрой Валентиной и ее дочерью. (У него также была замужняя сестра, Вера.) Но в конечном итоге он написал в общей сложности 27 симфоний (плюс три симфониетты, два концерта и произведения в других оркестровых жанрах), 13 струнных квартетов, 9 фортепианных сонат, а также множество миниатюр и вокальных произведений. Благодаря его преданности этим формам и тому факту, что он всегда поддерживал высокий уровень мастерства, его иногда называли «музыкальной совестью Москвы». Его постоянная приверженность музыкальному модернизму проявилась в том, что вместе с Александром Мосоловым, Гавриилом Поповым и Николаем Рославецем Мясковский был одним из лидеров Ассоциации современной музыки. Хотя он поддерживал тесную связь с Прокофьевым в годы его изгнания из СССР, он никогда не последовал за ним туда. Реакция Мясковского на события 1917–21 годов вдохновила его Шестую симфонию (1921–1923, ред. 1947 – именно эта версия почти всегда исполняется или записывается), его единственную хоровой симфонию и самую длинную из его 27 симфоний, в которой используется короткое стихотворение (на русском языке, хотя в партитуре допускается латинский язык – см. страницу Американского симфонического оркестра ниже об истоках стихотворения – душа, взирающая на покинутое ею тело). Финал содержит множество цитат – тему Dies Irae, а также мелодии Французской революции. 1921–1933 годы, первые годы его преподавания в Московской консерватории, были годами его самых смелых экспериментов, в результате которых появились такие произведения, как Десятая и Тринадцатая симфонии, Четвертая фортепианная соната и его первый струнный квартет. Возможно, лучшим примером этого экспериментального периода является Тринадцатая симфония, которая была единственным его произведением, премьера которого состоялась в Соединенных Штатах. В 1920-е и 1930-е годы симфонии Мясковского часто исполнялись в Западной Европе и США. Его произведения издавались Universal Edition, одним из самых престижных европейских издательств. В 1935 году опрос, проведенный CBS среди радиослушателей на вопрос: «Кто, по вашему мнению, из современных композиторов останется среди великих мира через 100 лет?», поместил Мясковского в первую десятку вместе с Прокофьевым, Рахманиновым, Шостаковичем, Рихардом Штраусом, Стравинским, Сибелиусом, Равелем, де Фалья и Фрицем Крейслером. Он был реабилитирован только после своей смерти от рака в 1950 году, оставив после себя восемьдесят семь опубликованных опусов, охватывающих сорок лет, и учеников с воспоминаниями.
Prokofiev and Myaskovsky worked together at the conservatory on at least one work, a lost symphony, parts of which were later scavenged to provide material for the slow movement of Prokofiev's Piano Sonata No. 4. They both later produced works using materials from this period—in Prokofiev's case the Third and Fourth piano sonatas; in Myaskovsky's other works, such as his Tenth String Quartet and what are now the Fifth and Sixth Piano Sonatas, all revisions of works he wrote at this time. Early influences on Myaskovsky's emerging personal style were Tchaikovsky, strongly echoed in the first of his surviving symphonies (in C minor, Op. 3, 1908/1921), which was his Conservatory graduation piece, and Alexander Scriabin, whose influence comes more to the fore in Myaskovsky's First Piano Sonata in D minor, Op. 6 (1907–10), described by Glenn Gould as "perhaps one of the most remarkable pieces of its time", and his Symphony No. 3 in A minor, Op. 15 of 1914, a turbulent and lugubrious work in two large movements. Myaskovsky graduated in 1911 and afterwards taught in Saint Petersburg, where he also developed a supplementary career as a penetrating musical critic, writing for the Moscow publication, "Muzyka." He was one of the most intelligent and supportive advocates in Russia for the music of Igor Stravinsky, though the story that Stravinsky dedicated The Rite of Spring to Myaskovsky is untrue.) Called up during World War I, he was wounded and suffered shell shock on the Austrian front, then worked on the naval fortifications at Tallinn. During this period he produced two diametrically opposed works, his Symphony No. 4 (Op. 17, in E minor) and his Symphony No. 5 (Op. 18, in D major). The next few years saw the violent death of his father, an ex Tsarist general who was murdered by Red Army soldiers while waiting for a train in the winter of 1918–19, and the death of his aunt, to whom he was closely attached, in the winter of 1919–20. His brother in law, the husband of his sister Valentina Yakovlevna, had committed suicide before the War because of financial troubles. Myaskovsky himself served in the Red Army from 1917 to 1921; in the latter year he was appointed to the teaching staff of the Moscow Conservatory and membership of the Composers' Union. Thereafter he lived in Moscow, sharing an apartment with his widowed sister Valentina and her daughter. (He also had a married sister, Vera.) but he would eventually write a total of 27 symphonies (plus three sinfoniettas, two concertos, and works in other orchestral genres), 13 string quartets, 9 piano sonatas as well as many miniatures and vocal works. Through his devotion to these forms, and the fact that he always maintained a high standard of craftsmanship, he was sometimes referred to as 'the musical conscience of Moscow'. His continuing commitment to musical modernism was shown by the fact that along with Alexander Mosolov, Gavriil Popov and Nikolai Roslavets, Myaskovsky was one of the leaders of the Association for Contemporary Music. While he remained in close contact with Prokofiev during the latter's years of exile from the USSR, he never followed him there. Myaskovsky's reaction to the events of 1917–21 inspired his Symphony No. 6 (1921–1923, rev. 1947—this is the version that is almost always played or recorded) his only choral symphony and the longest of his 27 symphonies, sets a brief poem (in Russian though the score allows Latin alternatively—see the American Symphony Orchestra page below on the origins of the poem—the soul looking at the body it has abandoned.) The finale contains quite a few quotes—the Dies Irae theme, as well as French revolutionary tunes. The years 1921–1933, the first years of his teaching at the Moscow Conservatory, were the years in which he experimented most, producing works such as the Tenth and Thirteenth symphonies, the fourth piano sonata and his first string quartet. Perhaps the best example of this experimentative phase is the Thirteenth symphony, which was the only one of his works to be premiered in the United States. In the 1920s and 1930s Myaskovsky's symphonies were quite frequently played in Western Europe and the USA. His works were issued by Universal Edition, one of Europe's most prestigious publishers. In 1935, a survey made by CBS of its radio audience asking the question "Who, in your opinion, of contemporary composers will remain among the world's great in 100 years?" placed Myaskovsky in the top ten along with Prokofiev, Rachmaninoff, Shostakovich, Richard Strauss, Stravinsky, Sibelius, Ravel, de Falla and Fritz Kreisler. He was only rehabilitated after his death from cancer in 1950, leaving an output of eighty seven published opus numbers spanning some forty years and students with recollections.
Қасиеттері мен ықпалы
Мясковский ұзақ уақыт бойы тіпті Кеңес билігі тарапынан да жекелейшіл ретінде танылды. 1920 жылдары сыншы Борис Асафьев оның «Революция қалаған композитор емес; ол өмірді халықтың сезімдері мен рухы арқылы емес, жеке сезімдерінің призмасы арқылы көрсетеді. Ол – адал және саналы суретші, кейде бейнеленгендей «өмірдің жауынан» алыс. Ол тек өзі үшін ғана емес, көптеген басқалар үшін де сөйлейді» деп баяндаған. Өлім төсегінде Мясковскийді көріп келген Шостакович кейін музыкатанушы Марина Сабининаға оны «ең асыл, ең қарапайым адам» деп сипаттады. Мстислав Ростропович, Мясковский өмірінің соңында оған екінші виолончель сонатасын арнаған, оны «әзілкеш адам, нағыз орыс зиялысы, бір жағынан Тургеневке ұқсайтын» деп еске алды. Кейбір композиторлар, мысалы, сирек естілетін Евгений Голубев, ұстазының ерекшеліктерін кейінгі шығармаларында да сақтап қалды. Голубевтің соңғы алтыншы фортепианолық сонатасы Мясковскийдің естелігіне арналған, ал оның шәкірті Альфред Шниткенің ерте «0-шы симфониясы» 2007 жылы CD-де жарық көрді және Мясковскийдің симфониялық стилі мен әдістеріне ерекше ұқсастықтарды көрсетеді.
Myaskovsky was long recognized as an individualist, even by the Soviet establishment. In the 1920s the critic Boris Asafyev commented that he was "not the kind of composer the Revolution would like; he reflects life not through the feelings and spirit of the masses, but through the prism of his personal feelings. He is a sincere and sensible artist, far from 'life's enemy', as he has been portrayed occasionally. He speaks not only for himself, but for many others". Shostakovich, who visited Myaskovsky on his deathbed, described him afterwards to the musicologist Marina Sabinina as "the most noble, the most modest of men". Mstislav Rostropovich, for whom Myaskovsky wrote his Second Cello Sonata late in life, described him as "a humorous man, a sort of real Russian intellectual, who in some ways resembled Turgenev".—while some composers, for instance the little heard Evgeny Golubev, kept something of his teacher's characteristics well into their later music. The latter's sixth piano sonata is dedicated to Myaskovsky's memory and the early "Symphony No. 0" of Golubev's pupil Alfred Schnittke, released on CD in 2007, has striking reminiscences of Myaskovsky's symphonic style and procedures.
Жазбалар
Мясковскийдің жазбалары Шостакович пен Прокофьевтей жарық көрген жоқ. Дегенмен, оның көптеген шығармалары жазылған, олардың көпшілігі бірнеше рет жазылған, соның ішінде виолончельге арналған концерт, скрипкаға арналған концерт, көптеген симфониялар, және оның камералық және жеке орындалатын музыкасының көп бөлігі. 1991 және 1993 жылдар аралығында дирижер Евгений Светланов Мясковскийдің барлық симфониялық шығармаларын және оның көптеген басқа да оркестрлік шығармаларын 16 дискке жазды, КСРО-ның симфониялық оркестрі мен Ресей Федерациясының мемлекеттік симфониялық оркестрімен бірге. КСРО ыдыраған кездегі хаостық жағдайда, Светланов оркестр музыканттарына жазба сессияларын жүргізу үшін өзі төлеген деген әңгіме тарады. Жазбалар 2001 жылы батыста Olympia Records арқылы шығарыла бастады, бірақ 10-томнан кейін тоқтатылды; қалған томдар 2008 жылдың бірінші жартысынан бастап Alto Records арқылы шығарылды. Жағдайды одан әрі қиындата түскендей, 2008 жылдың шілдесінде Warner Music France компаниясы барлық 16 диск жинағын, қорапталған түрде, өздерінің «Édition officielle Evgeny Svetlanov» жинағының 35-томы ретінде шығарды. Қоса берілген буклетте француз және ағылшын тілдерінде жарияланған куәлікте Светланов Мясковскийді «Совет симфонизмінің негізін қалаушы, совет композиция мектебін құрушы, оның шығармалары орыс классикасы мен совет музыкасы арасындағы байланыс құрған композитор» деп сипаттайды. Мясковский музыка тарихына Хайдн, Моцарт және Шуберт сияқты ұлы еңбекқор ретінде енді. Ол өзінің ерекше стилін, интонацияларын және манерін ойлап тапты, сонымен қатар орыс музыкасының даңқты дәстүрін байытып, дамытты. Светланов Мясковскийдің симфонияларына қазіргі уақытта көрсетілмей жатқан назарды, бұрын Густав Малер мен Антон Брукнердің симфонияларына көрсетілген назардың жетіспеуімен салыстырады.
Myaskovsky has not been as popular on recordings as have Shostakovich and Prokofiev. Nonetheless, most of his works have been recorded, many of them more than once, including the Cello Concerto, the Violin Concerto, many of the Symphonies, and much of his chamber and solo music. Between 1991 and 1993 the conductor Yevgeny Svetlanov realized a massive project to record Myaskovsky's entire symphonic output and most of his other orchestral works on 16 CDs, with the Symphony Orchestra of the USSR and the State Symphony Orchestra of the Russian Federation. In the chaotic conditions prevailing at the breakup of the USSR, Svetlanov is rumoured to have had to pay the orchestral musicians himself in order to undertake the sessions. The recordings began to be issued in the West by Olympia Records in 2001, but ceased after volume 10; the remaining volumes were issued by Alto Records starting in the first half of 2008. To complicate matters, in July 2008, Warner Music France issued the entire 16 CD set, boxed, as volume 35 of their 'Édition officielle Evgeny Svetlanov'. In a testimony printed in French and English in the accompanying booklet, Svetlanov describes Myaskovsky as "the founder of Soviet symphonism, the creator of the Soviet school of composition, the composer whose work has become the bridge between Russian classics and Soviet music Myaskovsky entered the history of music as a great toiler like Haydn, Mozart and Schubert. He invented his own style, his own intonations and manner while enriching and developing the glorious tradition of Russian music". Svetlanov also likens the current neglect of Myaskovsky's symphonies to the neglect formerly suffered by the symphonies of Gustav Mahler and Anton Bruckner.
Адвокаттар
Мясковскийдің алғашқы жақтастарының бірі дирижер Константин Саражев болды. Ол Мясковскийдің 8-ші, 9-шы және 11-ші симфонияларының премьераларын өткізді. 10-шы симфония да Саражевке арналған. 1934 жылы Мясковский Саражев есіміне арналған "Прелюдия және Фугетта" (оркестрге, Op. 31H; оны сондай-ақ 4 қолға арналған фортепианоға да бейімдеді, Op. 31J) жазды. 1930 жылдары Мясковский Чикаго симфониялық оркестрінің дирижері Фредерик Стоктың қолдауындағы екі орыс композиторының бірі болды. Екіншісі – Рейнхольд Глиер, оны 1940 жылы кездестіріп, "Ферғанадағы той" атты ірі масштабты оркестрлік фантазиясын (Op. 75) жазуды тапсырды. Сток 1938 жылғы наурызда Композиторлар одағының шақыруымен Мясковскиймен кездесті. Ол Чикаго симфониясының 50 жылдық мерейтойына Мясковскийдің 21-ші симфониясын (Ф-минордағы симфониялық фантазия) тапсырыс берді. Алғашқы орындалуы 1940 жылғы 6 қарашада Мәскеуде болды (дирижері Александр Гаук); ал Сток 1940 жылғы 26 желтоқсанда Чикагода премьераны өткізді.
One of Myaskovsky's strongest early advocates was the conductor Konstantin Saradzhev. He conducted the premieres of Myaskovsky's 8th, 9th and 11th The 10th Symphony was also dedicated to Saradzhev. In 1934 Myaskovsky wrote a Preludium and Fughetta on the name Saradzhev (for orchestra, Op. 31H; he also arranged it for piano 4 hands, Op. 31J). In the 1930s, Myaskovsky was also one of two Russian composers championed by Frederick Stock, the conductor of the Chicago Symphony Orchestra. The other was Reinhold Glière, whom he met in 1940 and commissioned to write his "Feast in Fergana", Op. 75, a large scale orchestral fantasia. Stock met Myaskovsky in March 1938 at the invitation of the Composers Union. He commissioned Myaskovsky's 21st Symphony (Symphony Fantasy in F sharp minor) for the Chicago Symphony's Fiftieth Anniversary. The first performance was in Moscow on 6 November 1940 (conducted by Aleksandr Gauk); Stock conducted the Chicago premiere on 26 December 1940.