Пол Аврих: Американдық тарихшы және анархизм зерттеушісі
Paul Avrich
Пол Аврих (1931-2006) – американдық тарихшы, Ресей мен АҚШ-тағы анархизм қозғалысын зерттеген. Еңбектері: Хеймаркет, Сакко мен Ванцетти, Кронштадт көтерілісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық тарихшы (1931–2006)
American historian (1931–2006)
Пол Аврих (4 тамыз 1931 – 16 ақпан 2006) – Ресей мен АҚШ-тағы 19-шы және 20-шы ғасырлардың басындағы анархистік қозғалыс саласындағы американдық тарихшы. Ол 1961 жылдан бастап, 1999 жылы еңбегімен зейнетке шыққанға дейін Нью-Йорк қалалық университетінің Куинс колледжінде тарих сабақтарын оқыды. Ол анархизм тақырыбында, оның ішінде 1886 жылғы Хеймаркет оқиғасы, 1921 жылғы Сакко мен Ванцетти ісі, 1921 жылғы Кронштадт теңіз базасының көтерілісі және қозғалыстың ауызша тарихы туралы он кітап жазды. Қозғалыстың жетекші тұлғаларының қолдаушысы ретінде, ол анархистерді аморальды және зорлыққа құмар деп бейнелеуге қарсы тұрып, осы тұлғалардың құжаттарын жинады және оларды 20 000 данадан тұратын жинақ ретінде Конгресс кітапханасына тапсырды.
Paul Avrich (August 4, 1931 – February 16, 2006) was an American historian specialising in the 19th and early 20th century anarchist movement in Russia and the United States. He taught at Queens College, City University of New York, for his entire career, from 1961 to his retirement as distinguished professor of history in 1999. He wrote ten books, mostly about anarchism, including topics such as the 1886 Haymarket Riot, 1921 Sacco and Vanzetti case, 1921 Kronstadt naval base rebellion, and an oral history of the movement. As an ally of the movement's major figures, he sought to challenge the portrayal of anarchists as amoral and violent, and collected papers from these figures that he donated as a 20,000 item collection to the Library of Congress.
Ерте және жеке өмір
Пол Аврих 1931 жылғы 4 тамызда Бруклинде еврей және украин тегінен шыққан ата-анасының отбасында дүниеге келді. Оның атасы Мюррей Аврих киім өндіруші болса, анасы Роза (туған есімі Запол) Аврих идиш театрының актрисасы болды. 1950 жылдардың басында ол Корея соғысында АҚШ Әуе күштері қатарында қызмет етті. Аврих 1952 жылы Корнелл университетін бакалавр дәрежесімен, ал 1961 жылы Колумбия университетін аспирантураны бітірді. Оның докторлық диссертациясы Ресей революциясындағы еңбек қозғалысына қатысты болды. Хрущев саясаты кезінде Кеңес Одағы ашылғанда, Аврих оқуға барған алғашқы американдық студенттердің бірі болды. Анархистік идиш газеті Freie Arbeiter Stimme-ді зерттеу барысында ол анархистермен танысты, бұл оның осы қозғалысқа деген қызығушылығын оялды. Кейіннен ол мысықтарына Михаил Бакунин мен Петр Кропоткин есімдерін қойды. Аврих үйленген, екі қызы мен бір әпкесі болған.
Paul Avrich was born August 4, 1931, in Brooklyn to parents of Jewish and Ukrainian heritage from Odessa. His parents, Rose (née Zapol) Avrich and Murray Avrich, were a Yiddish theater actress and a dress manufacturer, respectively. In the early 1950s, he served in the Korean War with the U. S. Air Force. Avrich completed his undergraduate studies at Cornell University in 1952, and his graduate studies at Columbia University in 1961. His doctoral dissertation addressed the labor movement in the Russian Revolution. Avrich was among the first American exchange students to study in the Soviet Union when it opened during the Khrushchev Thaw. Anarchists he met through his research into the anarchist Yiddish newspaper Freie Arbeiter Stimme sparked his interest in the movement. He later named his cats after Mikhail Bakunin and Piotr Kropotkin. Avrich was married and had two daughters and a sister.
Мансап
Аврих – 19-шы және 20-шы ғасырлардың басындағы Ресей мен АҚШ-тағы анархистік қозғалыстың тарихшысы. Ол өмірінде он кітап жазды, көбінесе анархизм туралы, соның ішінде 1886 жылғы Хеймаркет оқиғасы, 1921 жылғы Сакко мен Ванцетти ісі, 1921 жылғы Кронштадт көтерілісі және қозғалыстың ауызша тарихы сияқты тақырыптарды қамтыды. Анархистік қозғалыстың мұғалімі және тарихшысы ретінде Аврих осы іске симпатия мен құрметпен қарады және оның маңызды тұлғаларының сенімді серігі болды. Сондықтан ол студенттеріне анархистерді "жауынгерлер емес, адамдар ретінде" жақсы көруге және олармен ынтымақтастыққа шақыруға тырысты, сондай-ақ анархистерді аморальды және зорлыққа құмар деп санауға қарсы болды. Ол өзінің еңбектері арқылы маргиналды анархистердің ойларын жаңғыртуды көздеді, оларды Вьетнам соғысынан кейін либертариандық идеялардың қайта жандануы мен феминизмнің екінші толқынында қайта қарастыруға лайық "әлеуметтік әділеттің алғашқы бастаушылары" деп есептеді. Аврих 1961 жылы Куинс колледжіне орыс тарихынан оқытушы болып орналасты және мансабының соңына дейін сол жерде қызмет етті, бірақ ол қалалық университеттің аспирантуралық орталығының да мүшесі болды. 1967 жылы ол Ресей тарихы бойынша Гуггенхайм стипендиясын, ал 1972 жылы – Гуманитарлық ғылымдар қорының стипендиясын алды. 1982 жылы тарих профессоры болып тағайындалғанда, оның сөзі баспасөзде жарияланды: "Кез келген жақсы адамның бойында анархист бар". 1999 жылы зейнетке шықты. Аврих анархистердің маңызды кітаптарын, фотосуреттерін және қолжазбаларын жинап, Конгресс кітапханасына 20 мыңнан астам заттан тұратын коллекциясын сыйға берді. 2006 жылдың 16 ақпанында Манхэттендегі Mount Sinai ауруханасында Альцгеймер ауруының асқынуларынан қайтыс болды. Оның кеңестік зерттеулері мен Кронштадт көтерілісіне қатысты құжаттары ресейлік революциядағы анархистер туралы бірнеше кітаптардың жарық көруіне әкелді, соның ішінде "Кронштадт, 1921". Ол Нью-Йоркте совет эмигранттарымен сұхбаттасып, алғаш рет Freie Arbeiter Stimme мүшелерімен танысты. Содан кейін Аврих американдық анархизмнің маңызды тұлғаларына көшті және 1980 жылы Франсиско Феррердің идеяларымен шабыттанған Феррер мектептері туралы кітап жариялады. 1984 жылы Хеймаркет оқиғасы туралы кітабы Филип Тафт еңбек тарихы кітабының сыйлығын жеңіп алды, ал 1991 жылы Сакко мен Ванцетти туралы кітабы оларды философиялық анархистер емес, революционерлер ретінде көрсетті. Аврихтің соңғы кітабы, 1995 жылы жарық көрген еңбегі, анархистік қозғалыс бойынша 30 жылдық сұхбаттарды жинақтады. Оның бірнеше еңбектері Пулитцер сыйлығына ұсынылды.
Avrich was a historian of the 19th and early 20th century anarchist movement in Russia and the United States. He wrote ten books in his career, mostly about anarchism, including topics such as the 1886 Haymarket Riot, 1921 Sacco and Vanzetti case, 1921 Kronstadt Rebellion, and an oral history of the movement. As a teacher and historian of the anarchist movement, Avrich had sympathy and affection for the cause and became a trusted colleague of its major figures. Accordingly, he sought to communicate to his students an affection and solidarity for anarchists "as people, rather than as militants" and challenged the perception of anarchists as amoral and violent. He wanted his work to resurrect the thought of marginalized anarchists, whom he saw as "pioneers of social justice" worth revisiting in the revival of libertarianism following the Vietnam War and second wave feminism. Avrich joined Queens College as a Russian history instructor in 1961, where he remained for the duration of his career, though he also was a member of the City University of New York Graduate Center faculty. He received a Guggenheim Fellowship for Russian history in 1967 and a National Endowment for the Humanities Fellowship in 1972. When named distinguished professor of history in 1982, his announcement quoted him: "Every good person deep down is an anarchist." He retired in 1999. Avrich collected books, photos, and papers from key anarchists and donated a 20,000 item collection to the Library of Congress. He died on February 16, 2006, in Manhattan's Mount Sinai Hospital from complications due to Alzheimer's disease. His Soviet research and documents on the suppressed Kronstadt insurrection led to several books on anarchists in the Russian revolution, including Kronstadt, 1921. He interviewed Soviet exiles in New York, where he first met members of the Freie Arbeiter Stimme. Avrich then moved to major figures in American anarchism and published a book in 1980 on the Ferrer Schools inspired by Francisco Ferrer. His 1984 book on the Haymarket Riot won the Philip Taft Labor History Book Award, and his 1991 book on Sacco and Vanzetti presented the pair as revolutionaries rather than philosophical anarchists. Avrich's last book, in 1995, compiled 30 years of interviews across the anarchist movement. Several of his works were nominated for Pulitzer Prizes.