Кіріспе

Англияның Чешир графтығындағы Етон-холл Вестминстер герцогының ел үйі болып табылады. Ол Англияның Чешир графтығындағы Экклстон ауылынан оңтүстікке қарай 1.6 шақырым (2 км) жерде орналасқан. Үйдің айналасын формальды бақтар, саябақтар, шабындықтар мен орманды алқаптар қоршап тұр. Меншіктің аумағы шамамен… 17 ғасырда алғашқы маңызды үй салынған. 19 ғасырдың басында оның орнына Уильям Порден жобалаған әлдеқайда үлкен үй салынды. Бұл үй өз кезегінде Альфред Уотерхаус жобалаған, қосымша ғимараттары мен шапельі бар, одан да ірі үймен алмастырылды. Құрылыс 1870 жылы басталып, шамамен 12 жылдан кейін аяқталды. 1960 жылға қарай үйдің құрылымы нашарлап, осы кезеңдегі көптеген сарайлар сияқты, бұзылып, бірақ шапель мен көптеген шаруашылық ғимараттары сақталды. Жаңа үй салынды, бірақ оның дизайны жергілікті ландшафтқа үйлеспеді, сондықтан 1980 жылдардың соңында ол қайта жаңартылып, француз шатосының сыртқы келбеті берілді. Үйді 17 ғасырдан бері формальды бақтар қоршап тұр, олардың дизайны ғасырлар бойында заманауи идеялар мен сәнге сәйкес өзгеріп келді, сондай-ақ айналасындағы саябақ та өзгерді. Меншікте әртүрлі ғимараттар бар, олардың кейбіреулері декоративтік, ал кейбіреулері меншіктің қажеттіліктері үшін салынған; олардың көптегені ескерткіштер тізіміне енген. Үй мен меншік әдетте жұртшылыққа ашық емес, бірақ бақтар қайырымдылыққа қаражат жинау үшін жылына үш күн ашық болады, ал меншіктің кейбір ғимараттарын қайырымдылық мақсаттары үшін жалға алуға болады.

Залдар

Итон-холл 15 ғасырдан бері Гросвенор отбасының ауылдық үйі болып келеді. 17 ғасырға жатқан картада және 18 ғасырғы гравюрада осы үйдің орнында, су арнасымен қоршалған екі қабатты үй болғандығы көрсетілген. 1798 жылы жасалған зерттеу нәтижесінде ғимараттың сол кезде де сақталғаны анықталды.

Самвелл залы

Бірінші айтулы үйді 3-ші баронет сэр Томас Гровенор үшін салды. Ол 8 жасында, 1665 жылы қайтыс болған әкесінің әкесі сэр Ричард Гровенордың 2-ші баронетінен мұрагерлікке ие болды. Жаңа иесі үйдің жобасын сәулетші Уильям Сэмвеллге тапсырды. Құрылыс 1675 жылы басталды; қолданылған тастардың көп бөлігі Солтүстік Уэльстегі Холт қамалының қираған қалдықтарынан әкелінді. 1683 жылға қарай үйді салудың құны 1000 фунт стерлингтен асып кетті (1864 жылы 6000.0 сомасы қазіргі жылдардағы <есептелген сомаға> тең). Сол кездегі гравюрада ол үш қабатты және шатырлары бар айқын төртбұрышты үй болып бейнеленген. Кіреберіс жағында тоғыз бөлімше және портик болған. Гравюрада сонымен қатар жаңа үйдің оңтүстігінде орналасқан бұрынғы ормен қоршалған үй де көрсетілген.

Порден залы

Роберт Гровенор, сол кезде 2-ші граф Гровенор, кейіннен 1-ші Вестминстер маркизі 1802 жылы мүлікті мұраға алғанда, Самвелл залы көнеріп, жөндеуді қажет етті. Гросвенор Уильям Порденді жақсарту жоспарын жасауға тағайындады. Құрылыс 1803 жылы басталды, ал Порден (кейін Порденнің күйеу баласы Джозеф Кейдің көмегімен) оны салуға үш жыл кетеді деп есептеді. Бірақ ол 10 жылға жуық уақыт алды және құны 100 000 фунт стерлингтен асты (1813 жылы 100 000 фунт стерлинг соңғы жылдары шамамен <есептелген сомаға> тең). Ескі үй "готикалық стилдің барлық мүмкін нұсқаларымен" жабылып, қоршалды; мұнаралар, шыңдар, аркалы терезелер, сегізбұрышты мұнаралар және тіреулер (тұрақты және ұшатын) болды. Бірінші кезеңде екі жаңа қанат салынды, ал 1820 жылдары Бенджамин Гаммоудың басшылығымен тағы қанаттар қосылды. Үйдің ішкі жабдығы сыртқысымен бірдей сәнді болды, оған готикалық элементтер көп қосылды. Мемлекеттік төсектің жамылғылары қызыл дамаскиден, алтынмен тігілген сарсенеттен (нағыз жібек) жасалды. Басқалары оны "заманауи жиһаз өндірушілерінің ең әсем туындысы" деп сипаттады. Бір сыншы оны "мен көрген ең әдемі нәрсе" деп атап, "байлықтың, білімсіздіктің және жаман талғамның ескерткіші" – готикалық үйінді деп бағалады. Ричард Гровенор, Вестминстердің 2-маркизі, 1845 жылы әкесінен мұрагерлікке өтіп, үйді өзгерту үшін шотланд сәулетшісі Уильям Бернге тапсырыс берді. Бёрн оңтүстік фасадының ортасын мұнараға айналдырып, сыртқы готикалық элементтердің бір бөлігін өзгертті.

Уотерхаус залы

2-Маркиз 1869 жылы қайтыс болды, ал оның орнын ұлы Хью Лупус Гровенор басты, бастапқыда 3-маркиз, ал 1874 жылдан бастап 1-Вестминстер герцогы атанды. Ол жаңа залдың жобасын жасау үшін Альфред Уотерхаузды тағайындады. Бұрынғы залдың негізгі бөлігі сақталды; кейбір бөліктері жаңадан безендіріліп, қайта жаңартылды, ал басқалары толығымен қайта салынды. Отбасы пайдалануы үшін жеке қанат салынды және ол дәліз арқылы залдың басты бөлігімен біріктірілді. Уотерхаус сонымен қатар шағын ғибадатхана мен сағатхананың жобасын жасады және тұрақтардың көп бөлігін қайта құрды. Жұмыс 1870 жылы басталды, аяқталуына 12 жыл кетті және құны 803 000 фунт стерлингті құрады (1882 жылғы 803000.0 соңғы жылдардағы шамамен <есептелген сомаға> тең). Кітапхананың ұзындығы 27 метр, ал асхананың ұзындығы 32 метр болды, сондай-ақ сегізбұрышты үлкен залда орган орнатылған. Ішкі безендіру үшін Генри Стейси Маркс таңғы ас ішетін бөлме үшін Кентербери саяхатшыларының фризін, ал Гертруда Джекилл қонақ бөлмесі үшін панельдерді суреттеді, ал басқа бөлмелерде Гейнсборо, Стаббс және Рейнольдстың картиналары ілінген. Певснер бұл туралы «Бұл жоғары викториялық дәуірдегі өзгешеліктердің көрнекті көрінісі болды» деп жазды және «Бұл вагнериан сарайы елдегі готикалық стильдегі тұрғын үйлердің ең амбициялық мысалы болды» деп қосты. 1902 жылы 2-ші герцог әпкесі Леттис, Бошамп графинясына үйленген кезде Антре-салоннан алабастр, порфир және жасыл серпентиннен жасалған үлкен каминді сыйға берді. 1910 жылы ол мұқият бөлшектелді және архитектор Рэндалл Уэллс тарапынан Малверндегі Мадресфилд Корт үйіне қайта орнатылды, ол жаңа жарықтандырылған баспалдақ залының орталық бөлігіне айналды және қазірге дейін сақталған. Екі дүниежүзілік соғыс кезеңінде залдың бір бөлігі аурухана ретінде пайдаланылды. 1943 жылы Дартмуттағы колледж бомбаға түскеннен кейін, Британия Корольдік Әскери-теңіз колледжі залға көшірілді. 1946 жылы ол Дартмутқа қайта оралды, содан кейін зал 1958 жылы міндетті әскери қызмет тоқтағанға дейін офицерлік курсанттарды даярлау орталығы ретінде пайдаланылды.

Деннис залы мен қазіргі залы

1960 жылға қарай залды жөндеуге және әсемдеуге қажеттілік туды, сондай-ақ шатырында құрғақ шіру анықталды. 1963 жылы Вестминстердің 5-ші герцогы Роберт Гросвенор Уотерхаус ғимаратының басты бөлігі мен жеке қанатын бұзуға шешім қабылдады, бірақ капелланы, сағат мұнарасын және тұрақтарды сақтап қалды. Мақсат – заманауи, басқаруға ыңғайлы үй салу болатын. Нәтижесінде төртбұрышты, жазық шатыры бар ғимарат пайда болды, сыртын ақ травертинмен қаптады, оның "ақ түсі Чешир аймағының жұмсақтығымен күрт контраст жасады". Сыртқы жағында кіреберіс жағында орталық порт-кочер болды. Үй асимметриялық жоспармен салынған, екі қабаты және бассейні бар жертөлесі бар. Екі қабатты орталық зал негізгі бөлмелерге кіруге мүмкіндік берді, ал негізгі қабылдау бөлмелері бірінші қабатта орналасқан. Интерьерде жібекпен жабылған қабырғалар мен ағаштан жасалған едендер болды. Нәтиже кеңінен мақтауға ие болған жоқ; 2011 жылғы Чешир Певснер ғимаратты "Шато стилі, (Уотерхаустың) Итон стилі, тіпті Теско стилі" деп сипаттады.

Қатысушы құрылымдар

Залға іргелес Уотерхаус жобалаған қалған құрылыстар орналасқан. Солтүстігінде Итон шіркеуі орналасқан; бұл, сағат мұнарасымен бірге, І санаттағы ғимарат болып табылады. Шіркеу ішкі кеңістігінің сәндік шешімі «Te Deum» гимніне негізделген; ол боялған әйнек пен тас мозаикадан тұрады және Фредерик Шилдс жасаған. Шіркеудің тікелей солтүстігінде Асыл аула орналасқан, ол II санатқа* жатады. Асыл ауладағы ғимараттар кірпіш, қызыл тас және жартылай ағаштан салынған, қызыл черепицамен жабылған. Батыс жағында екі қабатты жартылай ағаштан жасалған жоғарғы қабаты және орталық қақпа мұнарасы бар, оның негізі көпбұрышты, жоғарырақ бөлігі дөңгелек пішіндес және конустық шатыры бар. Қақпаның екі жағында екі қабатты аркадалар мен қабырғалы шатырлар орналасқан. Аула ішінде Жозеф Боем жасаған, II санаттағы ат мүсіні орналасқан. Асыл ауланың оңтүстік-шығыс бұрышында 1873 жылы салынған және II санатқа* енгізілген пошталдық үй орналасқан. Асыл аула мен шіркеу арасындағы дәлізde II санаттағы жасанды үңгір орналасқан. Асыл ауланың маңында II санаттағы тағы да бірнеше құрылыстар бар. Солтүстікке қарай Кочхаус ауласы орналасқан, ол кочхаус, жабық алаң және атпен жүру мектебінен тұрады. Бұл ғимараттар 1870 жылдары 1-ші герцог үшін жобаланған. Оның солтүстігінде бір уақытта салынған төрт коттедж орналасқан. Кочхаус ауласы мен коттедждер арасындағы алдыңғы аулада қақпалары, тіректері және қоршаулары бар сарай бар. Коттедждердің жанында Итон-Холл теміржолының бұрынғы локомотив депосы орналасқан. Асыл ауланың шығысында 1870 жылдарға жататын құмтасты ойын бөлмесіне ұқсас шіркеу орналасқан. 1896 жылдан 1947 жылға дейін, егістікке 15 дюймдік калибрлі Итон-Холл теміржолы қызмет көрсетті. Желі залдағыдан Честер-Врексам тарамдарындағы Балдертон депосына дейін созылып, содан кейін Cuckoo's Nest-ке бұрылып, онда жөндеу алаңы болды. Ескі теміржолдың бір бөлігі 1996 жылы қайта ашылды.

Негіздер

Мүлік шамамен [сан] гектар жерді алып жатыр, оның ішінде шамамен [сан] гектар саябақ және шамамен [сан] гектар ресми бақтар бар. Бұл бақтар мен саябақтар Ұлттық тарихи саябақтар мен бақтар тізілімінде ІІ* санатта тіркелген. Мүліктің шекаралары көбінесе егістік жерлердің шекараларын қайталайды, бірақ шығыс жағында Ди өзенінің бағытымен жүреді.

Тарих

17 ғасырда Самвелл залының маңында ресми бақтар жасалды; оларға партерлер мен каналдар сияқты элементтер кірді. Дегенмен, оларды күтіп ұстау қымбатқа түсті, ал 18 ғасырдың соңында сәндер өзгере бастап, бақтың табиғирақ түріне басымдық берілді. Итон-холлдағы табиғи бақтарды жобалауда Ланселот «Қабілетті» Браунның еңбегі зор болды. 1764 жылғы Браунның құжатында оған мүліктен төлем жасалғаны көрсетілгенімен, бақ жоспары Уильям Эмес жасағандығы да айтылған. Осыдан Марион Мако Браун инженер және ландшафт дизайнері болғандықтан, төлем ландшафт емес, инженерлік жобаға жасалғанына келеді. Эмес Браунның шәкірті болмаса да, оның ықпалында болды. Өзінің жұмыс хатшысы Томас Леггетпен бірге Эмес келесі 10 жыл бойы мүлікте жұмыс істеді. Роберт Гросвенор (кейін 1-ші маркиз) 19 ғасырдың басында мұрагерлікке алғанда, мүлік тозығы жеткен еді. Маркиз бақ пен ландшафтты жақсарту үшін Эместің шәкірті Джон Уэббті тағайындады. Уэббтің жаңалықтарының ішінде үйдің артындағы жаңа терраса қабырғалары, Белгрейв даңғылын тегістеу, оның бойына 130 000 ағаш отырғызу және үйдің шығысында Ди өзенінің жанындағы ирек көл болды. Ол сондай-ақ жылыжайлар мен бау-бақша салуды ұйымдастырды. Сәндер тағы өзгерді, ал 1820 жылдары Уильям Эндрюс Несфилд жаңа партерлерді жобалауға шақырылды. Ол сондай-ақ қосымша террасалар мен қоршаулар салды. Баққа мүсіндер, тастан жасалған тостағандар мен тұғырларға орнатылған вазалар қосылды. 1852 жылы Камелия үйі салынды; 1870 жылы оның ұзындығы 385 фут (117 м), ені 10 фут (3 м), биіктігі 18 фут (5 м) болатын соңғы өлшемге дейін кеңейтілді. Қазіргі бау-бақша сол жылы құрылды; ол зал үшін ғана емес, сонымен қатар Лондондағы Гровенор үйін де қамтамасыз етті. Көптеген жылыжайлар салынды және 1880 жылға қарай 56 бау-бақшашы жұмыс істеді. Мүлікте басқа да құрылыс жұмыстары жүргізілді. Уотерхаус шіркеу мен тұрақ ауласының арасында үңгір жасады, сондай-ақ «Құс үйі» мен лоджияны (қазіргі ғибадатхана) жобалады. Честерлік сәулетші Джон Дуглас Чай бағындағы Голланд шайханасын және мүліктегі бірқатар шаруашылық ғимараттарын жобалады. 1897–98 жылдары Эдвин Лютенс итальян бақшасы (қазіргі Аждаһа бақшасы) деп белгілі болған жерді жақсартуға кірісті. 20 ғасырда бақтар мен алаңшаларда жұмыс жалғасты. 2-ші герцог Лютеннің шәкірті Детмар Блоуға бақтардың кейбір бөліктерін қайта жобалауды тапсырды. Фернан Биллеримен бірге партерлерді алып тастады, үйден басталатын канал салды, террасаларға қоршалған бөліктер қосты және террасалардың түбінде тоған жасады (қазіргі Арыстан мен Куду тоғаны). Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде саябақтың бір бөлігі әуежай ретінде пайдаланылды, ал 1940 жылы бақтың кейбір ғимараттары өртке қарсы құрылғылардың шашырауынан зақымдалды. Соғыстан кейін бақтарды жақсарту 1960 жылдарға дейін қайта басталмады, сол кезде 4-ші және 5-ші герцогтардың әйелдері дизайнер Джеймс Расселмен бірге жұмыс істеді. 1990 жылдардың басынан бері бақтар 6-шы герцог пен оның әйелі Натальяның басшылығымен, бақ дизайнерлері Арабелла Леннокс Бойд пен Вернон Рассел Смитпен бірлесіп дамытылды.

Салтанатты бақтар

Үйдің шығысында террасалар тізбегі орналасқан, олар Балық тоғанына дейін төмен түседі. Жоғарғы террасаның оңтүстік жағындағы тіреу қабырғалары, жоғарғы террасаның шетіндегі тіреу қабырғалары және ортаңғы террасаға апаратын сатылар II санатта тіркелген. Ортаңғы террасаның бойымен үш фонтан бар ұзын тіктөртбұрышты бассейн созылады, солтүстік және оңтүстік жақтағы қоршаулар да солай. Бассейннің екі жағында ырысқақты жиектермен шектелген екі бөлім орналасқан. Осы бөлімдердің арасында, әр жағында Реймонд Смит жасаған мүсін тұр. Екеуі де 1852 жылы 2-ші маркиз үшін жасалған және II санатта тіркелген. Солтүстіктегі мүсін қоршаудағы бұғыны, ал оңтүстіктегісі – жылқының үстіндегі аңшыны бейнелейді. Бассейннің соңынан төмен сатылармен түсіп, алғашқы бассейнге перпендикуляр орналасқан кішкентай тіктөртбұрышты бассейнге жетеді. Сатылар мен террасаның соңындағы тіреу қабырғасы II санатта тіркелген. Бассейннің тіреу қабырғалары да II санатта тіркелген. Бұл аймақта Джонатан Кенворти жасаған екі мүсін орналасқан. Бұл бассейннен солтүстікке және оңтүстікке қарай созылатын, «Кең жол» деп аталатын жол басталады. Кең жолдың әр шетінде 3-ші маркиз үшін Уотерхаус жобалаған ғимарат орналасқан. Солтүстік шетінде 1881–83 жылдары салынған, сары терракотадан жасалған Папугайлар үйі орналасқан. Ол дөңгелек ионикалық ғибадатхана пішіндес, шалқая күмбезді шатыры бар. Бағаналар мен ішкі барабанның үстінде концентрлі балюстрадалар орналасқан. Оңтүстік кіреберіске он бір сатыдан көтеріледі. Папугайлар үйі II санатта тіркелген. Кең жолдың оңтүстік шетінде 1880 жылдары салынған лоджия орналасқан. Ол құмтастан салынған. Оның алдында ионикалық бағаналар арасында үш арка бар. Лоджия 1821 жылы Боутон маңындағы бұлақта табылған және 1822 жылы Итонға әкелінген римдік құрбандық тасын қоршау үшін салынған. Лоджия II санатта тіркелген. Лоджияның шығысы мен батысында қайта құрылған римдік бағаналар орналасқан, олардың әрқайсысы II санатта тіркелген. Лоджияның оңтүстігінде шамамен 1905 жылы C.E. Маллоус жобалаған Голланд шай бағы орналасқан. Бақта Джон Дуглас жобалаған шай үйі орналасқан. Ол айқыш пішінді, құмтас тұғыры бар жартылай ағаштан жасалған ғимарат. Шатыры қызыл черепицамен жабылған және шағын мақтаны бар, үстінде ауа райының көрсеткіші орнатылған. Ол II санатта тіркелген. Бақтың ортасында Меркурий мүсіні тұр, ал шай үйінің алдында екі тас Талбот тұр. Шай үйінің солтүстігінде, Кең жолға апаратын жолда 1913 жылы 2-ші герцог үшін жасалған темір қақпалар орналасқан. Қақпалар мен олардың жоғары орнатылған бөлігі II санатта тіркелген. Сарайдың оңтүстігінде итальян бағы деп аталатын ресми бақ орналасқан. Оның ортасында Аждаһа фонтаны бар. Итальян бағында ескі сарай қиратылған кезде алынып келген, сондай-ақ II санатта тіркелген екі мүсін орналасқан: Итондық Джоан және нормандық епископ Одо мүсіндері. Үйдің солтүстігінен басталатын Көктемгі жол Асүй бағына жетеді, онда отбасы үшін тамақ өсіріледі. Асүй бағының шығысында Камелия жолы орналасқан, ол камелияларға толы ұзын әйнек үй. Оның ұзындығы 118 метр және ол әлемдегі ең ұзын әйнек дәлізі деп саналады. Ол II санатта тіркелген. Бұл бақтың кейбір қақпаларын Лютенс жобалаған деп есептеледі. Бақты қоршаған басқа қабырғалар мен қақпаларды 1870 жылдары Уотерхаус жобалаған және олар II* санатта тіркелген. Үйдің шығысында алаң орналасқан, оның ортасында 1-ші герцогтың ат мүсіні бар бассейн орналасқан. Мүсінде герцог ат үстінде, желкенді көтеріп тұрған күйі бейнеленген. Ол қоладан жасалған және 1870–1879 жылдар аралығында герцог үшін Г.Ф. Уоттс жасаған. Ол II* санатта тіркелген. Бассейннің тіреу қабырғалары II санатта тіркелген. Алаңның батысында Алтын қақпалар орналасқан, олардың экрандары мен ложалары I санатта тіркелген. Бақтағы басқа тіркелген ғимарат – балық тоғанының шығыс жағындағы, шамамен 1880 жылдан бастап салынған үлкен тас урна. Ол әсем өрнектелген, биіктігі 3 метр және залдан шығысқа қарай көріністің соңғы бөлігін құрайтын дөңгелек тұғырға орнатылған. Ол II санатта тіркелген.

Басқа ерекшеліктері

Аумаққа бірнеше жолмен кіруге болады, олардың әрқайсысында архитектуралық маңызы бар құрылыстар орналасқан. Белгрейв даңғылы, шамамен 1,75 миль (3 км) ұзындығында, Врексам жолынан (B5445) Алтын қақпаларға және сарайдың шығысындағы алаңға дейін созылатын түзу жол. Даңғылдың оңтүстік жағындағы Белгрейв Лоджы 1899 жылы Джон Дуглас 1-ші герцог үшін жасаған жоба бойынша салынған. Ол қызыл кірпіштен салынған, сары тас іргетасы, лентасы және басқа да безендірулері бар, және II санатта тізімделген. Осы лоджға тиесілі қақпалар, тіреулер және қанатты қабырғалар да Дугласпен бір уақытта жобаланған және II санатта тізімделген. Даңғылдың солтүстік жағында, ортасында Үстіңгі Белгрейв Лоджы орналасқан. Бұл да Дуглас 1-ші герцог үшін жобалаған, ол 1877 жылы салынған және II санатта тізімделген. Даңғыл бойында, одан әрі, Дуглас пен Фордхэм жобалаған, 1890 жылы жасалған қызыл құмтастан жасалған, медный қақпағы бар II санаттағы обелиск орналасқан. Олдфордқа апарар жол Алдфорд ауылынан басталады. Осы көпірге жақын орналасқан Алдфорд Темір Көпірінің Лоджын Дуглас пен Фордхэм 1894 жылы жобалаған, ол II санатта тізімделген. Сондай-ақ, осы жол бойында 1880-ші жылдары Дуглас жобалаған Коучмор Хилл Лоджы орналасқан, ол II санатта тізімделген. Жол бойында, Голланд шай бағының жанында, 1870 жылдарға жууқ шамада жасалған, Классикалық Жаңару стиліндегі қақпалар мен тіреулер бар, олар II санатта тізімделген. Сарайдың солтүстігінен тағы екі жол басталады. Экклстонға апарар жол Экклстон ауылына жетеді, ал одан сәл батысқа қарай Честерге апарар жол ауылды айналып өтіп, Экклстон төбесінен өтеді. Басқа құрылыстар II санатта тізімделген, оларға 1894 жылы Дуглас пен Фордхэм жобалаған Экклстон Лоджы, оның тиесілі қақпалары, тіреулер және қанатты қоршаулары, лодждың оңтүстігіндегі тас қоршаулы жол, Дуглас жобалаған 1880 жылғы Этон қайығы, Уотерхаус жобалаған 1881-83 жылдардағы Garden Lodge, Дуглас жобалаған 1883 жылғы Stud Lodge қоймасы және шаруашылық ғимараттары, Stud Riding School, Stud Stables, Уотерхаус жобалаған 1880 жылғы Eaton Estate Office, Уотерхаус жобалаған 1881 жылғы Солтүстік Лодж, Уотерхаус жобалаған 1881 жылға жууқ Солтүстік Лодж қақпасы және тіреуі, Дуглас пен Миншулл жобалаған 1893 жылғы Garden House, және Garden House-тың оңтүстігіндегі қақпалар мен тіреулер кіреді.

Қазіргі күн

Итон-холл жеке тұрғын үй және жұртшылыққа ашық емес, бірақ бақтар қайырымдылыққа ақша жинау үшін жыл сайын үш күнге ашылады. Тұрақ алаңында көрмелер өткізуге арналған бірнеше бөлме бар. Карета мұражайы Вестминстер кареталар жинағын сақтайды. Көрме бөлмесінде Гросвенор отбасына қатысты заттар жинағы орналасқан, ал Тарих бөлмесінде отбасы тарихына қатысты заттар мен залдың әртүрлі кезеңдердегі суреттері бар. Жылқы шаруашылығында отбасының жылқыларына қатысты заттар бар. Бақтағы Parrot House-та Виктория дәуірінің суретшісі Генри Стейси Маркстің суреттері қойылған. Тұрақ алаңындағы кейбір аймақтар қайырымдылық қорларын жинау үшін жалға беріледі. 1992 жылы жаңартылған Ұзын бөлме қазір үлкен ел үйінің қонақ бөлмесі сияқты, 150 адамға арналған. Бұрынғы қысқы жабдықтар бөлмесі енді асхана болып табылады. Карета бөлмесі мен іргелес ғимараттар Wolf Room-ға айналдырылды, онда жылжымалы сахна және аудиовизуалды жабдықтар бар. Онда 200 адам отыра алады және Джозеф Вольфтің сегіз қара құйрықты құс суреті бар. Капелла әдетте отбасы үшін резервтелген, бірақ әр жылдың желтоқсан айында қайырымдылыққа ақша жинау үшін рождество әндері концерттері өткізіледі.