Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық консервативті саясаткер (1876–1947)
British Conservative politician (1876–1947)
Томас Уокер Хобарт Инскип, 1-ші виконт Кальдекотт (5 наурыз 1876 – 11 қазан 1947) – көптеген құқықтық лауазымдарда қызмет еткен британдық саясаткер, 1939 жылдан 1940 жылға дейін лорд-канцлер болып қызмет атқарды. Мансабының басым бөлігі, төрт жылды қоспағанда, құқықтық қызметтермен өтті, бірақ ол 1936 жылдан 1939 жылға дейін Қорғаныс координациясы жөніндегі министр қызметін атқарғаны үшін ең көп есте қалады.
Thomas Walker Hobart Inskip, 1st Viscount Caldecote, (5 March 1876 – 11 October 1947) was a British politician who served in many legal posts, culminating in serving as Lord Chancellor from 1939 until 1940. Despite legal posts dominating his career for all but four years, he is most prominently remembered for serving as Minister for Coordination of Defence from 1936 until 1939.
Өмірбаян және білім
Инскип – заңгер Джеймс Инскиптің екінші әйелі, Джон Хэмпденнің қызы Констанс София Луизадан туған ұлы. Өте Құрметті Джеймс Инскип оның үлкен жартылай бауыры, ал Бристоль қаласының лорд-мэрі сэр Джон Хэмпден Инскип – кіші бауыры болды. Ол 1886-1894 жылдары Клифтон колледжінде, ал 1894-1897 жылдары Кембридж университетіндегі Король колледжінде білім алды. 1895-96 жылдары Клифтон RFC клубына қосылды. 1899 жылы Ішкі ғибадатханада адвокаттық құқық алды.
Inskip was the son of James Inskip, a solicitor, by his second wife Constance Sophia Louisa, daughter of John Hampden. The Right Reverend James Inskip was his elder half brother and Sir John Hampden Inskip, Lord Mayor of Bristol, his younger brother. He attended Clifton College from 1886 to 1894 and King's College, Cambridge, from 1894 to 1897. He joined Clifton RFC in 1895–96. In 1899 he was called to the Bar by the Inner Temple.
Саяси және заңгерлік мансап
1914 жылы Инскип патша кеңесшісі болды. Ол 1915 жылдан бастап барлау бөлімінде қызмет етті, ал 1918 жылдан 1919 жылға дейін Әскери-теңіз министрлігінде Әскери-теңіз заң бөлімінің басшысы болып жұмыс істеді. 1920-1922 жылдары ол Труро епархиясының канцлері болды. Ол алғаш рет 1922 жылы Бас прокурор болып тағайындалды және бұл лауазымды келесі алты жыл бойы, 1924 жылғы Лейбористік үкімет үшін бір қысқа үзіліспен атқарады. 1922 жылы ол рыцарь атағына ие болды. 1927 жылы ол Ішкі істер министрі сэр Уильям Джойнсон Хикспен бірге «Ортақ дұғалар кітабының» жаңа нұсқасына қарсы шыққанда, ол көп назар аударды. Заң бойынша Парламент мұндай түзетулерді бекітуді талап етті, бұл әдетте формальдылық деп саналады, бірақ Кітап Қоғамдық палатаға келгенде Инскип оны қабылдауға қатаң қарсы болды, өйткені ол Англия шіркеуінің протестанттық қағидаларынан алыстады деп санады. Дұға кітабы туралы пікірталас Палатадағы ең шешен пікірталастардың бірі болып саналады және Кітаптың қабылданбауымен аяқталды. 1928 жылы қайта қарастырылған нұсқасы ұсынылды, бірақ қайтадан қабылданбады. Алайда, шіркеу ассамблеясы төтенше жағдай жариялады және мұны жаңа дұға кітабын бірнеше онжылдықтар бойы пайдалану үшін сылтау ретінде қолданды. 1928 жылы Инскип Бас прокурор болып тағайындалды, ол келесі жылғы жалпы сайлауға дейін осы лауазымда болды. Рамсей Макдональд 1931 жылы Ұлттық үкіметін құрған кезде, сол жылдың ақпан айында Фарехам үшін қосымша сайлауда сайланған Инскип, Бас солиситор рөлін қайтарып алды, бірақ келесі жылы бос орын пайда болды және ол тағы да Бас прокурорлық қызметін жалғастырды. 1932 жылы ол Тайлық кеңеске мүше болып сайланды. 1935 жылы ол 26-шы барон де Клиффордты адам өлтіргені үшін қудалады, бұл Лордтар палатасындағы теңгенің соңғы қылмыстық ісі болды. Тек заңгерлік тәжірибесі болғанмен, 1936 жылы 13 наурызда Инскип қорғаныс координациясы жөніндегі бірінші министр болды. Оның осы лауазымға тағайындалуы өте даулы болды. Уинстон Черчилль (оның айтуынша, ол «әскери тақырыптар туралы ештеңе білмейтін және аз танымал болған») осындай лауазымға ұзақ уақыт бойы үгіт-насихат жүргізді және оның құрылуы туралы хабарланған кезде, көпшілігі Черчилльтің тағайындалуын күтті. Инскиптің аты аталғанда, бір танымал пікір «Бұл Калигула өзінің атын консул етіп тағайындағаннан бері ең циникалық тағайындау» болды. 1940 жылы Инскипті «алпыс үш жасар құпия адам» деп сипаттаған Джон Гунтер премьер-министр Стэнли Болдуиннің «өзінен де кем» адамды тағайындағысы келгені туралы «құрықсыз оқиға» туралы хабарлады. Колин Брукс Инскипті өзінің күнделігінде «екінші деңгейдегі Бас прокурор» деп атады. Оның тағайындалуы қазір Болдуиннің сақ болу белгісі ретінде қарастырылады, ол Черчилль сияқты адамды тағайындағысы келмеді, өйткені оны шетелдік державалар Ұлыбританияның соғысқа дайындалып жатқанының белгісі ретінде түсіндіруі мүмкін. Болдуин Черчилль сияқты даулы және радикалды министрді өз қатарына алудан аулақ болғысы келді. Инскиптің Қорғаныс координациясы жөніндегі министрі лауазымы да даулы болып қала береді. Кейбіреулер оның Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Ұлыбританияның қарулануын күшейтуге көп септігін тигізгенін айтады, ал басқалары оның қызметі «нақты өкілеттігі жоқ және аз қызметкері» болғанымен, ол негізінен тиімсіз болды деп айтады. 1939 жылдың басында оның орнын бұрынғы Бірінші теңіз лорды, флот адмиралы лорд Чатфилд басқарды және Доминион істері жөніндегі мемлекеттік хатшы болды. 1939 жылы соғыс басталғанда, ол Глостер графтығындағы Бристоль виконты Кальдекотт ретінде жұртшылыққа көтерілді және Лорд-канцлер болды, бірақ 1940 жылы мамыр айында ол тағы да доминиондық істер жөніндегі мемлекеттік хатшы болды, Уинстон Черчилльдің жаңа соғыс министрлігінде сэр Джон Саймонды ығыстыру үшін. Министрлік қызметінен кеткеннен кейін Инскип 1940 жылдан 1946 жылға дейін Англияның Лорд-бас судьясы болды. Ол соңғы Лорд-бас судья болып табылады, ол тағайындалғанға дейін министрлік лауазымда болды. Инскип 1940 жылы Майкл Фут, Фрэнк Оуэн және Питер Ховардтың (Като деген псевдониммен жазған) «Кінолы адамдар» деген кітабында аталды. Бұл кітапта нацистік Германияны қайта қаруландыруға және оларды қанағаттандыруға ұмтылмағандықтары үшін қоғам қайраткерлеріне шабуыл жасалды.
Inskip became a King's Counsel in 1914. He served in the Intelligence Division from 1915 and from 1918 to 1919 worked at the Admiralty as head of the Naval Law branch. From 1920 to 1922, he served as Chancellor of the Diocese of Truro. He was first appointed Solicitor General in 1922 and would hold this post for the next six years, with one short interruption for the Labour government of 1924. In 1922 he was knighted. A staunch Protestant, he first came to high attention when in 1927 he joined with the Home Secretary Sir William Joynson Hicks in attacking the proposed new version of the Book of Common Prayer. The law required Parliament to approve such revisions, normally regarded as a formality, but when the Prayer Book came before the House of Commons Inskip argued strongly against its adoption, for he felt it strayed far from the Protestant principles of the Church of England. The debate on the Prayer Book is regarded as one of the most eloquent ever seen in the Commons, and resulted in the rejection of the Prayer Book. A revised version was submitted in 1928 but rejected again. However, the Church Assembly then declared an emergency, and used this as a pretext to use the new Prayer Book for many decades afterwards. In 1928 Inskip was promoted to Attorney General, which post he held until the following year's general election – in which he lost his Bristol seat. When Ramsay MacDonald formed his National Government in 1931, Inskip, who had been elected in a by election for Fareham in February that year, returned to the role of Solicitor General but the following year a vacancy occurred and he once more resumed his work as Attorney General. He was sworn of the Privy Council in 1932. In 1935 he prosecuted the 26th Baron de Clifford for manslaughter, which was the last ever criminal trial of a peer in the House of Lords. Despite an exclusively legal track record, on 13 March 1936 Inskip became the first Minister for Coordination of Defence. His appointment to this particular office was highly controversial. Winston Churchill (who said he "had the advantage of being little known and knowing nothing about military subjects") had long campaigned for such an office and when its creation was announced, most expected Churchill to be appointed. When Inskip was named, one famous reaction was that "This is the most cynical appointment since Caligula made his horse a consul". John Gunther, who described Inskip in 1940 as "the sixty three year old man of mystery", reported the "cruel story" that Prime Minister Stanley Baldwin wanted to appoint someone "'even less brilliant than himself'". Collin Brooks castigated Inskip in his diary as "a second rate Attorney General." His appointment is now regarded as a sign of caution by Baldwin who did not wish to appoint someone like Churchill, because it would have been interpreted by foreign powers as a sign of the United Kingdom preparing for war. Baldwin anyway wished to avoid taking onboard such a controversial and radical minister as Churchill. Inskip's tenure as Minister for Coordination of Defence remains controversial, with some arguing that he did much to push Britain's rearmament before the outbreak of the Second World War, but others arguing he was largely ineffectual, although his ministry "had no real powers and little staff". In early 1939 he was replaced by the former First Sea Lord, Admiral of the Fleet Lord Chatfield, and moved to become Secretary of State for Dominion Affairs. At the outbreak of war in 1939 he was raised to the peerage as Viscount Caldecote, of Bristol in the County of Gloucester, and made Lord Chancellor, but in May 1940 he once more became Secretary of State for Dominion Affairs to make room for the marginalising of Sir John Simon in the new war ministry of Winston Churchill. After leaving ministerial office Inskip served as Lord Chief Justice of England from 1940 until 1946. As of , he remains the last Lord Chief Justice to have held a ministerial office before his appointment. Inskip was referred to in the book Guilty Men by Michael Foot, Frank Owen and Peter Howard (writing under the pseudonym 'Cato'), published in 1940 as an attack on public figures for their failure to re arm and their appeasement of Nazi Germany.
Отбасы
Лорд Кальдекотт 1914 жылы Глазгоның 7-ші графы Дэвид Бойлдың қызы, сондай-ақ Чарльз Линдсей Орр Юингтің жесірі Леди Огюста Хелен Элизабетке үйленді. Ол 1947 жылдың қазанында 71 жасында қайтыс болды, ал виконттығына ұлы Роберт (Робин) Эндрю мұрагер болды. Леди Кальдекотт 1967 жылдың мамырында 90 жасында дүние салды.
Lord Caldecote married Lady Augusta Helen Elizabeth, daughter of David Boyle, 7th Earl of Glasgow and widow of Charles Lindsay Orr Ewing, in 1914. He died in October 1947, aged 71, and was succeeded by his son, Robert (Robin) Andrew in the viscountcy. Lady Caldecote died in May 1967, aged 90.