Ситон Делавал Холл – Англиядағы I санаттағы тарихи сарай. Архитектор Ванбрух жобасымен салынған, қазір Ұлттық сенім қорының меншігінде. Өрт салдарынан қираған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нортумберлендте, Ұлыбританияда I дәрежелі тізілген ғимарат
Grade I listed building in Northumberland, United Kingdom
Ситон Делавал Холл – Англияның Нортумберленд округында, Ньюкасл-апон-Тайн қаласының солтүстігінде, теңіз жағасында орналасқан I дәрежелі ауылдық үй. Ситон Слюс пен Ситон Делавалдың арасында орналасқан, оны 1718 жылы сэр Джон Ванбрух адмирал Джордж Делавал үшін жобалаған; қазір Ұлттық Трастқа тиесілі. 1728 жылы құрылысы аяқталғаннан бері оның тарихы өкінішті. Архитектор да, тапсырыс беруші де оның аяқталуын көруге үлкермеді; содан кейін ол бірнеше мұрагерлерге өтті, және онда тек ара-тұра ғана тұрды. Ең ауыр зардабы – 1822 жылы орталық бөлігі өртенді, содан бері ол құлазып, бос қабық ретінде сақталды. Холлдың 18 ғасырдағы бақтары тарихи парктер мен бақтар тізілімінде II* дәрежелі тізілген.
Seaton Delaval Hall is a Grade I listed country house in Northumberland, England, near the coast just north of Newcastle upon Tyne. Located between Seaton Sluice and Seaton Delaval, it was designed by Sir John Vanbrugh in 1718 for Admiral George Delaval; it is now owned by the National Trust. Since completion of the house in 1728, it has had an unfortunate history. Neither architect nor patron lived to see its completion; it then passed through a succession of heirs, being lived in only intermittently. Most damaging of all, in 1822 the central block was gutted by fire, and has remained an empty shell ever since. The 18th century gardens of the hall are Grade II* listed on the Register of Historic Parks and Gardens.
Ерте тарих
Делавал отбасы Нормандық жаулап алу кезеңінен бері осы иелікке ие болған. Адмирал Джордж Делавал 1717 жылы кедей туысы, сэр Джон Делавалдан осы үйді сатып алды. Джордж Делавал теңіз флотында жүргенде, жүлде кемелерін басып алып байлық жинады, сондай-ақ королева Аннаның тұсында британдық елші қызметін атқарды. 1718 жылы ол сәулетші сэр Джон Ванбруға үйді қалай жаңғырту және жақсарту керектігі туралы кеңес сұрады. Ванбру үйді көрген соң, ештеңе істей алмайтынын түсінді және үйдің жанындағы ежелгі шіркеуден басқа барлығын толық бұзуды ұсынды, ол қазір Әйелдер шіркеуі болып табылады. Ванбрудың кеңесі қабылданды және құрылыс жұмыстары адмирал қайтыс болғаннан кейін бес жыл өткен 1728 жылы аяқталды. Құрылыс аяқталғаннан кейін адмиралдың жүрек туысы Фрэнсис Блейк Делавал (үлкені) мүлікті мұраға алды және дереу көшіп келді. 1775 жылы Ньюкасл суретшісі Уильям Белл үйдің солтүстік және оңтүстік жағын бейнелейтін екі суретін жасады, суреттерге нақтыда салынбаған қанаттар да қосылды. Белл сол кездегі үйдің көптеген тұрғындарының портреттерін салды, осы арқылы жоғарыда аталған Фрэнсис Блейк Делавалдың кіші ұлы Лорд Делавалдың қолдауын алды. 1822 жылы үйдің орталық бөлігі өртенді, себебі оңтүстік-шығыс қанатының шатырында қара құстар ұя салған еді. 1862 және 1863 жылдар аралығында сәулетші Джон Добсон үйді ішінара қалпына келтірді, орталық бөлігі қайта шатырымен жабылды, бірақ ішкі жағы бұрынғы қалпында қалды.
The Delaval family had owned the estate since the time of the Norman Conquest. Admiral George Delaval bought the estate from an impoverished kinsman, Sir John Delaval, in 1717. George Delaval had made his fortune from capturing prize ships while in the Navy, and had also served as a British envoy during the reign of Queen Anne. In 1718, he called on architect Sir John Vanbrugh to advise him on how to modernise and enhance the existing mansion. Upon viewing the site, Vanbrugh felt he could do nothing, and advised complete demolition of all except the ancient chapel near to the mansion, which is now the parish church of Our Lady. Vanbrugh's advice was taken and the construction work was completed in 1728, five years after the death of the Admiral. On completion, the Admiral's nephew Francis Blake Delaval (the elder) inherited the property, and moved in immediately. In 1775, the Newcastle portrait artist William Bell made two paintings of the Hall, depicting the north and south fronts with some artistic licence, including wings that were never actually constructed. Bell also painted portraits of many of the residents of the house at the time, earning him the patronage of Lord Delaval, a younger son of the above mentioned Francis Blake Delaval. In 1822, the central block was gutted by a fire said to have been caused by jackdaws nesting in the chimneys of the section of the south east wing closest to the main house. The house was partially restored by the architect John Dobson between 1862 and 1863, when the central block was re roofed, although it remained a shell internally.
Қазіргі заман
1950 жылы зал алғаш рет көпшілікке ашылды. 1959 жылы және 1960 жылдардың басында одан әрі қалпына келтіру жұмыстары аяқталды, бірақ үй 1980 жылға дейін бос тұрды. 160 жылдан кейін Эдвард Делавал Генри Астли, 22-ші Барон Хейстингс батыс қанатына көшіп келді. 2009 жылдың желтоқсан айында Ұлттық қор өзінің қайырымдылық акциясы сәтті аяқталғанын жариялағаннан кейін зал қайтадан келушілерге ашылды. 2018 жылы зал Heritage Lottery Fund қаржыландырған 3,7 миллион фунт стерлингтік жаңарту жобасының аясында келушілерге жабылды. 2021 жылдың қазан айында зал Англиядағы 142 нысанның бірі болып, үкіметтің Мәдениетті қолдау қорынан 35 миллион фунт стерлингтік қаржының бір бөлігін алды, бұл қаржы әсіресе теңіз жағалауындағы қабырғаларын және корбельдерін жөндеуге бағытталды.
The hall was opened to the public for the first time in 1950. Further restoration was completed in 1959 and the early 1960s, However, the house was to remain unoccupied until the 1980s when, after a period of 160 years, Edward Delaval Henry Astley, 22nd Baron Hastings moved into the west wing. The hall opened to visitors again after the National Trust announced, in December 2009, that its appeal had been successful. The hall was closed to visitors in 2018 as part of a £3.7 million refurbishment project funded by the Heritage Lottery Fund. In October 2021, the hall was one of 142 sites across England to receive part of a £35 million injection into the government's Culture Recovery Fund, specifically for its sea walk walls and corbels.
Сәулет және орналасуы
Архитектура стилі ағылшын барокко деп аталады, ол Ұлыбританияға Иниго Джонс енгізген Палладиан стиліне негізделген. Дизайн – орталық бөліктің портигі немесе корпус де логис, екі жақтағы қанаттардың арасында мемлекеттік және басты бөлмелер орналасқан. Қанаттардың ортасы үш бөліктен шығыңқы, үстінде фронтон, ал екі жағында жер қабатындағы аркаданың үстінде жеті терезе орналасқан. Екі қанаттың арасында 180 фут (55 м) ұзындығы және 152,5 фут (46 м) ені бар үлкен ашық аула – cour d'honneur орналасқан. Иелік паркінде, залдан шамамен жарты миль шығысқа қарай тас мавзолей орналасқан, ол бұрын әсем күмбезбен безенген, бірақ қазір жоқ, алайда үлкен монолитті бағаналарға тірелетін портигі сақталған. Мавзолей тас бетімен қапталған дөңгелек ха-ха – су өткізбейтін ормен қоршалған. Ол Лорд Делавал 1775 жылы 19 жасында қайтыс болған жалғыз ұлы Джонға арнап тұрғызған, "оған қызмет ететін кір жуатын қыздың тіккен соққысынан маңызды мүшесі зардап шегуі салдарынан". Мавзолейде ешкім жерленбеген, ол ешқашан қасиетті деп жарияланбаған, ал бақытсыз Джон Делавал Линкольнширдегі Сент-Питер Доддингтонда жерленген. Мавзолей қазір қираған, қорғасын шатыры да жоқ. Сондай-ақ, шығысқа қарай қоршалған бақта сәулетші Уильям Этти жобалаған, Ванбрумен бірлесіп жұмыс істеген оңтүстікке қараған апельсин үйі орналасқан. Онда дориялық жартылай бағаналармен бөлінген бес шыны арка бар. Үйдің алдындағы алаңда орналасқан мүсін – қолында шаңғысы жоқ Дәуіттің қорғасыннан жасалған бейнесі, ол тізе бүккен Ғолиаттың үстінде жеңілдеп тұр, Ғолиат екі қолын алақандарының ішіне жиып алған. Бұл 18 ғасырғы көшірме, мүмкін Джон Чирдің жасаған туындысы, 16 ғасырғы итальяндық мрамордан жасалған Баччо Бандиниллидің немесе Джанболоннаның ізбасарының туындысы. Мүсін бақтың бір бұрышындағы бекіністен қайта орналастырылған. Залдың оңтүстігіндегі далаға үлкен обелиск көз салады; екіншісінің тұғыры залдың жанынан өтетін жолдың солтүстік жағында, Нью-Хартлиге бұрылысқа жақын жерде табылған. Бұл екінші обелиск адмирал Джордж Делавалдың 1723 жылы жаңа залы салынып бітпеген кезде жылқыдан құлап қаза тапқан жерін көрсетеді. Обелистің тек тұғыры ғана сақталған.
The style of architecture is known as English Baroque, based on the Palladian style introduced into the UK by Inigo Jones. The design is of a centre block portico, or corps de logis, containing the state and principal rooms, between two flanking wings. The wings have a centre projection of three bays, crowned by a pediment, either side of which are seven bays of sash windows above a ground floor arcade. Between the two wings is a cour d'honneur, a great open courtyard 180 feet (55 m) long and 152.5 feet (46 m) broad. Also in the estate park is a stone mausoleum, about half a mile east of the hall, which once had a majestic dome, now gone, but which retains a portico resting on huge monolithic columns. The mausoleum is surrounded by a circular ha ha, a stone faced ditch. It was erected by Lord Delaval to his only son, John, who died in 1775 aged 19, "as a result of having been kicked in a vital organ by a laundry maid to whom he was paying his addresses". No one was ever buried in the mausoleum, which was never consecrated, and the unfortunate John Delaval was buried in St Peter's Doddington, Lincolnshire. The mausoleum is now ruinous and its lead roof has gone. Also to the east in the walled garden is a south facing orangery, designed by the architect William Etty, who collaborated with Vanbrugh. It has five glazed arches separated by Doric demi columns. The statue in the forecourt in front of the house is a lead figure of David, with empty sling, lightly poised above the crouching form of Goliath, who has his thumbs doubled inside his palms. This is an 18th century copy, possibly by John Cheere, of a 16th century Italian marble by either Baccio Bandinelli or a follower of Giambologna. The statue has been repositioned from one of the corner bastions of the garden. A large obelisk commands the fields to the south of the hall; the stub of a second can be found on the north side of the road running past the hall, next to the turning for New Hartley. This second obelisk marked the site where Admiral George Delaval was killed in a fall from his horse in 1723, before his new hall had been completed. Only the pedestal of the obelisk survives.
Аңыз
Көптеген үлкен ескі үйлерде болғандай, Ситон Делавал залында да әруақ бар деген әңгіме бар. Отбасы тарихын жазған Фрэнсис Аскхэмнің сөзіне сүйенсек:
As with many big old houses, Seaton Delaval Hall is alleged to have a ghost. According to family biographer Francis Askham:
Ситон Делавалдың солтүстік жағындағы бірінші қабаттағы терезеден, алдыңғы ауланың бір бөлігінен қарағанда, ақ киім киген бір тұлғаны көруге болады. Аңыз бойынша, бұл – Ақ әйел, Делавалдың мұрагеріне ғашық болып, олардың үйленуіне тыйым салынғандықтан жүрегі ауырып қайтыс болған қыз.
There is a first floor window on the North front of Seaton Delaval where, so it would seem from one particular part of the forecourt, a white clad figure is standing. This, according to legend, is the White Lady, a girl who fell in love with the Delaval heir and died of a broken heart because the marriage was forbidden.