Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Ричард Грин (12 желтоқсан 1837 – 7 наурыз 1883) – ағылшын тарихшысы.
English historian
John Richard Green (12 December 1837 – 7 March 1883) was an English historian.
Ерте өмір
Грин 1837 жылдың 12 желтоқсанында Оксфордта саудагердің ұлы болып дүниеге келді. Ол алғаш Магдален колледжі мектебінде, содан кейін Оксфордтың Иисус колледжінде білім алды, онда студенттер құрамынан сайланған студенттер басқаратын және семестр бойы бірнеше рет кездесетін Дж. Р. Грин қоғамы оны еске алады. Ол жоғары шіркеушіл консервативті отбасында өсті, және 1850 жылдың өзінде осы отбасының қағидаларына қарсы шықты, "Папалық агрессия" шуына күлгені үшін уақытша көкесінің үйінен қуылды.
Green was born on 12 December 1837, the son of a tradesman in Oxford, where he was educated, first at Magdalen College School, and then at Jesus College, Oxford, where he is commemorated by the J. R. Green Society, which meets several times a term and is run by students from the undergraduate body. He grew up in a high church Tory family from which he rebelled as early as 1850, being "temporarily banished from his uncle's house for ridiculing the uproar over 'Papal Aggression.'"
Діни қызмет
Ол 1860 жылы диакондыққа бекітіліп шіркеуге кірді және нашар денсаулығынан туындаған үнемі шиеленіс астында Лондонда түрлі пасторлық қызметтер атқарды. Тарихқа деген құштарлығы мол болғандықтан, азат уақытын зерттеулерге жұмсады.
He entered the church, being ordained to the diaconate in 1860, and served various cures in London, under a constant strain caused by delicate health. Always an enthusiastic student of history, the little leisure time he had was devoted to research.
Тарихи жазбаларға жүгіну
1869 жылы ол діни қызметкер ретіндегі жұмысынан толығымен бас тартып, Ламбет кітапханашысы болып тағайындалды. Ол әртүрлі тарихи еңбектерді жоспарлап жүрген, соның ішінде Кантербери архиепископтарының өмірбаяндары арқылы көрсетілген Англия шіркеуінің тарихы және өзінің ең маңызды туындысы деп санаған Анжевин патшалары тұсындағы Англия тарихы туралы еңбектерді дайындады. Денсаулығы нашарлағаннан кейін ол бұл жобаларын тоқтатты және 1874 жылы жарық көрген «Англия халқының қысқаша тарихы» еңбегін дайындауға бар күшін жұмсады. Бұл еңбек оған тарихшылардың қатарындағы бірінші орынды бірден берді. Анжевиндер тарихын жазудан бас тартып, ол «Англия халқының қысқаша тарихын» төрт томдық «Англия халқының тарихы» (1878–1880) және «Англияның қалыптасуы» еңбегіне кеңейтті. «Англияның қалыптасуы» еңбегінің тек бір томы 828 жылға дейінгі кезеңді қамтыды, ал ол 1883 жылғы наурыз айында Ментонда қайтыс болды. Оның өлімінен кейін «Англияның жаулануы» атты еңбегі жарық көрді. 1915 жылы «Әркімнің кітапханасы» сериясына енген «Қысқаша тарих» еңбегі тарих жазуда жаңа дәуірдің бастауын берді деп айтуға болады, өйткені ол халықтың әлеуметтік, өнеркәсіптік және рухани дамуын басты тақырыбы етті. Бұл еңбек Англияда ғана 235 мың дана сатылды. Соңғы кезде Дж. У. Берроу Гриннің, Уильям Стаббс пен Эдвард Август Фримен сияқты, қоғамдық істерде тәжірибесі шамалы немесе жоқ, қазіргі заманға романтикалық көзқараспен қараған, және өткенге деген сүйіспеншілік пен патриоттық және халықшылдық сезімдерге ие болған тарихшы екенін айтты. Ол ұлтты және оның институттарын ағылшын тарихының ұжымдық субъектісі ретінде анықтауға ұмтылды.
In 1869 he finally gave up his work as a clergyman, and was appointed librarian at Lambeth. He had been laying plans for various historical works, including a History of the English Church as exhibited in a series of Lives of the Archbishops of Canterbury, and, what he proposed as his magnum opus, a history of England under the Angevin kings. After suffering from failing health he abandoned these projects and instead concentrated his energies on the preparation of his A Short History of the English People, which appeared in 1874, and at once gave him an assured place in the first rank of historical writers. Abandoning his proposed history of the Angevins, he confined himself to expanding his Short History into A History of the English People in four volumes (1878–1880) and writing The Making of England, of which one volume only, coming down to 828, had appeared when he died at Mentone in March 1883. After his death appeared The Conquest of England. The Short History, which in 1915 was republished as part of the Everyman Library, may be said to have begun a new epoch in the writing of history, making the social, industrial, and moral progress of the people its main theme. It sold 235,000 copies in England alone. More recently J. W. Burrow proposed that Green, like William Stubbs and Edward Augustus Freeman, was a historical scholar with little or no experience of public affairs, with views of the present that were Romantically historicised, and who was drawn to history by what was in a broad sense an antiquarian passion for the past, as well as a patriotic and populist impulse to identify the nation and its institutions as the collective subject of English history, making
Жеке өмір және өлім
1877 жылы ол Элис Стопфордқа үйленді. 1870-ші жылдары Грин өкпе ауруымен ауырды. Денсаулығы нашарлаған соң, қалған аз жылдарында әйелі оның жұмысын аяқтауға көмектесті. Ол 1883 жылдың 7 наурызында қайтыс болды.
In 1877 he married Alice Stopford. During the 1870s Green suffered from lung problems. His wife assisted him in carrying out and completing his work as his broken health took its toll during his few remaining years. He died on 7 March 1883.