Кіріспе

Ол Harper and Row баспасынан жарық көрді және кітап үзінділері, өлеңдер мен очерктерді қоса алғанда, көптеген бастапқы дереккөздерден алынған көптеген балаларды жыныстық қорлықтау туралы куәліктердің жинағын қамтиды. Бұл еңбек 1991 жылы Harper Perennial арқылы қайта басылып шықты және Басстың жаңа сөзін қамтыды. Кітаптың атауы зорлық-зомбылықтан аман қалған кейбір адамдардың өздерінің зорлық-зомбылығы туралы әртүрлі себептермен, мысалы, зиян келтіру қаупімен немесе оларға сенетінін ойламағандықтан ешкімге айтпағанын айтады.

Қысқаша мазмұны

"Мен ешкімге айтпадым" кітабында балалық шақта сексуалдық зорлыққа ұшыраған 33 әйелдің куәліктері жинақталған. Кітап балалық шақтағы сексуалдық зорлық туралы статистикалық мәліметтермен басталады, мысалы, зорлықтан зардап шеккендердің және зорлық жасағандардың жынысы туралы ақпарат келтіріледі. Куәліктер әкелер, туыстар, достар мен таныстар, сондай-ақ бейтаныс адамдар жасаған зорлыққа бөлінген, әр бөлімге сол санатка арналған талқылау кіріспе ретінде қосылған. Осы еңбегінде Басс АҚШ-тағы әйелдер сексуалдығына қатысты жеке тәжірибесі мен сезімдерін де сипаттайды.

Даму

Жинақтың идеясы Басс Санта-Крузда өткізген "Мен ешкімге айтпадым" деген тақырыптағы жазу семинарынан туындады. Бұрын жазу семинарларын өткізген Бассқа Бостон аймағындағы Лесли есімді белсенді жүгінді. Ол семинардың, әсіресе оның өткізіліп жатқанын жариялаудың, хабардарлықты арттыруға және қоғамдық өзгерістерге ықпал етуге көмектеседі деп сенді. Жинақты басып шығару арқылы Басс пен Торнтон зорлық-зомбылықтан зардап шеккендердің өз тәжірибелерін жазу арқылы емделуге мүмкіндігі бар екенін көрсеткісі келді, сондай-ақ олардың дауысын естіртуге жәрдемдесетініне үміттенді.

Қабылдау

Мектептегі психология 1985 жылы осы еңбекті жақсы бағалап, психология әдебиетінде "нақты орын" алатынын айтты. Kirkus Reviews журналы көбірек сынға алды, былай деп жазды: "Әйелдер үшін бұл әңгімелеу емдік болды, ал олардың жағдайындағы басқалар да ұқсас жеңілдік сезінуі мүмкін. Алайда, балалармен жұмыс істейтіндер Роберт Гейзердің "Жасырын құрбандар" (1979) және Линда Санфордтың "Үнсіз балалар" (1980) кітаптарынан мәселені жақсырақ түсініп, нақты нұсқаулар ала алады". "Мен ешкімге айтпадым" кітабы 1996 жылғы "Ауыр әлемдер: Травма әдебиетін оқу" кітабында сынға ұшырады, онда жеке баяндардың шындығы жиі бұзылып, олардың оқырманға тигізетін әсері азайтылып, жұмсатылатыны, сонымен бірге барлық инцест тәжірибелерінің бір-біріне ұқсас екендігі туралы түсінік қалыптастыратыны айтылды. Соңғысы, ыңғайсыз киген шыны аяқ сияқты, бірақ аздап ақылға қонымды саусақ және өкше кесу арқылы жасалады. Кітапта сондай-ақ Басс пен Торнтонның "Мен ешкімге айтпадым" еңбегінде қолданған құрылымы зәбірленген әйелдерді психикалық аурулар аясында қарастырғаны және "Балалық шақтағы сексуалдық зорлық-зомбылықтың құрбандарына қатты әсер ететінін және әйелдердің кеңес, көмек және қолдау алуын ұсынатынын айту арқылы Басс пен Торнтон аман қалғандардың әлсіз, зиянсыз және "ауру" екенін көрсетіп, қалыпты жағдайға қауіп тудырмайды" деген ойды қалыптастырады.