Григорий Чухрай – кеңес және ресейлік кинорежиссер, сценарист. «Халық суретшісі» атағының иесі, Павел Чухрайдың әкесі. Өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Совет режиссері және сценарийші Григорий Наумович Чухрай (Григо́рий Нау́мович Чухра́й; Григорiй Нау́мович Чухрай; 23 мамыр 1921 – 28 қазан 2001) – украиндық совет және ресейлік кинорежиссері және сценарийші. КСРО халық әртісі (1981). Ол ресейлік режиссер Павел Чухрайдың әкесі.
Soviet film director and screenwriter
Grigory Naumovich Chukhray (Григо́рий Нау́мович Чухра́й; Григорiй Наумович Чухрай; 23 May 1921 – 28 October 2001) was a Ukrainian Soviet and Russian film director and screenwriter. People's Artist of the USSR (1981). He's the father of the Russian film director Pavel Chukhray.
Ерте өмір
Григорий Чухрай Мелитопольде (қазіргі Украинаның Запорожье облысы) Қызыл Армия сарбаздары Наум Зинович Рубанов пен Клаудия Петровна Чухрай отбасында дүниеге келген. Ол украин текті. Оның ата-анасы үш жасқа толғанда ажырасып кеткен. Оны колхоз төрағасы болған өгей әкесі Павел Антонович Литвиненко тәрбиелеген. Анасы Клаудия Чухрай Украина КСР-індегі ұжымдастыру және декулакизацияға белсенді қатысып, кейін милицияда тергеуші болып жұмыс істеген. Ол үш рет жарақаттанған. 1944 жылы Коммунистік партияға мүше болған.
Grigory Chukhray was born in Melitopol (modern day Zaporizhzhia Oblast of Ukraine) to Red Army soldiers Naum Zinovievich Rubanov and Claudia Petrovna Chukhray. He was of Ukrainian origin. His parents divorced when he was three years old. He was raised by a stepfather, Pavel Antonovich Litvinenko, the head of kolkhoz. His mother Claudia Chukhray took an active part in the collectivization and dekulakization of the Ukrainian SSR, then worked as an investigation officer at militsiya. He was wounded three times. In 1944, he joined the Communist Party.
Мансап
Соғыс аяқталғаннан кейін ол ВГИК-те Сергей Юткевич пен Михаил Ромм басқарған курста кино өнерін оқыды, сосын Киев киностудиясында режиссердің ассистенты ретінде тәжірибесін арттырды. 1950 жылдардың ортасында ол Mosfilm студиясында өзінің фильмдерін жазу мен түсіруге кірісіп, 1957 жылғы Канн кинофестивалінде «Қырқ бірінші» (1956) фильмімен КСРО шегінен тыс танымал болды. Фильм фестивальдің «Алтын қақпа» сыйлығын – «Үздік фильм» және Григорий Чухрайға «Үздік режиссер» аталымын жеңіп алды. Келесі жылы дүние жүзінде көрсетілген бұл фильм BAFTA сыйлығына ие болды. Григорий Чухрай мен сценарийші Валентин Ежов 1961 жылы «Үздік түпнұсқа сценарий» номинациясына ие болды. Чухрайдің келесі туындысы – «Ашық аспан» (1961) фильмі. Онда соғыс жылдары нацистердің тұтқынында болған, бірақ тыңшылық жасады деген айыппен күдікке ілінген совет ұшқышының тағдыры баяндалады. Бұл Иосиф Сталиннің басшылығымен жүргізілген репрессиялық шараларды көрсеткен алғашқы совет фильмдерінің бірі болды. Фильм 2-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінде Гран-при жеңіп алды (Кането Шиндоның «Жылаңаш арал» фильмімен тең бөлісті). Екі жыл өткен соң Чухрай 3-ші Мәскеу халықаралық кинофестивалінде төрешілер алқасының төрағасы болды. 1966-1971 жылдары Чухрай ВГИК-те режиссерлік курстарға жетекшілік етті. 1965 жылы ол Mosfilm студиясында тәжірибелік шеберхана құрып, оны басқарды. Осы шеберханада «Шөлдің ақ күні» (1970), «Он екі орындық» (1971), «Иван Васильевич: Сан алуан әлемге саяхат» (1973), «Махаббат құлы» (1976) және тағы да бірнеше танымал фильмдер түсірілді. Сонымен қатар, 1964-1991 жылдары ол Кинематография жөніндегі мемлекеттік комитеттің мүшесі болды. 2001 жылы ол «Менің соғысым» және «Менің кином» атты екі томдық естеліктер жинағын жариялады, олар соғыс жылдарындағы өмірі мен кинодағы еңбек жолына арналған. Ол орыс тілі мен әдебиеті пәнінің мұғалімі Ираида Чухрай (қыздығы Пенкова) мен үйленді. Олардың екі баласы болды: Павел Чухрай (1946 жылы туған) – ресейлік режиссер және Елена Чухрай (1961 жылы туған) – кинотанушы. Григорий Чухрай 2001 жылы Мәскеуде сексен жасында жүрек жетіспеушілігінен қайтыс болды. Ол Ваганьково зиратында жерленді.
At war's end, he studied filmmaking at VGIK, the course led by Sergei Yutkevich and Mikhail Romm, and then developed his skills as a director's assistant at the Kiev Film Studio. By the mid 1950s, he began writing and directing his own films at the Mosfilm studio, gaining cinematic recognition outside the Soviet Union at the 1957 Cannes Film Festival with his film The Forty First (1956). The film won the Festival's Golden Gate Award, for Best Picture and for Best Director for Grigory Chukhray. Playing worldwide, the following year, it earned the BAFTA Award for Best Film. Grigory Chukhray and script co writer Valentin Yezhov were also nominated for the 1961 Academy Award for Best Original Screenplay. Chukhray's next film was Clear Skies (1961). It told the story of a Soviet pilot who had survived Nazi imprisonment during the war, but was accused of spying. It was one of the first Soviet films to deal with some of the repressive practices under the Soviet leadership of Joseph Stalin. It won the Grand Prix (in a tie with Kaneto Shindo's The Naked Island) at the 2nd Moscow International Film Festival. Two years later Chukhray served as the president of the jury at the 3rd Moscow International Film Festival. Between 1966 and 1971, Chukhray headed the director's courses at VGIK. In 1965, he founded and headed the Experimental Studio at Mosfilm that produced such films as White Sun of the Desert (1970), The Twelve Chairs (1971), Ivan Vasilievich: Back to the Future (1973), A Slave of Love (1976), and other popular movies. He also served as a member of the State Committee for Cinematography between 1964 and 1991. In 2001, he published two volumes of memoirs entitled My War and My Cinema, dedicated to his war experience and his work in cinema, respectively. He was married to Iraida Chukhray (née Penkova), a teacher of Russian language and literature. They had two children: Pavel Chukhray (born 1946), a Russian director, and Elena Chukhray (born 1961), an expert in film studies. Grigory Chukhray died of heart failure in Moscow in 2001 at the age of eighty. He was buried at the Vagankovo Cemetery.