Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кеңес режиссері және кинотеоретигі Лев Владимирович Кулешов (Лев Владимирович Кулешов; 13 қаңтар 1899 [ескі стиль бойынша 1 қаңтар 1899] – 29 наурыз 1970) – орыс және кеңес режиссері және кинотеоретигі, әлемдегі алғашқы кино мектебінің – Мәскеу кино мектебінің негізін қалаушылардың бірі. 1969 жылы РСФСР халық әртісі атағына ие болды. Ол совет монтажы деп аталатын кино түсіру стилінің, әсіресе оның психологиялық негіздерінің дамуына белсенді қатысты, көрерменнің эмоцияларын өзгерту үшін монтаж және тілімдерді қолдану, сондай-ақ Кулешов эффектісі деп белгілі принципті қалыптастыруға үлкен үлес қосты. Ол сонымен қатар шығармашылық география теориясын жасады, ол тілімдер маңындағы іс-қимылдарды пайдаланып, әртүрлі орталарды біртұтас повестволық желіге біріктіруді қамтиды.
Soviet filmmaker and film theorist
Lev Vladimirovich Kuleshov (Лев Владимирович Кулешов; 13 January 1899 [O. S. 1 January 1899] – 29 March 1970) was a Russian and Soviet filmmaker and film theorist, one of the founders of the world's first film school, the Moscow Film School. He was given the title People's Artist of the RSFSR in 1969. He was intimately involved in development of the style of film making known as Soviet montage, especially its psychological underpinning, including the use of editing and the cut to influence the emotions of audience, a principle known as the Kuleshov effect. He also developed the theory of creative geography, which is the use of the action around a cut to connect otherwise disparate settings into a cohesive narrative.
Өмір және мансап
Лев Кулешов 1899 жылы орыс зиялы отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Владимир Сергеевич Кулешов ақсүйек тегінен шыққан; ол өз әкесінің қарсылығына қарамастан, Мәскеу сурет, мүсін және сәулет мектебінде өнерді оқыды. Кейін ол жетімдер үйінде тәрбиеленген Пелагия Александровна Шубинаға үйленді, бұл отбасында шиеленіске әкелді. Олардың Борис және Лев есімді екі ұлы болды. Лев Кулешов туған кезде отбасы қаржылық қиындыққа тап болып, мүлкін жоғалтып, Тамбовқа көшіп, қарапайым өмір сүрді. 1911 жылы Владимир Кулешов қайтыс болды; үш жылдан кейін Лев және анасы Мәскеуге көшіп келді, онда үлкен ағасы оқып, инженер болып жұмыс істеді. Лев Кулешов әкесінің қадамын басып, Мәскеу суретшілік мектебіне түсті, бірақ оны бітіре алмады. 1916 жылы Александр Ханжонковтың кинокомпаниясында жұмыс істеуге өтініш берді. Евгений Бауэрдің «Париж патшасы», «Бақыт үшін» және басқа да фильмдеріне декорациялар жасады. Уақыт өте келе Кулешов кино теориясына қызығушылығы артып, 1917 жылы «Күн бату» фильмінің режиссері болды. Оның келесі фильмі Совет үкіметінің қолдауымен жарық көрді. 1917 жылдан кейін көптеген ресейлік киногерлер елден кеткенімен, Кулешов жаңа совет киносын жасауға үміттеніп, елде қалды. Ол мемлекеттік тапсырыспен жұмыс істеп, революцияға дейінгі «бұржуазиялық» түсірілімдерді большевиктік идеологияға сәйкес монтаждады. Америкалық «Ұлттың тууы» сияқты фильмдер мен Владимир Гардиннің лекцияларынан шабыттанған Кулешов әйгілі Кулешов эффектісін көрсетті: Иван Мозжухинның бірдей кадрларын әртүрлі суреттермен (тамақ, мәйіт және т.б.) қатар қойып, көрермендердің оның мінез-құлқын әртүрлі түсінуін қамтамасыз етті. 1918–1920 жылдары ол деректі фильмдер тобымен Ресей азамат соғысын жамылды. 1919 жылы Ұлттық кино мектебінде алғашқы совет кино курстарын басқарды. 1922 жылы «Зрелища» журналының алғашқы санында «Кинематографический натурщик» мақаласын жариялады. Оның көрнекті шәкірттерінің арасында Всеволод Пудовкин, Борис Барнет, Михаил Ромм, Сергей Комаров, Порфирий Подобед, Владимир Фогель және оның әйелі Александра Хохлова болды. Оның тағы бір маңызды өнертабысы – шығармашылық география, яғни жасанды ландшафт. Бұл техникалар оның «Фильм режиссурасының негіздері» (1941) кітабында сипатталған, кейін көптеген тілдерге аударылған. Теориялық және оқытушылық жұмысынан басқа, Кулешов бірнеше толық метражды фильмдер түсірді. Оның ең танымал туындылары: «Большевиктер еліндегі мырза Уэсттің тамаша оқиғалары» (1924) әрекет-комедиясы, Джек Лондонның әңгімесінен бейімделген «Заң бойынша» (1926) психологиялық драмасы және О. Генридің өмірі мен шығармаларына негізделген «Ұлы жұбаныш беруші» (1933) тарихи драмасы. 1934 және 1935 жылдары Кулешов Тәжікстанға «Дохунда» фильмін түсіру үшін барды, ол тәжік ақыны Садриддин Айнидің романына негізделген. Алайда, билік бұл жобаны тәжік ұлтшылдығын қоздыруы мүмкін деп күдіктенді және тоқтатты. Фильмнің бірде-бір кадры сақталған жоқ. 1943 жылы соңғы фильмін түсіргеннен кейін Кулешов ВГИК-те көркемдік жетекші және академиялық ректор болып қызмет етті, онда ол келесі 25 жыл жұмыс істеді. Ол 27-ші Венеция халықаралық кинофестивалінің қазылар алқасының мүшесі және басқа халықаралық кинофестивальдерде арнайы қонақ болды. Кулешов қайтыс болғанға дейін Ленин орденімен марапатталды. 1970 жылы Мәскеуде қайтыс болды. Новодевичье бейіштесіне жерленді. Оның артында әйелі Александра Хохлова (1897–1985) – актриса, кинорежиссер және педагог, Павел Третьяков пен Сергей Боткиннің немересі – және Александраның бірінші некеден туған ұлы Сергей қалды.
Lev Kuleshov was born in 1899 into an intellectual Russian family. His father Vladimir Sergeyevich Kuleshov was of noble heritage; he studied art in the Moscow School of Painting, Sculpture and Architecture, despite his own father's disapproval. He then married a village schoolteacher Pelagia Aleksandrovna Shubina who was raised in an orphanage, which only led to more confrontation. They gave birth to two sons: Boris and Lev. At the time Lev Kuleshov was born, the family became financially broke, lost their estate and moved to Tambov, living a modest life. In 1911 Vladimir Kuleshov died; three years later Lev and his mother moved to Moscow where his elder brother was studying and working as an engineer. Lev Kuleshov decided to follow the steps of his father and entered the Moscow School of Painting, although he didn't finish it. In 1916 he applied to work at the film company led by Aleksandr Khanzhonkov. He produced scenery for Yevgeni Bauer's pictures, such as The King of Paris, For Happiness and others. With time Kuleshov became more interested in film theory. He co directed his first movie Twilight in 1917. His next film was released under the Soviet patronage. Although many Russian filmmakers left the country after 1917, Kuleshov stayed, hoping to create a new Soviet cinema. He worked for the state, editing pre revolutionary "bourgeois" footage to align with Boleshevik ideology. Inspired by American films such as The Birth of a Nation and lectures by Vladimir Gardin, He famously demonstrated the eponymous Kuleshov Effect by juxtaposing the same footage of Ivan Mozzhukhin against different images, including a meal and a corpse. Although the footage was unchanged, viewers interpreted Mozzhukhin's expression differently based on its context. During 1918–1920 he covered the Russian Civil War with a documentary crew. In 1919 he headed the first Soviet film courses at the National Film School. He contributed the article "Kinematografichesky naturshchik" to the first issue of Zrelishcha in 1922. Among his other notable students were Vsevolod Pudovkin, Boris Barnet, Mikhail Romm, Sergey Komarov, Porfiri Podobed, Vladimir Fogel and Aleksandra Khokhlova who became his wife. Another one of his famous inventions was creative geography, also known as artificial landscape. Those techniques were described in his book The Basics of Film Direction (1941) which was later translated into many languages. In addition to his theoretical and teaching work, Kuleshov directed a number of feature length films. Among his most notable works are an action comedy The Extraordinary Adventures of Mr. West in the Land of the Bolsheviks (1924), a psychological drama By the Law (1926) adapted from the short story by Jack London and a biographical drama The Great Consoler (1933) based on O. Henry's life and works. In 1934 and 1935 Kuleshov went to Tajikistan to direct there Dokhunda, a movie based on the novel by Tajik national poet Sadriddin Ayni, but the project was regarded with suspicion by the authorities as possibly exciting Tajik nationalism, and stopped. No footage survives. After directing his last film in 1943, Kuleshov served as an artistic director and an academic rector at VGIK where he worked for the next 25 years. He was a member of the jury at the 27th Venice International Film Festival, as well as a special guest during other international film festivals. Kuleshov was awarded the Order of Lenin shortly before his death. He died in Moscow in 1970. He was buried at the Novodevichy Cemetery. He was survived by his wife Aleksandra Khokhlova (1897–1985) – an actress, film director and educator, granddaughter of Pavel Tretyakov and Sergey Botkin – and Aleksandra's son Sergei from her first marriage.