Кіріспе

Британ жазушысы

Эдвард Гарри Уильям Майерштейн (11 тамыз 1889 – 12 қыркүйек 1952) – ағылшын жазушысы және ғалымы. Ол өлеңдер мен әңгімелер жазған, сондай-ақ Томас Чаттертонның өміріне арналған туынды жазды.

Ерте өмір және білім

Мейерштейн Лондонның Хэмпстед қаласында Эдвард Уильям Мейерштейн мен оның әйелі Джесси Луиза Соломонның жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі саудагер және қор брокері болған, Корольдік тегін ауруханаға үлкен көмек көрсеткен, Кент графтығының жоғары шерифі болды және 1938 жылы рыцарь атағын алды. Мейерштейн Хэмпстедтегі Холли Хиллде оқыды, содан кейін Истборндағы Сент-Сиприан мектебіне пансионға түсті. Сент-Сиприанда ол болашақ суретші Седрик Морриспен танысып, жергілікті кітап дүкендерінен қолжазба жинауды бастады және Харроу тарихы бойынша жүлде жеңіп алды. Осы жетістігінен кейін анасы оны Харроуға жіберді. Протестанттық сенімде тәрбиеленген ол Харроуға барар алдында крещениеден өтті, суретші Джордж Адольфс Стори оның спонсоры болды. Харроудан кейін ол Оксфордтағы Магдалена колледжіне түсті, онда Уилфред Роуланд Чайльд және Джон Уэйн сияқты көптеген достары болды. Оның өлеңдері 1910–13 жылдардағы және кейінгі «Оксфорд Поэзиясы» жинақтарында жарияланды.

Мансап

Оксфордтан кейін Мейерштейн Германияда біраз уақыт болған соң, Ұлыбритания мұражайының қолжазбалар бөлмесінде жұмыс істей бастады. 1914 жылдың күзінде ол Корольдік Дублин фузилерлеріне қатарына қосылды, бірақ "тиімді әскерге айналуға мүмкіндігі жоқ" деген себеппен босатылды. Ол 1918 жылғы қару тоқтатуға дейін Ұлыбритания мұражайына оралды. Ол тұрақты жұмыстан көңілі тоймады, бірақ анасының келуі соңғы шегі болды және ол жұмыстан кетіп қалды. Осы жерде ол өзінің "Боллонд" атты қысқа романын жазды, ол 1920 жылы жазылғанмен, 1958 жылға дейін, оның өлімінен кейін жарияланбады. Бұл – соғыстың соңғы айларында Лондонның Вест-Энді аймағында бағыты жоқ жас жігіттің басынан өткен оқиғалар туралы. Басты кейіпкер Реджинальд Боллонд, еңселенбей, бірқатар гомосексуалдардың назарына ілігеді, оның ішінде оны жалға алушы ретінде пайдалануға тырысатын кокаин сатушы да бар. Мейерштейн өзінің жазу өнерін, жинақтарын және өнерге деген қызығушылығын дамытуға шешім қабылдады. Ол Магдалена колледжінің мүшесі болды және одан кейін өзін әдебиеттің адамы деп санады. Англия ауылдарында және Еуропадағы кездейсоқ демалыстардан басқа, ол өмірінің көп бөлігін Грейс Инн Плейсдегі бөлмелерінде өткізді. Ол 1930 жылы ерте жасында өмірден озған үміткер ақын Томас Чаттертонның өмірі туралы монография жазды және өлеңдер жинақтарын шығарды. Оның атымен "Музыкалық шолу" журналында музыка туралы сын-пікірлер де жарияланды.

Мұралық

Ол өзінің колледжіне және Британ кітапханасына (Моцарттың қолжазбасының бір бөлігін қоса алғанда) маңызды мұра қалдырды. Ол сондай-ақ Оксфорд университетінің ағылшын тілі мен әдебиеті факультетіне және өмір және қоршаған орта ғылымдары факультетіне елеулі мұра қалдырды. Бұл мұралар бүгінгі күнге дейін қаржыландыруды қамтамасыз етеді. Оның өсиетімен "Шиыр туралы Чаттертон лекциялары" да құрылды: 40 жасқа толмаған лекторының ағылшын тілінде жазған қайтыс болған ақынның өмірі мен шығармалары туралы жыл сайын оқылатын лекция. 1955 жылы Мейерштейн туралы алғашқы лекцияны Гвендолин Батлердің күйеуі, тарихшы Лайонел Батлер оқыды. Ол Хэмпстедтегі Сент-Джон шіркеуінің қорымдық алаңында жерленген.

Ішкі өмірі

"Менің ойымша, бірақ ешкімге айтпаңыз, мен Джейн Остиннің Апулей арқылы туғанмын". Е. Х. В. М. The Daily Telegraph газеті Майерштейннің "Менің ерте өмірім" атты автобиографиясы туралы былай жазды: "Осы ерекше, құштарлыққа толы өмірден ешкім жаза алмайтын ерекше, құштарлыққа толы романдар мен өлеңдер пайда болды". Джон Уэйн өзінің "Жылдам жүгіру" атты автобиографиясында невротикалық ақынның Оксфордтан өткеннен кейін, көне құндылықтарды іздеуге және сақтауға, алға емес, артқа қарап, Джонсон сияқты әрекет етуге бейім болғанын еске алды, ал модернизм толқыны оны басып өтті. Ол оны мазасыз достас ретінде сипаттады, оған ащы немесе зұлым әзілдер ұнады және ескі Рождестволық карточкаларды қайта пайдалану сияқты ерекше сарандық әдеттері болды. Мейерштейн өзінің автобиографиясында қамшылауға құштар екенін жасырмайды. Оның редакторы Роуланд Уотсон оның дайындық мектебіндегі ассистент мұғалімнің (жақсы сырт көрінісі бар Бристольдік) оны ұрғанын жазған хаттан үзінді келтіреді. Мейерштейн: "Кешіріңіз, ол тек соқтығып жатыр, білгені жақсы еді", - деп түсіндіреді. Оның коллекция жинауға деген құштарлығы көптеген елдерден жиналған қамшылардың ерекше коллекциясына дейін жетті, олар оның өлімінен кейін төсегінің астынан табылған және өртеліп жіберілген.