Лук Джонсон: Өмірі мен қызметінен деректер

Кіріспе

Люк Джонсон (3 қараша 1807 – 9 желтоқсан 1861) – соңғы күнгі қасиеттілер қозғалысының қайраткері және 1835–1838 жылдары Он екі елшінің кворумының алғашқы мүшесі. Ол Кворумда кіші інісі Лайман Э. Джонсон және күйеу баласы Орсон Хайдпен бірге қызмет етті. Джонсон 1807 жылғы 3 қарашада Вермонт штатының Помфрет қаласында Джон Джонсон мен Эльза Джейкобстың отбасында дүниеге келді. Ол өзінің отбасы туралы автобиографиялық очеркінде былай деп жазды:

Менің атасы Израиль Джонсон Нью-Гэмпшир штатының Честерфилд қаласында тұрды және оның адалдығы, ізгілігі мен еңбекқорлығы үшін көршілері оны жоғары бағалады. Менің әкем Джон Джонсон 1779 жылғы 11 сәуірде Нью-Гэмпшир штатының Честерфилд қаласында дүниеге келді. Ол ірі шаруашылықпен айналысты, қарыздарын төлеп, тәуелсіз өмір сүргенімен белгілі болды. Ол Помфреттен (Вермонт штаты) Огайо штатының Портж округіне көшті. Евангелияны қабылдағанға дейін шамамен бес жылға жуық методист шіркеуімен байланыста болды. Әкем "мормондық" ілімнің рас екеніне көз жеткізіп, 1830–1831 жылдардың қысында Джозеф Смит кіші шомылдырылды, сондай-ақ оған және оның отбасына баспана беріп, Киелі кітаптың бір бөлігін аударуға көмектесті. Джонсон педагог және дәрігер болды. 1833 жылғы 1 қарашада Сьюзан Х. Потитке үйленді. Смит Джонсонды 1831 жылғы 25 қазанда жоғары рухты тәждікке иелендірді. 1832 және 1833 жылдары Сеймур Брансон мен Хазен Олдричпен бірге Огайо, Вирджиния және Кентукки штаттарында миссионерлік қызмет атқарды, сапар барысында жүзге жуық адамды шомылдырды. Ол 1834 жылғы 17 ақпанда құрылған Киртленд жоғары кеңесінің мүшесі болды. 1834 жылғы 26 маусымда Джонсон Сион лагерімен бірге жорыққа шықты, сапар барысында холераға шалдықты. 27 жасында Джонсон 1835 жылғы 15 ақпанда Он екі елшінің алғашқы мүшелерінің бірі болып таңдалды және иеленді. Кворум құрылғаннан кейін көп ұзамай жаңа елшілер миссионерлік сапарға жіберілді. Джонсон АҚШ-тың шығысында, Нью-Йоркте және Жоғарғы Канадада қызмет етті. 1836 жылдың соңында ол Киртлендке (Огайо штаты) қайта оралды. Ол еврей мектебіне қатысты және Киртленд ғибадатханасында болды. Джонсон Смиттен сынға ұшырағанда бірнеше рет қорғады. Бірақ 1837 жылы ол Кертленд қауіпсіздік қоғамының банкроттығынан туған қаржылық шығындарға байланысты Смиттен алшақтады. 1837 жылғы 3 қыркүйекте ол Киртлендте қауымнан шығарылды. Джонсон кейін қысқа мерзімге қауымға қайта қабылданды, бірақ 1837 жылғы желтоқсанда Смитті айыптады және шіркеуден кетті. Шіркеуден кеткеннен кейін Джонсон Вирджиния штатының Кэбелл округіне көшіп, Маршалл академиясында сабақ берді, содан кейін медицинаны оқып, ақырында Киртлендте медициналық практика ашты. 1838 жылы шіркеу Джонсонды діннен тайғанын айыптап, қауымнан шығарды. 1846 жылы Смит қайтыс болғаннан кейін Джонсон Иллинойс штатының Науву қаласында қасиеттілер жиналысында сөйлеуге рұқсат сұрады. Ол былай деді: "Мен жол жиегінде тоқтап, Иеміздің ісінен алшақтап қалдым. Бірақ менің жүрегім осы халықпен бірге. Мен қасиеттілермен бірге болуымды, олармен бірге шөлге барып, солармен бірге соңына дейін жүруімді қалаймын". Джонсонның күйеу баласы Орсон Хайд оны 1846 жылғы 8 наурызда Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуіне қайтадан шомылдырды. Алайда ол шіркеудің жоғарғы кеңестерінде қайтадан қызмет етпеді. Джонсон Бригам Янг пен Уилфорд Вудраффпен бірге Тұздық көл аңғарына сапар шекті, 1847 жылғы шілдеде 143 мормон пионерінің алғашқы тобының құрамында он адамның капитаны ретінде қызмет етті. Ол сонымен қатар Дэниел А. Миллер/Джон В. Кули тобында (1853) елудің капитаны болып қызмет етті, отбасы мүшелерімен бірге саяхаттады. Джонсон Юта штатының Туэль округіне қарасты Сент-Джон қаласында қоныстанды, онда жергілікті ҚЖҚ қауымының епископы ретінде қызмет етті. Шіркеу тарихында Он екі елшінің кворумының мүшесі болғаннан кейін епископ болып қызмет еткен жалғыз адам осы кісі. Ол 1861 жылғы 9 желтоқсанда Солт-Лейк-Ситиде Орсон Хайдтың үйінде қайтыс болды және Солт-Лейк-Сити зиратында жерленді.

My grandfather, Israel Johnson lived in Chesterfield, New Hampshire, and was much respected by his neighbors for his honesty, integrity and industry. My father, John Johnson, was born in Chesterfield, New Hampshire, April 11, 1779. He followed the occupation of farming on a large scale, and was noted for paying his debts and living independently. He moved from Pomfret, Vermont, to Hiram, Portage county, Ohio. He was connected with the Methodist church for about five years previous to receiving the Gospel. My father was satisfied in regard to the truth of "Mormonism" and was baptized by Joseph Smith, Jun., in the winter of 1830–31, and furnished him and his family a home, while he translated a portion of the Bible. Johnson was an educator and a physician. He married Susan H. Poteet on November 1, 1833. Johnson was ordained to the office of high priest by Smith on October 25, 1831. With Seymour Brunson and Hazen Aldrich, he served as a missionary in Ohio, Virginia, and Kentucky in 1832 and 1833, baptizing more than a hundred people on their journey. He was a member of the Kirtland high council which was formed on February 17, 1834. On June 26, 1834, Johnson marched with Zion's Camp, suffering with cholera on the journey. At age 27, Johnson was chosen and ordained one of the original members of the Quorum of Twelve Apostles on February 15, 1835. Shortly after the quorum was formed, the new apostles were sent on missions. Johnson served in the Eastern United States, New York and Upper Canada. He returned to Kirtland, Ohio, in late 1836. There, he attended Hebrew school and the Kirtland Temple. Johnson defended Smith from criticism on several occasions. But, in 1837, he became alienated from Smith, in part because of financial losses suffered in the failure of the Kirtland Safety Society. He was disfellowshipped at Kirtland on September 3, 1837. Johnson was later received back into fellowship for a short time, but in December 1837, he denounced Smith and resigned from the church. After leaving the church, Johnson moved to Cabell County, Virginia, where he taught at Marshall Academy and then studied medicine, ultimately setting up a medical practice in Kirtland. The church excommunicated Johnson in 1838 on charges of apostasy. In 1846, after the death of Smith, Johnson requested permission to address an assembly of the saints in Nauvoo, Illinois. He said: "I have stopped by the wayside and stood aloof from the work of the Lord But my heart is with this people. I want to be associated with the saints, go with them into the wilderness and continue with them to the end." Johnson's brother in law, Orson Hyde, rebaptized him into the Church of Jesus Christ of Latter day Saints on March 8, 1846. However, he never again served in the higher councils of the church. Johnson traveled with Brigham Young and Wilford Woodruff to the Salt Lake Valley, serving as a captain of ten, as part of the first group of 143 Mormon pioneers in July 1847. He also served as a Captain of Fifty in the Daniel A. Miller/John W. Cooley Company (1853), while traveling with members of his family. Johnson settled in St. John, Tooele County, Utah, where he served as bishop of a local LDS congregation. He is the only man in the church's history who served as a bishop after being a member of the Quorum of the Twelve Apostles. He died December 9, 1861, in the home of Orson Hyde in Salt Lake City and was buried at Salt Lake City Cemetery.