Жаңазеландия саяхатшысы Джеффри Брэйбруктың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Жаңа Зеландия саясаткері

Джеффри Бернард Брейбрук (4 сәуір 1935 – 9 наурыз 2013) – Жаңа Зеландия саясаткері. Ол 1981 жылдан 2002 жылға дейін Жаңа Зеландия Парламентінің депутаты болды, Лейборист партиясын өкілдік етті. Ол партияның әлеуметтік тұрғыдан консервативті депутаттарының бірі ретінде белгілі болды.

Ерте өмір және мансап

Брейбрук 1935 жылғы 4 сәуірде Англияның Кент графтығындағы Гиллингхем қаласында Джефф пен Эдит Брейбруктың ұлы болып дүниеге келді. Бұл мектепті болашақ Ұлыбритания премьер-министрі Эдвард Хит те оқыған. Ол Chatham House мемлекеттік стипендиясын жеңіп алғаннан кейін оқыды және жұмысшы топтан шыққандықтан, студенттер арасында сынға ұшырады және оқшауланды. 1952 жылы Корольдік армияның медициналық корпусына қосылып, Корея соғысында қызмет етті. 1955 жылы Лондон полициясында офицер болды, бірақ 1957 жылы Жаңа Зеландияға көшіп, әскерге қайта оралды. Брейбрук эмиграцияны еске алып былай деді: «1958 жылы Жаңа Зеландия азаматы болдым және оған ешқашан өкінген емеспін. Мен туған жерім емес, таңдауыммен кивимін. Бұл мен полицияда жұмыс істеген кезде басталды. Мен Чарлинг-Кроста жаңбыр астында тұрып, қозғалысты реттедім. Мен автобустың астында қалмақ болдым, кейін үш пабта төбелес шығардым. Мен Strand көшесінде орналасқан Жаңа Зеландия үйінің жанынан өттім, ол өте әдемі болды, сонда барып сұрадым. Қабылдану үшін мен қайтадан әскерге қосылуым керек болды». 1959 жылы Брейбрук Дженис Кэтерге үйленді және олардың екі баласы болды. 1981 жылғы сайлауда ол, ақыры, Нейпир округінен парламент депутаты болып сайланды. Парламентке кірген кезде ол қарулы күштерді қолдайтынын, абортқа қарсы екенін және Еңбек партиясының бұрынғы басшысы Норман Кирк (оған өте құрметтенетін) тұсындағы принциптеріне оралуын қалады деді. Брейбрук төртінші лейбористік үкімет кезінде коммуникация және жол қауіпсіздігі комитетінің төрағасы болды. 1990 жылы үкімет жеңілгеннен кейін ол басшы Майк Мурдың көлеңкелі көлік және мүгедектер министрі болып тағайындалды. 1993 жылғы сайлауда Лейбористер шамалы айырмамен жеңілгеннен кейін ол Хелен Кларктың Мурға қарсы жеңісін қолдады. Кейіннен ол Кларктың қорғаныс және ветерандар істері жөніндегі көлеңкелі министрі болып тағайындалды. Брейбрук Лейбористік партияның консервативті мүшелерінің бірі болды және кейде либералды көзқарастағы әріптестерімен келіспейтін жағдайлар туды. Брейбруктың айтуынша, оның Лейбористік партияға қосылуы оның жұмысшы топтағы өсіп-өнуімен байланысты. 1982 жылы ол: «Менің отбасым өте кедей болды. Апта соңында жұмыс істеп, ақшасыз қалуды және қажетті нәрселерден айырылуды жақсы білемін» деді. 2011 жылы, өмірінің соңына таман, ол өз көзқарастары өзгергенін және гомосексуалдар қауымдастығын қабылдай бастағанын айтты. Алайда, саясаттан кеткен кезде ол Кларкты қоштасу сөзінде «Ұлы лейбористік басшылардың бірі» деп мақтады және оған қарсы Мурды қолдағаны туралы айтып: «Бұл бәріміз де қателік жасай алатынымызды және одан үйрене алатынымызды көрсетеді. Мен осыны шын жүректен айтамын» деді. Парламенттегі мансабының барысында Брейбрук ешқашан министрлік лауазымға ұмтылмады, бірақ спикердің орынбасары және Лейбористік партияның қорғаныс өкілі болып қызмет етті. Парламентке кіргеннен кейін ол Лейбористік үкіметтегі аға қамшының рөліне ие болса, өте жақсы сайланар еді дейді. «Менің ойымша, аға қамшы болуға мен өте лайықтымын. Қамшы мен сержант-майордың арасында ұқсастықтар бар».

Braybrooke was born in Gillingham, Kent, England, on 4 April 1935, the son of Geoff and Edith Braybrooke, and was educated at Chatham House Grammar School in Ramsgate. It was the same school that future Prime Minister of the United Kingdom Edward Heath had attended. He attended Chatham House after he won a state scholarship and there was exposed to snobbery and exclusion by fellow students as he came from a working class family. He joined the Royal Army Medical Corps in 1952 and served in the Korean War. In 1955, he became a police officer in London, but in 1957, he chose to move to New Zealand and re enter the army. Braybrooke reminisced about emigrating: "I became a New Zealand citizen in 1958 and I never regretted it. I am a Kiwi by choice, not by an accident of birth. It started when I was in the Metropolitan Police and I was standing at Charing Cross in the pouring rain directing traffic. I was nearly run over a bus and later I had three pub fights to sort out. I walked past New Zealand House, which was in the Strand then, and it looked so good that I went in and made enquiries. I had to join the Army again to be accepted." In 1959, Braybrooke married Janice Cater, and the couple went on to have two children. In the 1981 elections, he was finally elected MP for Napier. Upon entering Parliament he stated his support for the armed forces, opposition to abortion and his desire for the Labour Party to return to what it stood for under previous leader Norman Kirk (whom he admired greatly). During the controversial Fourth Labour Government Braybrooke was chairman of the communications and road safety select committee. After the defeat of the government in 1990 he was appointed Shadow Minister of Transport and Disabilities by leader Mike Moore. He supported Moore when he was successfully challenged by Helen Clark after Labour narrowly lost the 1993 election. Subsequently he was appointed Shadow Minister of Defence and Veterans Affairs by Clark. Braybrooke was one of the more socially conservative members of the Labour Party and was at times he was offside with liberal minded colleagues. According to Braybrooke his affiliation with Labour was attributed to his working class background stating in 1982 "My background was as poor as a church mouse's. I know what it is like to labour away and be broke at the end of the week and have to go without." In 2011, near the end of his life, he said that his views had changed and he had come to accept the gay community. When he retired from politics, however, he praised Clark in his valedictory speech as "one of the great Labour leaders," and said with regard to his vote for Moore over her that "It just shows that we can all make mistakes and we can all learn. I mean that sincerely." Throughout his career in Parliament, Braybrooke never had ambition to hold any ministerial roles, but did serve as Deputy Speaker and Labour defence spokesperson. Soon after entering parliament he stated his ideal role would have been a Labour government's Senior Whip stating "I think I would be well suited to being a senior whip. There are similarities between a whip and a sergeant major."

Кейінгі өмір және өлім

Ол 2013 жылы Палмерстон-Норт қаласында қайтыс болды.

Құрметтер мен марапаттар

1970 жылы ол әділет судьясы болып тағайындалды.