Джордж Харрисон: Материалдық әлемде өмір сүру

Кіріспе

Мартин Скорсезедің деректі фильмі.

"Living in the Material World" – ағылшын музыканты Джордж Харрисонның төртінші студиялық альбомы, 1973 жылы Apple Records лейблы арқылы жарық көрді. 1970 жылғы сыншылардың жоғары бағасын алған "All Things Must Pass" альбомы мен оның пионерлік қайырымдалық жобасы – Бангладеш үшін өткізілген концерттің жалғасы болғандықтан, ол сол жылдың ең көп күтілген жаңалықтарының біріне жатты. Альбом жарық көргеннен кейін екі күн өткен соң Американың дискілік индустрия қауымдастығы (RIAA) оған алтын сертификат берді, ол Харрисонның АҚШ-тағы екінші No.1 альбомы болды және халықаралық хит "Give Me Love (Give Me Peace on Earth)" әнін сыйлады. Бұл альбом Канада мен Австралиядағы альбомдар тізімінде бірінші орынға шықты және Ұлыбританияда екінші орынға ие болды. "Living in the Material World" әндерінің ешқандай компромисске бармайтын лирикалық мазмұнымен, Харрисонның супержұлдыз мәртебесіне қарсы рухани жарық табуға ұмтылысымен және көптеген сарапшылардың оның мансабындағы ең жақсы гитара мен вокалдық орындауы деп санайтын жұмысымен ерекшеленеді. "All Things Must Pass" альбомынан айырмашылығы, Харрисон "Material World" үшін өндірісті азайтып, Никки Хопкинс, Гэри Райт, Клаус Вурман және Джим Келтнерден тұратын негізгі музыканттар тобын пайдаланды. Ринго Старр, Джон Бархам және үнді классикалық музыканты Закир Хусейн де альбомға үлес қосты. Альбом жарық көргеннен кейін Rolling Stone журналы оны "поп классикасы" деп сипаттап, оны "иманның бір бөлігі ретінде тұратын, жарқырауымен керемет туынды" деп атады. EMI 2006 жылы альбомды бонус тректерімен қайта жаңартып (ремастеринг) шығарды және төрт әннің видеоклиптерін қамтитын сәнді CD/DVD жинағын ұсынды.

Өмірбаян

Джордж Харрисонның 1971–72 жылдары жаңадан құрылған Бангладеш мемлекетіне гуманитарлық көмек көрсету жобасы оны халықаралық деңгейде танымал болды, бірақ сонымен қатар жиналған қаражат мұқтаждарға жеткенін қамтамасыз етуге жасаған тырашанысынан шаршатып, көңілін қалдырды. 1970 жылы үлкен сәттілікке ие болған үш дискілік альбомы «All Things Must Pass» альбомына жаңаша үлескеннің орнына, Харрисон 1971 жылы тамызда Нью-Йорктегі Мэдисон Сквер Гарденде өткен Бангладешке арналған екі концерттен кейін жеке мансабын бір жылдан астам уақытқа тоқтатты. Сол жылдың желтоқсан айында «Disc and Music Echo» журналына берген сұхбатында пианист Никки Хопкинс Джон Леннонның «Happy Xmas (War Is Over)» синглының Нью-Йорк студиялық жазбаларына қатысқанын айтты, онда Харрисон оларға «шамамен екі-үш сағатқа» жаңа әндерін орындап берді, сондай-ақ: «Олар шынымен керемет болды» деп қосты. Хопкинс Харрисонның келесі жеке альбомы бойынша жұмыстар қаңтар немесе ақпан айында Friar Park-тағы жаңа үй студиясында басталатынын болжады. 1971 жылдың соңғы айларында ол Ринго Старр және Apple Records компаниясының тәрбиеленушілері Лон мен Деррек Ван Итон үшін синглдар жазуға уақыт тауып, сонымен қатар Рави Шанкардың «Raga» деректі фильмін насихаттауға көмектесті. Харрисон музыка продюсері ретіндегі келесі жобасы 1972 жылдың тамызына дейін күтілді, ол кезде Cilla Black оның «When Every Song Is Sung» шығармасын жазды. Осы кезеңде Харрисонның индуизм дініне, әсіресе А. С. Бхактиведанта Свами Прабхупадамен достығы арқылы Кришна санасына деген адалдығы жаңа биіктерге көтерілді. Харрисонның өзі мойдалағандай, оның рухани жолына берілгендігі әрқашан тұрақты болмады. Оның әйелі Пэтти Бойд және олардың досы Крис О'Делл оның әрдайым қолда бар Жапа Йога дұға қапшығына немесе «кокаин қапшығына» баратынын анықтау қиын екенін әзілдеп айтар еді. Харрисонның өмірбаяндары Саймон Ленг пен Алан Клейсон осы екіжақтылықты атап өтті: бір жағынан, Харрисон ұзақ уақыт бойы шын ниетпен құлшылық еткен кезінде «Профессор» деген лақап атқа ие болды; екінші жағынан, ол Бобби Киздің аттас жеке альбомы сияқты Лондон студиялық сессияларына қатысты, сондай-ақ Ленгтің айтуынша, Гарри Нилсонның «өте жаман» «You're Breakin' My Heart» әніне қатысты, екеуі де 1972 жылдың бірінші жартысында жазылған. Сол сияқты, Харрисонның жоғары жылдамдықты автомобильдерге деген құштарлығы оның жүргізуші куәлігінен екінші рет айырылуына себеп болды, ол 28 ақпанда Бойд жолаушы орындығында отырғанда, Мерседесін сағатына 90 миль жылдамдықпен айналымға соқтырды. 1972 жылдың тамызында «Concert for Bangladesh» деректі фильмі бүкіл әлемде көрсетілгеннен кейін, Харрисон Еуропаға жеке саяхатқа шықты. Діни зерттеуші Джошуа Грин, Харе Кришнаның жақтасы, бұл саяхатты Харрисонның «Материалдық әлемде өмір сүру» альбомын жазуға «дайындық» ретінде сипаттады. Харрисон Ұлыбританиядағы Кришна жақтастарының саны артып келе жатқандықтан, Гертфордширдегі Пигготтың сарайын сатып алды. Бхактиведанта сарайы деп аталған бұл мүлік Ұлыбританиядағы ИСККОН-ның зерттеу және құлшылық орталығы болып табылады.

George Harrison's 1971–72 humanitarian aid project for the new nation of Bangladesh had left him an international hero, but also exhausted and frustrated in his efforts to ensure that the money raised would find its way to those in need. Rather than record a follow up to his acclaimed 1970 triple album, All Things Must Pass, Harrison put his solo career on hold for over a year following the two Concert for Bangladesh shows, held at Madison Square Garden, New York, in August 1971. In an interview with Disc and Music Echo magazine in December that year, pianist Nicky Hopkins spoke of having just attended the New York sessions for John Lennon's "Happy Xmas (War Is Over)" single, where Harrison had played them "about two or three hours" worth of new songs, adding: "They were really incredible." Hopkins suggested that work on Harrison's next solo album was to begin in January or February at his new home studio at Friar Park, While he found time during the last few months of 1971 to produce singles for Ringo Starr and Apple Records protégés Lon & Derrek Van Eaton, and to help promote the Ravi Shankar documentary Raga, Harrison's next project in the role of music producer was not until August 1972, when Cilla Black recorded his composition "When Every Song Is Sung". Throughout this period, Harrison's devotion to Hindu spirituality – particularly to Krishna consciousness via his friendship with A. C. Bhaktivedanta Swami Prabhupada – reached new heights. As Harrison admitted, his adherence to his spiritual path was not necessarily consistent. His wife, Pattie Boyd, and their friend Chris O'Dell would joke that it was hard to tell whether he was dipping into his ever present Japa Yoga prayer bag or "the coke bag". This duality has been noted by Harrison biographers Simon Leng and Alan Clayson: on one hand, Harrison earned himself the nickname "His Lectureship" during his prolonged periods of fervid devotion; on the other, he participated in bawdy London sessions for the likes of Bobby Keys' eponymous solo album and what Leng terms Harry Nilsson's "thoroughly nasty" "You're Breakin' My Heart", both recorded in the first half of 1972. Similarly, Harrison's passion for high performance cars saw him lose his driving licence for the second time in a year after crashing his Mercedes into a roundabout at 90 miles an hour, on 28 February, with Boyd in the passenger seat. In August 1972, with the Concert for Bangladesh documentary film having finally been released worldwide, Harrison set off alone for a driving holiday in Europe, Religious academic Joshua Greene, a Hare Krishna devotee, has described this trip as Harrison's "preparation" for recording the Living in the Material World album. Harrison purchased Piggott's Manor in Hertfordshire for the growing number of UK based devotees. Renamed Bhaktivedanta Manor, the property remains ISKCON's main centre for study and worship in Britain.

Әндер

All Things Must Pass сессияларында қалған композицияларды қайта қараудың орнына, Харрисонның «Материалдық әлемде өмір сүру» альбомына материал 1971–72 жылдар аралығындағы кезеңнен алынған, тек «Біраз сынап көр, біраз сатып ал» әнін қоспағанда, ол 1970 жылы жазылып, 1971 жылдың ақпанында бұрынғы Ronette тобының мүшесі Ронни Спектормен жазылған. Әндер оның рухани берілуін көрсетеді – «Жаратқан Ие жақсы көреді (Оны жақсы көретінге)», «Материалдық әлемде өмір сүру», «Маған махаббат бер (Жер бетінде маған тыныштық бер)» және «Біраз сынап көр, біраз сатып ал» сияқты – сонымен қатар Бангладешке арналған қайырымдылық концерттерінен бұрынғы және кейінгі сезімдерін, «Дүние айнала бастаған күні» (және альбомға енбеген «Мисс О'Делл» синглінің B жағы) арқылы білдірді. «Жаратқан Ие жақсы көреді» және альбомның атау трекі тікелей Прабхупаданың үйретулерінен шабыт алды. Грин Харрисонның «Бхагавад-гитадан» бір үзіндіні «Материалдық әлемде өмір сүру» әнінің мәтініне енгізгенін айтады және былай деп қосады: «Кейбір әндер рухани ұғымдарды Ведалық сутраларға ұқсайтын, мағынасы мол қысқа кодтарға айналдырған сөз тіркестеріне конденсаттаған». «Маған махаббат бер» әнінде Харрисон индус бхаджан стилін (немесе діни әнді) батысқа жататын госпел музыкасымен үйлестірді, осылайша 1970–71 жылдардағы халықаралық хиті «My Sweet Lord» формуласын қайталады. 1980 жылы жазған «I Me Mine» автобиографиясында ол әнді «Мен, Ием және оны ұнататындардың арасындағы дұға және жеке мәлімдеме» деп сипаттайды. Харрисонның «Барлығы да өтпелі» альбомындағы Кришнаға арналған әндері сенімді ұлықтаса, оның соңғы шығармалары, Бангладеш тәжірибесінің нәтижесінде, көбірек қаталдық танытты. Оның музыкалық аранжировщигі Джон Бархам кейінірек бұл рухани «дағдарыстың» салдары болуы мүмкін екенін болжады; Ленг оның сол кездегі ой-сезімі туралы былай деп жазады: «Джордж Харрисон музыкалық сенімділікке толы болғанымен, «Материалдық әлемде өмір сүру» оны Джон Леннонның «Көмектес!» жазған кездегідей жағдайға түсірді – үлкен табысқа жеткеніне қатты таңырқап, оның оны қайда қалдырғанын білмей қиналып жүрген». Бұл, немесе «Материалдық әлемде өмір сүру» және «Sue Me, Sue You Blues» сияқты топтың тарихына тікелей сілтемелер, немесе Харрисонның бұрынғы өзінің бейнесінен азат болып, қазіргі уақытта өмір сүруге деген ниеті, «Әлемді жарық еткен жарық», «Кім көре алады» және «Бұл жерде бол» әндерінде көрінеді. «Кім көре алады» әнінің мәтіні Харрисонның бұрынғы Леннон мен Пол Маккартниге қарағанда төмен мәртебеде болғанына деген наразылығын көрсетеді, ал «Sue Me, Sue You Blues» Маккартнидің 1971 жылғы Жоғарғы Соттағы топты бизнес ретінде тарату туралы шарасына жауап болды. Прабхупаданың үйретулеріне сәйкес, Харрисонның 1972 жылғы көзқарасында атақ-даңқ, байлық немесе лауазымға ұмтылудың мәні жоқ. Автор Гари Тиллери Material Worlds әндерінің мазмұны туралы былай деп жазады: «Альбомда оның дүниелік және рухани әлемдерге қатысты әсерлері және күнделікті өмірдің құрылыстарына мән бермей, мәңгілік шындықтарға назар аударудың маңыздылығы айтылған». Тіпті «That Is All» және «Don't Let Me Wait Too Long» сияқты сырттай қарағанда әдеттегі махаббат әндерінде де Харрисон кез келген адамнан гөрі құдайына сөйлеп тұрғандай көрінеді. Музыкалық жағынан соңғы композиция 1960 жылдардың басындағы Брилл Билдинг әншілерінің ықпалын көрсетеді, ал Харрисон «жоғарыдан келгендей» махаббат туралы ән салады. Оның Материалдық әлем қайырымдылық қорына. Бұл бастама Бангладеш босқындарына көмек көрсетудегі оның күш-жігеріне кедергі келтірген салық мәселелеріне жауап ретінде құрылды және оның таңдаған қайырымдылық ұйымдарына таратылатын тұрақты авторлық гонорарлар арқылы тұрақты табыс ағынын қамтамасыз етті.

Rather than revisit compositions left over from the All Things Must Pass sessions, Harrison's material for Living in the Material World was drawn from the 1971–72 period, with the exception of "Try Some, Buy Some", which he wrote in 1970 and recorded with former Ronette Ronnie Spector in February 1971. The songs reflected his spiritual devotion – in the case of "The Lord Loves the One (That Loves the Lord)", "Living in the Material World", "Give Me Love (Give Me Peace on Earth)" and "Try Some, Buy Some" – as well as his feelings before and after the Bangladesh benefit concerts, with "The Day the World Gets 'Round" (and the non LP single B side "Miss O'Dell"). Both "The Lord Loves the One" and the album's title track were directly inspired by Prabhupada's teachings. Greene writes of Harrison adapting a passage from the Bhagavad Gita into his lyrics for "Living in the Material World" and adds: "Some of the songs distilled spiritual concepts into phrases so elegant they resembled Vedic sutras: short codes that contain volumes of meaning." On "Give Me Love", Harrison blended the Hindu bhajan style (or devotional song) with Western gospel music, repeating the formula of his 1970–71 international hit "My Sweet Lord". In his 1980 autobiography, I Me Mine, he describes the song as "a prayer and personal statement between me, the Lord, and whoever likes it". Whereas Harrison's Krishna devotionals on All Things Must Pass had been uplifting celebrations of faith, his latest compositions betrayed a more austere quality, partly as a result of the Bangladesh experience. His musical arranger, John Barham, would later suggest that a spiritual "crisis" might have been the cause; Leng writes of his frame of mind at this time: "while George Harrison was bursting with musical confidence, Living in the Material World found him in roughly the same place that John Lennon was when he wrote 'Help!' – shocked by the rush of overwhelming success and desperately wondering where it left him." either in direct references to the band's history – in the case of "Living in the Material World" and "Sue Me, Sue You Blues" – or in Harrison's stated desire to live in the present, free of his former identity, in the case of "The Light That Has Lighted the World", "Who Can See It" and "Be Here Now". The lyrics to "Who Can See It" reflect Harrison's disenchantment with his previous, junior status to former bandmates Lennon and Paul McCartney, while "Sue Me, Sue You Blues" was his comment on McCartney's 1971 High Court action to dissolve the band as a business entity. In line with Prabhupada's teachings, all such pursuits of fame, wealth or position meant nothing in Harrison's 1972 world view. Author Gary Tillery writes of Material Worlds lyrical content: "The album expresses his impressions of the mundane and the spiritual worlds and the importance of ignoring the lures of the everyday world and remaining focused on the eternal verities." Even in seemingly conventional love songs such as "That Is All" and "Don't Let Me Wait Too Long", Harrison appeared to be addressing his deity as much as any human partner. Musically, the latter composition reflects the influence of Brill Building songwriters of the early 1960s, while Harrison sings of a love delivered "like it came from above". to his Material World Charitable Foundation. The latter initiative was set up in reaction to the tax issues that had hindered his relief effort for the Bangladeshi refugees, and ensured a perpetual stream of income, through ongoing publishing royalties, for dispersal to the charities of his choice.

Үстіне жазу және араластыру

1973 жылы қаңтарда Гаррисон Фрайар-паркке Боб Дилан мен оның әйелі Сара келгеннен кейін Apple компаниясында альбомды жаңғыртуға кірісті. "Sue Me, Sue You Blues" әнін ол 1971 жылы Джесси Эд Дэвис жазуы үшін берген болатын. 1973 жылдың басында әннің мәтініндегі сот залы тақырыбы жаңа мәнге ие болды, өйткені Гаррисон, Леннон және Старр менеджер Аллен Кляйнмен барлық заңдық байланысты үзуге тырысып жатқанда, оның бұрын Маккартнидің сотқа шағымдануына себепкер болғаны белгілі болды. Қаңтардың қалған бөлігінде және ақпан айында альбомның негізгі тректеріне кең аудармалар жасалды. Нәтижесінде батыс рок бөлігі мен үнді стиліндегі ортаңғы сегіздік арасындағы контраст Гаррисонның физикалық құштарлықтар мен рухани мақсаттары арасындағы күресін көрсетеді. Осы тректе және "Be Here Now" әнінде қолданылған үнді музыкалық аспаптары Гаррисонның жанрға сирек оралуын білдірді, ол 1966–68 жылдардағы Beatles тобымен жұмысын және оның алғашқы жеке альбомын, "Wonderwall Music" (1968) еске түсірді. Бархамның оркестрі мен хоры наурыздың басында "The Day the World Gets 'Round", "Who Can See It" және "That Is All" әндерінде жазылды. Содан кейін Шанкар мен Старрдың "Шанкар отбасы және достары" (1974) және "Ринго" (1973) альбомдарында жұмыс басталды.

Альбомның мұқабасы

Харрисон, All Things Must Pass және The Concert for Bangladesh сияқты, альбомның көркем дизайнын Том Уилкс пен оның жаңа бизнес-серіктесі Крейг Баунға тапсырды. "Материалдық әлемде өмір сүру" альбомының қаптамасы мен лирикалық мұқабалары шыққан кезде көп талқыланды, Rolling Stone журналының Стивен Холдені осы жазбаны "символикалық қол іздерімен және "Шри Кришнаға даңқ" деген арнаумен әдемі безендірілген" деп сипаттады. Лирикалық мұқаба парағында (артында сары шеңберлі қызыл Ом символы бар) қайта жарияланған бұл суретте Кришна Арджунамен, аңызға айналған садақшы және жауынгермен, жеті басты ат Ұччайшравас тартып жүрген күймеде бейнеленген. Клейсон бұл сурет туралы былай деп жазады: "Британдық жасөспірім Кришнаның арбасында киген киімге әлі де қызығушылық танытуы мүмкін. Будақтандырылған кафтан, зергерлік фез және таусық қауырсынымен андрогин, және керемет әдемі, Құдайдың Жоғарғы Тұлғасы жаңа британдық театрлық хитмейкерлердің кейбіреулеріне ұқсамайды". Альбомның көзге түсетін мұқабасы үшін Уилкс Харрисонның индуист медальонын ұстаған қолының Кирлиан суретін пайдаланды. Сурет UCLA-ның парапсихология бөлімінде түсірілген, сондай-ақ артқы мұқабада қолданылған сурет те осы жерде түсірілген, онда Харрисон үш АҚШ монетасын ұстайды: екі ширек және күміс доллар. Сурет Калифорнияда, ойын-сауық саласының заңгері Эйб Сомердің үйінде Голливудтың суретшісі Кен Маркус түсірді. Бұл – материалдық әлемдегі өмір туралы. Шаффнер өзінің "Битлз мәңгілік" кітабында былай деп жазды: "Бір кезде альбомдар тізімі Битлз маниясының алтын дәуірін еске түсірді". Харрисонның көптен күткен шығарылымынан бұрын "Give Me Love (Give Me Peace on Earth)" акустикалық синглі жарық көрді, ол АҚШ-та екінші рет №1 хитке айналды. Бұл жарнама тақтасы және баспа жарнамалық кампаниясымен бірге болды, оның ішінде альбомның алдыңғы және артқы мұқабаларын біріктіретін үш панельдік плакат, сондай-ақ Харрисонды көрсететін Apple жарнамалық суреті, ол енді All Things Must Pass–Concert for Bangladesh дәуірінен таныс ауыр сақалдан құтылған, қолын созып, Уилкстің альбом мұқабасының бейнесін қайталайды. "Материалдық әлемде өмір сүру" 1973 жылдың 30 мамырында Америкада (Apple каталогының нөмірі SMAS 3410) және 22 маусымда Ұлыбританияда (Apple PAS 10006) шығарылды. Ол бірден коммерциялық табысқа ие болды, Billboard Top LPs & Tape тізіміне 11-орыннан кірді және екінші аптасында, 23 маусымда, Wings альбомын ығыстырып, 1-орынға көтерілді. "Material World" АҚШ чарттарының басында бес апта тұрды, RIAA-дан алтын дискіні алды, ол шығарылғаннан кейін екі күн ішінде 500 000-нан астам дана сатылды, бұл алдын ала тапсырыстарға негізделген. Альбомның АҚШ-тағы жаһандық сатылымы 1 миллион данаға жуық. Дегенмен, бастапқы сатылымның жоғары деңгейіне қарамастан, рекордтың кейінгі табысы Ленгтің "Don't Let Me Wait Too Long" екінші АҚШ синглын шығаруды тоқтату туралы "аномальды" шешіммен шектелді. Ұлыбританияда альбом 2-орынға жетті, ал Старрдың "That'll Be the Day" фильміне арналған саундтрек одан жоғары тұрды. "Material World" сонымен қатар Австралияда альбомдар тізімінде көшбасшы болды. "Living in the Material World" альбомымен Харрисон "Give Me Love" альбомы бірінші орынға шыққанда Billboard-тің қос мәрте табысын екінші рет қайталады. Харрисон "Material World" альбомын қолдау үшін ешқандай жарнамалық шаралар жасаған жоқ; "алдын ала жазылған таспалар" BBC Radio 1-ге жіберілді және "Radio One Club" бағдарламасында көп рет ойнатылды, бірақ оның Ұлыбританиядағы жалғыз қоғамдық көрінісі 8 шілдеде Прабхупаданы Лондонның орталығы арқылы діни шеруде сүйемелдеу болды. Автор Билл Гарридің айтуынша, альбом бүкіл әлемде 3 миллионнан астам дана сатылған.

As he had done with All Things Must Pass and The Concert for Bangladesh, Harrison entrusted the album's art design to Tom Wilkes, and the latter's new business partner, Craig Baun. The gatefold and lyric insert sleeves for Living in the Material World were much commented on at the time of release, Stephen Holden of Rolling Stone describing the record as "beautifully packaged with symbolic hand print covers and the dedication, 'All Glories to Sri Krsna'", Reproduced on the lyric insert sheet (on the back of which was a red Om symbol with yellow surround), this painting features Krishna with Arjuna, the legendary archer and warrior, in a chariot, being pulled by the enchanted seven headed horse Uchchaihshravas. Clayson writes of this image: "a British teenager might have still dug the gear worn by Krishna in his chariot Androgynous in beaded kaftan, jewelled fez and peacock feather, and strikingly pretty, the Supreme Personality of Godhead was not unlike some of the new breed of theatrical British chartbusters." For the album's striking front cover image, Wilkes used a Kirlian photograph of Harrison's hand holding a Hindu medallion. The photo was taken at UCLA's parapsychology department, as was the shot used on the back cover, where Harrison instead holds three US coins: a couple of quarters and a silver dollar. the picture was taken in California at the mock Tudor home of entertainment lawyer Abe Somer, by Hollywood glamour photographer Ken Marcus. of life in the material world. Schaffner recorded in his book The Beatles Forever: "For a while there album charts were reminiscent of the golden age of Beatlemania." Preceding Harrison's long awaited release was the acoustic single "Give Me Love (Give Me Peace on Earth)", which became his second number 1 hit in the United States. This was accompanied by a billboard and print advertising campaign, including a three panel poster combining the album's front and back covers, and an Apple publicity photo showing Harrison, now free of the heavy beard familiar from the All Things Must Pass–Concert for Bangladesh era, with his hand outstretched, mirroring Wilkes' album cover image. Living in the Material World was issued on 30 May 1973 in America (with Apple catalogue number SMAS 3410) and on 22 June in Britain (as Apple PAS 10006). It enjoyed immediate commercial success, entering the Billboard Top LPs & Tape chart at number 11 and hitting number 1 in its second week, on 23 June, demoting Wings' album in the process. Material World spent five weeks atop the US charts, having been awarded a gold disc by the RIAA selling more than 500,000 copies within two days of release based on advance orders. Global US sales of the album stand at almost 1 million copies. Nonetheless, despite such high initial sales, the record's follow on success was limited by what Leng terms the "anomalous" decision to cancel the release of a second US single, "Don't Let Me Wait Too Long". In the UK, the album peaked at number 2, held from the top position by the soundtrack to Starr's film That'll Be the Day. Material World also topped albums charts in Australia

With Living in the Material World, Harrison achieved the Billboard double for a second time when "Give Me Love" hit the top position during the album's stay at number 1 Harrison carried out no supporting promotion for Material World; "pre recorded tapes" were issued to BBC Radio 1 and played repeatedly on the show Radio One Club, but his only public appearance in Britain was to accompany Prabhupada on a religious procession through central London, on 8 July. According to author Bill Harry, the album sold over 3 million copies worldwide.

Қазіргі заманғы шолулар

Ленг «Living in the Material World» альбомын «онжылдықтың ең көп күтілген альбомдарының бірі» деп сипаттады, ал оның жарыққа шығуы – «маңызды оқиға». Музыка сыншылары арасында Стивен Холден «Rolling Stone» журналындағы өте жағымды шолуын «Соңғы күні келді!» деген сөздермен бастады, содан кейін жаңа Харрисон альбомын «поп классикасы» және «керемет тартымды жазба» деп атады. «Бақытымызға орай, альбом тек коммерциялық құбылыс емес, ол Джон Леннон/Plastic Ono Band альбомінен бері бұрынғы Beatle жасаған ең қысқа, барлыққа түсінікті жұмыс» деп жазды ол. «Living in the Material World» – керемет тартымды жазба. Харрисонның жан-жақты берілуі оның музыкалық шеберлігіне толыққанды сіңіп, альбомды өзінің жарқырауымен керемет сенімділік белгісі ретінде ерекшелендіреді. Соңғысы альбомнан қалған ең күшті әсер лирикаға қатысты екенін жазды, ол кейде «салтанатты және ізгі» болғанымен, «All Things Must Pass» альбомына қарағанда тақырыптық тұрғыдан «көрнектірек» болды, сондықтан «Material World» Леннонның жасаған кез келген жұмысы сияқты жекелеген туынды еді. Өндірістің қарапайымдылығын «лириканың мәніне орай, дұрыс көркемдік шешім» деп бағалаған Уоттс: «Харрисон бұрын мені әдемі поп-әндердің авторы ретінде таң қалдырған, енді ол ойын-сауық шеберінен гөрі көбірек нәрсе» деп қорытындылады. «Енді ол шынайы». Бұл әсіресе Ұлыбританияда сезілді, 1973 жылдың жазында, автор Боб Воффинден кейін жазғандай, «Beatles көпіршігі күмбездей жарылып кетті» және бұрынғы топ мүшелерінің әрқайсысы үшін оның жеке «тақтасы» енді «қорғалған, ыңғайлы орын емес, көзға ұшырарлық жерге айналды». «Бұл альбомның ерекшелігі де бар, ал лирикасы өте ауыр, қайталанатын және мен айқайлағым келетіндей қасиетті». Роберт Кристагау «Creem» журналында да көңілі толмады, альбомға «C» бағасын берді және «Харрисон ситардың үнін шығаруға тырысқандай ән айтады» деп жазды. 1975 жылы жарық көрген «The Beatles: An Illustrated Record» кітабында Тайлер және оның әріптесі Рой Карр Харрисонның «күнәсіз жазбалар жинаушыларға діни уағыздарды таңуын» сынады және альбомның рухани тақырыбын «өз жолымен жағымсыз» деп мәлімдеді. «Олар сіздің «be bop a lula» емес, басқа нәрсе туралы сөйлегеніңізге қорқыныш сезінеді. Ал егер сіз «Құдай» немесе «Ием» деген сөздерді айтсаңыз, кейбір адамдардың шашы тік тұрады». Холден сияқты, Николас Шаффнер әншінің өзінің баспа құқығынан түскен табысын «Material World Charitable Foundation» қайырымдылық қорына сыйға тартқандығын мақұлдады және альбомның «тамаша музыкалық негізін» жоғары бағалады. Альбомның лирикалық тақырыптарынан басқа, оның өндірісі мен орындалуы да кеңінен мақталды, Шаффнер: «Мүмкін, Фил Спектордың осылай зейін қойған шәкірті болған емес». Карр мен Тайлер Харрисонның «керемет және шебер слайд-гитаралық сололарын» жоғары бағалады. В. Воффинден «The Beatles Apart» (1981) кітабында: «Лирикаға немесе Харрисонның өзіне қарсы шыққандар музыканың көп бөлігін жіберіп алды, оның көп бөлігі ерекше жақсы болды» деп жазды.

Leng describes Living in the Material World as "one of the most keenly anticipated discs of the decade" and its unveiling "a major event". Among expectant music critics, Stephen Holden began his highly favourable review in Rolling Stone with the words "At last it's here", before hailing the new Harrison album as a "pop classic" and a "profoundly seductive record". "Happily, the album is not just a commercial event," he wrote, "it is the most concise, universally conceived work by a former Beatle since John Lennon/Plastic Ono Band." quote box|quote= Living in the Material World is a profoundly seductive record. Harrison's rapt dedication infuses his musicality so completely that the album stands alone as an article of faith, miraculous in its radiance. The latter wrote that "the most strikingly immediate impression left by the album" concerned its lyrics, which, although "solemn and pious" at times, were "more interesting" thematically than those on All Things Must Pass, such that Material World was "as personal, in its own way, as anything that Lennon has done". While describing the pared down production as "good artistic judgement in view of the nature of the lyrics", Watts concluded: "Harrison has always struck me before as simply a writer of very classy pop songs; now he stands as something more than an entertainer. Now he's being honest." This was particularly so in Britain, where by summer 1973, author Bob Woffinden later wrote, "the Beatle bubble had undoubtedly burst" and for each of the former bandmates, his individual "pedestal" was now "an exposed, rather than a comfortable, place to be". quote box|quote= It’s also breathtakingly unoriginal and – lyrically at least – turgid, repetitive and so damn holy I could scream. Robert Christgau was also unimpressed in Creem, giving the record a "C" grade and writing that "Harrison sings as if he's doing sitar impressions". In their 1975 book The Beatles: An Illustrated Record, Tyler and co author Roy Carr bemoaned Harrison's "didactically imposing said Holy Memoirs upon innocent record collectors" and declared the album's spiritual theme "almost as offensive in its own way" as Lennon and Yoko Ono's political radicalism on Some Time in New York City (1972). quote box|quote= They feel threatened when you talk about something that isn't just "be bop a lula". And if you say the words "God" or "Lord", it makes some people's hair curl. Like Holden, Nicholas Schaffner approved of the singer's gesture in donating his publishing royalties to the Material World Charitable Foundation and praised the album's "exquisite musical underpinnings". Aside from the album's lyrical themes, its production and musicianship were widely praised, Schaffner noting: "Surely Phil Spector never had a more attentive pupil." Carr and Tyler lauded Harrison's "superb and accomplished slide guitar breaks", In his book The Beatles Apart (1981), Woffinden wrote: "Those who carped at the lyrics, or at Harrison himself, missed a great deal of the music, much of which was exceptionally fine."

Ретроспективті бағалау

Шығарылғаннан кейінгі онжылдықтарда «Жануарлар дүниесінде өмір сүру» альбомы «ұмытылған блокбастер» ретінде танылды, – бұл терминді Саймон Ленг пен AllMusic-тің Брюс Эдер қолданды. PopMatters-тағы Зет Ландиге, «Барлық нәрсе өтуі керек» альбомының «кафедралық деңгейдегі маңыздылығының» қасында бұл альбом «көзге түспейтін туындыдан» зардап шегеді. 2006 жылы қайта жаңартылған нұсқасын қарап шыққан Q журналында Том Дойл «Әлемді жарық еткен жарық» және «Бұл жерде бол» сияқты альбомның балладаларын жоғары бағалады және «уақыттың өтуі оның әртүрлі тартымдылықтарын ашуға көмектеседі» деген пікір білдірді. Mojo журналынан Мат Сноу «көптен күткен қайта шығарылымның» тек «төрт керемет ән үшін ғана тұрарлық» екенін жазды, олардың ішінде «Don't Let Me Wait Too Long» және «The Day the World Gets 'Round» әндері бар. Ол сондай-ақ: «Қалғаны – Хари Жоржсонның ең уағыздаушылық туындылары, бірақ ол ешқашан музыкалық деңгейден төмендемейді және көбінесе жеңіл әуезді» деп қорытындылады. 2006 жылы Vintage Rock сайтындағы тағы бір шолуда Шон Перри «Жануарлар дүниесінде өмір сүру» альбомын «алдыңғы альбомының күрделі дыбыстық қабырғасы болмаған, бірақ ағыны мен әсемдігі айқын» деп сипаттады. Перри Харрисонның слайд-гитарада ойнау шеберлігіне тәнті болды және альбомды «бағаланбаған, классикалық жазба» деп атады. 2008 жылы Uncut журналына жазған Дэвид Кавана «Жануарлар дүниесінде өмір сүру» альбомын «дінге қатысты тым толы» деп сипаттады, бірақ «егер сіз музыканттық шеберліктің ең жоғары деңгейін естігіңіз келсе, осы альбомды қосыңыз» деді. 2012 жылы Paste журналы «Жануарлар дүниесінде өмір сүру» альбомын үздік бес Beatles жеке альбомының қатарына қосты. Ultimate Classic Rock ұқсас тізімде оны 7-орынға, ал The Independent 6-орынға қойды.

2014 жылғы бағалау және мұра

2014 жылғы қайта шығарылуын қарастырып, Blogcritics-тің Чаз Липп: «Бұл хит болған классикалық альбом өндіріс тұрғысынан алдыңғысына қарағанда әлдеқайда жақсы» деп жазады. Оған қоса: «Жарқын "Sue Me, Sue You Blues", шапшаң атау трекі және көтеріңкі "Don't Let Me Wait Too Long" Харрисонның ең жақсы туындыларымен тең деңгейде». PopMatters-тің Алекс Франкелли оны «All Things Must Pass-тің лайықты жалғасы» және «бұрынғы шығарылымда жеңіл қозғалған әлеуметтік сана деңгейін көтеретін» альбом деп атайды. Франкелли: «Бұл – күрделі динамикалық дамуға ие жұмыс, онда қабаттар Харрисонның микстеу үстелінің артындағы шеберлігімен байланысты». 2014 жылы Classic Rock журналына жазған тағы бір шолуында Пол Тринка: «Осы жылдардың өзінде де, оның ең рухани альбомы бүгінде жарқырап тұр. "Sue Me, Sue You Blues" (ашкөз Аллен Клейнге арналған) сияқты белгілі әндер жақсы сақталыпты, бірақ тыныш әндер – "Don't Let Me Wait Too Long", "Who Can See It" – әсерлі: керемет поп әндер, олардың тартымдылығы одан да күшті». Тринка «Be Here Now» әнін альбомның «үлкен жетістігі» және «шедевр» деп сипаттайды. Битлз туралы жазғандардың арасында Алан Клейсон «Material Worlds» альбомын «All Things Must Pass» альбомының «еркін кеңдігінен» кейін «Джордж Мартин стиліне жақын өзіндік өндіріс критерийімен» мақұлдады. Клейсонның айтуынша, Харрисон «рок-н-ролл слайд-гитарасының королі» атағын иеленген, сонымен қатар «Кім көре алады» әнінде «өзінің ең керемет вокалдық орындауын жасаған». Питер Лавецоли альбомды «Харрисонның ең жақсы әндерін, әсіресе Рой Орбисонға ұқсас керемет баллада "Кім көре алады" әнін қамтитын әндердің жанды жинағы» деп сипаттайды. Ленгтің сөзіне қарағанда, «The Day the World Gets 'Round» әніндегі «протест» әнінің, «The Lord Loves the One» әніндегі анти-жұлдыздық көзқарастың және «Give Me Love» және «Don't Let Me Wait Too Long» әндеріндегі «тамаша поп туындыларының» үйлесімімен «Living in the Material World» 1960-шы жылдарға тән ашық, утопиялық рухты сақтап қалған соңғы альбом болды. Эдер де Material World-тің батыл идеализмін құптайды, ол: «1973 жылдың жазында, соғыс, жанжал және көңіл көшіру жылдарынан кейін, біздің кейбіреулеріміз әлі де Леннон-Маккартни әнінен бір сөз тіркесін қарыз алып, олардан бізді босататын 'сөз' сияқты нәрсені күтіп отырдық. Жорж, Құдай оны жақсы көрсін, осы тілегімізге жауап берді» дейді. Capitol Records компаниясының АҚШ-тағы шығарылымы ертесі күні жарық көрді. Жаңадан ремастерингтелген Material World-ке екі қосымша трек енді, олардың екеуі де бұрын альбомда жарияланбаған: «Deep Blue» және «Miss O'Dell», 1971 жылғы альбомға енбеген «Bangla Desh» және «Give Me Love (Give Me Peace on Earth)» синглдарының танымал B-жақтары. CD/DVD нұсқасында 40 беттік толық түсті буклет бар. DVD-де Харрисонның 1991 жылы Эрик Клэптонмен Жапониядағы гастролі кезінде жазылған «Give Me Love» әнінің концерттік орындалуы бар. Жеке CD ретінде де қол жетімді, қайта шығарылымда Хаулетттің 2006 жылғы мақаласы жаңартылды және «Deep Blue» және «Miss O'Dell» әндерінен кейін «Bangla Desh» үшінші бонус трек ретінде қосылды. The Apple Years жинағының сегізінші дискісінде 2006 жылғы дискіде көрсетілген төрт элемент бар.

Reviewing the 2014 reissue, Blogcritics' Chaz Lipp writes that "this chart topping classic is, in terms of production, arguably preferable to its predecessor", adding: "The sinewy 'Sue Me, Sue You Blues,' galloping title track, and soaring 'Don't Let Me Wait Too Long' rank right alongside Harrison's best work." Alex Franquelli of PopMatters refers to it as "a worthy successor" to All Things Must Pass and an album that "raises the bar of social awareness that had only been touched on lightly in the previous release". Franquelli concludes: "It is a work that enjoys a more elaborate dynamic development, where layers are kept together by Harrison’s clever work behind the mixing desk." In another 2014 review, for Classic Rock, Paul Trynka writes: "All these years on, it's his most overtly spiritual album that sparkles today The well known songs, such as 'Sue Me, Sue You Blues' (dedicated to the rapacious Allen Klein), stand up well, but it's the more restrained tracks – 'Don't Let Me Wait Too Long', 'Who Can See It' – that entrance: gorgeous pop songs, all the more forceful for their restraint." Trynka goes on to describe "Be Here Now" as the album's "towering achievement" and "a masterpiece". Among Beatles biographers, Alan Clayson approves of Material Worlds "self production criterion closer to the style of George Martin", after the "looser abundance" of All Things Must Pass. Within the more restrained surroundings, Clayson adds, Harrison laid claim to the title "king of rock 'n' roll slide guitar", in addition to giving perhaps his "most magnificent [vocal] performance on record" on "Who Can See It". Peter Lavezzoli describes the album as "a soulful collection of songs that feature some of Harrison's finest singing, particularly the gorgeous Roy Orbison esque ballad 'Who Can See It'". According to Leng, with its combination of a defiant "protest" song in "The Day the World Gets 'Round", the anti stardom "The Lord Loves the One", and "perfect pop confections" in "Give Me Love" and "Don't Let Me Wait Too Long", Living in the Material World was the last album to capture the same clear sighted, utopian spirit that characterised the 1960s. Eder likewise welcomes Material Worlds bold idealism, saying: "Even in the summer of 1973, after years of war and strife and disillusionment, some of us were still sort of looking – to borrow a phrase from a Lennon–McCartney song – or hoping to get from them something like 'the word' that would make us free. And George, God love him, had the temerity to actually oblige " with Capitol Records' US release following the next day. The remastered Material World featured two additional tracks, neither of which had previously been available on an album: "Deep Blue" and "Miss O'Dell", popular B sides, respectively, to the 1971 non album single "Bangla Desh" and "Give Me Love (Give Me Peace on Earth)". The CD/DVD edition contained a 40 page full colour booklet

The DVD featured a concert performance of "Give Me Love", recorded during Harrison's 1991 Japanese tour with Eric Clapton, Also available as a separate CD, the reissue reproduces Howlett's 2006 essay and adds "Bangla Desh" as a third bonus track, after "Deep Blue" and "Miss O'Dell". Disc eight of The Apple Years includes the four items featured on the 2006 deluxe edition DVD.

Трек тізімі

Барлық әндер Джордж Харрисонның авторлығында.