Джозеф Эдвард Смадел: Американдық вирусолог және медициналық зерттеуші

Кіріспе

Американдық вирусолог (1907–1963)
Джозеф Эдвард Смадель (1907–1963) – АҚШ дәрігері және вирусологы. Ол риккетсиялық ауруларды емдеу үшін хлорамфениколді қолдануды енгізді. 1962 жылы ол клиникалық медициналық зерттеулер саласындағы Альберт Ласкер сыйлығының тұңғыш иегері болды.

Өмірбаян

Смадель Индиана штатының Винсенс қаласында, медицина докторы Джозеф Уильям Смадель мен бұрынғы медбике Клара Грин Смадельдің ұлы болып дүниеге келді. Ол Пенсильвания университетінде бакалавриатты аяқтағаннан кейін 1931 жылы Сент-Луис қаласындағы Вашингтон университетінің медицина мектебінен медициналық диплом алды. Вашингтон университетінде ол болашақ әйелі Элизабет Мурмен танысты. Смадель 1933 жылы Сент-Луис энцефалитінің алғашқы ошағын анықтаған вирусологиялық топтың құрамында болды. Содан кейін ол Нью-Йоркке көшіп, Рокфеллер институтында Гомер Свифт және Томас М. Риверс ғалымдарымен жұмыс істеді. Сол жерде Смадель вирусологияның жаңа саласына үлкен қызығушылық танытты. Ол доктор Риверспен ұзақ және жемісті кәсіби байланыс орнатты, олар бірлесіп көптеген мақалалар жариялады. Ол кездегі ультрацентрифугация және химиялық фракциялау сияқты жаңа әдістерді пайдалана отырып, Смадель миксоматоз, вирустық энцефалит, шешек ауруы, вакциния және пситтакозды зерттеуге маңызды үлес қосты. Смадель 1940 жылдың желтоқсанында АҚШ Әскери-теңіз күштерінің резервіне қосылды, бірақ 1942 жылдың тамызында АҚШ Армиясының Медициналық қызмет мектебінде (MDPSS) толық уақыттық қызметке өтті. (MDPSS 1953 жылы бірнеше аралық атаулар өзгергеннен кейін Уолтер Рид Армиялық зерттеу институты (WRAIR) болып ресми түрде танылды.) Жаңадан тағайындалған капитан Смадель 1943 жылдың мамыр айында Жерорта теңізі аймағында тиф қызбасының таралуын бақылау миссиясымен Еуропа театрындағы Бірінші жалпы медициналық зертхананың бас вирусологы болып тағайындалды. Нормандияға шабуылдан кейін ол Франциядағы алдыңғы қатарлы зертханаға жіберілді. Еуропадағы одақтастардың жеңісінен кейін подполковник Смадель WRAIR-тегі Вирустар және рикетсиялық аурулар бөлімінің директоры болды, ол азаматтық өмірге оралғаннан кейін де осы лауазымды сақтап қалды. Смадельдің ең маңызды кәсіби жетістіктерінің бірі – 1948 жылы Куала-Лумпурда жүргізілген далалық зерттеулер сериясы, олар хлорамфениколдың тиф және қызбамен күресте тиімді ем екенін дәлелдеді. 1950 жылдары Смадельдің басшылығымен WRAIR инфекциялық ауруларды зерттеудегі жетекші институттардың біріне айналды. Ондағы зерттеу бағдарламаларына лептоспироз, оба, геморрагиялық қызба, арбовирустық аурулар, ішек аурулары, холера және тиф сияқты рикетсиялық аурулар кірді. Смадель Джонас Салк пен Базил О'Коннорға көп қысым көрсеткеннен кейін 1954 жылдың басында полиомиелит вакцинасының өндіріс протоколдарын жазуға бекітілді. 1956 жылы Смадель институтты тастап, Ұлттық денсаулық сақтау институтының директордың орынбасары болды. 1963 жылы ол Ұлттық денсаулық сақтау институтының Биологиялық стандарттар бөліміндегі Вирусология және рикетсиология зертханасының бастығы болып жаңа лауазымға тағайындалды және өмірінің соңына дейін осы қызметте болды.

Smadel was born in Vincennes, Indiana, the son of medical doctor Joseph William Smadel and former nurse Clara Greene Smadel. He completed his undergraduate work at the University of Pennsylvania then obtained a medical degree from the Washington University School of Medicine, St. Louis in 1931. It was at Washington University that he met his future wife, Elizabeth Moore. Smadel was a member of the virological team that first recognized an outbreak of St. Louis encephalitis in 1933. Smadel then moved on to New York City to work under scientists Homer Swift and Thomas M. Rivers at the Rockefeller Institute. While there, Smadel took a strong interest in the new field of virology. He formed a productive, long term professional association with Dr. Rivers, the two of them jointly publishing numerous articles. Utilizing the then new techniques of ultra centrifugation and chemical fractionation, Smadel made significant contributions to the understanding of myxomatosis, viral encephalitis, variola, vaccinia, and psittacosis. Smadel joined the U. S. Naval Reserve in December, 1940, but went on full time active duty with the U. S. Army’s Medical Department Professional Service School (MDPSS) in August, 1942. (The MDPSS officially became the Walter Reed Army Institute of Research (WRAIR) in 1953 after a number of intermediate name changes.) The freshly commissioned Captain Smadel was assigned as Chief Virologist with the First Medical General Laboratory in the European Theater with the mission of controlling the outbreak of typhus fever in the Mediterranean region in May 1943. Following the Normandy invasion, he was assigned to an advanced field laboratory in France. Following the Allied victory in Europe, Lieutenant Colonel Smadel became the director of the Department Of Virus and Rickettsial Diseases with at the WRAIR, a position he held after his return to civilian life. Perhaps Smadel's most notable professional achievement was the series of field studies in Kuala Lumpur in 1948 which established chloramphenicol as an effective treatment for typhus and typhoid fever. In the 1950s, under Smadel's direction, WRAIR established itself as one of the première institutes for the study of infectious diseases. Research programs there included the study of leptospirosis, plague, hemorrhagic fever, arboviral diseases, enteric diseases, cholera, and rickettsial diseases such as typhus. Smadel after exerting much pressure on Jonas Salk and Basil O'Connor was in early 1954 given the assignment of writing the production protocols for the Polio Vaccine. In 1956 Smadel left the institute to become the associate director of the National Institutes of Health. In 1963, he assumed a new position as chief, Laboratory of Virology and Rickettsiology, Division of Biologics Standards, National Institutes of Health, which he held until his death.

Құрмет белгілері мен марапаттар

1962 жылы Смадел Альберт Ласкер клиникалық медициналық зерттеулер жөніндегі сыйлығымен марапатталды.